ฉันเป็นเลขาของสาวเจ้าอารมณ์ ตอนที่ 19 : ตะลุยกินของอร่อย

ฉันเป็นเลขาของสาวเจ้าอารมณ์ โดย โสภี พรรณราย…เมื่อชีวิตของชาลิสาพลิกผันไปจากความร่ำรวย กลายมาเป็นเลขาของสาวเจ้าอารมณ์ เธอต้องงัดเอากลยุทธ์มากมายมาจัดการให้เรื่องราววุ่นวายทั้งหลายผ่านไปให้ได้ แต่ยังมีเรื่องวุ่นๆ ของหัวใจที่เกิดขึ้นทุกทีที่พบกับธีทัต เธอจะรับมืออย่างไร นวนิยายจากอ่านเอา ที่นำมาให้ทุกท่านอ่านออนไลน์ค่ะ

ในรถเงียบกริบชั่วขณะ

ความเงียบทำให้ชาลิสาไม่สบายใจ ธีทัตเงียบนานเกินไปแล้ว ความเงียบกลับน่ากลัวยิ่งกว่าพูดคุย ถึงจะพูดตำหนิ ถึงจะพูดเสียงดุดัน มันยังดีกว่าเงียบ

“คิดอะไรอยู่คะ?” เอียงหน้าถามตรงๆ

มีเสียงถอนใจยาว

“ไม่รู้ว่าฉันทำผิดพลาดหรือเปล่าที่จ้างเธอมาเป็นเลขาของริก้า จน…จนริก้าไม่รู้หายไปไหน”

ชาลิสาอึดอัดทันที

เมื่อกี้ เหมือนเขาจะพูดชม…ชื่นชม เธออยู่นะ….แต่ตอนนี้ทำเป็นผิดหวังเสียแล้วสิ

วันนี้…หนึ่งวันพันเหตุการณ์ บอกเลยไม่สนุกหรอก

คิดถึงเงินเดือนที่จะได้รับ เขาบอกว่าเป็นเลขหกหลัก ทำให้นึกเสียดาย ถ้าไม่ผ่านงาน

“แค่วันแรกยังพิสูจน์อะไรไม่ได้หรอกคุณ”

“ใช่…ก็มีทั้งดี และไม่ดีนะ”

“ดี?”

“สละรองเท้าให้ริก้า”

ชาลิสาเผลอเบ้ปาก

โอ๊ย…ไม่เต็มใจเลยสักนิด ถูกริก้าบังคับและกำลังจะเข้าประชุมด้วย

“เพราะไม่อยากให้คุณริก้าเสียงาน ถ้าเกี่ยวกับงาน ฉันจะทำเต็มที่นะคะ รู้เป้าหมายจริงๆ ของคุณ คุณคงอยากให้ริก้าตั้งใจทำงาน แบ่งเบาภาระของคุณมากที่สุด”

“จะมีวันนั้นหรือเปล่านะ”

“อย่างไงต้องให้คุณริก้าค่อยๆ เรียนรู้”

เรียนมาตลอด แต่ไม่เห็น ‘รู้’ เลย

แล้วก็เงียบไป….

จนโทรศัพท์มือถือของชาลิสาดังขึ้น…ดึกป่านนี้ใครโทรมา หากธีทัตรีบพูด

“ริก้าหรือเปล่า…?”

ชื่อที่ขึ้น…นที

“คุณนทีค่ะ”

ธีทัตจึงหมดความสนใจ แค่คิดว่า ดึกป่านนี้ยังติดต่อโทรศัพท์กันคงพิเศษกันมากสินะ

ชาลิสารับสาย

“มีอะไรคะ…นที โทรมาดึกจัง”

“เราอยู่กับริก้านะ โทรที่ห้องน้ำ เกิดอะไรกับริก้า ทำไมคนอย่างริก้าจึงอยู่ตามลำพัง ไม่ได้อยู่กับสา”

“อยู่ที่ไหน…”

“ที่…”

“รอและรั้งคุณริก้าไว้ก่อน จะรีบไปเดี๋ยวนี้”

ธีทัตแปลกใจ เมื่อรับรู้ว่า นทีพบริก้า อย่างน้อยก็โล่งใจ

ในเวลาต่อมา…

ริก้าเบิกตากว้าง เมื่อเห็นพี่ชายกับชาลิสา มาอยู่ตรงหน้า จึงหันไปต่อว่านที

“เป็นคุณที่โทรบอกพี่ชายฉัน เรื่องมาก อยากอยู่คนเดียวบ้าง ไม่ใช่นักโทษ”

ธีทัตพูดกับน้องสาว

“เธอทำพี่เป็นห่วงนะ”

“โธ่…พี่ชายคะ แค่เดินเล่น แค่อยากดื่มกาแฟ”

“ในเวลาแบบนี้?”

