มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 18 : วิลพบครอบครัววรชัย

มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 18 : วิลพบครอบครัววรชัย

โดย : โสภี พรรณราย

มนตราตะเกียงแก้ว โดย โสภี พรรณราย เรื่องราวของเมืองเวทย์มนตร์และมนตราสำคัญที่ผนึกอยู่ในตะเกียงของท่านยาย เมื่อวันหนึ่งตะเกียงถูกขโมยไป อันตรายใหญ่หลวงกำลังคุกคามโลกเวทย์มนตร์ หัวขโมยจะนำเอามนตราที่อยู่ในตะเกียงแก้วไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใด…นิยายออนไลน์ น่าติดตามอีกเรื่องที่ อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

………………………………………….​

-18-

 

กว่าเกศราจะรู้ตัวว่าทำอะไรลงไป…หล่อนผละจากวิลด้วยใบหน้าแดงก่ำ

“คุณวิล…ในที่สุดเกศก็พบคุณจนได้”

ชายหนุ่มละสายตาจากเรนี่มองเกศรา สาวที่อยู่ใกล้ตัว

“เกิดอะไรขึ้นครับ ผมงงๆ”

“เกศอยากพบคุณมากค่ะ”

“เพื่อ?”

“เกศยังไม่ได้ตอบแทนบุญคุณคุณเลยนะคะ คุณช่วยชีวิตเกศไว้ แล้วคุณก็หายตัวไปเลย เกศพยายามจะติดต่อคุณ แต่หาจากกล้องวงจรปิดก็ไม่พบ คุณนี่เหมือนหายตัวได้เลยนะคะ”

“เอ้อ…ไม่เป็นไรครับ ผมไม่ได้เรียกร้องอะไร ช่วยได้ก็ช่วยครับ”

“แต่เกศไม่สบายใจนี่คะ เกศไม่เชื่อเรื่องดูดวง ดูลูกแก้วอะไร เกศยังยอมไปดูกับหมอยิปซีหน้าห้าง” เสียงหล่อนตื่นเต้น “หมอยิปซีบอกว่าจะได้พบคุณภายในสามวัน เกศมารอสามวัน จนวันนี้วันที่สามพอดี…คุณก็มาจริงๆ ตอนนี้เกศเชื่อแล้ว เชื่อลูกแก้ววิเศษนั่นแล้ว”

ยิปซีหน้าห้าง…

วิลสะดุดหยุดคิด…และคิดด้วยคาถาตามมา…

เหมือนภาพ…จะเห็น…คนเรียก…คนที่ออกคำสั่ง จะเป็นคล้ายๆ…

ยิปซี…สาวสูงวัยชุดยิปซี แต่มีผ้าคาดผมและคาดใบหน้าจนเหลือแต่ดวงตา…

เสียงเรียกตน…เสียงที่ทำนายเกศรา…คนเดียวกัน

ช่วงมีอำนาจนัก ช่างมีอิทธิพลนัก

คล้าย…คล้าย…กับน้ำเสียงแม่มดอีเวอลีน!

พ่อมดวิลใจหายวาบ

หรือจะเป็นอีเวอลีน…ที่เป็นยิปซีทำนายของเกศรา!

“ผมมาแล้วครับ…คุณคงสบายใจแล้วนะ ไม่ต้องตอบแทนบุญคุณอะไรหรอกครับ ผมมาบอกให้คุณสบายใจ”

“ไม่ได้ค่ะ ต้องให้เกศตอบแทนบุญคุณ”

“ผมไม่หวังผลตอบแทน” เขายืนยัน

“แต่เกศต้องตอบแทนค่ะ” หล่อนก็ยืนยันเช่นกัน

เกศราทำให้เขาอึดอัดเสียแล้ว

“ผมทำตัวไม่ถูกเลย”

“ให้เกศเลี้ยงคุณนะคะ”

ขืนไม่รับปากอาจไม่จบ

“ครับ…ได้ครับ” แล้วมองผ่านไปทางเรนี่ “คุณเรนี่ไปด้วยหรือเปล่าครับ”

