ฉันเป็นเลขาของสาวเจ้าอารมณ์ ตอนที่ 24 : ว่ายน้ำ

ฉันเป็นเลขาของสาวเจ้าอารมณ์ โดย โสภี พรรณราย…เมื่อชีวิตของชาลิสาพลิกผันไปจากความร่ำรวย กลายมาเป็นเลขาของสาวเจ้าอารมณ์ เธอต้องงัดเอากลยุทธ์มากมายมาจัดการให้เรื่องราววุ่นวายทั้งหลายผ่านไปให้ได้ แต่ยังมีเรื่องวุ่นๆ ของหัวใจที่เกิดขึ้นทุกทีที่พบกับธีทัต เธอจะรับมืออย่างไร นวนิยายจากอ่านเอา ที่นำมาให้ทุกท่านอ่านออนไลน์ค่ะ

วันนี้วันเสาร์ เป็นวันหยุด ชาลิสาตั้งใจจะตื่นสายหน่อยและแวะเข้าไปดูร้านกาแฟกับร้านเสื้อผ้า หลังจากไม่ได้เข้าไปเลยทั้งอาทิตย์

ทั้งห้าวันที่ผ่านมา ทำแต่งงาน…งาน แถมยังล่วงเวลา เรียกตัวกลางดึกสารพัด โอทีได้หรือเปล่าไม่รู้ เพราะยังทำงานไม่ครบเดือน ยังไม่เห็นจำนวนเงินค่าตอบแทนเลย

แปดโมงเช้าก็ถูกปลุกด้วยเสียงโทรศัพท์จากริก้า เสียงห้วนๆ

“มาหาชั้นที่บ้านเดี่ยวนี้”

ชาลิสาลุกขึ้น นั่งสลัดศีรษะแรงๆ พูดแบบห้วนๆ ตอบ

“วันนี้วันหยุด”

“นี่เป็นคำสั่ง!”

จะเล่นกันแบบนี้เรอะ

“ไม่สะดวก…เพราะมีธุระ ขอเวลาส่วนตัวบ้างนะคะ”

“ไม่ได้…ไม่ได้ ต้องมา”

“ขอโทษค่ะ เป็นเลขา ไม่ใช่คนรับใช้ส่วนตัว”

“ต้องมาที่บ้านฉัน…” ริก้าใจร้อน “เดี๋ยวนี้”

เคยมีคนขัดใจริก้าบ้างหรือเปล่าไม่รู้ล่ะ แต่ชาลิสาจะขัดใจ…จะทำไม มาลองกันสักตั้ง

“ไม่…ฉันจะไปทำธุระของฉัน ฉันต้องเข้าร้าน ต้องไปจ่ายเงินและเคลียร์บัญชีที่สำคัญ นอกจากคุณมีธุระสำคัญกว่าฉัน แล้วฉันจะยอมไปพบคุณ”

ถ้าเป็นเรื่องด่วนจริงๆ ล่ะก็ ชาลิสาจะยอม

“มาสอนฉันว่ายน้ำ!”

หา…อะไรนะ…สอนว่ายน้ำ

“บ้านคุณคนตั้งเยอะแยะ ไม่สามารถหาคนสอนได้เรอะ” งงจริงๆ

“ต้องเป็นเธอ!”

“ก้อให้เลขาคนเก่าคุณ…คุณลักขณาสอนสิ”

“รายนี้ยิ่งสอนไม่ได้ เห็นหน้าแล้ว ฉันมือเท้าอ่อน” ก็ตอนนั้นตนจม…แต่ลักขณาอยู่ใกล้ๆ เป็นเด็กพอกัน ยังไม่ช่วยเลย ไม่รู้ถึงอันตรายจริงๆ ทำให้ริก้าเข็ดจนทุกวันนี้

“ไม่สำคัญเท่างานของฉัน” ชาลิสาปฏิเสธ “ฉันต้องไปทำธุระวันหยุดแค่สองวัน คุณก็โทรมากวน ฉันไม่พูดด้วยแล้ว”

“เดี๋ยวสิ”

“อะไรอีก?” เริ่มรำคาญมาก

“เดี๋ยว…เดี๋ยว…งั้นวันนี้เสร็จธุระกี่โมง”