“ธรรมดาจะตาย”

“เธอไม่เคยทำคนเดียว”

“ริก้าลองค่ะ”

“พี่เป็นห่วง”

“พี่ธีคะ…อย่าโมโหเลย ริก้าขอโทษ” น้องสาวเริ่มอ้อนพี่ชาย

“รู้ตัวมั้ยว่าผิด?”

ริก้ายิ้มแห้งๆ

“ผิดก็ผิดค่ะ”

“ถ้าเธอจะทำแบบนี้ โทรบอกพี่หน่อยก็ได้”

“แบตหมดค่ะ”

“นั่นเป็นข้ออ้าง ถึงโทรได้ เธอก็ไม่โทร.”

ระหว่างที่พี่น้องคุยกัน นทีก็พูดกับชาลิสา ถามยิ้มๆ

“สาปล่อยให้คุณริก้าอยู่คนเดียวเรอะ”

“เธอหนี เจ้าเล่ห์จะตาย”

นทีหัวเราะเบาๆ

“ขนาดสายยังเอาไม่อยู่?”

หญิงสาวเบ้ปาก แต่พูดหนักแน่น

“วันนี้เหนื่อยทั้งวัน นทีไม่รู้หรอกว่ารับมือคุณริก้าเป็นอย่างไร คงต้องทบทวนวิธีรับมือกับคนแบบนี้แบบใหม่”

“ก้อไม่ยากหรอกนะ”

“ครั้งนี้ได้นทีช่วยนะนี่”

“ก็บังเอิญเจอ ยังแปลกใจที่เจอดึกๆ ตอนแรกไม่คิดว่าเป็นคุณริก้าด้วยซ้ำ”

“ไม่งั้นต้องหาถึงเช้าแน่ๆ ขอบคุณนทีมากๆ เลย”

สรุปคืนนี้ ริก้าไปกับพี่ชาย และนทีอาสาไปส่งชาลิสาเอง

รถของนทีมาถึงหน้าบ้านชาลิสาแล้ว แต่มองไปมีรถอีกคันอยู่ตรงหน้ามาส่งนนทกร แล้วก็ขับออกไปเลย แต่นทีเห็นแว่บๆ พูดกับชาลิสาว่า

“มีสาวมาส่งน้องชายคุณ สงสัยจะได้น้องสะใภ้เร็วๆ นี้”

ชาลิสาสงสัย

“ไม่มั้ง กรเพิ่งมาจากนอก ยังไม่มีแฟนเลย”

“คนสมัยนี้ไวมากนะ รักกันง่ายๆ เลิกกันง่ายๆ”

“พูดยังกับนทีเป็นคนสมัยเก่า”

“เออ…จริง”

“ขอบใจที่มาส่ง จะรีบไปถามน้องชายว่าใครมาส่งเขา” พูดจบรีบลงจากรถ

นทีจึงขับรถออกไป

ชาลิสาเผชิญหน้ากับน้องชายที่ห้องรับแขก

“พี่สาไปไหนมาเนี่ย กลับเอาป่านนี้” นนทกรเป็นฝ่ายถามแทนจะเป็นพี่สาว

“นึกว่าพี่หลับแล้วใช่ไหมล่ะ”

“ครับ เพราะพี่สาค่อนข้างเป็นเด็กอนามัย”

“พี่ต้องถามเธอ เมื่อกี้เหมือนมีสาวมาส่ง”

ชายหนุ่มดูหน้าเจื่อนๆ เล็กน้อย แต่ปรับให้ปกติอย่างรวดเร็ว

“เพื่อนครับ”

“พี่รู้จักไหม?”

“ไม่รู้จักหรอกครับ เพื่อนใหม่”

“สนิทสนมถึงขนาดมาส่งบ้านเลยเรอะ?”

