มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 8 : ความลับถ้ำคาร์

มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 8 : ความลับถ้ำคาร์

โดย : โสภี พรรณราย

มนตราตะเกียงแก้ว โดย โสภี พรรณราย เรื่องราวของเมืองเวทย์มนตร์และมนตราสำคัญที่ผนึกอยู่ในตะเกียงของท่านยาย เมื่อวันหนึ่งตะเกียงถูกขโมยไป อันตรายใหญ่หลวงกำลังคุกคามโลกเวทย์มนตร์ หัวขโมยจะนำเอามนตราที่อยู่ในตะเกียงแก้วไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใด…นิยายออนไลน์ น่าติดตามอีกเรื่องที่ อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

สมัครบัตร Citi Ready Credit

ทุกยอดการสมัครจะมีส่วนแบ่งกลับมาสนับสนุนเว็บไซต์อ่านเอาของพวกเรา 🙂

………………………………………….​

-8-

 

พ่อมดผู้เฒ่าผู้เฝ้าหน้าถ้ำคาร์ร่ายคาถาเปิดปากถ้ำ เพื่อให้คณะของแม่มดทาฮิร่าก้าวเข้าไปภายใน

สัมผัสแรกในถ้ำชวนขนลุก กลิ่นอายแห่งมนต์ดำปกคลุมทั่วบริเวณคือความชั่วเลว มืดมิด น่าขยะแขยง สยองขวัญ

แม้ภายในจะดูโล่ง โปร่ง ต้องเดินลึกเข้าไป แบ่งเป็นห้องคุมขังหลายห้อง ถ้ามองด้วยสายตาเป็นรูปครึ่งวงกลม ก็ราวหกห้อง

แต่ละห้องนับว่ากว้างขวางพอสมควร อย่างน้อยผู้ถูกคุมขังยังสามารถก้าวเดิน ผ่อนคลาย ทั้งนอนและนั่ง ด้วยพื้นที่หลายตารางเมตร หากแต่ขาดอิสรภาพเท่านั้น

หกห้องแต่มีเพียงหนึ่งที่ถูกคุมขัง

พ่อมดโอมิ

มนต์ดำอย่างไรก็คือมนต์ดำ โอมิไม่เคยคิดจะยอมพ่ายแพ้ ยามที่มีลมหายใจ ยามที่คิดแค้น ก็จะครางอย่างเจ็บปวด

“มันจับข้า พวกมันจับข้า ข้าจะฆ่าพวกมัน!”

นี่คือพ่อมดที่ไม่รู้จักสำนึก เช่นนี้จึงไม่อาจปล่อยตัวเพราะจะเป็นอันตรายต่อทั้งเมืองเวทมนตร์และเมืองมนุษย์

พอเห็นคณะของยายทาฮิร่า พ่อมดโอมิก็หัวเราะเสียงดัง

“มากันแล้ว มาจนได้ พวกแม่มดที่ถือว่าศึกษามนต์ขาวถือเป็นพวกวิเศษกว่าพวกอื่น แล้วเป็นไงล่ะ ชนะมั้ย ฮ่า…ฮ่า…อีเวอลีนหนีออกไปได้ ไปแก้แค้นพวกเจ้า สนุกล่ะทีนี้”

แม่มดทาฮิร่ามองผ่านกรงคาถาและโคลงศีรษะ

“โอมิ เจ้าก็ถูกคุมขังมานานมากแล้ว ไฉนไม่สำนึกเสียที อีเวอลีนหนีออกไปได้ เจ้าต้องรู้เห็นแน่”

“รู้และเห็น”

“อีเวอลีนทำได้อย่างไร?”

“ข้าต้องตอบด้วยเรอะ?”

“เห็นแก่เมืองเวทมนตร์เถอะ”

“ไม่มีวัน เมืองเวทมนตร์ให้อะไรกับข้า นอกจากขาดอิสรภาพ ให้ข้าต้องทุกข์ทรมานสาหัส”

“เพราะเจ้าผิด และไม่มีสำนึก”

“ข้ามีจุดยืนของข้า”

“จุดยืนผิดๆ แน่ะสิ”

ยายบาบาร่าแทรกขึ้น

“เสียเวลาพูดกับผู้ไม่สำนึก จะบอกไหมอีเวอลีนหนีไปได้อย่างไง!”

