เมียอันดับห้า บทที่ 45 : เมียอันดับสอง

เมียอันดับห้า บทที่ 45 : เมียอันดับสอง

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 45 –

สนับสนุนอ่านเอาด้วยการสั่งซื้อหนังสือ “ในสวนอักษร” คลิกที่นี่

ยายสายบัวย้ายโรงพยาบาลมาสองสามวันแล้ว ไหมแพรยังเหมือนมีอะไรติดๆอยู่ในใจ

รู้ทั้งรู้อุษาก็นอนพักรักษาตัวอยู่ที่นี่ เคยพบดวงแขแล้วแต่ยังไม่พบอุษา

บ่ายๆวันนี้หญิงสาวรู้สึกง่วง จึงเดินออกมากดเครื่องดื่ม เป็นกาแฟกระป๋องเล็กๆ แก้ง่วงได้ดี พอดื่มหมดจึงเดินไปที่ห้องของอุษา

หล่อนเคาะประตู…ด้านในยังเงียบ เคาะอีกครั้งก็ยังเงียบ จึงบิดลูกบิดและก้าวเข้าไป คนเฝ้าอุษาทั้งสองไม่อยู่ ทั้งดวงแขและเด็กพรไม่อยู่ในห้อง

อุษาไม่หลับ มองไหมแพรที่ก้าวมาใกล้…คนมาใหม่รีบแนะนำตัว

“สวัสดีค่ะ ฉันชื่อไหมแพร…ฉัน…”

ยังพูดไม่ทันจบ อุษาก็โบกมือ

“ฉันรู้จักคุณแล้ว ว่าที่ภรรยาคุณภีม อีกไม่กี่วันพวกคุณจะแต่งงานกัน”

ดวงแขเล่าให้พี่สาวฟัง ไหมแพรยิ้มแห้งๆ

“ฉันมาเยี่ยมคุณ แต่ขอโทษนะคะ วันนี้ฉันมามือเปล่า ยายรักษาตัวที่นี่”

“ของเยี่ยมไม่ต้องค่ะ คุณไหมแพร เยอะแยะเต็มโต๊ะ ทานไม่ทัน คุณภีมขยันซื้อ แขก็ขยันซื้อ”

“สีหน้าคุณดีนะคะ”

คนป่วยโบกมือ

“แค่ภาพลวงตา ดีวันนี้ พรุ่งนี้ทรุด ไม่มีอะไรแน่นอน ป่วยมานาน อยู่ได้เพราะมีเงิน เงินคุณภีมทำให้อยู่มาได้จนวันนี้ เขาเป็นคนยืดชีวิตฉัน เขาเป็นคนดีมาก คุณไหมแพร คุณโชคดีนะคะที่ได้แต่งงานกับเขา”

“เรียกแพรสั้นๆก็ได้นะคะ”

“คุณโชคดี…”

เพราะคำว่าโชคดีนั้นละ ที่หล่อนอยากเปลี่ยนเรื่อง แต่อุษายังไม่หยุดพูด ทั้งที่ยามพูดหล่อนจะเหนื่อยมาก พูดช้ามาก แต่พอเห็นหน้าไหมแพร กลับรู้สึกว่ามีเรี่ยวมีแรงเพิ่มขึ้น อาการเจ็บป่วยดูจะมลายหายไปชั่วขณะ

อุษาอยากพบเมียคนที่ห้าของภีมตั้งแต่รู้ว่าภีมจะแต่งงาน อยากเห็นหน้าผู้หญิงคนนั้น อยากพูดคุยด้วย และสมใจเมื่อเธอเป็นฝ่ายมาพบหล่อน ตั้งแต่เห็นเธอก้าวมาใกล้เตียง ไม่ต้องคิดมากเลย รู้ทันทีว่าเป็น ‘ไหมแพร’ รู้ทันทีว่าเธอเป็นใคร เธอคือเมียคนที่ห้าของภีม จะเป็นคนสุดท้ายหรือไม่ต้องพูดคุยกันก่อนจึงจะเดาถูก

