ขอบน้ำจรดขอบฟ้าที่ฟุกุโอกะ ตอนที่ 3 : หมู่บ้านเทพนิยายบนเกาะคิวชู
โดย : กฤษณา อโศกสิน
ขอบน้ำจรดขอบฟ้าที่ฟุกุโอกะ นิยายอบอุ่นในรูปแบบบทความพิเศษ จาก กฤษณา อโศกสิน ที่จะพาผู้อ่านร่วมเดินทางสู่ฟุกุโอกะ ท่ามกลางความรัก ความผูกพัน และเรื่องราวของครอบครัว อ่านได้ที่ อ่านเอา
“เหนื่อยไหมฮะคุณย่า” สมุทรไทถามอย่างห่วงใย แม้ผู้สูงวัยทั้งคู่จะไม่มีอาการหอบหรือหายใจแรงแม้แต่น้อย
“ไม่เลยไท” ย่าใบบุญตอบเสียงใส หน้าตาสดชื่นตั้งแต่เช้าอย่างไร บ่ายก็เช่นนั้น
“ดอกไม้สวยจังไท” ย่ามองผ่านแสงสว่างกว้างไกลของเกาะไปยังสีสันของทุ่งดอกไม้ที่บานสะพรั่ง ไม้ใหญ่ที่แซมอยู่ บางหมู่เริ่มเปลี่ยนสี บางหมู่ยังเขียวขจี
ขากลับ ปู่ย่ายังกระฉับกระเฉงแข็งแรง เป็นที่แปลกใจของหลานทั้งสาม
“ถ้าคนแก่แข็งแรงอย่างปู่ย่าหมดทุกคนก็ดีเลยนะ” ปรายสัพยอกขณะเดินกลับไปลานจอดรถ แวะจิบน้ำชา กินขนมระหว่างทาง
รถบัสมาถึงท่าเรือราว 16.10 น. และเวลา 17.00 น. เรือออกจากเกาะกลับสู่ฟุกุโอกะ ใช้เวลาเพียง 10 นาที จากนั้นขึ้นบัสเข้าเมืองซึ่งปลายทางอยู่ใกล้โรงแรม จึงหาร้านอาหารแถวนั้น แวะร้านใต้ดินแห่งหนึ่งที่ดูดี
กินเสร็จ ปู่ย่าเกาะแขนหนุ่มสาวขึ้นลิฟต์กลับโรงแรม ต่างคนต่างอาบน้ำพักผ่อน เพราะรุ่งขึ้นต้องตื่นตั้งแต่เจ็ดโมง
ออกจากโรงแรม 09.35 น. ใช้เวลาชั่วโมงครึ่งถึงหมู่บ้านยุฟุอิน ฟลอรัล (Yufuin Floral Village) จังหวัดโออิตะ บนเกาะคิวชู หมู่บ้านเล็ก ๆ บรรยากาศเหมือนเทพนิยายยุโรปยุคกลาง สร้างขึ้นปี 2012 ได้แรงบันดาลใจจากชนบท Cotswolds ประเทศอังกฤษ
แนวคิดของผู้ก่อตั้งคือ “นิทานและวรรณกรรมไร้พรมแดน” จึงเลือกตัวละครจากนิทานสากลมาสร้างบรรยากาศ
รถจอดแล้ว ทุกคนลงเดิน มีร้านขนม ร้านของที่ระลึกแฮนด์เมด คาเฟ่ในป่า ร้านเทียนหอม และเครื่องปั้นดินเผา ระหว่างทางเจอแพะหกตัว บนฟ้าซื้อหัวไชเท้ามาป้อนสามตัว ย่าป้อนอีกสามตัว
“แปลกดีเหมือนกันนะย่า” บนฟ้าพึมพำ
“มาเที่ยวก็ต้องเจออะไรแปลก ๆ ถึงจะตื่นเต้น ถ้าเหมือนกันหมดก็เรียบเกินไป”