“ก้อคนมันมีน้ำใจนี่ครับ แล้วผมก็เสนอแรงมัง รูปหล่อขนาดนี้”

“อย่าหลงตัวเองไป”

“จริงๆ ครับ ผมเพิ่งรู้ว่าผมเสน่ห์แรง ไม่ล่ะ ผมขอตัวไปนอนก่อนดีกว่า ง่วงมากครับ”

เวลาเช่นนี้ ต่างคนก็ต่างอยากพักแล้ว จึงหยุดสนทนาทันที

ชาลิสายังคงมาทำงานตรงเวลา แม้มีเวลานอนแค่สองสามชั่วโมง แต่ก็นั่นแหละ เพราะริก้ามาบริษัทพร้อมพี่ชายเกือบเที่ยง

เลขาของเจ้านายสาวต้องนั่งๆ อ่านโน่นอ่านนี่ฆ่าเวลา เล่นคอมพิวเตอร์หาข้อมูลไปเรื่อยๆ จนกว่าจะออกไปหาอะไรกินตอนเที่ยง…ริก้าก็เข้ามา และพูดประโยคแรก

“หิวแล้วสิ”

“ให้แม่บ้านไปซื้ออะไรไหมคะ?” ชาลิสาถาม

“เก่าๆ เบื่อๆ เดิมๆ เธอมีอะไรอร่อยๆ แนะนำไหมล่ะ?”

ถ้าเป็นเมื่อวาน ก็คงไม่แนะนำอะไร แต่วันนี้ ชาลิสาเปลี่ยนความคิด จะทำงานกับริก้าได้ ต้องอ่อนโยนบางอย่างบางเรื่องบ้าง ขัดใจไปจะมีปัญหาอีก ถ้าไม่เหนือบ่ากว่าแรง ก็น่าลองดู

“ไปสิคะ ไปหาอร่อยๆ กินกัน”

ริก้าตาโต

“ที่ไหน?”

“ชัวร์สุดก็เยาวราช”

“ว้าย…” ริก้าอุทานร้องอย่างดีใจ “ไป…ไป…ได้ยินมานาน เคยไปกับพี่ณาครั้งหนึ่ง แต่พี่ณารีบๆ กลัวพี่ธีรู้ เลยไม่สนุก และกินแค่สองร้าน”

“ฉันมีโพยของอร่อยเยาวราช แต่กินจริงๆ ได้แค่ไม่กี่ร้านหรอก ช่วงบ่ายจนเย็น ตะลุยกันไม่ทำงานเลย”

ชาลิสาพูดออกมาได้อย่างไง…ไม่ต้องทำงาน ก็พูดออกไปแล้วจริงๆ คนไม่อยากทำงาน…ไม่บังคับ แต่…

“แต่…ถ้าคุณริก้าถูกใจ…ต้องรับปากทำงานพรุ่งนี้แทน”

ริก้าเหมือนลังเล

“หมายความว่า…”

“มีข้อแลกเปลี่ยนไง”

แล้วริก้าก็พยักหน้า

“อืมม์…ได้…ขอให้พอใจเถอะ ถ้าไม่พอใจ…ก็ไม่แน่”

“รับรองค่ะ อาหารอร่อย ต้องมีสักร้านที่คุณชอบมากๆ”

อาหารอร่อยย่านจีนเยาวราชมากจนนับไม่ถ้วน ริก้ากินไม่ไหวหรอก อาจจอดตั้งแต่สามสี่ร้านแรกแล้ว

ชาลิสาพาริก้ามาถึงเยาวราชแล้ว ให้คนรถไปจอดรถ และนัดให้มารับอีกครั้งตอนห้าโมงเย็น

แค่เดินไม่กี่ก้าว ริก้าก็บ่น

“ร้อนจัง”

“ถ้าคุณอยากกินของอร่อยนะ”

“ไปกินโรงแรมดีกว่าไหม?”

