เมียอันดับห้า บทที่ 28 : เริ่มบทบาท

เมียอันดับห้า บทที่ 28 : เริ่มบทบาท

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 28 –

สนับสนุนอ่านเอาด้วยการสั่งซื้อหนังสือ “ในสวนอักษร” คลิกที่นี่

“เธอมาทำอะไรที่นี่” ภีมถาม

มันไม่ควรเป็นประโยคแรกที่เขาถามเช่นนี้

ไหมแพรมองไปรอบๆ ใช่สิ…และไม่ควรที่หล่อนมาหยุด ณ ที่นี้เหมือนกัน อาจเป็นเพราะหล่อนเดินแบบที่เรียกว่าสะเปะสะปะ เดินแบบไร้จุดหมายปลายทาง เพราะความเครียดและเก็บกด

“ไม่ทราบ” ตอบง่ายๆ แบบนี้ละ

เขายิ่งจ้องตาหล่อน เห็นลอยๆ อย่างไรชอบกล

“คงไม่ดีใจจนประสาทไปเลย”

“ดีใจ”

“เรื่องแต่งงานของเรา”

ยิ่งเขาย้ำมา หล่อนก็ยิ่งใจเต้นแรง และต่อมาหล่อนอาจเผลอทำหน้าขยะแขยงเขาก็ได้

เรื่องแต่งงาน…ตายแล้ว ยายสายบัวไม่ได้พูดเพราะละเมอ หรือพิษไข้ไม่สบาย จริง…จริงแน่แท้

“ฉันว่าคุณคงไม่เก็บเอาเรื่องนี้มาเป็นอะไรจริงจัง ทำนองนี้”

“ฉันควรไม่จริงจัง ถ้าเธอจะไปบอกกับยายเธอให้เลิกข้อเรียกร้องเสีย”

แต่ว่ายายต้องผ่าตัดนะ

แต่ว่าหล่อนยอมรับปากไปแล้ว และยายก็ยอมผ่าตัดพรุ่งนี้แล้ว

หล่อนสัญญากับยายแล้ว

“คุณสิ ทำไมคุณไม่บอกให้ย่าคุณเลิกข้อตกลง”

ย่าฉวีเอ่ยปากขอร้องเขาขนาดนั้น แต่งแล้วหย่าภายหลังก็ได้ ย่าฉวียอมทุกอย่าง ขอเพียงให้แต่งงานกับไหมแพร…ผู้หญิงปากดี

ต่างฝ่ายต่างรู้ว่าต้องทำเพื่อยายเพื่อย่า ต่างคนต่างอึดอัดและทำไม่ได้

“เธอรู้ว่าเธอได้เปรียบทุกอย่าง นักข่าวอย่างเธอจะมาแต่งงานกับฉัน”

โอ้โห…ไหมแพรหน้าชาราวถูกตบอย่างแรง

ตบให้หล่อนเจ็บยังดีกว่าไหมเนี่ย

“ฉันไม่เคยคิดจะเข้าใกล้คุณ ยิ่งคุณเป็นคนหูเบาอยู่ด้วย เชื่อในสิ่งที่ไม่ควรเชื่อ”

เรื่องเก่าเอามาขายใหม่อีกแล้วสินะ

“อย่านอกเรื่อง เธอน่าจะรู้ว่าเธอควรทำอย่างไร ไม่ใช่มายอกย้อนเถียงแบบนี้”

“ฉันพูดกับคุณ แบบที่คุณพูดกับฉัน”

“แพร”

ดูสิ…ดู…หล่อนเบ้ปาก เขาทำหน้าเหมือนไม่สบอารมณ์ พวกนักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จร่ำรวยก็มักจะเป็นแบบนี้หรือ…หรือเขาเป็นอยู่คนเดียว ถือว่าตัวเองร่ำรวย วางมาดข่มหล่อน ก็ชื่อเสียงเขาเป็นแบบนี้ละ ชอบวางมาดดุกับคนในบริษัท ลูกน้องพากันเกรงกลัว แม้แต่คมกริชเวลาพูดถึงก็ยังหวาดหวั่นจนเห็นชัด

ยอมรับนะ ถ้ากินเงินเดือนเขา ต้องพึ่งพาเขา ปากท้องสำคัญ จะกลัวบ้างก็ได้ แต่หล่อนไม่ได้กินเงินเดือนเขาสักบาท