อุษาผ่านมาแล้ว รู้ว่าภีมเป็นคนแบบไหน หลังจากนั้นภีมก็มีอีกสอง พรวิไลกับจันทนี

ทั้งคู่ต่างเคยมาเยี่ยมหล่อนที่โรงพยาบาล และจากการพูดคุย อุษาเดาได้ทันทีว่ากับภีม…ไม่รอด ไม่ยั่งยืนและไม่ใช่คนสุดท้าย

การคาดเดาของหล่อนแม่นยำเกินไป แม่นยำมาแล้วถึงสองคน…ดารากับเลขา…คนนี้เป็นนักข่าว ดูเรียบง่าย เรียบมาก สวยธรรมชาติ เยือกเย็นและจริงใจ

อุษาดูออก…แต่ต้องพูดคุยกันอีกสักนิด

“คณภีมเป็นคนดีจริงๆนะคุณแพร”

“ค่ะ เขาก็คงดีต่อภรรยาทุกคน เพราะเต็มใจแต่งงาน แต่กับฉัน เราถูกบังคับ โบราณนะคะ คลุมถุงชน เราคงอยู่ไม่นานหรอกค่ะ เราแต่งให้ผู้ใหญ่สบายใจ ฉันรักษาสัญญากับยายฉัน เขาก็สัญญากับย่าเขา”

“แต่คุณดูไม่เหมือนเมียคนก่อนๆของคุณภีม”

ไหมแพรยิ้มแห้งๆ

“ฉันไม่ใช่ดารา ไม่ใช่เลขาแสนสวย ฉันแสนจะธรรมดา ไม่รู้อยู่ๆต้องมาแต่งงาน เหมือนฝัน…ฝันร้ายละมัง แค่ช่วงเวลาหนึ่งเท่านั้น ฉันต้องผ่านไปให้ได้ค่ะ”

“คุณแพร ถ้าคุณได้ใกล้ชิดคุณภีม เขาจะไม่เหมือนภาพที่คุณเห็น ฉันรู้ว่าคุณเห็นอะไร”

“เห็นอะไรหรือคะ” หล่อนเบ้ปาก “ผู้ชายเอาแต่ใจ ถือว่ารวยใช้เงินซื้อทุกอย่าง ใช้เงินเอาชนะใจคน ชนะใจพี่ชายฉันด้วยเงิน แถมยังวางอำนาจ พูดเสียงดัง ถือว่าตัวเองถูกทุกอย่าง ไม่พยายามจะเข้าใจฝ่ายตรงข้าม อยู่ใกล้อึดอัดจะตาย คุณไม่อึดอัดบ้างหรือคะ”

“ตอนเราแต่งงานกันเพราะผู้ใหญ่เห็นด้วย เรามีเวลาศึกษากันน้อย แต่พอเห็นเขา ฉันก็ตกหลุมรักเขาทันที คุณภีมมีเสน่ห์มาก ผู้หญิงจะตกหลุมรักเขาง่ายๆ คุณต้องมองเสน่ห์เขาให้ได้ มองให้ออก อบอุ่นค่ะ อยู่ใกล้เขาฉันอ่อนแอ ฉันยอมให้เขาเป็นช้างเท้าหน้า แต่สมัยนี้ผู้หญิงผู้ชายต่างทำงาน จึงเคียงข้างไปด้วยกันได้ ดูคุณคล่อง ดูคุณเป็นคนทำงาน คุณภีมก็เป็นคนทำงาน พวกคุณจะเข้าใจกันง่ายขึ้นนะคะ”

“เอ้อ…ฉันยังมองภาพนั้นไม่ออกค่ะ ภาพที่คุณพูดเขามีเสน่ห์”

“คุณต้องมองออกนานแล้ว แต่คุณไม่ใส่ใจเอง”

“คุณยังมีความรู้สึกดีๆต่อคุณภีมอยู่”

“แน่นอนค่ะ ชั่วชีวิต”

แววตาที่แสนรักแสนบูชา บ่งบอกชัดเจนว่าอุษายึดมั่นเพียงไร

“คุณภีมก็โชคดีนะคะ มีคนรักเขาขนาดนี้”