“ฮ่า…ฮ่า…ฮ่า…” โอมิไม่ยอมตอบ

“เจ้าจะปกปิดเพื่ออีเวอลีนไปทำไม ในเมื่ออีเวอลีนหนีไปได้ และไม่ช่วยเจ้าหนี”

“ใช่…อีเวอลีนใจคับแคบ ด้วยเวทมนตร์ที่เพิ่มพูนแก่กล้าขึ้น สามารถช่วยข้าได้ แต่มันเลือกจะไปเพียงลำพัง”

“งั้นบอกมาสิ ไปได้อย่างไง?”

“ถึงถูกขังคนละห้องกับอีเวอลีน แต่ภายในนี้มีแต่ข้ากับมัน มันเสมือนเป็นเพื่อนคนสุดท้ายของข้า ข้าจะไม่บอก!”

แม่มดบาบาร่าแค่นหัวเราะ

“เออ…ดูมัน…ดูมัน…ปากแข็งชะมัด”

เจ้าชิกเก้นพูดกับเจ้าไทเกอร์ว่า

“เพื่อนเลว เลวทั้งคู่ ไม่น่าเลยนะ”

“อืมม์…ไม่น่าเลย เสียดาย น่าจะทำดีชดเชยความผิดนะ”

เมื่อพ่อมดโอมิปากแข็ง ยืนยันไม่ตอบคำถามปริศนาการหนีของอีเวอลีน ทั้งหมดจึงเดินไปสำรวจห้องขังของอีเวอลีน และรอบบริเวณ

ที่คุมขังนับว่ากว้างขวางพอควร มีสิ่งอำนวยความสะดวกเท่าที่จำเป็น สำรวจด้วยสายตาแล้ว แม่มดอาวุโสทั้งสองยังร่ายคาถาสำรวจด้วยคาถาให้แม่นยำขึ้น

มองภาพการหนีของอีเวอลีน

ภาพรางๆ จางๆ

อีเวอลีนใช้คาถาออกจากกรงขัง!

ภาพที่อีเวอลีนร่ายคาถา ปากขมุบขมิบ และร่างก็ออกมา จนถึงปากถ้ำก็ใช้คาถาอีกเช่นเดิม

คาถา?

มนตร์บทใด?

เป็นไปได้อย่างไร?

คาถาของอีเวอลีนไม่มีวันแรงกล้าจนหนีออกมาจากถ้ำคาร์ ที่ถือว่าเป็นสุดยอดถ้ำคุมขังมาหลายพันปี

อีเวอลีน เป็นแม่มดคนแรกที่หนีออกมาได้!

แม่มดทาฮิร่าพูดกับบาบาร่าว่า

“เจ้าเห็นเหมือนข้าใช่มั้ย อีเวอลีนหนีโดยคาถา!”

“ใช่…ข้าเห็นเหมือนเจ้า!”

“แปลกมาก ถ้ามีคาถาขั้นสูงขนาดนั้น อีเวอลีนคงไม่ถูกข้าจับมาขังได้หรอก”

“คาถาบทใดแน่?”

เจ้าชิกเก้นหันมาทางพ่อมดหนุ่ม ที่ยังเดินสำรวจรอบๆ ห้องคุมขังของอีเวอลีนซึ่งอยู่ติดกับห้องพ่อมดโอมิ

วิลไม่ค่อยพูด แต่ชอบกระทำมากกว่า

อีเวอลีนใช้คาถาหนีจากที่คุมขัง?

และเมื่อครู่ พ่อมดโอมิก็หลุดปากพูดว่า

“อีเวอลีนใจคับแคบ ด้วยเวทมนตร์ดำที่เพิ่มพูนแก่กล้าขึ้น สามารถช่วยข้าได้ แต่มันเลือกจะไปเพียงลำพัง”

เวทมนตร์ดำที่เพิ่มพูนแก่กล้าขึ้น

พ่อมดวิลสะดุดกับคำนี้ ‘เพิ่มพูน แก่กล้า’

คาถาจะเพิ่มได้อย่างไรถ้าไม่มีให้ฝึก!

มีคาถาแอบซ่อน?

ในห้องคุมขัง?

บนกำแพงสามด้วย เพราะด้านหน้าเป็นซี่กรงที่มองเห็นด้านในได้

กำแพงสามด้านมีอะไรแอบซ่อนหรือไม่?

