ล่องลำนำกาล บทที่ ๕/๒ : พบกันอีกครา

เมื่อคาถาอาคมยื้อดวงวิญญาณให้อยู่เหนือกาลเวลา ออกขุนแห่งกรุงศรีอยุธยาจึงยอมล่องลอยผ่านสามยุคสมัย จากอยุธยา สู่ธนบุรี ถึงรัตนโกสินทร์ ไม่ใช่เพื่อหนีความตาย… แต่เพื่อตามหาหัวใจเดิมในร่างใหม่ของหญิงอันเป็นที่รัก พบเรื่องราวนี้ใน ล่องลำนำกาล โดยสีตลา สัตตสุวรรณ นักเขียนเจ้าของรางวัลชนะเลิศ จากโครงการอ่านเอาก้าวแรก รุ่น 3

ตำรวจเข้ามาเก็บหลักฐานที่เรือนสิทธิคุณ เรียกพยานในคืนเกิดเหตุไปสอบสวน เมื่อถามถึงกล้องวงจรปิด ไม่มีใครตอบได้ว่าเหตุใดข้อมูลที่ควรเก็บบันทึกไว้ จึงไม่ถูกบันทึกจนไม่มีร่องรอยให้ติดตาม

“ที่นี่เป็นพื้นที่ปิดไม่เคยเกิดเหตุร้ายมาก่อน เราดูแลความปลอดภัยกันเอง แต่ถ้าเป็นรีสอร์ตกับปางช้าง เราจ้างบริษัทภายนอกจัดการให้” อรรถพลอธิบายด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“เราต้องขอสอบปากคำคนกลุ่มนี้ด้วย ถ้าไม่ใช่แขกของรีสอร์ตก็คงเป็นพนักงานของคุณ” ภาพจากกล้องหน้าทางเข้าหลักซึ่งมีรถผ่านเข้าออกหลายสิบคัน แค่ปรายตาแวบเดียว เขาก็จำได้ว่าผู้หญิงในชุดสีชมพูหลังพวงมาลัยคือใคร

“ผมจะติดตามเท่าที่เรียกมาได้ คุณตำรวจคงไม่คาดหวังให้ผมต้องขอแลกบัตรรถทุกคันที่เข้าออกอย่างสถานที่ราชการหรอกนะครับ”

คำให้การของอรรถพลไม่ได้เป็นประโยชน์นัก เขาออกตัวแต่แรกแล้วว่าน่าจะเป็นอุบัติเหตุภายในบ้านซึ่งหลักฐานทุกอย่างที่มีบ่งชี้ไปทางนั้น

“ต้องการข้อมูลเพิ่มเติมแจ้งมาได้ตลอดนะครับ รีสอร์ตเรายินดีให้ความร่วมมือทุกอย่าง” คุณผู้จัดการสรุปก่อนส่งแขกกลับไปพร้อมข้อมูลไม่มากไปกว่าที่มีแต่แรก

ขุนเทพเข้าประชุมกับตำรวจด้วย หวังจะได้พบสีนวลแต่ใกล้รุ่งไม่มาให้เห็นเลย วงตะวันคงกลัวบุตรชายจะยื่นมือไปช่วยโสมวิภาคนรักเก่า จึงพูดปรามระหว่างอาหารเย็นที่สองแม่ลูกอยู่กันลำพังว่า

“แม่เห็นวินลงไปคุยกับตำรวจ ปล่อยให้คุณอาจัดการเถอะ มันหน้าที่ของเขา”

“แต่…” เพียงเอ่ยปากก็ถูกตัดบท

“วันนั้นเราไม่อยู่บ้านเหมือนกันไม่ใช่เหรอ” วงตะวันตักข้าวเข้าปากอย่างใจเย็นและยิ้มอย่างพึงใจเมื่อลูกชายไม่เถียงสักคำ

สิ่งที่ขุนเทพไม่รู้คือใกล้รุ่งหอบเสื้อผ้าลงไปนอนห้องพักคนงานด้านล่างตั้งแต่วันแรกที่มาถึง หล่อนไม่อาจย่างกรายไปใกล้สถานที่เกิดเหตุได้ รู้สึกไม่ปลอดภัยที่ต้องอาศัยใต้ชายคาเดียวกับกาลวินท์

