ก่อนฟ้าสาง บทที่ 18 : ลูกงูเห่า

ก่อนฟ้าสาง บทที่ 18 : ลูกงูเห่า

โดย : ม.มธุการี

ก่อนฟ้าสาง นวนิยายออนไลน์ที่อ่านเอาอยากให้คุณได้อ่านออนไลน์ เรื่องราวโดย ม.มธุการี เมื่อ ‘เจียง’ เลือกพาครอบครัวหนีความเดือดร้อนมาพักพิงยังแผ่นดินไทย แต่แผ่นดินแห่งนี้จะเป็นที่พักพิงที่ปลอดภัยให้กับเขาได้จริงๆ หรือ เจียงยังจะต้องฝ่าฟันอะไรอีกมากมาย อาจจะมีเพียง ‘ใกล้รุ่ง’ หญิงสาวผู้อ่อนโยนคนนั้นที่เป็นความหวังของเขา

เกรียงกบดานอยู่ที่โรงแรมนอกเมืองหลังจากรู้ข่าวการรอดชีวิตของเตี่ย หมายความว่าอย่างไรกันเรื่องที่เตี่ยไม่ตาย หลังจากถูกระดมยิงด้วยอาวุธสงครามครบชุดขนาดนั้น…

เขาต้องรีบตาลีตาเหลือกออกจากคอนโดฯ ส่วนตัวเพราะรู้ว่าตำรวจต้องตามถึงตัวแน่ โทร.ไปถึงทะนงเพราะร้อนใจถึงขั้นอยู่ไม่ติด

“มึงพลาดไปได้ไงวะ เตี่ยต้องรู้แน่ว่ากูเป็นคนสั่งการ แล้วมึงไปจ้างมือปืนกระจอกที่ไหนมารับงาน ป่านนี้ตำรวจจับตัวได้แล้ว เอาหัวเป็นประกันว่ามันต้องซัดทอดมาถึงกูแน่”

“เออน่า ใจเย็นๆ ตอนนี้มือปืนเปิดข้ามแดนไปพม่าแล้ว ใครคิดล่ะว่ามันจะพลาดเป้า รัวกระสุนไปร่วมสองร้อยนัด ล่อทั้งอาก้าทั้งเอ็มเจ็ดสิบเก้า เสือกรอดได้ไง ทั้งไอ้คนขับนั่นด้วย แมร่งเตี่ยมึงต้องมีพระเครื่องดีอยู่ในปากแน่ มึงเองก็นิ่งไว้ อย่าเสือกไปรับสารภาพเป็นอันขาดถ้าถูกเรียกไปสอบ ปฏิเสธไว้ลูกเดียว เตี่ยมึงศัตรูเยอะจะตายห่า รับรองว่าสาวมาไม่ถึงมึงหรอก”

“เตี่ยมีศัตรูที่ไหนนอกจากกู เขารู้กันทั้งบ้านทั้งเมือง” เกรียงว่า

“นายทุนเงินกู้นั่นไง ตอนนี้เชื่อได้เลยว่าตำรวจต้องเพ่งเล็งไปที่นั่น เห็นว่าเตี่ยมึงไปค้ำประกันไว้เป็นร้อยล้าน ขนาดต้องขึ้นโรงขึ้นศาล”

เกรียงเงียบไปได้ เตี่ยมีศัตรูจริงอย่างว่า และตราบใดที่มือปืนยังหลบหนีไปได้นั่นย่อมแสดงว่ามันจะสาวมาไม่ถึงตัวเขาแน่ แต่จะนานแค่ไหนกัน…

“มึงตอนนี้ก็เงียบไว้ อย่าให้ใครสงสัย” ทะนงสอนต่อ “ส่วนมือปืนให้เป็นหน้าที่กูเอง สั่งพวกมันไว้แล้วว่าไม่ให้กลับเข้ามา ถ้าไม่เชื่อกูสั่งฆ่าตัดตอนแน่ พวกมันรู้จักกูดี ที่สำคัญมันยังไม่มีใครตาย ถมไปที่คดีแบบนี้ไม่นานก็เงียบหายไปเหมือนคลื่นกระทบฝั่ง กูเห็นมานักต่อนักแล้ว”

ทะนงพูดง่ายเสมอ เพราะมันไม่ใช่คนที่ถูกเจ้าหน้าที่เพ่งเล็ง เขาต่างหากที่อีกไม่นานก็คงจะถูกตำรวจตามไล่ล่า มีทางเดียวคือหนีและกบดานให้นิ่งที่สุด เพราะถ้าเขาถูกจับได้เมื่อไหร่มันก็คือความตายสถานเดียว ใครจะรู้ไม่ได้เลยว่าเป็นเขานั่นเองที่อยู่เบื้องหลังการสั่งลอบยิงเตี่ยในครั้งนี้…

 

