มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 10 : เรนี่กับยายทาฮิร่า

มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 10 : เรนี่กับยายทาฮิร่า

โดย : โสภี พรรณราย

มนตราตะเกียงแก้ว โดย โสภี พรรณราย เรื่องราวของเมืองเวทย์มนตร์และมนตราสำคัญที่ผนึกอยู่ในตะเกียงของท่านยาย เมื่อวันหนึ่งตะเกียงถูกขโมยไป อันตรายใหญ่หลวงกำลังคุกคามโลกเวทย์มนตร์ หัวขโมยจะนำเอามนตราที่อยู่ในตะเกียงแก้วไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใด…นิยายออนไลน์ น่าติดตามอีกเรื่องที่ อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

สมัครบัตร Citi Ready Credit

ทุกยอดการสมัครจะมีส่วนแบ่งกลับมาสนับสนุนเว็บไซต์อ่านเอาของพวกเรา 🙂

………………………………………….​

-10-

 

“เป็นอย่างไง ชุดนี้ของข้าเป็นอย่างไง?”

ยายทาฮิร่าหมุนตัวโชว์เพื่อนบาบาร่ากับแมวชิกเก้นและไทเกอร์

ชุดบนตัวของทาฮิร่าที่หมุนตัวเนรมิตจากชุดเมืองเวทมนตร์เป็นชุดชาวบ้านธรรมดา แสนจะธรรมดา

เสื้อคล้ายม่อฮ่อมถิ่นเหนือ กับผ้าถุงลายดอกสดๆ

เจ้าชิกเก้นพูดขึ้น

“ยาย…ยาย จะบ้าน…บ้าน…เกินไปมั้ยเนี่ย?”

“ก็อยากให้บ้าน…บ้าน…”

“แล้วบ้าน…บ้าน…มันเป็นอย่างไงหว่า?” ชิกเก้นพูดเองสับสนเอง

“เออ…นั่นล่ะ ข้าว่าข้าแต่งแบบชาวบ้านธรรมดา”

“แบบชนบทน่ะหรือยาย?”

“มันเชยหรือไง?”

“เปล่ายาย…เหมาะมาก เหมาะกับความเชยของยายเลย” เจ้าไทเกอร์พูดแทรกเอง

ยายทาฮิร่าเบิกตากว้าง

“เออ…ว่ะ…เจ้าแมวสองตัว เห็นข้าเชยตั้งแต่เมื่อไหร่ ข้าทันสมัยจะตาย”

ยายบาบาร่าโพล่ง

“เอาเถอะ เอาเถอะ ชุดไหนก็ชุดนั้น”

“ข้าอยากลองใจคน จะให้ข้าแต่งตัวหรูหรา ชุดหรู เติมเพชรทั้งตัวก็ได้ แต่ข้าอยากเชยๆ เป็นยายบ้านนอกแบบนี้ล่ะ เดี๋ยว…เดี๋ยวต้องถืออะไรสักอย่าง ชะลอม…”

พอคิดก็เนรมิตชะลอมมาอยู่ในมือ

ต้องมีผลไม้ด้วย

“มะม่วงแล้วกัน”

มีเพิ่มมะม่วงสิบกว่าผลในชะลอม

ยายบาบาร่าขำ หัวเราะ

“จะถือชะลอมเข้าห้างแน่ะ เนี่ย”

“เออ…เออ คอยดูก็แล้วกัน แอบดูห่างๆ นะ อย่ามาใกล้”

ยายทาฮิร่าในรูปลักษณ์ หญิงชราชุดผ้านุ่งกับเสื้อเก่า ถือชะลอมเดินเข้าห้างสรรพสินค้าซาร่า

เสียงชิกเก้นพูดเบาๆ

“ขำกลิ้ง”

ทาฮิร่าได้ยินจนได้ ทั้งที่ห่างกันมาก

“เงียบ! หุบปาก!”

จังหวะเดินผ่านพนักงานรักษาความปลอดภัยที่อยู่บริเวณประตูทางเข้า ให้ลูกค้าเปิดกระเป๋าเพื่อตรวจอาวุธ

พนักงานขายสะดุ้ง หน้าเจื่อนๆ

“ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลย สั่งให้ผมหุบปากแล้ว”

ทั้งที่ดูรูปลักษณ์ยายประหลาดๆ

ยายทาฮิร่าหัวเราะ โบกมือ

“เปล่าจ้ะ…ยายลองเสียงแน่ะ”

พนักงานเกาศีรษะ

“เชิญเลยครับ”

“อ้าว…ไม่ตรวจชะลอมหน่อยเรอะ”

“ไม่เป็นไรครับ”

“มะม่วงแน่ะ”

“เชิญผ่านเลยครับ”

“แหม…ถ้ายายพกระเบิดแอบในชะลอมล่ะ”