บาท…ตายแล้ว ไม่ใช่แค่บาทเดียว ยี่สิบล้านในบัญชีจะว่าอย่างไร เรื่องเงินอย่าเพิ่งพูดถึงดีกว่า

“แน่ใจหรือว่าเธอจะทำตามข้อตกลงของผู้ใหญ่” เขาพยายามข่มอารมณ์ถามช้าๆและชัดๆ

“แล้วมีทางเลือกอื่นหรือเปล่าล่ะคะ”

“ต้องมีสิ”

“ตอนนี้ไม่มีค่ะ ยายเป็นคนจัดการเรื่องนี้กับย่าของคุณ และยายต้องรีบผ่าตัดในวันสองวันนี้ ฉันจะไม่ยอมขัดใจยายเด็ดขาด”

“กำลังสวมบทบาทเป็นหลานกตัญญูหรือไง”

“ฉันรักยายแค่ไหนคุณไม่รู้หรอก แต่ฉันรู้มาว่าคุณเองก็กตัญญูต่อย่าคุณไม่น้อย นี่อาจเป็นข้อดีของคุณข้อเดียวละกระมัง”

“แพร”

อีกครั้งที่เขาต้องสะกดกลั้น

มีเมียคนไหนบ้างที่เถียงฉอดๆ อย่างนี้ ขนาดรักแรกน้ำทิพย์ที่ว่าแข็งกร้าวที่สุดแล้ว ก็ยังไม่พูดจาแบบนี้

นี่…ทั้งแข็งกร้าว ทั้งเย่อหยิ่ง ผยอง จองหองอวดดี ยโสอีกต่างหาก ไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาตำหนิ

“ฉันจำเป็นต้องทำตามที่ยายขอร้อง”

เขาโคลงศีรษะ

“แน่ละ…ได้เปรียบเห็นๆ”

“อย่าพูดเรื่องเงิน”

“แต่เธอก็หนีไม่พ้นเรื่องเงิน”

“ฉันต้องหนีให้พ้น”

“แล้วยี่สิบล้านล่ะ รู้หรือยัง”

หญิงสาวสะดุ้ง ว่าจะไม่พูดถึงแล้ว เขาพูดออกมาเอง มันหลีกเลี่ยงไม่ได้จริงๆ ใช่ไหม

สรุปแล้วยายกำลังพยายามทำเพื่อพี่วิทยา

สรุปแล้วพี่วิทยาทำให้หล่อนกับยายเดือดร้อน ไม่ใช่สิ สุดท้ายสรุปจริงๆ คนเดือดร้อนและลำบากใจที่สุดคือหล่อนเอง

หล่อนจำต้องเชิดหน้า แกล้งยียวนกวนประสาท กลบเกลื่อนความละอายใจในส่วนลึก

“เอ้อ…เงินยี่สิบล้านใช้ได้จริงๆ ใช่ไหมคะ”

“เงินโอนไปแล้ว อย่าบอกว่าไม่รู้ตัวนะ”

“ก็รู้ค่ะ แต่ยังไม่กล้าใช้ กลัวข้อหาโอนผิดบัญชี”

เขาแค่นหัวเราะ

“ถามจริงๆ ทำงานชั่วชีวิต จะมีเงินเก็บสักล้านไหม”

หล่อนเม้มริมฝีปาก สะกดกลั้นตามเคย

“อาจไม่มีเงินล้านแต่ก็มีความสุขตามประสาพวกเรา…บ้านๆ…ชาวบ้านธรรมดา…กินข้าวแกงข้างถนนได้ ไม่ใช่พวกใส่สูทผูกเน็กไท แต่ไม่รู้มีความสุขจริงๆ หรือเปล่านะคะ”

“เธอนี่ ปากดีนัก”

ก็ไหมแพรต้องการกลบเกลื่อนความละอายใจ

ก็หล่อนต้องแต่งงานกับนายภีม มองอนาคตออกเลยว่าหล่อนจะไม่มีความสุข เขาเองก็คงทุกข์ทรมานเช่นกัน เพราะฉะนั้นก่อนแต่งงานก็ควรตั้งกำแพงหนาปิดกั้นระหว่างเราไว้ก่อน เป็นยันต์กันภัยไว้ขั้นแรก ต่อไปจะได้ไม่ต้องเจ็บหนัก

คนเรามีวิธีแก้ปัญหาต่างกัน ไหมแพรเลือกจะสร้างกำแพงขวางกั้น

อะไรจะเกิดก็แก้ปัญหาไปทีละเปลาะ

“ฉันพูดหวานๆ ไม่เป็นนะคะ อย่าคาดหวังจากฉัน”

