เจ้าหุ่นเพื่อนรัก บทที่ 46 : ต่อล้อต่อเถียง

เจ้าหุ่นเพื่อนรัก บทที่ 46 : ต่อล้อต่อเถียง

โดย : ม. มธุการี

เจ้าหุ่นเพื่อนรัก โดย ม.มธุการี นวนิยายโรแมนติกคอมเมดี้ที่คุณจะมีรอยยิ้มไปกับทุกบทตอน กับเรื่องราวของหญิงสาวที่ต้องสวมรอยเป็นหุ่นยนต์เพื่อไปอยู่กับเศรษฐีหนุ่มผู้ต้องการมีภรรยาในอุดมคติและเธอต้องทำสิ่งนี้เพื่อไม่ให้พ่อถูกฟ้องจนหมดตัว เรื่องราวจะเป็นอย่างไร มาอ่านกันได้ที่นี่ที่เดียว เพราะนิยายสนุกๆ #มีให้อ่านที่อ่านเอา

****************************

– 46 –

สนับสนุนอ่านเอาด้วยการสั่งซื้อหนังสือ “ในสวนอักษร” คลิกที่นี่

อัลทิมานอนเอามือก่ายหน้าผากกลางดึกเพราะนอนไม่หลับ ยังฉุนขาดไม่หายจากคำปรามาสของนายปัชเรื่องที่ว่าหล่อนกำลังจะขึ้นคาน ต้องกัดลิ้นตัวเองแทบลิ้นขาดเพื่อที่จะได้ไม่ตอบโต้อะไรออกไป…

แล้วก็อดที่จะมานอนคิดไม่ได้ว่า  หรือมันอาจจะเป็นจริงอย่างนั้น

ในวัยเดียวกันเพื่อนฝูงแต่ละคนมีครอบครัวเป็นหลักเป็นฐานไปกันหมดแล้ว  ยกเว้นนังวาวเพื่อนซี้คนเดียวที่ยังเดินตามกันต้อยๆ ไม่ต่างอะไรกับเมื่อตอนอยู่ชั้นมัธยม  กลิ่นมะพร้าวทึนทึกโชยมารุนแรงจนยากที่จะปฏิเสธความจริงที่เกิดขึ้น

เพราะขนาดคนอย่างนายปัชยังทำท่าว่าจะถอดสมการออกมาเป๊ะๆรื่องการขึ้นคานครั้งนี้ของหล่อน…

ที่สำคัญมีหรือที่ว่าพ่อกับแม่จะไม่รู้เพราะกลิ่นหึ่งออกขนาดนั้น…ไม่งั้นแม่คงไม่วุ่นวายหาคนใกล้มือที่สุดอย่างลูกชายป้าพัตรมาให้หล่อนเดตด้วย

ส่วนพ่อเองก็วุ่นอยู่กับการดีไซน์หุ่นเนื้อคู่มาให้หล่อนอย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งนี้และทั้งนั้นก็คือทุกคนกลัวว่าลูกสาวสุดที่รักคนเดียวจะขึ้นคานนั่นเอง…

นี่มีรายล่าสุดมาเอ่ยปากทำนายชนิดจี้ไปถึงแก่นกลางใจ แถมปรามาสหา ว่าหล่อนไล่ตามงาบชายงามอย่างพี่ตุ่นเข้าให้อีก  อะไรมันจะน่าเจ็บใจขนาดนั้น…

สัญญาณเตือนดังมาจากแม่สิริทำให้ต้องชะเง้อคอมอง  มาอีกแล้วหรือ…

ดึกดื่นป่านนี้ยังไม่รู้จักหลับจักนอน…

กดรีโมทตอบรับอย่างกระแทกกระทั้น  แม่สิริลืมตาสแกนเห็นใบหน้านายนั่น

ลอยอยู่แค่เอื้อม

อะไรกันอีกล่ะคุณ  คนจะหลับจะนอน“ ตวาดเสียงถามไป

มันมีด้วยหรือหุ่นนอนหลับกับใครเขาเป็น“

ตายยังได้เลยคุณอย่าว่าแต่จะหลับ  ขืนกวนใจกันมากๆ“

จะมารีบตายอะไรกันตอนนี้เล่า…” คนพูดขยับเข้ามานอนใกล้  ประสานสองมือรองใต้ท้ายทอย “อยู่เป็นเพื่อนกันไปก่อนเพราะกำลังเหงามากเลย คุณหลินก็หลับไปแล้วหลังจากกินข้าวต้มสุกๆดิบๆจากเชฟมือหนึ่งอย่างเธอ  นี่ยังเหลือจับฉ่ายอาหารหมูอีกหม้อใหญ่  ดีไม่ดีอาจจะต้องเททิ้งทั้งหมด“