“ฉันเป็นเมียที่แย่ที่สุด สร้างความลำบากใจที่สุด เขาใช้จ่ายกับฉันมากเหลือเกินกับค่ารักษาพยาบาล”

“ขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอกค่ะ” เผลอพูดออกไปได้อย่างไร เหมือนกับกระแทกน้ำเสียง

“เขาไม่จำเป็นต้องรับผิดชอบอดีตภรรยา”

“ก็เขารวยนี่คะ”

“ฉันก็ไม่อยากรบกวนเขา แต่จำเป็น ค่าใช้จ่ายสูงเหลือเกิน เราสองพี่น้องต้องอาศัยคุณภีมจริงๆ”

“อาศัยเขาไปเลยค่ะ เขารวย เอามาใช้กับคุณยังดีกว่าเอาไปให้สาวๆที่ใช้เงินไม่เป็น ซื้อแต่เครื่องเพชร เครื่องสำอางแพงๆ เสื้อผ้าแพงๆ หรือเล่น…” แล้วก็รีบหยุด ‘เล่นการพนัน’ หล่อนไม่ควรพูด ไม่ควรเลย ไม่เหมาะสม เพิ่งรู้จักกันแท้ๆ

ไหมแพรถูกชะตากับอุษา และมีความสงสารเห็นใจในชะตากรรมของผู้หญิงคนนี้

“คนเราไม่ควรเอาเปรียบใคร”

“ค่ะ…แต่คุณเคยเป็นภรรยาเขา โรคภัยไข้เจ็บเป็นเรื่องสุดวิสัย อย่าไปกังวลเรื่องเงินกับคุณภีมเลยค่ะ”

“คุณแพร…คุณต้องเชื่อฉันนะ คุณภีมเป็นคนดีจริงๆ เป็นสามีที่ดี คุณต้องรักเขาให้มากๆ”

“โอ๊ย…ไม่รักค่ะ เราถูกบังคับ เกลียดด้วยซ้ำ ตายแล้ว ขอโทษนะคะที่พูดตรงๆ”

“นิสัยแบบนี้ล่ะ ดีแล้ว ไม่ต้องมีเล่ห์มารยา เขาต้องรักคุณด้วย เพราะคุณไม่เหมือนเมียคนอื่นๆของเขา”

“เราไม่มีวันรักกันหรอกค่ะ”

“แต่แปลกนะ…แปลกที่ฉันสังหรณ์ใจ พวกคุณจะรักกัน รักกันมากด้วย”

และ…คุณจะเป็นเมียคนสุดท้ายของเขา !

หล่อนไม่ได้พูด…ไม่พูด ให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์ เป็นความรู้สึกของหล่อน และแค่พูดกันไม่กี่ประโยคก็เห็นว่าไหมแพรเป็นคนเช่นไร

“ท่าทางคุณจะเหนื่อยแล้วนะคะ อย่าพูดอะไรเลยนะคะ”

“แต่ฉันรู้สึกดีเวลาคุยกับคุณ”

“คุณเป็นคนมองโลกในแง่ดี เชื่อใจคนง่ายเกินไปค่ะ”

“แต่คนใกล้ตาย อาจมีพรสวรรค์เป็นพิเศษ มองคน…อ่านคนออก”

“ฉันมาทำให้คุณเหนื่อยเปล่าๆ ต้องกลับแล้วค่ะ”

“อยู่คุยกันก่อนสิ” อุษายังอยากคุยต่อ

“แต่ว่า…”

แล้วดวงแขกับเด็กพรก็ก้าวเข้ามา ทั้งสองลงไปทานอาหารชั้นล่างและเพิ่งเข้ามาในห้อง พอเห็นไหมแพรกับพี่สาว ดวงแขไม่พอใจตวาดต่อว่า

“คุณมารบกวนพี่ษาทำไม เมียใหม่มาเยาะเย้ยเมียเก่า สมควรแล้วหรือ พี่ษาป่วยหนักนะ ออกไป”

ไหมแพรตกใจ

“เอ้อ…ฉันมาเยี่ยมคุณษา”