“คุณจะบ่นเบื่อ…เดิมๆ อีก”

จึงยอมเดินไปกับชาลิสา และเริ่มต้นด้วยร้านลูกชิ้นปลา ที่อยู่ในตรอก โต๊ะวางเรียงรายในตรอกเล็กๆ แต่คนก็นั่งกันเกือบเต็ม จนต้องเดินเข้าไปเกือบสุดโต๊ะสุดท้าย

ริก้าบ่นพึมพำ

“เก้าอี้เก่าจัง”

“นั่งลงค่ะ”

“เช็คให้หน่อยสิ”

“ถ้าเลอะน้ำ สกปรกจริงๆ ก็ควรเช็ดก่อนนั่ง แต่นี่ไม่เลย คุณต้องนั่ง อย่าเรื่องมากตอนนี้”

ริก้าตาโต

“เธอกล้าดุฉันเรอะ?”

“กินก่อนแล้วค่อยพูด ร้านนี้อร่อย ลูกชิ้นปลาลูกชิ้นกุ้งอร่อยมาก ฉันมากินกับนาทีบ่อยๆ”

“ไม่ท้องเสียนะ”

“ไม่เคย…ร้านประจำของฉัน”

“แต่…”

ไม่สนใจแล้ว ชาลิสาทรุดกายนั่งก่อน ไม่งั้น เดี๋ยวลูกค้าคนอื่นมา มัวแต่ลังเลยจะเสียโต๊ะ

ริก้าเบ้ปาก จำต้องนั่งตาม แต่ก่อนนั่งไม่วายใช้ทิชชู่เช็ดเก้าอี้พอเป็นพิธี

ชาลิสาสั่งบะหมี่แห้ง เกือบลืมตัวว่าต้องสั่งสองชาม เส้นเล็กน้ำดีไหม แต่คิดขึ้นได้ ต้องพาไปกินร้านอื่นอีก เผื่อริก้ายังไม่ชอบ พอมองหน้าริก้า…ริก้าก็พูดว่า

“สั่งเหมือนเธอล่ะ” กระแทกเสียงไม่พอใจนัก

โอ๊ย…แม้แต่มากินอาหาร ยังใช้อารมณ์อีก

เมื่ออาหารยกมา ชาลิสาเติมพริกน้ำส้มเล็กน้อยก็ทานเลย แต่ริก้ายังงงๆ มึนๆ และถามเลขาสาวเบาๆ

“เอาช้อนส้อมมาหรือเปล่า?”

“ต้องเอามาเองหรือ?” ชาลิสาย้อนถาม

“พี่ณามีอยู่ในกระเป๋าเผื่อไว้”

“แต่ฉันไม่ใช่พี่ณา”

อีกแล้ว ริก้าต้องใช้ทิชชูเช็ดช้อนกับตะเกียบก่อนทานโดยไม่ปรุงอะไร และผลคืออร่อย ถูกปาก

ชาลิสาแอบอมยิ้ม

เสียงพึงพำกับตัวเองของริก้าว่า

“พี่ณาเคยซื้อที่ไหนก็ไม่รู้ ไปให้กินที่บริษัท บอกว่าอร่อยร้านติดดาว ทำไมไม่เห็นอร่อยเท่านี้เลย”

แล้วก็มีคำตอบจากสาวที่นั่งตรงข้าม

“ทำใหม่ๆ ร้อนๆ กับบรรยากาศในการกิน คือข้อแตกต่าง”

แล้วก็หมดทั้งชาม

“ต่อ…ต่อ…” ริก้าเรียกร้อง

“ข้าวต้มปลา”

ก็อร่อยตามเคย ทานร้อนๆ มาสองอย่าง ทำริก้าหน้าแดงและเหงื่อออก บ่นว่า

“ร้อนๆ…”

“ปลาเก๋าสดนะ” ชาลิสาสั่งเป็นเกาเหลาและทานหมด ส่วนริก้าเป็นข้าวต้มรวม จึงทานหมดช้ากว่าและเหลือข้าวไว้พอสมควร เพราะเริ่มอิ่ม แต่ยังอยากกินอีก

“มีของอร่อยอีกเยอะ” ชาลิสาอยากนำเสนอ

“ขออะไรที่เย็นๆ ได้ไหม?”

“ได้เลย โบ๊กเกี้ยมีชื่อของเยาวราช เส้นแป้งเหนียวหนึบ มีเครื่องเคียงหลายอย่าง ราดด้วยน้ำตาลทรายแดง โรยเกล็ดน้ำแข็งใส…” ยังพูดไม่จบ ริก้าก็โพล่ง

“ปวดชิ้งฉ่อง”