มองผ่านๆ ก็คือกำแพงดำทะมึน…กำแพงหินแข็งแกร่งที่แทรกด้วยคาถากำกับ

“พ่อมดวิล คิดอะไรอยู่เรอะ?” เจ้าชิกเก้นมองอยู่นานจนต้องถาม

“ข้ากำลังสงสัย กำแพงมีอะไรแอบซ่อน”

“ไม่มีหรอก ยายทาฮิร่ากับยายบาบาร่าสำรวจเมื่อกี้เอง”

“ควรจะมีสิ!”

วิลยกมือสัมผัส ลูบผ่านกำแพงทั้งสามด้าน จนมาถึงด้านที่สาม ด้านที่อยู่ติดกับห้องพ่อมดโอมิ

มือสะดุด…กำแพงไม่ราบเรียบเหมือนเคย

สะดุดกับอะไร

เพ่งมอง…ใช้คาถาช่วยให้เห็นชัดขึ้น

บนกำแพงมีอักขระภาษาเวทย์

“ยายครับ…ทางนี้” วิลตะโกนบอก

สองแม่มดอาวุโสรีบเดินมาทางวิล

“ดูนี่ครับ…มีคาถามนต์ดำ!”

คาถามนต์ดำบนกำแพง!

คาถาที่ร้ายกาจและมีพลังมหาศาล สองแม่มดอาวุโสมองตากันและร้องขึ้น

“เป็นเช่นนี้นั่นเอง!”

อีเวอลีนศีกษามนต์ดำจากกำแพงนี้…แต่คาถาที่จารึกบนกำแพงมาจากไหน?

เสียงพ่อมดโอมิกล่าวขึ้น

“แล้วพวกเจ้าก็ค้นพบจนได้”

แม่มดทาฮิร่าออกจากห้องขังอีเวอลีนมาเผชิญหน้ากับพ่อมดโอมิ

“ที่แท้อีเวอลีนมีเวทมนตร์แก่กล้าเพิ่มเพราะศึกษาจากกำแพงนี้”

พ่อมดโอมิแค่นหัวเราะ

“อีเวอลีนโชคดี ค้นพบคาถาโดยบังเอิญ คาถาที่บรรดานักโทษมนต์ดำได้เพียรจารึกสะสมก่อนร่างจะแตกสลาย ตนแล้วตนเล่า จนสะสมเป็นคาถาสุดยอดมนต์ดำ จนมาถึงอีเวอลีนที่ค้นพบและเพียรศึกษาจนแก่กล้าวิชาเหนืออำนาจคาถาที่คุมขังแห่งนี้ จึงสามารถหนีออกไปได้!”

นักโทษที่ศึกษามนต์ดำ ที่ถูกคุมขัง ก่อนร่างสลายแตกดับ ยังแอบจารึกคาถาไว้บนกำแพง

ตนแล้วตนเล่า…

กี่ตนแล้ว จนคาถากล้าแกร่ง

ความแค้นทำให้อีเวอลีนค้นพบขุมพลังวิเศษจากบรรดานักโทษที่มีวิญญาณชั่วร้าย เมื่อหมดอายุในโลกเวทมนตร์ร่างแตกสลายยังทิ้งมรดก ‘ชั่ว’ คาถา ‘เลว’ ไว้

เป็นโชคดีหรือโชคร้ายของอีเวอลีนกันแน่ แทนจะถูกคุมขังจนร่างแตกสลายไป กลับต้องออกไปโลดแล่นแก้แค้น

แน่ล่ะ สำหรับอีเวอลีนต้องถือเป็นโชคดี ที่มีโอกาสอีกครั้งบนโลกกว้าง

เจ้าชิกเก้นโพล่งขึ้น

“ซวยล่ะทีนี้ ธรรมดาก็จิตใจโหดร้าย ยิ่งมีคาถาจากหลายนักโทษมนต์ดำเข้าไปอีก ซวยซ้ำแน่ๆ”

ไทเกอร์พยายามมองโลกในแง่ดี

“อย่าเพิ่งหวาดกลัวไปสิ สองยายต้องหาทางแก้ปัญหาได้ล่ะ”

“แต่เท่าที่เห็นยายทาฮิร่ายังพูดอะไรไม่ออกเลย”

“เอาน่า อย่าเพิ่งตีตนไปก่อนไข้”

“ยังไม่ไข้ แต่รู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ แล้วล่ะ”