จะทำอะไรก็ให้นึกถึงคนค่อนโลกที่กำลังใกล้จะอดตายไว้มั่งก็ดีนะ“

ฉันว่านะ  คนพวกนั้นน่าจะยอมอดตายดีกว่ากินอาหารจากฝีมือของเธอ  ถามจริงๆตอนดีไซน์เธอขึ้นมา  นายวิศวกรนั่นไม่ได้ให้ข้อมูลเกี่ยวกับการทำอาหารไว้มั่งเลยหรือ…”

ให้  แต่ฉันขี้เกียจสแกนหา  มีปัญหาไรป่ะ“

มิน่า…แต่เรื่องแบบนี้มันน่าจะอัตโนมัติเสียมากกว่านะฉันว่า  สรุปก็คือเธอมันเหมือนคนจริงๆเข้าไปทุกทีแล้ว  นั่นคือหาความเพอร์เฟ็คท์อะไรไม่ได้เอาเสีย เลย“

ฉันไม่ใช่คนโรคจิตเหมือนกับคุณนี่“

ถามจริงๆฉันมันโรคจิตตรงไหนไม่ทราบได้…เพราะฉันมันไม่เพอร์เฟ็คท์ไง ถึงได้มองหาความเพอร์เฟ็คท์จากหุ่นอย่างเธอ  ใครคิดว่าจะมาเจอหุ่นล้าหลังขนาด นี้ล่ะเนี่ย“

วงการเอไอก้าวหน้าไปรวดเร็วมากคุณไม่รู้หรือ…เขาถึงต้องมีการเอาหุ่นไปอัปเกรดอยู่ตลอดเวลา  อยากได้รุ่นใหม่คุณจะต้องรีบส่งฉันกลับไปโรงงาน  หรือไม่ก็ให้พ่อเอ้ย ไม่ใช่…ให้ตาวิศวกรแก่นั่นดีไซน์ให้คุณใหม่“

ก็ดีเหมือนกันนะ  เขาจะได้โละเธอเข้ากรุไปเสียที“

ก็ถึงว่า  ยิ่งตอนนี้คุณกำลังจะแต่งงานกับแฟนคนใหม่  คุณหลินคนนั้นเขา คงไม่อยากได้ทาสอย่างฉันไปรับใช้เท่าไรนักหรอก“

รู้ได้ไงว่าฉันจะแต่งงาน…” ตะแคงมองหน้า

ทำไมจะไม่รู้  เห็นจู๋จี๋กันเสียเหลือเกิน  น่าจะไม่เกินวันวาเลนไทน์ที่จะถึงนี่แน่“

ทำไมต้องวันวาเลนไทน์…”

ก็วันแห่งฟามรักไง  คนแต่งงานกันวันนี้ตั้งครึ่งค่อนโลก  คุณก็น่าจะเอา อย่างชาวโลกเขามั่ง“

นั่นมันเดือนหน้านี่เอง…”

ความรักติดจรวดไง  ก็แต่งซะให้รู้แล้วรู้รอดไปเดือนหน้า  จากนั้นก็ส่งฉัน กลับไปโรงงาน  ให้เขาจัดหาทาสตัวใหม่มาให้คุณกะแฟน  วินวินด้วยกันทุกฝ่าย“

เอ…ไม่เลวเลยนะไอเดียนี้  แต่คุณหลินยังขาเป๋อยู่เลยตอนนี้“

ให้เทรนเน่อร์ช่วยทำกายภาพบำบัดไม่นานก็เดินปร๋อ  จากนั้นคุณก็ เซอร์ไพรส์เขาด้วยการขอแต่งงาน…”

ผู้หญิงชอบแบบนั้นหรือ…”

ทุกราย…ยิ่งคุกเข่าขอแต่งงานตรงบริเวณสี่แยกราชประสงค์ช่วงรถติดเยอะๆด้วยนะ  นั่นแหละ…จะเต็มตื้นมาก  แฟนคุณต้องกรี๊ดแน่ๆ”

แล้วถ้าเกิดเขาไม่ตกลง“

คุณก็หน้าแตกอยู่แถวนั้น  อาจจะถนนร้าวไปมั่ง  ก็คงไม่มีใครจำได้หรอกต่ถ้าเขาตอบตกลงคุณก็ได้เป็นข่าวหน้าหนึ่งไปสมใจ“