เขาโคลงศีรษะ แววตาดูถูก

“ไม่เคยคาดหวังอะไรจากเธอเลย”

ประโยคนี้ทำให้เธอหน้าชาได้อีกละ

หล่อนไม่อยากเจอเขา อยู่ๆ เขาก็มาปรากฏกายต่อหน้าเอง หล่อนกำลังจะหาทางหนี ก็มีเสียงจากโทรศัพท์มือถือ มองเป็นชื่อพี่ชาย หล่อนก็รีบกดรับทันที

“มีอะไร พี่วิท” เมื่อกี้ก็เพิ่งติดต่อกัน

ตอนแรกก็ยังเงียบ แล้วก็มีเสียงละล่ำละลักร้อนรนว่า

“ไอ้แพร…แพร…แกต้องช่วยพี่…ช่วยด้วย…พวกมันจะฆ่าพี่”

หญิงสาวเบิกตากว้าง พูดกลับเสียงร้อนรนไม่แพ้กัน

“พี่วิทอยู่ไหน”

“อยู่…” ก่อนตอบก็ยังยากเย็น เสียงขาดช่วงเป็นระยะๆ เพราะคนพูดทั้งกลัวทั้งตื่นเต้น

ระบุที่อยู่อย่างกระท่อนกระแท่นไม่ค่อยชัดเจน

ไหมแพรต้องคอยถามอย่างร้อนรน

“ที่ไหน…อ๋อ…อ๋อ”

“รีบมาช่วยพี่ด้วย ไม่งั้นมันจะฆ่าพี่”

“จะรีบไปเลย…พี่วิท…พี่วิท”

สายถูกตัดขาดแล้ว ใจของไหมแพรเต้นรัว ถึงเป็นพี่ชายต่างพ่อแต่ก็แม่เดียวกัน เติบโตมาด้วยกัน ตอนเด็กพี่ชายก็คอยปกป้องหล่อนเสมอจากการถูกรังแก

หญิงสาวร้อนรนร้อนใจไปหมด หันซ้ายหันขวาก็มีแต่ภีมคนเดียวที่อยู่ตรงหน้า

หล่อนไม่มีเวลาแล้วจึงพูดกับเขา

“เร็วค่ะ…เร็ว…เราต้องไปช่วยพี่วิท พี่วิทกำลังจะตาย ถูกเจ้าหนี้จับตัวไว้…เร็วสิ”

“เรา…หรือ”

เป็นคำสั่งของเจ้าหล่อนหรือ

เขาต้องเชื่อฟังหล่อนหรือ

แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธ เมื่อเห็นแววตาหล่อนที่ตื่นตกใจ และท่าทางหล่อนที่ร้อนรนอยู่ไม่สุข

“เร็วสิคะ…เร็ว”

หล่อนวิ่งถลาไปที่รถก่อน นำไปเลย

ภีมโคลงศีรษะ ท่าทางหล่อนเหมือนไม่มีทางอื่นให้จัดการเลยนอกจากเดินตาม ทั้งที่อีกใจเขาจะปฏิเสธที่จะช่วยเหลือหล่อนก็ได้

นายปันเปิดประตูรถให้เจ้านาย ส่วนไหมแพรหล่อนวิ่งไปประตูอีกด้านและเปิดเอง

เขาพยักหน้ากับคนขับรถที่กำลังรอรับคำสั่ง

“ไปตามที่เธอบอก”

“ครับผม”

ไหมแพรบอกทางกระท่อนกระแท่น นายปันก็พยายามจะรับรู้ เขารู้ทางเกือบจะเรียกว่าดี อาชีพอย่างเขาการรู้ทางสำคัญที่สุด

เสียงหล่อนที่บอกทางทำให้ภีมต้องแทรกว่า

“ใจเย็นหน่อย”

หล่อนเผลอหันมาพูดเสียงดัง

“ก็ไม่ใช่พี่ชายคุณนี่ คนกำลังจะเป็นจะตาย”

“ไม่ใช่พี่ชายฉัน แล้วฉันกำลังทำอะไร” เขาย้อนเสียงเย็นๆ

ไหมแพรหน้าเข้ม ไม่รู้ละ หล่อนเดือดร้อนและมองไม่เห็นใครจะช่วยได้เร็วขนาดนี้ รถจอดอยู่ตรงหน้าขนาดนี้ ไม่ขึ้นรถก็ช้าไปแล้ว