ประชาแวะไปหาลิลิตที่บ้านและฝ่ายนั้นก็เอาภาพรถของเสี่ยกิจที่ถูกยิงพรุนไปทั้ง

คันให้เขาดู

“คุณดูซิ มันมีซอกไหนมุมไหนมั่งที่คนในรถน่าจะรอด มันยิงตั้งเกือบสองร้อยนัด

จนผุไปทั้งคันแบบนั้น ผมเคยทำคดีมาก็เพิ่งจะเคยเห็นนี่แหละที่ว่าคนในรถไม่ได้มีบาดแผล

ระคายเคืองแม้สักนิด พนันได้เลยว่าสองคนนั่นต้องมีพระดี”

ประชาหยิบภาพขึ้นมาดูทีละภาพ หน้ารถกระจกแตกเป็นโพรง อาจจะจากแรงระเบิด

“ผมยังคิดไม่ถึงว่าใครมันจะทำกันได้ขนาดนี้ มันกะยิงไม่เลี้ยงเลย” ประชาว่า

“นี่คือผลงานของมือปืนรับจ้าง ป่านนี้คงหนีหัวซุกหัวซุนข้ามเขตแดนไปแล้ว ยิ่ง

ผลงานไม่เข้าตานายแบบนี้มีสิทธิ์ถูกฆ่าตัดตอน เพราะถ้าถูกจับได้มันซัดทอดผู้บงการแน่”

“ตำรวจเขาสันนิษฐานหรือยังว่าเป็นฝ่ายไหน” ประชาซักต่อ

“เขาก็อาจจะพุ่งเป้าไปที่การขัดผลประโยชน์กันทางด้านการค้า เพราะส่วนใหญ่มัน

ไม่หนีหรอก น้อยนักที่จะเป็นเรื่องอื่น ยิ่งเรื่องชู้สาวนี่ตัดไปได้เลย เพราะตั้งแต่เมียตาย แกก็ไม่มีใคร”

“แต่คดีความแกก็มีอยู่เรื่องเดียว เรื่องค้ำประกันเพื่อน ผมว่าเจ้าหนี้ให้แกมีชีวิตอยู่ยังจะได้ประโยชน์จากแกมากกว่าจะให้แกตายนะ หรือคุณว่าไง”

“ผมก็คิดอย่างนั้นเหมือนกัน นั่นคือคนที่อยากให้แกตายมากที่สุดก็คือคนที่จะได้ประ

โยชน์มากที่สุดถ้าแกเป็นอะไรไป ซึ่งบางทีเราไม่ต้องไปค้นหาให้ไกลเลย มันก็คนในบ้านแกเองนั่นแหละ” ลิลิตสรุปในที่สุด

ประชานิ่งงันไป เพราะนั่นคือสิ่งที่เขาคิด ไม่อยากเชื่อว่าเพื่อนเองก็คิดอะไรเหมือนๆ เขา

“คุณหมายถึงนายเกรียง?”

“ก็จะมีใคร เขารู้กันทั้งเมืองว่าเสี่ยเกลียดลูกชายคนนี้มาก แกก็คงหวังเอาไว้มาก

จากลูกชายคนโต แต่มันเกเรเสียจน…แถมมีลูกชายผู้การเป็นหุ้นส่วนสำคัญ ไอ้นั่นก็ฆ่าคน

เป็นว่าเล่น ไอ้แก๊งนรกป่วนเมืองนี่ก็ลูกน้องเขาทั้งนั้น เกรียงมันคงหวังว่าถ้าเตี่ยมันเป็นอะไรไปสมบัติก็ต้องตกเป็นของมัน ยิ่งสมัยนี้นะลูกฆ่าพ่อแม่หวังเอาสมบัตินี่มันกลายเป็นแฟชั่นไปแล้ว ฆ่ากันตาใสเลยนะครู ผมเห็นมาหลายรายแล้ว คือรอให้ตายเองมันช้าเกินไป เอางั้นดีกว่า”

“แล้วเจ้าหน้าที่เขาเรียกมันไปสอบปากคำหรือเปล่า”

“เห็นว่าตามหาตัวอยู่นี่ ผมว่าไม่พลาดหรอก และไม่ต้องไปสงสัยใคร มีคนเดียว”

“ตอนนี้เสี่ยอยู่ที่ไหนกัน ร้านรวงปิดเงียบ”

“ผมว่าคงอยู่ในที่ที่ปลอดภัยจนกว่าจะได้เบาะแสมือปืน เพราะไม่รู้ว่ามันจะหวนคืนกลับมาเมื่อไหร่ ได้ตัวคนร้ายเมื่อไหร่ไอ้คนบงการก็เสร็จเมื่อนั้น คุณเคยเห็นมือปืนที่ไม่ยอมซัดทอดผู้บงการไหม มันไม่มี เพราะยังไงมันต้องเอาตัวรอดก่อน อย่างน้อยโทษจำคุกตลอดชีวิตก็ยังดีกว่าโทษประหาร แต่ถ้าไม่มีใครตายนี่ผมว่าจับมือใครดมไม่ได้หรอก อีกหน่อยคนก็ลืม มันเกิดขึ้นบ่อยๆ”