เพิ่งรู้ว่าเธอมีอาชีพเป็นกุนซือได้ด้วย  ถามความเห็นอีกอย่าง  ว่าถ้าเกิดคุณหลินเขาเกิดไม่ชอบขี้หน้าฉันขนาดอยากจะแต่งงานด้วยแล้วฉันจะต้องทำตัวยังไง…เพราะเอาเข้าจริงๆ  ป่านนี้ฉันยังไม่รู้เลยนะว่าเขาชอบฉันรึเปล่า”

แต่คุณชอบเขาเข้าไปเต็มเปาแล้ว…”

ทำนองนั้น…”

ก่อนอื่นคุณจะต้องเลิกนิสัยเสียๆของคุณให้หมดเลย“

แล้วมันมีไรมั่ง…”

ยาวมาก  คุยคืนนี้ไม่จบหรอก  เอาเป็นว่าคุณต้องเลิกหลงตัวเองซะที“

ไม่หลงตัวเองแล้วจะให้ไปหลงใครไม่ทราบ…”

ใครก็ได้ที่ไม่ใช่ตัวเองอ่ะ  เพราะมันทำให้คุณชอบวางอำนาจเหนือคนอื่น เหมือนเป็นเจ้าชีวิตคนทั้งโลกไง  ผู้หญิงถึงได้พากันหนีหมด  คุณหลินอาจจะ เป็นคนต่อไปก็ได้ถ้าคุณไม่เลิกนิสัยบ้าๆเนี่ยซะให้หมด“

แล้วถ้าเกิดเขามาวางอำนาจเหนือฉัน…”

ก็ปล่อยๆไป  จะอะไรเสียนักหนา“

เธอนี่หาความเป็นธรรมไม่ได้เอาเลยนะ  ถูกเมียตบนี่เสียเชิงชายมาก“

แล้วมันจะเจ็บปวดอะไรเสียนักหนา  แค่แรงผู้หญิง  อย่างดีก็เจ็บๆคันๆ  แต่ถ้าคุณเล่นเสยเขาด้วยหมัดนี่ดิ  มีสิทธิตายคาที่ได้  ฉะนั้นในเมื่อคุณได้เปรียบ ในด้านกำลังกาย  ก็ลดหย่อนอีโก้ลงมามั่ง  นอกเสียจากว่านางเป็นนักเพาะกายจน กล้ามงอก  นั่นก็เป็นอีกเรื่องหนึ่ง  อีกอย่างฉันไม่คิดหรอกว่าคุณหลินเขาจะมาตบตี อะไรคุณ  แห้งออกปานนั้น“

ได้เทรนเน่อร์คนใหม่มานี่ก็อาจจะยังไม่แน่นะ  เพราะเห็นหุ่นนายนั่นแล้วมัน เหมือนคิงคองไม่มีผิด“

อิจฉาเขาก็บอก  พี่ตุ่นเอ้ยไม่ใช่…นายคนนั้นน่ะหุ่นดีกว่าคุณหลายเท่า  ซิกซ์แพ็คน่าจะแน่นบึ้ก“

รู้ได้ไง…”

เดา  หุ่นชายงามติดอันดับส่วนใหญ่ก็มักจะแมลงสาบลงพุงด้วยกันทุกคน“

ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมสาวๆอย่างเธอถึงได้คลั่งกันนัก  หารู้ไม่ว่าวันดีคืนดี  อนาคตอาจจะไปเป็นกระสอบทรายให้เขาลงไม้ลงมือเล่น  ว่าแต่นอกเหนือไปจากโรคจิตส่วนตัวแล้ว ฉันยังมีอะไรอีกไหมที่ต้องแก้ไขให้ชนะใจคุณหลินเขาได้“

คุณต้องเลิกให้ค่าของเงินด้วยการประเคนซื้อของแพงให้เขาเสียที  อย่างเช่น น้ำหอมขวดละแสนเป็นต้น“

ก็ถ้าเขาจะดิ้นเอา  คุณหลินใช้ของถูกเป็นที่ไหน  ไปดูเครื่องสำอางแต่ละชิ้น ไม่เหมือนเธอนี่  แต่งหน้าครั้งเดียวชั่วนิรันดร  ความจริงสิบล้านที่จ่ายไปครั้ง เดียวมันก็คุ้มอยู่นะ หรือว่าฉันควรจะเลิกล้มความคิดที่จะแต่งกับเขา  แล้วหันมาแต่ง กับเธอแทน…”

คุณจะแต่งกับหุ่น…”

รายแรกและรายเดียวแห่งประเทศไทย  ไม่แน่นะฉันอาจจะขอความเห็น ชอบจากนายวิศวกรแก่คนนั้นก่อน  ในฐานะที่เขาเป็นผู้ให้กำเนิดสร้างเธอขึ้นมา“