ไทเกอร์ก็หนาวๆ ร้อนๆ แต่ยังปากแข็งปลอบเพื่อนแมว

“เคยเห็นยายทาฮิร่าแพ้ให้ใครหรือเปล่าล่ะ ถึงยายจะกะป้ำกะเป๋อท่องคาถาผิดๆ เพี้ยนๆ บ้าง แต่แกก็อาวุโสมาก และมีบุญมากในเมือง เหมือนกับที่เมืองมนุษย์พูดกันเสมอ ความดีต้องชนะความชั่ว”

“กว่าจะชนะ จะเป็นอย่างไง”

“แหม…แหม…ชิกเก้น ชีวิตแมวก็ผ่านมาจนป่านนี้แล้ว เห็นมากี่รุ่นกี่ตนแล้วล่ะ จบแฮปปี้ทุกงาน”

“เอาเถอะ…ขอให้จริงเถอะ”

ยายบาบาร่าเกาศีรษะ พูดว่า

“ไอ้พวกชั่วมนต์ดำ มันก็ชั่วจนร่างแตกสลายนะ ไม่มียอมกลับใจสักตน คาถาที่สร้างสรรค์ขึ้นมาจึงได้ดำมืดและร้ายกาจเช่นนี้ ทำไมไม่รู้สึกสำนึกอย่างข้าและสร้างคาถามนต์ขาวขึ้นบ้าง”

ยายทาฮิร่าหนักใจ

 

ซื้อหนังสือที่ www.naiin.com ไม่ว่าเล่มใดก็ตาม

ทุกยอดการสั่งซื้อจะมีส่วนแบ่งกลับมาเพื่อสนับสนุนเว็บไซต์อ่านเอา

ชุมชนแห่งการอ่านของพวกเรา : )

 

“โอ๊ย…ย…ทำไมรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง สังหรณ์จะมีข่าวร้ายอะไรอีก และอีเวอลีนป่านนี้ไปอยู่ไหน นี่ก็โชคดีที่ได้วิลมาช่วย ถ้าพ่อมดวิลไม่มาด้วย ไม่ค้นพบคาถาบนกำแพงจากพวกมนต์ดำทั้งหลาย ป่านนี้ก็ต้องมางง งง…และ…งง…”

“เห็นมั้ย วิลคนเก่งของข้า” ยายบาบาร่าภูมิใจ

ทาฮิร่าจึงถามวิลอย่างอ่อนโยนและเมตตาว่า

“วิลจ๊ะ…นอกจากเรื่องอีเวอลีน เรื่องตะเกียงแก้วก็สำคัญ มีข่าวอะไรเพิ่มเติมหรือเปล่า”

“มีครับ แต่แรกผมตั้งใจมารายงานยายครับ ผมมั่นใจมากและยิ่งมั่นใจขึ้นทุกวันว่าตะเกียงแก้วอยู่กับหญิงมนุษย์ที่ชื่อ เรนี่ ผมจึงจะปลอมเป็นมนุษย์ ลงไปใกล้ชิดเรนี่ ตีสนิทกับเธอ และให้เธอคืนตะเกียงแก้วมาให้เรา”

“ตะเกียงแก้วจะไปอยู่กับเรนี่ได้อย่างไงล่ะ?”

“เป็นหน้าที่ที่ผมต้องสืบครับ ถ้าผมเป็นพ่อมดยากจะทำงานให้คืบหน้าสำเร็จ สู้เป็นมนุษย์ผมจะปลอมเป็นนักธุรกิจไปติดต่อกับเธอ อาจต้องอาศัยความสนิทสนมพิเศษ เพื่อประโยชน์ในงานครับ”

“ความสนิทสนมพิเศษ…แปลว่าอะไรล่ะ?”

วิลยังไม่ทันตอบ เจ้าไทเกอร์แทรกว่า

“อ้าว…อ้าว…ยาย กลายเป็นผู้เข้าใจภาษายากไปเลย มันจะยากอย่างไง ภาษามนุษย์แปลว่าไปหลอกให้รัก”

ทาฮิร่าหันมาตวาดไทเกอร์แบบขำๆ

“แก…แก…เจ้าไทเกอร์ จะเกินไปแล้ว ทำเป็นเข้าใจเร็ว วิลเป็นพ่อมดมีคุณธรรม ไม่ทำอะไรเหลวไหลหลอกลวงหรอกนะ”

“ไม่เชื่อถามพ่อมดวิลดูสิ”