“แต่เสี่ยอาจจะต้องระวังลูกตัวเองไปจนตลอดชีวิตของแกนั่นเลย”

“ทำไมพ่อแม่สมัยนี้ไม่รีบแบ่งมรดกให้มันพ้นๆ ไป เดี๋ยวจะมาตายช้าเกินไปอีก ผมดีใจนะครูที่ผมไม่มีอะไรจะให้ลูกมันมาแย่งกัน มีก็แต่ปืนเต็มบ้าน”

“กระบอกที่ให้ผมไว้ก็ยังอยู่นี่” ประชาตบที่เอว “ยังไม่แน่ใจจนทุกวันนี้ว่าผมจะยิงใครได้”

“เอาเถอะ ถึงเวลาก็จะรู้เอง”

“มันเริ่มมีแก๊งมอเตอร์ไซค์ตามป่วนผม ตั้งแต่ไปขัดผลประโยชน์ในตลาดสด” ประชาเล่าต่อ

“เมื่อไหร่”

“ไม่กี่วันมานี่ ผมถึงต้องพกปืนประจำ”

“นี่ผมเป็นห่วงแล้วนะ ตั้งแต่เกิดเรื่องกับเถ้าแก่ ผมจะให้ปืนกลมืออีกกระบอก ไว้ป้องกันตัว”

“ยิงเป็นที่ไหน”

“เดี๋ยวจะพาไปซ้อมหลังบ้าน ไอ้กระบอกนั้นกระบอกเดียวมันทำอะไรไม่ได้หรอก เพราะเรากำลังสู้กับอาวุธสงคราม ดูเถ้าแก่เป็นตัวอย่าง”

“เกิดถูกจับได้มิเจอข้อหาพกพาปืนในที่สาธารณะ”

“แล้วมีใครมั่งที่ไม่พก ไม่เชื่อลองไปค้นตัวค้นรถทุกคัน เพราะเราอยู่ในสังคมแบบนี้ไปแล้ว  และเราแต่ละคนต้องพึ่งพาตัวเองด้วยกันทั้งนั้น จะไปรอให้ใครมาช่วยเหลือ มันเป็นเรื่องของสามัญสำนึก ขอให้เชื่อผม เพราะเราอยู่ในโลกของเสือปืนไว ประเภทไม่มึงไปก็กูไป บางทีแค่ขับรถปาดหน้ากันแท้ๆ ต้องมายิงกันตาย บางทีแค่มองหน้านานไปนิด หรือหมาบ้านมึงเห่าดังไปหน่อย แบบนี้ก็ยังมีสมัยผมรับราชการอยู่ ฉะนั้นปืนคือเพื่อนแท้ที่จะช่วยเราได้ยามคับขัน”

ใกล้รุ่งนอนรอพ่อกลับบ้านจนดึก แม่บอกว่าพ่อไปบ้านลุงลิลิต แต่พ่อก็ไม่เคยกลับบ้านผิดเวลา ข่าวการถูกลอบยิงของเถ้าแก่ที่เพิ่งเกิดขึ้นสดๆ ร้อนๆ สร้างความตื่นตระหนกให้กับทุกคนในพื้นที่ ถ้าคนดีๆ อย่างแกถูกปองร้ายก็คงไม่มีใครเลยที่จะปลอดภัย พ่อเองดูจะมีศัตรูมากไปกว่าแกเสียอีก…

เสียงรถแล่นมาจอดในบริเวณบ้านทำให้หล่อนโล่งใจไปหมด พ่อกลับบ้านแล้ว

อะไรจะเกิดขึ้นถ้าพ่อถูกลอบปองร้ายอย่างนั้นบ้าง คนที่ไม่ชอบหน้าพ่อมีแน่ชัด ที่รู้กันดี

นั่นก็คือผู้การพิสุท ยิ่งตามหาคนทำร้ายลูกชายตัวเองไม่ได้ฝ่ายนั้นก็มาลงเอาที่พ่อกับพล

อิทธิพลและการถืออำนาจบาตรใหญ่ของฝ่ายนั้นเป็นที่รู้กันมานานนักหนาแล้ว…

สิ่งร้ายๆ จะเกิดขึ้นกับพ่อเมื่อไรก็ได้…

แวบนั้นที่หล่อนคิดไปถึงคนขับรถของเสี่ย และนั่นก็คือผู้เคราะห์ร้ายที่ผ่านเข้ามา

อย่างไม่รู้อีโหน่อีเหน่อะไรทั้งสิ้น โชคดีที่ไม่มีใครถึงตาย หล่อนแค่สงสารเขา…สงสารความยากไร้ของครอบครัวที่ต้องมาเผชิญกับความเคราะห์ร้ายในหลายรูปแบบ ตลาดสดปิดตายไม่มีแหล่งค้าขาย ธุรกิจของเสี่ยกิจก็มาปิดตัวลงอย่างไม่มีกำหนด เท่ากับว่าตอนนี้เขาตกงานสมบูรณ์แบบไปแล้ว…

 



Don`t copy text!