เรนี่เลิกคิ้ว ยังไม่ทันตอบ แต่เกศราชิงตอบแทน

“โอ๊ย…ย…อย่าไปสนใจเรนี่เลยค่ะ ปีสุดท้ายแล้วให้เธออ่านหนังสือเตรียมสอบเถอะค่ะ”

หญิงสาวเบ้ปาก แหม…พี่เกศ…ก็ตนหมดประโยชน์แล้ว พี่เกศคงอยากไปกันสองต่อสอง…ตามใจ ไม่เห็นอยากไปด้วยเลย

“ไม่ไปค่ะ!” เรนี่กระแทกเสียง

แต่แววตาวิลดูผิดหวัง

เขาอยากให้เรนี่ไปด้วย เรนี่ควรอยู่ในสายตาเขาให้มากที่สุด เพราะหล่อนเป็น ‘คนพิเศษ’ พิเศษมากๆ คนที่มีอำนาจประหลาด คนที่มีรัศมีรอบตัว รัศมีปกป้อง รัศมีที่แปลกที่ว่า บางครั้งเป็นแสงสีดำ…บางครั้งเป็นแสงสีขาว

แสงดำ…มนต์ดำ

แสงขาว…มนต์ขาว

หล่อนมีทั้งดำและขาวอยู่รอบตัว

น่าสงสัย น่าเรียนรู้ และน่าจับตามอง

เขาจำต้องอยู่ใกล้ชิดหญิงสาว เพื่อหาความจริง!

เกศราออกอาการงงๆ เล็กน้อยเมื่อเห็นสายตาวิลที่มองเรนี่เดินผละไปอย่างผิดหวัง

หล่อนงงนะ…ทำไม…กับสายตาแบบนี้

และเมื่อมาทานอาหารด้วยกัน เกศราจึงถามด้วยความสงสัยและไม่อดทนอีกต่อไปแล้ว เก็บความสงสัยไว้จะอัดอั้น อึดอัด

“เมื่อกี้คุณวิลทำเหมือนรู้จักน้องเรนี่ มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“อ๋อ…ปละเปล่าครับ เห็นเธอเป็นน้องสาวคุณ ถ้ามาทานอาหาร นึกว่าเธอควรมาด้วยครับ”

“โถ…อย่าไปนึกถึงเธอเลยค่ะ วันนี้เกศตั้งใจตอบแทนบุญคุณคุณ”

“ผมแค่ทำในสิ่งที่ควรทำ”

“คุณแข็งแรงมาก เกศตกจากที่สูง ไม่ทับคุณตายซะก่อน” หล่อนพูดเป็นตลก ขำๆ

“ผมออกกำลังกายประจำครับ และคุณก็ตัวเล็กผอมมาก”

“ทำไมคุณรับเกศอย่างนุ่มนวลมาก จนเกศไม่รับรู้ถึงแรงกระแทกสักนิดล่ะคะ”

“คุณอาจจะตกใจ จนช็อก”

“ไม่นะคะ เกศจำได้ อ้อมแขนคุณรับร่างเกศ…เหมือนลอยละล่องกลางอากาศ ลอยกลางอากาศ…ภาพนั้นซ้ำ…ซ้ำ…เกศเหมือนฝันค่ะ…เกศยังจำได้แม่น ตอนตกลงมาเกศยอมรับว่าตกใจมาก แต่พอรู้ว่ามีคนรับเกศไว้ ไม่แล้วนะคะ ความตกใจกลับกลายเป็นความอบอุ่น…อุ่นถึงหัวใจของเกศ เป็นคนสำคัญของเกศ”

เกศราพยายามจะเปิดเผยความรู้สึกส่วนลึก ความรู้สึกที่พิเศษมากๆ ต่อวิล

อยากให้เขารับรู้…

ถ้าไม่เปิดเผยวันนี้ อาจพลาดโอกาสจะสานสัมพันธ์ต่อไป…และต่อไป

ดวงตาเป็นหน้าต่างหัวใจ หล่องมองเขา ผู้หญิงสมัยนี้จะมัวเหนียมอายไม่ได้ พอใจก็ยอมรับว่าพอใจ

“เอ้อ…ผมว่าคุณอาจตกใจจนคิดผิดว่าผมสำคัญต่อคุณ”

“จริงๆ นะคะ เกศไม่เคยรู้สึกแบบนี้มาก่อน เกศมีลมหายใจเพราะคุณ ไม่งั้นป่านนี้เกศคงอยู่ที่วัดรอวันเผาแล้วค่ะ”

“ผมดีใจที่ช่วยชีวิตคุณได้”

จาก…เรนี่…

เรนี่…จริงๆ หรือ…หล่อนใจร้าย และเป็นฆาตกรจริงๆ หรือ?