ไม่บ้าตอนนี้แล้วจะไปบ้าตอนไหน…ฉันว่านะ…”

ไหนๆจะบ้าทั้งทีก็ควรจะไปให้ครบวงจร“

เลิกคุยกับคนบ้าๆอย่างคุณดีกว่า  จะเข้านอนละ…”

เดี๋ยวซี่  จะรีบไปไหน  ยังไม่จบ  อยากรู้ว่ามันมีอะไรอีกถ้าฉันอยากจะเอา ชนะใจสาวๆสักคน  หมายถึงคนที่อาจจะใจแข็งมากเลยนะ  ถ้าน้ำหอมราคาเป็น แสนมันไม่ใช่  แล้วอะไรที่ใช่“

อะไรก็ได้ที่คุณคิดทำขึ้นมาเอง  อาจจะของราคาถูกๆแต่มากไปด้วยหัวจิต หัวใจ  อย่างเช่นการ์ดวันเกิดทำเองง่ายๆหรือไม่ก็กุหลาบสดตัดจากต้น  ดอกเดียวยังมีค่าทางจิตใจมากกว่ากุหลาบสั่งซื้อมาเป็นโหลนะ  รึคุณว่าไง“

ต้องปลูกเองด้วยละป่ะ“ ปัชทำเสียงประชด “ฉันว่ามันเหนื่อยมากเลยนะกับการเอาใจแม่เจ้าประคุณคนนี้  เกิดถ้าอยากจะซื้อเสื้อผ้าให้มิต้องลงทุนทอผ้าเอง“

ถมไปคนที่เขาทอผ้าใส่เอง  เพราะคุณมันเคยตัวกับการใช้เงินเนรมิตนั่นไง  อยากได้ทาสก็ซื้อหุ่นมารับใช้  ก็ได้แค่หุ่นที่ไม่มีชีวิตวิญญาณหยั่งฉันไง“

ไม่ไหวละ  ทางที่ดีฉันแต่งงานกะหุ่นอย่างเธอน่าจะคุ้มกว่านะ  ไม่ต้องไป คอยเอาอกเอาใจ  แถมสับโขกใช้งานได้ยิ่งกว่าทาส ยังไงก็อย่าเพิ่งเผ่นหนีไปก่อนล่ะ  เพราะเธอกะฉันนี่มีบัญชีจะต้องคิดกันอีกนานเลย“

ไปแล้ว…พอพูดจบก็ลุกผลุนผลันออกจากห้องไปเลย…

แล้วเขาหมายความว่ายังไงเกี่ยวกับเรื่องบัญชีที่ว่า  พูดให้ต้องคิดอีกแล้ว  หรือว่าเขากำลังสงสัยอะไรอยู่…

เปิดโทรศัพท์ก็พบว่าพี่ตุ่นส่งไลน์เข้ามาตอนห้าทุ่ม  บอกสั้นๆว่า…คิดถึง…ฝันดีนะจ๊ะ…

มองนาฬิกาก็เห็นบอกเวลาใกล้ตีหนึ่งเข้าไปแล้ว  เพราะมัวเสียเวลากับคนบ้า อยู่นั่นเองถึงต้องปิดโทรศัพท์เอาไว้  พี่ตุ่นอาจจะน้อยใจก็ได้ที่หล่อนไม่ได้ตอบ กลับไป…

นอนเอามือก่ายหน้าผากเพราะความสับสนใจ  ยามนี้ก็มีพี่ตุ่นแค่คนเดียวที่เสนอตัวเข้ามาให้เลือก  เพราะมีความเป็นไปได้สูงที่หล่อนอาจจะต้องขึ้นคาน ตามคำปรามาสของนายปัชคนนั้น

หรือว่าหล่อนควรจะให้โอกาสพี่ตุ่นอีกสักครั้ง…หรือไม่ก็หลายๆครั้งให้เขาพิสูจน์ตัวเอง  เลิกนโยบายเดตเดียวจบไว้แค่นี้ก่อน  เพราะถ้าไม่มีอะไรดีๆอยู่บ้าง นอกเหนือไปจากมัดกล้ามอันสวยงามยั่วใจบรรดาสาวๆ  แม่ก็คงไม่ตั้งตัวเป็นกอง เชียร์อยู่ตอนนี้

หรือว่าพี่ตุ่นจะเป็นทางเลือกเดียวที่จะทำให้หล่อนไม่ต้องขึ้นคาน…



Don`t copy text!