“เออ…ข้าถามแน่”

พอหันมาทางวิล พ่อมดหนุ่มรูปงามก็เสหัวเราะเบาๆ และพูดเบาๆ เช่นกันว่า

“ไทเกอร์อาจพูดถูกครับยาย ผมอาจจำเป็นครับ อยู่เมืองมนุษย์บางทีอาจต้องซิกแซก ซ้ายขวาบ้าง ตรงเกินไปอาจไม่ได้ผลครับ”

ยายทาฮิร่าตาโต เสียงอ่อยๆ

“เรอะ…เรอะ…”

“แต่ผมสัญญาจะไม่ทำอะไรเกินเลยให้เสื่อมเสียมาถึงเมืองเวทมนตร์หรอกครับ เพียงแต่ใช้เทคนิคพิเศษนิดหน่อย เพื่อค้นหาตะเกียงแก้วครับ”

“อืมม์…ก็ต้องดูสถานการณ์นะ แล้วอีกเรื่องช่วยสืบหาแม่มดร้ายอีเวอลีนให้ได้”

“แน่นอนครับ ในเมื่อเธอสะสมเวทมนตร์ดำขนาดนี้…อันตรายมากเลยครับ”

“อีเวอลีนมีพลังเพิ่มขึ้น จนยายไม่สามารถมองเห็นเลยจริงๆ”

พ่อมดโอมิในที่คุมขังโพล่งว่า

“พลังแค้นรุนแรง ข้าขอเตือนเตรียมรับมือให้ดีล่ะ”

“ตอนหนีออกไป อีเวอลีนพูดอะไรกับเจ้าหรือเปล่า?” ทาฮิร่าถาม

“เหมือนกองเพลิงที่พุ่งตะลุยออก ข้าขอร้องให้ช่วยปล่อยข้าด้วยกลับไม่ยอมช่วย”

ยายบาบาร่าพูดกับเพื่อน

“ถามโอมิไปก็เปล่าประโยชน์ เราไปกันเถอะ อยู่ข้างในอึดอัดจะตาย พลังความชั่วร้ายไม่จางลงเลย ออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ดีกว่า ข้าหายใจไม่ค่อยออก”

เจ้าชิกเก้นเป็นตัวแรกที่พุ่งออกมา ตามด้วยไทเกอร์และยายบาบาร่า เหลือทาฮิร่ากับวิล

วิลพูดขึ้น

“ยายครับ คาถาบนกำแพงเราจะจัดการอย่างไรครับ ทิ้งไว้จะอันตรายมาก ถ้ามีผู้ฝักใฝ่มนต์ดำมาพบเข้า อาจจะมีอีเวอลีนสองขึ้นมานะครับ”

“เจ้าพูดถูก รอบคอบดีนะ ยายจะใช้คาถาทำลายทิ้งก่อน” พูดจบก็ร่ายคาถา แต่พยายามแล้วก็ยังไม่สามารถทำลายคาถาบนกำแพง

พลังชั่วร้ายสะท้อนกลับจนอ่อนแรง

วิลช่วยอีกแรงก็ยังไร้ผล

ทำลายไม่สำเร็จ!

“พลังยายยังอ่อนเกินไป อาจะเพราะหมู่นี้กังวลกลุ้มใจ คงต้องใช้คาถาปิดบังไว้ชั่วคราว เมื่อไหร่ที่ยายพร้อม ยายจะกลับมาทำลายให้จงได้!”

เป็นการแก้ปัญหาเฉพาะหน้า

แม่มดทาฮิร่ากับวิลจึงช่วยกันร่ายคาถาปิดบังมนต์ดำบนกำแพง

แค่ปิดบังชั่วคราว ครั้งนี้คาถาจึงได้ผล

อักขระต่างๆ บนกำแพงถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกจนไม่เห็น เมื่อม่านหมอกจาง อักขระคาถาหายไป จริงๆ แล้วมันไม่ได้หายไปไหนหรอก มันยังอยู่ที่เดิม!

 

***

สั่งซื้อ Remember Wrinks

เซรั่มบำรุงผิวที่เป็นมาสก์ได้ในหนึ่งเดียว

ทุกยอดการสั่งซื้อจะมีส่วนแบ่งกลับมาเพื่อสนับสนุนเว็บไซต์อ่านเอา

ชุมชนแห่งการอ่านของพวกเรา : )

Don`t copy text!