ถ้าทำสำเร็จ เรนี่คือฆาตกร หรือมีใครอยู่เบื้องหลังหล่อน?

ผู้หญิงคนนี้…มีเบื้องหลัง มีคนหนุนหลัง มี ‘อะไร’ มากกว่าที่คิดเสียอีก เพียงแต่ไม่รู้ว่าคืออะไร

“รู้ไหมคะ เกศดีใจแค่ไหนที่พบคุณอีกครั้ง คุณทำงานที่ไหนคะ เกศจะขอนามบัตรคุณ…”

นามบัตรที่จะรู้ทุกอย่าง…อาชีพ ที่อยู่ ตำแหน่งการงาน

“อ๋อ…ครับ”

นามบัตร…วิลเนรมิตได้…โดยค่อยๆ ล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง…ใช้คาถา…

แล้ว…นามบัตรก็เรียบร้อย ยืนส่งให้หญิงสาว

เกศรายังไม่ทันอ่าน ก็มีเสียงทัก

“คุณเกศ…”

เกศราเลิกคิ้ว แล้วตกใจ

“คุณชัย!”

ไม่อยากเจอสักนิดแต่เจอจนได้ และยิ่งกว่านั้นไม่ใช่เจอคนเดียวด้วย มากันทั้งครอบครัว

เกศอึดอัด…เพราะอยู่ต่อหน้าวิล ที่สำคัญที่สุดคือความรู้สึกของหล่อนเปลี่ยนไปแล้ว

เกศรารีบลุกขึ้นยกมือไหว้คุณวรชัยกับคุณทัศวรรณ

“สวัสดีค่ะ คุณลุง…คุณป้า…” ส่วนกับจักรภพและคัทรียา หล่อนแค่ยิ้มๆ และพยักหน้าทักทาย

“สวัสดีจ้ะ” ผู้ใหญ่ทั้งสองรับไหว้ และมองวิล

วิล…บุรุษผู้ดูเด่น สง่างาม รูปหล่อ ใบหน้ามีรอยยิ้มแฝงเสน่ห์ลึกลับ

ใครพบเห็นพ่อมดหนุ่มรูปงามนี้ มักจะละสายตาไม่ได้

เกศราจึงแนะนำ

“คุณวิลแน่ะค่ะ คนที่ช่วยชีวิตเกศค่ะ…” และหันมาพูดกับวิล “ลุงวรชัย ป้าทัศวรรณกับลูกท่าน พี่จักรภพ รณชัย กับคัทรียา ลุงวรชัยเจ้าของห้างสรรพสินค้าริคาร่าค่ะ”

ห้างริคาร่าที่โด่งดัง และกำลังมีข่าวจะสร้างสาขา จะขยายกิจการให้ใหญ่โตเพิ่ม

เรื่องนี้น่าจะเป็นเรื่องที่น่าภาคภูมิใจของคุณวรชัย และน่าสนใจในประวัติยิ่งนัก

เปล่าเลย วิลกลับสนใจเรื่องอื่น…

มีเงามืดปกคลุมครอบครัวนี้

มีเงามืดที่วิลสัมผัสได้เพียงลำพัง รู้สึกได้

แปลกมาก…ความมืดปกคลุมคือ เวทมนตร์…

ใครกัน?

ครอบครัวของเรนี่ก็มีบางอย่าง ‘แปลก’ มีอะไรที่ปกคลุมอยู่ แต่นี่…ยังมาเจอกับครอบครัวนี้อีกหรือ?