เมื่อยังเป็นเด็กแค่หยอกเล่นกันทำให้เสียน้ำตาสุดท้ายก็กลับมาดีกันใหม่ แต่เมื่อโตเป็นหนุ่มสาว การกระทำของเขาพัฒนาขึ้นเป็นการข่มเหงดูแคลนและสะใจที่ได้เห็นความเจ็บปวดของหล่อนซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ใกล้รุ่งอาจเคยยอมลงให้เขาในฐานะลูกเจ้านาย ซึ่งกาลวินท์ดูจะเข้าใจดี แต่กับกาลวินท์คนใหม่เท่าที่ฟังจากคนรอบข้าง ถ้ามิได้เกิดจากการเสแสร้งแกล้งทำ ในความโชคร้ายของอุบัติเหตุก็พอมีเรื่องดีอยู่บ้างที่เปลี่ยนเขาให้เป็นผู้เป็นคนขึ้นมา แต่หล่อนก็ยังระแวงอยู่ดี อย่างไรเสียเขาก็เป็นต้นเหตุให้แม่เจ็บตัวอยู่นั่นเอง

อรรถพลตามหล่อนไปพบที่ห้องทำงาน หญิงสาวไม่ได้พบมือขวาพ่อเลี้ยงสิทธิคุณมาพักใหญ่แล้ว ปีนี้เขาคงอายุเกือบหกสิบแล้วกระมัง ถ้าเป็นข้าราชการก็ใกล้ถึงวัยเกษียณเต็มที แต่อรรถพลเป็นหนุ่มโสดที่ดูแลตัวเองได้ดี และยังเป็นเรี่ยวแรงหลักในรีสอร์ตเช่นเคย

“ลุงเข้าใจนะว่าเราไม่สะดวกใจจะขึ้นไปพักบนตึก แต่ถ้าต้องเทียวไปเทียวมาระหว่างที่นี่กับโรงพยาบาลทุกวัน ให้ลุงหาที่พักในเมืองให้ไหม จะได้ไม่ต้องเหนื่อยเดินทาง”

ใกล้รุ่งกลั้นน้ำตาที่รื้นขึ้นมาก่อนสารภาพอย่างตรงไปตรงมาว่า

“อย่าว่าแต่ค่าที่พักในเมืองเลยค่ะ ลำพังค่ารักษาแม่ ปุนยังไม่รู้จะหาเงินที่ไหนมาจ่ายคืนเลย”

“ไม่ต้องห่วง อุ่นเรือนอยู่กับเรามานานจนเหมือนคนในครอบครัว ค่าใช้จ่ายทั้งหมดลุงรับผิดชอบเอง ไม่เบิกจากบริษัทด้วย ดีขึ้นเมื่อไรก็กลับมาพักฟื้นที่นี่ด้วยกัน”

ใกล้รุ่งตื้นตันไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรนอกจากยกมือไหว้ขอบคุณ ชายสูงวัยคนนี้เป็นที่พึ่งให้แก่ครอบครัวตั้งแต่พ่อยังมีชีวิตอยู่ และความกรุณานั้นยังต่อเนื่องมาจนถึงบัดนี้

“ขอบคุณคุณลุงมากค่ะ ถ้าปุนเรียนจบแล้ว ปุนสัญญาว่าจะกลับมาทำงานใช้คืนให้นะคะ”

“อยากมาอยู่ด้วยกันจริงๆ เหรอ แน่ใจแล้วใช่ไหม” สีหน้าของอีกฝ่ายมีแววความวิตกอยู่ครู่หนึ่ง

“ค่ะ แม่เจ็บครั้งนี้ ปุนได้เรียนรู้หลายอย่าง ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกันตอนดีๆ ก็ต้องมาปรนนิบัติกันตอนเจ็บไข้อย่างนี้ แม่คงอยากให้ปุนมาอยู่ใกล้ๆ มากกว่า”

“ลุงขอปรึกษาแม่เลี้ยงก่อนนะ” อรรถพลยังไม่ตอบรับ ทั้งที่เป็นการตัดสินใจง่ายๆ ในอำนาจเขา

ใกล้รุ่งพยายามกลืนความขมขื่นที่จุกล้นขึ้นมาลงไป หล่อนเคยคิดว่าที่แม่เลี้ยงดีกับหล่อนเพราะต้องการชดเชยความไม่เอาไหนของกาลวินท์ ที่หยิบจับอะไรไม่เป็นชิ้นเป็นอันสักอย่าง เมื่อสำเร็จปริญญาตรีซึ่งเป็นระดับการศึกษาที่สูงพอแล้วสำหรับลูกคนงาน แม่เลี้ยงกลับยื่นข้อเสนอให้เรียนต่อปริญญาโทด้วยเหตุที่ว่า