“แต่เท่ากับมาเยาะเย้ย”

“ฉันไม่มีเจตนา”

“มีหรือไม่มีก็ไม่สมควร คุณจะทำให้พี่ษาเสียใจ”

“ฉัน…”

อุษาพยายามจะห้ามน้องสาว

“แข…แข..หยุดเถอะ…หยุด…”

ไหมแพรเดินออกมาทันที ดวงแขไม่ยอมหยุดเดินตามออกมา แม้พี่สาวจะห้ามแล้ว ดวงแขก็ยังออกมาจนได้ และตวาดว่า

“หยุดก่อนคุณแพร”

ไหมแพรยอมหยุดและพูดว่า

“ฉันตั้งใจมาเยี่ยมพี่สาวคุณ ไม่มีเจตนาร้าย”

“แต่คุณจะทำให้พี่ษาเสียใจ”

“ไม่เลยนะคะ คุณษาเธอพูดดี เธอเป็นคนดี เธอเข้าใจอะไรๆมากกว่าที่คุณคิด”

“ก็เพราะพี่ษาเป็นคนดีไงล่ะ ถึงถูกรังแก ที่ผ่านมาทั้งดาราโทรทัศน์ที่เล่นเป็นนางร้ายก็ร้ายสมชื่อ ทั้งแม่เลขาแสนสวยก็หยิ่งเชิดอย่างกับอะไร มาดูถูก มาสมเพชพี่ษา ทำให้พี่ษาเจ็บปวด มีเมียคนไหนจะหน้าชื่นให้สามีแต่งงานใหม่ แต่ตัวเองต้องนอนทรมานโดดเดี่ยวตามลำพัง พอพี่ภีมหย่ากับสองเมียนั่น พี่ษาดีใจจะตาย ยังต้องมาเจอกับคุณอีก จะเป็นมารไปถึงไหน”

ไหมแพรกลืนน้ำลายยากเย็น

หล่อนผิดหรือ ทั้งที่ไม่มีเจตนาร้ายเลย แถมหล่อนเป็นเมียคนเดียวที่ถูกบังคับแต่ง ไม่เข้าข่ายเมียรักของภีมเลย หล่อนเองก็รู้สึกว่าตัวเองน่าสงสารเหมือนกัน

“คุณษาเต็มใจพูดคุยกับฉัน เราคุยกันถูกคอด้วย”

“เพราะพี่ษารักษามารยาท”

“ถ้าฉันรบกวนคุณษาจริงๆละก็ ก็ขอโทษแล้วกัน”

“อย่ามาอีกล่ะ

ไหมแพรโคลงศีรษะ

“ฉันไม่เข้าใจคุณเลยนะคะ ถ้ามีคนมาพูดคุยกับคุณษา คุณน่าจะดีใจ ทำให้คุณษาไม่เหงา แต่ถ้าคุณไม่อยากให้ฉันไปเยี่ยมพี่สาวคุณ ฉันจะไม่ไปอีก” พูดจบก็ผละไป

ดวงแขจึงเดินกลับเข้ามาในห้อง และหยุดอยู่ข้างเตียงพี่สาว โดยที่ดวงแขยังหน้างอ

“แขไม่ชอบมัน”

อุษาถอนใจยาว

“แต่พี่ชอบ”

“พี่ษา พูดอะไร”

“พี่ชอบคุณแพรมาก”

“แม่นักข่าวคนนั้นนะ”

“คนธรรมดานั่นละ เธอน่ารัก พี่เต็มใจจะคุยกับคุณแพร พี่ชอบคุณแพรมาก เธอเสียมารยาทไล่แขกของพี่”

“คุณแพรจะแต่งงานกับพี่ภีมนะคะ”

“แล้วทำไมล่ะ ผู้หญิงธรรมดาที่น่ารักคนนั้นล่ะที่จะชนะใจคุณภีมได้ พี่จะไมให้แขพูดจาไม่ดีกับคุณแพร คุณภีมควรจะมีความสุขเสียที”

ดวงแขเบ้ปาก

“ไม่เห็นจะเหมาะกันเลย”