สองครอบครัวมีส่วนเกี่ยวข้องกันอย่างไร กับเวทมนตร์ของเมืองเวทมนตร์!

อีกแล้ว มีเรื่องชวนขบคิดชวนปวดหัวอีกแล้ว

แค่กับเรนี่…กับตะเกียงแก้วที่หายไป กับแม่มดอีเวอลีนที่ลึกลับยังไม่กระจ่างสักเรื่อง มีเรื่องของครอบครัวคุณวรชัยเพิ่มให้ต้องแก้อีก ให้ต้องคิดอีก

แปลกที่ทั้งสองครอบครัวมีความสัมพันธ์กัน!

ในฐานะที่วิลอ่อนวัยกว่าจึงทำความเคารพผู้ใหญ่ด้วยกิริยาอ่อนน้อม

ภาพที่เห็นผู้ใหญ่ออกอาการชื่นชม

“ขอบใจมากนะ คุณวิล ที่ช่วยหนูเกศ ว่าที่สะใภ้ของเรา” คุณทัศวรรณกล่าวตรงๆ

เกศไม่อยากเป็นสะใภ้ป้าวรรณแล้วค่ะ…นี่คือข้อร่ำร้องในใจของหญิงสาว

แล้วคุณวรชัยก็พูดปรามภรรยา

“พูดชัดเจนแบบนี้หนูเกศจะอายนะ ยังไม่ได้แต่งงานกันเลย”

“แหม…คุณก้อ…วรรณแค่พูดว่าว่าที่สะใภ้ค่ะ”

“ยัง…ยัง…” เพราะวรชัยมองเห็นปัญหาของสองครอบครัว…ที่ทางนั้นจะไม่ยอมยกลูกสาวให้ฝ่ายตนแน่ ถึงเด็กจะรักกัน แต่จะเหมือนตนกับบงกช ที่เลือกจะเชื่อฟังครอบครัวมากกว่าเชื่อฟังหัวใจ จึงทำให้วรชัยทั้งรักทั้งแค้น จะต้องครอบครองทุกอย่างของคุณอำนวย ทั้งห้างซาร่า…ทุกคนต้องมาอ้อนวอนขอร้องเขา!

จักรภพพูดขึ้น

“เราอย่ารบกวนคุณวิลเลยครับ”

คัทรียาเป็นผู้หญิง มองออกว่าเกศราอึดอัดจะตาย จึงพูดขึ้น

“นั่นสิคะ…เกศอาจอยากคุยกับคุณวิลตามลำพัง”

เกศราจึงแก้ตัวว่า

“เกศกำลังเลี้ยงขอบคุณคุณวิลค่ะ”

รณชัยโพล่ง

“คุณวิลช่วยเกศขนาดนี้แล้ว แค่นี้ยังไม่พอหรอกครับ”

วิลรีบโบกมือ

“ผมไม่ต้องการอะไรตอบแทนครับ”

รณชัยเอ่ยชื่นชม

“คุณวิลเป็นคนดี พลเมืองดีอย่างคุณวิลควรมีข่าวลงหนังสือพิมพ์ด้วยครับ ให้ทุกคนได้ชื่นชม”

“ไม่เลยครับ ผมขออยู่เงียบๆ ครับ”

แล้วทุกคนจึงผละไป ครอบครัวคุณวรชัยจองห้องจึงเข้าไปด้านในที่มีห้องส่วนตัว

เกศราโล่งอก แต่ก็คิดว่าไม่น่าเลือกร้านนี้เลย ร้านโปรดของครอบครัวรณชัย แต่คิดอีกทีก็ดีเหมือนกัน ให้ทางนั้นได้ ‘เห็น’ อะไรบ้าง…เป็นการเริ่มต้นที่จะตีจากรณชัย

“ผมขอแสดงความยินดีล่วงหน้าครับ เรื่องคุณจะเป็นสะใภ้ของคุณวรชัย” วิลเอ่ยขึ้น

หญิงสาวถอนใจยาว

“ยากแล้วค่ะ ยากมาก เราสองครอบครัวไม่ถูกกัน ตอนแรกเกศก็ดื้อรั้นคบกับคุณรณชัย แต่ยิ่งนานวันก็รู้ว่า พวกเราเป็นไม่ได้…คุณปู่กับคุณพ่อขัดขวางพวกเราค่ะ”