‘สมัยนี้ความรู้ปริญญาตรีพอที่ไหน เรียนต่ออีกไม่กี่ปี แม่เราทนคิดถึงได้อยู่แล้วละ’

เมื่อเป็นความประสงค์ของเจ้านาย หล่อนจึงไม่กล้าขัด ทุกบาททุกสตางค์ที่รีสอร์ตรับผิดชอบค่าเล่าเรียนและค่ากินอยู่ให้ หล่อนก็บันทึกไว้ รอวันจะได้ชดใช้คืนด้วยแรงกายหรือจ่ายเป็นเงินทดแทนก็ยินดี

“คุณลุงคะ ปุนขอถามอะไรคุณลุงตรงๆ ได้ไหมคะ” ใกล้รุ่งรวบรวมความกล้าไว้นานแล้ว ถึงเวลาที่ควรแก่การถามเสียที

“ได้สิ ถ้าลุงตอบได้ ลุงก็จะตอบ”

“แม่เลี้ยงไม่ชอบปุนหรือเปล่าคะ ขอโทษนะคะที่ปุนต้องถามแต่เป็นเรื่องติดค้างในใจปุนนานแล้ว”

คนถูกถามชะงักไปเล็กน้อย สีหน้าเจื่อนลงเหมือนเดาได้ว่าคำถามนี้ต้องมาถึงในสักวัน เขาไม่รู้จะตอบอย่างไรให้ตรงกับความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง นอกจากกล่าวออกไปว่า

“เราเป็นลูกอุ่นเรือนก็เท่ากับเป็นคนของแม่เลี้ยง มีเหตุผลอะไรที่แม่เลี้ยงจะไม่ชอบเราล่ะ”

“ปุนไม่ทราบจริงๆ ค่ะ ปุนแค่รู้สึกจากสายตาและท่าทางที่แม่เลี้ยงมองปุน” ใกล้รุ่งสูดลมหายใจลึกๆ “บางครั้งเหมือนท่านเอ็นดูปุน ส่งเสียให้เรียนสูงๆ เกินกว่าที่เราสองแม่ลูกจะมีปัญญา แต่บางครั้งก็เหมือนท่านอยากผลักไสให้ปุนไปอยู่ไกลๆ ให้พ้นสายตา” หล่อนหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงสำนึกผิดว่า

“ปุนกราบขอโทษคุณลุงด้วย ถ้าคำถามของปุนทำให้คุณลุงไม่สบายใจ”

อรรถพลมองหน้าหญิงสาวนิ่งนานคล้ายกำลังใช้เวลากลั่นกรองความคิด ก่อนถอนหายใจเบาๆ

“สิ่งที่ปุนคิด อาจไม่ใช่สิ่งที่เป็น เราอย่าตีตนไปก่อนไข้เลย ทำใจให้สบาย” คำพูดของเขาทำให้อีกฝ่ายแช่มชื่นขึ้น อย่างน้อยก็ได้เปิดอกพูดจา และไม่ได้ไปแตะต้องในสิ่งที่หล่อนยังไม่ควรรับรู้ในตอนนี้

“ลุงจะรอคำตอบเรื่องที่พักในเมืองจากปุน คิดได้แล้วค่อยบอก ไม่ต้องเกรงใจ”

หญิงสาวขอตัวกลับออกไปแล้ว แต่ความคิดหนักอึ้งไม่ได้ออกไปจากหัวชายสูงวัยเลย เขาตรงไปยังตู้เซฟด้านหลังโต๊ะทำงาน หมุนรหัสพักหนึ่งก่อนดึงของที่เก็บในนั้นออกมา

อัลบั้มภาพถ่ายอัดจากกล้องฟิล์มวางเรียงซ้อนกัน เขาค่อยๆ หยิบออกมาพลิกผ่านทีละเล่ม ภาพทารกแรกเกิดในวันแรกของชีวิต วันที่เด็กน้อยเข้าโรงเรียนไปจนถึงวันสำเร็จการศึกษา

อรรถพลรู้สึกเหมือนหยดน้ำกำลังรวมตัวอยู่ที่หัวตา เขาเข้มแข็งเกินกว่าจะยอมปล่อยให้ไหลริน ได้แต่เก็บทุกอย่างกลับที่เดิม โดยไม่สนใจแผ่นพลาสติกยู่ย่นสีน้ำตาลเข้มขนาดเกือบฝ่ามือที่ถูกผลักเข้าไปด้านในสุด ยากที่ใครจะดูออกหากไม่ใช่ผู้เชี่ยวชาญว่ามันคือรกที่มาจากลูกช้างประหลาดตัวนั้น