“ฉันต้องไปช่วยพี่วิท”

“พี่ชายเธอ…เกี่ยวข้องกับฉันไหม”

“ฉันจะแต่งงานกับคุณไม่ใช่หรือ” ไม่ควรพูดประโยคนี้ แต่เพราะไม่มีเหตุผล พูดด้วยอารมณ์ล้วนๆ เลยต้องอ้างไปก่อน จะได้ใช้สิทธิ์ขึ้นรถเขาได้บ้าง แบบที่กำลังทำอยู่

ภีมแค่นหัวเราะ

“บอกแล้ว อย่างไรเธอก็ได้ประโยชน์”

ไม่รู้ละ ต้องให้พี่วิทยาปลอดภัยก่อน

“ผู้หญิงที่แต่งงานกับคุณ ล้วนได้ประโยชน์จากคุณทุกคนนี่คะ”

“ฉันเต็มใจ”

หล่อนเม้มริมฝีปาก

ใช่สิ…กับหล่อน ไม่เต็มใจ

ไม่รู้ละ จะเต็มใจหรือไม่ ก็มาถึงจุดนี้แล้ว

“พี่วิทจะเป็นอย่างไร…อย่างไร” หล่อนพึมพำ

“ผีการพนัน”

หล่อนตาโต

“คุณรู้”

“คิดหรือว่าฉันจะเงียบๆ ยอมรับง่ายๆ”

ประวัติของหล่อนต้องสืบมาหมด ยังดีที่มีแค่สามคนไม่ต้องสืบมากมาย

วิทยาคือตัวปัญหาของบ้าน และเขาก็ได้เห็นกับตาแล้ว เดี๋ยวก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

มาถึงสถานที่ที่วิทยาบอกกับน้องสาว ซอยข้างๆ วัดซึ่งหาไม่ยากเลย ที่นี่เปลี่ยวใช้ได้ แต่พอลงจากรถไหมแพรก็วิ่งตามหาทันที

ภีมลงรถตาม

“อะไร เปลี่ยวนะนี่”

ปันเองก็ห่วงเจ้านายหนุ่ม จึงรีบลงจากรถอีกคนและตามไป

สุดท้ายไหมแพรก็เจอ…วิ่งมาจนสุดซอย มีบ้านไม้เก่าๆ ติดกับหลังวัด หลังสุสาน

วิทยาตะโกนเรียก

“พี่อยู่นี่…”

ใช่ อยู่…ยังไม่ตาย นั่งอยู่บนพื้นในสภาพสะบักสะบอม ถูกซ้อม คงจะบอบช้ำไม่น้อย

กับพวกมัน…เจ้าหนี้เงินกู้นอกระบบอีกสามคน

ไหมแพรเผชิญหน้าอย่างหวาดหวั่น เพื่อพี่ชายต้องใช้ความกล้า

“ปล่อยตัวพี่วิท” หล่อนตวาด

คนหนึ่งหัวเราะ

“อ๋อ คนนี้เหรอที่ว่าตามมาจ่ายหนี้ มันบอกว่าน้องสาวจะมาช่วย ก็อุตส่าห์รอ เอาเงินมาหรือเปล่า”

ใจหญิงสาวเต้นแรง

เงินอะไร มาแต่ตัวแท้ๆ

“ปล่อยพี่ชายฉันก่อน”

“ปล่อยได้…ปล่อย แลกกับเงิน”

“เท่าไร”

“ไม่มากหรอก แค่สองล้าน”

วิทยาโวยวายทันที

“ล้านเดียว กลายเป็นสองล้าน”

“มันต้องรวมดอกเบี้ยสิโว้ย ใครว่าล้านเดียว ล้านสองแสนโว้ย ดอกเบี้ยวิ่งว่ะ ตอนกู้ก็บอกแล้ว”

วิทยาพูดกับน้อง

“แกต้องช่วยฉันนะแพร”

ไหมแพรโคลงศีรษะ พูดกับเจ้าหนี้เงินกู้มหาโหดว่า

“ตอนนี้ไม่มีเงินสด ปล่อยพี่วิทก่อน และจะคืนให้ทีหลัง สองล้านคืนแน่”

“ง่ายไปไหมน้องสาว แผนตื้นๆ ไม่มีเงินก็ไม่มีชีวิต”

 



Don`t copy text!