พากันเข้าไปนั่งร้านกาแฟอิตาเลียน ปรายจูงปู่ สมุทรไทจูงย่า บนฟ้าจ่ายเงิน หลังจากนั้นสมุทรไทเห็นป้ายทะเลสาบคินริน (Kinrin Lake) จึงชวนเดินต่ออีก 300 เมตร ทะเลสาบน้ำอุ่นจากน้ำพุร้อนผสมกับน้ำเย็น อุณหภูมิราว 30 องศา มักมีไอน้ำลอยในฤดูหนาว ผู้คนแน่นทางเดินรอบทะเลสาบ นกกระเรียนเกาะขอนไม้กลางฝูงปลาคาร์พ ต่างยืนชมใบไม้เปลี่ยนสี ถ่ายรูป แล้วรีบกลับเพราะเกรงปู่ย่าเหนื่อย
จากนั้นรถพาไปยังเบปปุ โรปเวย์ (Beppu Ropeway) เพื่อขึ้นยอดเขาสึรุมิ สูง 1,375 เมตร ชมวิวเมืองเบปปุและอ่าวเบปปุ ปรายซื้อตั๋วแล้วพาทุกคนต่อแถว สมุทรไทหาที่นั่งให้ปู่ย่าใกล้ประตู ส่วนหนุ่มสาวยืนเกาะราว มองทิวเขาแบบพาโนรามา
ถึงยอดในสิบนาที ต่างแยกย้ายชมวิว แม้ภูเขาไฟนี้เคยปะทุ แต่บัดนี้ดับสนิท อยู่ทางตะวันออกของอุทยานแห่งชาติอะโสะ-คุจู แหล่งต้นกำเนิดบ่อน้ำพุร้อนเบปปุ
ด้วยลมแรงและอากาศหนาว ปรายตัดสินใจกลับ ลงกระเช้าแล้วขึ้นรถกลับโรงแรมถึง 17.25 น. ตรงเวลา
เก็บของเสร็จจึงเดินทางใต้ดินไปห้างใหญ่ ขึ้นลิฟต์ไปกินชาบูเจ้าอร่อยจนอิ่ม แล้วออกมานั่งพักที่ม้านั่งกลางแจ้งรอบต้นคริสต์มาสประดับไฟ ผู้คนขวักไขว่ทั่วลาน
ทริปนี้เต็มไปด้วยความรื่นรมย์ ทั้งบ้านเมือง ผู้คน อาหาร ศิลปวัฒนธรรม
มีเพียงข้าวหน้าปลาไหลร้านเก่าแก่ตั้งแต่ ค.ศ. 1909 ที่ไม่ถูกปากใคร โดยเฉพาะย่า
“ทำไมปลาไหลเนื้อมันแห้งแล้วก็จืดชืดขนาดนี้”
บนฟ้าพยักหน้า “จริงย่า คล้าย ๆ ขี้เหนียวน้ำราด”
ปู่พึมพำ “เบา ๆ เดี๋ยวเขารู้”
ทุกคนหัวเราะ รีบกินแล้วออกมา
“อิ่มแต่ไม่อร่อยนี่ไม่เอาเลย เวลาเรามีไม่มาก อยากได้ของคุณภาพ จะได้ไม่เสียเวลาอายุขัย” ปู่พูดจริงจัง
ปรายกระชับแขนปู่ “มื้อหน้าจะหาร้านทั้งอิ่มทั้งอร่อยให้เลย”
“ไอศกรีมมีไหม” ย่าถาม
“มีแน่นอนย่า”
พากันไปถึงร้านกาแฟที่มีไอศกรีมใส่ลูกเกดกับผลไม้แห้ง
“อร่อยไหมครับปู่”
ปู่ชูนิ้วตอบ
หนุ่มสาวทั้งสามยิ้มกว้าง อยากเห็นปู่ย่ามีความสุขเหมือนครั้งที่เคยล่องเรือสำราญในสเปน ฝรั่งเศส อิตาลี
สองปีต่อมาก็ได้กลับไปอิตาลีอีกครั้ง พกความหรรษากลับบ้าน
นั่นคือเมื่อ พ.ศ. 2562