“แหะ…แหะ…ผ่านครับ ผ่าน…”

ยายทาฮิร่ายิ้มหวาน เดินเข้ามาอย่างตัวปลิว แล้วนึกขึ้นได้ต้องแสดงความเป็นยายแก่ จึงทำท่างกๆ เงิ่นๆ

บาบาร่ากับแมวสองตัวที่แฝงเข้ามาในรูปไร้ตัวตน พากันหัวเราะทาฮิร่า

“ดูยายเราสนุกของเขาล่ะ”

ทาฮิร่าเผลอตอบว่า

“สนุกอะไร ซีเรียสนะ มาสืบหาตะเกียงแก้วหาย ไม่ใช่เรื่องเล่นๆ สนุกๆ”

เจ้าตัวพูดจบก็มองไปรอบๆ บริเวณ

นี่แหละ ห้างที่ใกล้เจ๊งแล้ว ใกล้ต้องปิดกิจการหรือ แต่คนเดินซื้อของโหรงเหรง บางเบา บางตา

น่าเห็นใจคนลงทุน แบบนี้ไม่รอดหรอก

ผู้บริหารก็พยายามเหลือเกิน จัดส่งเสริมการขาย คนเราบางทีดวงตก อะไรก็พลาดหมด ไม่เป็นอย่างที่มุ่งหมาย

ไม่ใช่หน้าที่ของทาฮิร่าหรอก เป้าหมายอยู่ที่เรนี่ต่างหาก

พอเห็นเป้าหมาย ทาฮิร่าก็เล่นละคร

ทำทีเป็นลม โอนเอนล้มลง ชะลอมผลไม้ตกพื้นและมะม่วงก็หล่นเกลื่อน

“โอ๊ย…ย…”

ตรงนั้นเรนี่กับเกศราที่มักจะวนเวียนเฝ้าหา ‘วิล’

เกศราอยากพบ ‘วิล’ เรนี่ถูกฉุดมาเป็นเพื่อนในยามที่ว่างจากการเรียนปีสุดท้ายแล้ว เทอมสุดท้ายแล้ว

เรนี่วิ่งมาทันที ถึงตัวเข้าประคองและถาม

“ยาย…ยายเป็นอะไรหรือเปล่าคะ?”

“ยายปวดหัว เป็นลม”

“ไหวมั้ยยาย?”

“ไม่ไหวแล้ว”

“งั้นไปห้องพยาบาลก่อนนะคะ” เรนี่หันมาพูดกับเกศรา “พี่เกศช่วยประคองยายหน่อยค่ะ”

เกศราทำหน้ารังเกียจ เพราะชุดเก่าที่หญิงชราสวมใส่ จะแตะต้องก็กลัวเชื้อโรค

“เอ้อ…ให้ยามมาช่วยดีกว่ามัง เราอย่ายุ่ง” เกศราพูดแนะนำ

“ยายแกแก่แล้ว เรารีบช่วยเถอะค่ะ”

“ยาม…ยาม…” ตะโกนเรียก

“พี่เกศ! รีบเถอะ”

ยามก็มัวอยู่ประตูโน้น ชักช้า เรนี่เร่งพี่สาวต่างมารดา

เกศราต้องยอมประคองอย่างเสียไม่ได้ ช่วยกันซ้ายขวากับเรนี่พามาที่ห้องพยาบาล

หมอเพิ่งออกไปพัก พยาบาลจึงรับตัวยายไว้

ยายทาฮิร่าจับมือเรนี่แน่น เมื่อเรนี่จะออกจากห้อง

“หนูใจดีมาก อย่าเพิ่งทิ้งยายไปไหนนะ”

“เอ้อ…เอ้อ…”

“อยู่เป็นเพื่อนยายก่อน”

เรนี่มองหน้าพี่สาว เกศรารีบพูดว่า

“ไม่ล่ะ พี่ขอออกไปก่อน เผื่อจะเจอคุณวิล” พูดจบออกไปทันที

เรนี่ยิ้มแห้งๆ กับยาย

“ได้ค่ะ ยาย เรนี่จะอยู่เป็นเพื่อน เดี๋ยวหมอก็มาค่ะ พี่พยาบาลใจดี ดูแลยายได้นะคะ”

“ยายอยากมีเพื่อน”

“ไม่ต้องกลัวนะคะ”

“ชะลอมยายล่ะ?” ทำท่าหวงชะลอมของ

“เดี๋ยวยามจะเก็บมาคืนให้ค่ะ มาเที่ยวห้างเราของไม่หายหรอกค่ะ ว่าแต่ว่า ไม่เหมือนยายมาเที่ยวห้างเลย”

“อ๋อ…ยายนัดหลานชายไว้แน่ะ”

“หรือคะ ยายน่าจะมีไม้เท้าไว้เวลาเดินกันล้มนะคะ”

“มีแต่ไม้กวาดจ้ะ”

เรนี่เลิกคิ้ว

“ไม้กวาด?”