“ความรักสามารถชนะทุกอย่างครับ”

“ไม่จริงเลยค่ะ อาบงกชยังยอมเลือกครอบครัวมากกว่าความรัก อากชเคยรักกับลุงชัยมาก่อนตอนสาวๆ แต่ถูกปู่ขัดขวางเพราะพวกเขาเป็นศัตรูการค้ากัน อากชน่าสงสาร ความรักไม่สมหวัง ครองตัวเป็นโสด”

“คุณจึงไม่ควรดำเนินตามอากชของคุณ ต้องทำให้ความรักสมหวัง”

“ไม่ค่ะ…เกศจะใช้ความรู้สึกของตัวเองเป็นหลัก และเกศก็เลือกตัดสินใจเหมือนอากชค่ะ”

เพราะผู้ชายตรงหน้านี่ล่ะ ซึ่งวิลก็รู้ตัวเหมือนกันว่าตนเป็นต้นเหตุของการเปลี่ยนแปลง รู้สึกผิดต่อรณชัย ผู้ชายคนนั้นดูเป็นคนดีและซื่อตรงต่อความรัก ผิดกับจักรภพที่สายตาล่อกแล่ก เจ้าเล่ห์

“ชั่วชีวิตของมนุษย์เชียวนะครับ ต้องเลือกให้ถูก”

เกศราเพิ่งมีเวลาดูนามบัตร

คุณวิล…กรรมการผู้จัดการบริษัทฟู้ด จำกัด

“คุณทำเกี่ยวกับอาหารหรือคะ?”

“ครับ…อาหาร ผัก ผลไม้ ผมนำเข้ามาจากต่างประเทศ” เพราะต้องคิดอย่างกะทันหัน เพราะมีอาหาร ผัก ผลไม้ บนโต๊ะ วิลจึงได้บริษัททันทีด้วยเหตุผลง่ายๆ

“จากประเทศไหนคะ?”

“หลายประเทศครับ หลักๆ ก็ญี่ปุ่น”

“เกศชอบทานอาหารญี่ปุ่นมากค่ะ เนื้อนุ่มๆ แบบละลายในปากแบบนั้นเลยค่ะ”

“ไว้ผมจะส่งเนื้อไปให้นะครับ”

“ขอบคุณล่วงหน้าเลยค่ะ”

“ผมว่าคุณเรนี่น่าจะมาด้วย” อยู่ๆ เขาก็พูดถึงสาวอีกคน

“ทำไมล่ะคะ?”

“เห็นพวกคุณสนิทกัน”

“เฮ้อ!” ถอนใจยาว “เรนี่เป็นลูกเมียน้อยค่ะ แม่เธอก็มาทำนองเดียวกับยายยิปซีลึกลับหน้าห้าง มารับทำนายดวงอยู่หน้าห้างเมื่อกว่ายี่สิบปีที่แล้ว ตอนนั้นคุณพ่อยังหนุ่มแน่น มีพวกเราแล้วแต่ยังไปติดใจสาวยิปซีอ่อนวัย แม่เล่าว่าเธออายุยังน้อย อายุอย่างมากก็แค่สิบแปดสิบเก้า สวยคมมาก พ่อเห็นครั้งแรกก็หลงรัก และยิปซีอ่อนวัยคนนั้นก็เหมือนหาที่พักพิง จับคุณพ่อซะแน่น จนมียัยเรนี่ แล้วอยู่ๆ ก็หนีออกจากบ้านไปเลย ทิ้งคุณพ่อที่ป่วยหนักให้พวกเราดูแล ผู้หญิงที่คิดจะเอาแต่ความสุข พ่อป่วยหนักเข้าไอซียูหลายครั้ง เธอไม่สนใจสักนิด ไม่ดูแล ไม่สนใจ ไม่เฝ้าไข้ ตีตัวออกห่างและหนีไปเฉยๆ พวกเราเซ็งพาลไม่ชอบเรนี่ไปด้วย!”

 

Don`t copy text!