“แล้วใครเหมาะ” อุษาดูเหมือนจะ ‘อ่าน’ น้องสาวออก รอมานานหลายปีแล้วสินะ ภีมไม่มีท่าทีจะสนใจน้องสาวคนนี้เลย ดวงแขยังอยู่ในฐานะน้องของอดีตภรรยาเสมอ

“พี่ษาทำไมต้องมองแขแปลกๆด้วยล่ะ”

“แข…จำไว้นะ อะไรที่เป็นของเราก็เป็นของเรา ถ้าไม่ใช่ก็อย่าคิดมาก และอีกเรื่อง คุณแพรเป็นแขกของพี่ เธอไม่มีสิทธิ์ไล่ อย่าทำให้พี่ไม่สบายใจเลย พี่ป่วยกายก็พอ อย่าให้ต้องป่วยใจด้วย”

 

อรฤดีเฝ้ามองคมกริชด้วยสายตาเห็นใจ ทุกวันเลิกงาน เขาจะใช้เวลาไปดื่มเงียบๆ ในมุมเงียบๆคนเดียว

ถ้าหล่อนว่างก็จะตามมาด้วย หรือตามมาภายหลังมานั่งเฝ้าเงียบๆ และพาร่างที่เมากลับไปที่พัก

ไม่รู้ว่าจะทำไปทำไม รู้แต่รักและสงสาร และยอมลำบาก มารับชายหนุ่มกลับบ้านเกือบทุกวัน

คมกริชอยู่ในระยะเสียใจที่สุด ยิ่งใกล้วันแต่งก็ยิ่งเสียใจ

อีกคืนแล้วที่อรฤดีพาร่างที่เมามายของคมกริชมาส่งที่บ้านเช่า ที่คมกริชเช่าอยู่กับเพื่อนชื่อบัญชา

บัญชาได้ยินเสียงรถก็ออกมารับ

“คุณคม…คุณเมามากอีกแล้วนะคะ” อรฤดีพูดอย่างสงสาร

คนเมาปฏิเสธเสียงอ้อแอ้

“ไม่เมา ไม่เมา แต่กลุ้มใจโว๊ย”

“ถึงบ้านแล้วค่ะ”

“พากลับมาทำไม อยากดื่มอีก ให้มันเมาตายไปเลย”

“เมามากแบบนี้ พรุ่งนี้จะตื่นไปทำงานไหวหรือคะ พรุ่งนี้ต้องทำงานนะ ไม่ใช่วันหยุด”

“ไม่…เมา อย่ามายุ่งกับผม”

บัญชามาถึงตัวแล้วและพูดกับอรฤดีว่า

“ขอบคุณคุณมากเลยครับ ต้องรบกวนคุณอีกแล้ว”

“พอดีอรพอมีเวลาค่ะ แต่ถ้าเป็นแบบนี้ทุกวันทุกคืนจะไม่ไหวละ”

“ผมเตือนมันแล้ว มันไม่ค่อยเชื่อผมเลย มันกำลังเสียใจที่สุด ที่แฟนจะแต่งงานกับเจ้านายตัวเอง”

“เราช่วยอะไรเขาไม่ได้มาก”

“มันต้องทำใจ”

“ช่วยหน่อยนะคะ ประคองเขาขึ้นบ้าน”

“ครับ…ครับ”

“อรไม่เข้าบ้านนะ ดึกแล้วจะรีบกลับ”

“ขอบคุณอีกครั้งครับ”

บัญชาคนเดียวเอาอยู่ เพราะคมกริชยังเดินไหว เพียงแต่ช่วยประคองอย่าให้ล้ม และตอนแรกคมกริชยังมีฤทธิ์มากอยู่ ขัดขืนบ้าง

“เฮ้ย ไอ้ชา อย่ายุ่งสิ กูจะไปดื่มต่อ”

“ไป ไป…ขึ้นไปนอนดีกว่า ทำคนอื่นเดือดร้อนนะโว้ย” ประคองเข้าบ้านไปจนได้

และรถของอรฤดีก็แล่นออกไป

 



Don`t copy text!