ยายทาฮิร่าเกือบเผลอ ก็ไม้กวาดไว้เหาะไปมาที่เมืองเวทมนตร์ไงล่ะ

“อ๋อ…ไม้เท้า…ไม่ใช่ไม้กวาด…มี ไม้เท้ามี แต่ลืมหยิบมา วันหลังจะเสกไม้กวาดเป็นไม้เท้านะจ๊ะ”

เรนี่เลิกคิ้วอีกครั้ง ยายพูดอะไรของยาย ฟังไม่รู้เรื่องแต่ก็พยักหน้าเออ…ออไปตามเรื่อง

“ยายหายปวดหัวหรือยังคะ?”

“หายแล้ว…เอ๊ย…ยัง…ยังปวดอยู่ อยู่เป็นเพื่อนยายก่อน” จับมือเรนี่แน่น

สัมผัสกับหญิงสาว แล้วเห็นตะเกียงแก้ว

ตะเกียงแก้วอยู่ใกล้ๆ หล่อนแน่นอน

 

ซื้อหนังสือที่ www.naiin.com ไม่ว่าเล่มใดก็ตาม

ทุกยอดการสั่งซื้อจะมีส่วนแบ่งกลับมาเพื่อสนับสนุนเว็บไซต์อ่านเอา

ชุมชนแห่งการอ่านของพวกเรา : )

 

สัมผัสที่นุ่มนวล…

สัมผัสที่รู้สึกได้ว่า เด็กสาวคนนี้เป็นคนดี

ไฉนพ่อมดวิลว่า เรนี่ใจคอโหดร้าย เป็นฆาตกร

ตัวตนไม่ใช่แน่ ที่เป็นเพราะอะไร หรือเพราะใคร หรือเหตุผลใดต่างหากที่ควรสืบให้ทราบ

ต้องดูที่เนื้อแท้ ลึกถึงจิตใจแท้จริง

บางคนทำเลว ทำชั่วเพราะจิต…จะเป็นจิตสว่าง หรือจิตมืด บางครั้งมี ‘ใคร’ กำกับบทให้เล่น

เวทมนตร์เสกให้ใครเป็น ‘อะไร’ และเป็น ‘อย่างไร’ ก็ได้

จิตใจงดงาม เห็นอกเห็นใจคนแก่ อ่อนโยนกับคนแก่แต่งตัวเชยๆ โดยไม่รังเกียจเลย ผิดกับอีกสาว เกศรา ที่แสดงท่าทางรังเกียจคนแก่อย่างตน กลัวสกปรก กลัวเชื้อโรค

เรนี่ไม่ใช่คนแบบนั้น

“ยายคะ ถ้ายายไม่เป็นไร เรนี่จะไปส่งยายนะ ยายนัดหลานชายไว้ที่ไหนคะ”

“โอ๊ย…ย…ยังปวดหัวอยู่เลย อยู่เป็นเพื่อนกันก่อนเถอะ หนูชื่อเรนี่เรอะ เป็นเจ้าของที่นี่เรอะ?”

“คุณปู่อำนวยเป็นเจ้าของค่ะ”

“หนูน่ารักขนาดนี้ ครอบครัวคงอบอุ่นสินะ โชคดีมีลูกหลานน่ารักอย่างหนู”

เรนี่เบ้ปาก

ไม่ค่ะ…ไม่…เรนี่ขาดความอบอุ่นจะตาย พ่อไม่สบาย แม่หายตัวไปลึกลับ แม่ใหม่ก็ไม่รักหล่อน พี่สองคนก็ไม่ใส่ใจหล่อน มองหล่อนเป็นแค่ส่วนเกินในบ้าน

แต่ไม่ใช่เรื่องจะสาวใส้ให้คนอื่นรู้ จึงได้แต่ยิ้มแห้งๆ

“งั้นมังคะ”

“แม่ พ่อของหนูล่ะจ๊ะ?”

“ยายถามทำไมคะ?”

“อยากรู้จัก อยากชมเชยว่ามีลูกสาวที่น่ารัก”

“น่ารักหรือคะ เรนี่น่ารักหรือคะ มียายคนเดียวที่พูดแบบนี้ล่ะค่ะ”

“อยากพบครอบครัวของหนูจริงๆ นะ”

“โอ๊ย…ย…อย่าเลยค่ะ ไม่มีใครว่างหรอก  แต่ละคนมีงานล้นมือ และเคร่งเครียดจะตาย ไม่มีเวลาคุยกับคนอื่นหรอกค่ะ”

“แต่ยายเป็นลูกค้านะ”

“ให้เรนี่ดูแลยายเองเถอะ”

“อือ…เรนี่…” เออ…น่ารัก

ตะเกียงแก้ว…

ดูเหมือนสัมผัสได้ว่า ตะเกียงแก้วอยู่วนเวียนแถวนี้ ยายทาฮิร่าพยายามจะหา ‘ข้อมูล’ และ ‘ความจริง’ ให้มากที่สุด

“ยายดีขึ้นมั้ย เรนี่จะไปส่งยาย”

“ยัง…ยัง”

เรนี่ก็ออกอาการงงๆ ว่า หญิงชราคนนี้ไม่ค่อยอยากกลับบ้านเท่าไหร่เลย

“หนูเรนี่มีของสะสมหรือเปล่า?” ทาฮิร่าถาม

“มีค่ะ”

“สะสมอะไรบ้าง?” ถามอย่างกระตือรือร้น

ตอบเลย…ตอบสิ ตอบว่าสะสมตะเกียงแก้ว สะสมเครื่องแก้วอะไร ทำนองนี้

“ตอนเด็กสะสมแสตมป์ตามรุ่นพี่ที่โรงเรียน แต่ตอนนี้เลิกสนใจแล้วค่ะ”

“แล้วมีอะไรอีก?”

“ไม่มีค่ะ เอ๊ะ! ยายถามทำไมคะ?”

ถามตรงๆ เกี่ยวกับตะเกียงแก้ว ไม่เหมาะกระมัง

“ยายจ๊ะ…กลับบ้านเถอะนะ” เรนี่บอก

“ก็ได้…ก็ได้…หลานชายยายคงมารอแล้วล่ะ”

“เรนี่ไปส่งค่ะ”

หญิงสาวประคองยายมือหนึ่งอีกมือช่วยถือชะลอมผลไม้ เดินออกมาจากห้องพยาบาล ไปยังโถงกลางของห้างสรรพสินค้า

ยายทาฮิร่าชี้ไปทางประตูทางเข้าด้านหลัง ที่ห่างจากจุดที่ยืนพอสมควร

“นั่น…นั่น หลานชายยายอยู่ที่นั่น”

“ยายยืนรอตรงนี้ เรนี่จะไปตามให้” หล่อนวิ่งไปเรียนชายหนุ่มที่หันหลังให้

“คุณ…คุณ…ยายคุณอยู่ตรงโน้น”

เขาหันมา…ทำเอาเรนี่เบิกตากว้าง

“คุณ!”

เขานั่นเอง…วิล!

คนที่พี่เกศราตามตัว แต่เป็นคนที่หล่อนไม่ชอบหน้า

“ที่แท้เป็นนาย นายที่ตำหนิฉัน”

“คุณ…คุณที่จิตใจโหดร้าย!”

“ฉันไม่…”

“คุณที่เกือบเป็นฆาตกรฆ่าพี่สาวตัวเอง”

“ไม่…ไม่…ไม่…” เรนี่สับสน อะไรบางอย่างที่เลือนรางเหมือนมีหมอกควันมาบัง

เขาจับมือหล่อน…ไปกับเขา

ไปไหน…ลอยละล่อง…ไปไหน…ไป…ไป…ทำไมหล่อนจำไม่ได้เลย

ขณะกำลังงงๆ อยู่นั้น ยายทาฮิร่าเดินมาใกล้และพูดกับพ่อมดวิลที่อยู่ในร่างมนุษย์ ชุดเมืองมนุษย์ว่า

“ไปกันเถอะ…วิล หลานชาย”

“ครับ”

พากันเดินออกไป…ในจังหวะที่เรนี่ได้สติ กะพริบตาถี่ๆ และวิ่งตาม…ตามออกมาที่ลานจอดรถ

ไม่เห็นทั้งยายและชายคนนั้น หายไปราวกับหายตัวได้เสียอย่างนั้น

 

***

 

สั่งซื้อ Remember Wrinks

เซรั่มบำรุงผิวที่เป็นมาสก์ได้ในหนึ่งเดียว

ทุกยอดการสั่งซื้อจะมีส่วนแบ่งกลับมาเพื่อสนับสนุนเว็บไซต์อ่านเอา

ชุมชนแห่งการอ่านของพวกเรา : )

สั่งซื้อ 1 หลอดราคา 2,090 บาท คลิกที่นี่  >>>>> https://bit.ly/2UT2G40   

สั่งซื้อเซ็ตประหยัดสุดคุ้ม 3 หลอดราคา 2,940 บาท คลิกที่นี่  >>>>> https://bit.ly/2QFzcY9

อ่านเพิ่มเติม เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์นี้ คลิกที่นี่ >>>>>>>>>>> http://anowl.co/anowlsabai/remember-wrinks/

Don`t copy text!