“เย็นเลย”

“งั้นก็มาตอนเย็น จะสี่ห้าโมงเย็นได้ทั้งนั้น” ริก้ายอมเลื่อนเวลาแล้วนะอย่างอดทน

ชาลิสาโคลงศีรษะ ยอมแล้ว…

“ฉันต้องการข้อแลกเปลี่ยน คุณต้องตั้งใจทำงานให้เห็นผลงาน ห้ามหนีงานอีก นอกจากจำเป็น”

ใช่สิ…หญิงสาวอยากได้ผลงานก่อนจะสิ้นเดือน ให้นายธีทัตเห็นผลงานของตน

ใช่สิ…ถ้าริก้ามีผลงาน ก็คือ ผลงานของตน…ชาลิสาที่ถือว่าทำได้

ใช่สิ…เป็นเรื่องที่นายธีทัตต้องการเห็นนี่นา ว่าคนอย่างตน…ชาลิสาจะทำได้จริงๆ หรือ เพราะคนอย่างริก้าบังคับไม่ได้ ชาลิสาจึงต้องใช้เงื่อนไขต่างๆ เป็นข้อตกลงให้ริก้าทำตามที่หญิงสาวต้องการ

ปลายเดือนก็รู้เอง…เงินเดือนจะได้เท่าไหร่

นายธีทัตบอกว่า ก็ตามผล…ของงาน

เหนื่อยกับริก้ามาก แต่หญิงสาวก็หวังว่าจะคุ้ม

เหมือนกับว่าภัทราจะเริ่มหมดใจกับเสี่ยขจร การที่ถูกเสี่ยทำร้าย ทำให้หญิงสาวรู้สึกพ่ายแพ้กับชีวิต และรู้สึกกลัวถูกสะกดรอยตามจากคนของเสี่ย

ไม่รู้วันไหนจะเจออีกบ้าง และเสี่ยเองก็เริ่มเข้มงวดกับตนมากขึ้น หากโดยนิสัยเจ้าบุญทุ่ม ก็เป็นปกติ ที่ตบหัวแล้วลูบหลัง หากจะเป็นอย่างที่ภัทราต้องการหรือไม่

หลังจากถูกตบหน้า…อีกสองวันก็นำเครื่องประดับมาให้

เพชรที่ผู้หญิงชอบ แต่ภัทราเริ่มหมดใจ…

ผู้หญิงน่ะ…การแสดงออก…ชัดเจนเสมอ แม้จะพยายามฝืนว่ายินดี แต่คนอย่างเสี่ยขจรอ่านออก

“เป็นไงเรอะ ไม่ชอบเรอะ?”

“ชอบค่ะ ชอบมาก”

“แต่สีหน้าเธอ”

“ภัทก็ดีใจจริงๆ นะคะ”

เสี่ยขจรแค่นหัวเราะ

“คิดว่าจะหลอกฉันได้”

“เสี่ยพูดอะไร”

“ดวงตาเธอไม่เหมือนเดิม”

“เสี่ยก็อย่าจับผิดสิ”

การตอบโต้แบบนั้นไม่ใช่สิ่งถูกต้อง แต่พูดออกไปก็รู้ว่าพลาดอย่างแรง เพราะอารมณ์ชั่ววูบ และผลคือถูกกระชากกล่องเครื่องเพชรกลับและยื่นให้ลูกสาวแทน

“เตี่ยให้แก”

จิดาภารับทันที อย่างยิ้มหยันภัทรา แต่ยิ้มหวานให้บิดา และตรงนั้นดนัยก็อยู่ด้วย ได้แต่โคลงศีรษะ ทั้งรู้และเห็นได้ยินตลอด ภัทราตอบโต้เสี่ยอย่างห้วนๆ เตี่ยซึ่งไม่เคยทนอะไรได้ จะมาทนอะไรกับแม่เลี้ยงสาวสวยคนเดียว

ต่อให้สาวและสวยแค่ไหน ผู้หญิงสำหรับเสี่ยก็แค่ดอกไม้ดอกเดียวไว้ดมแล้วทิ้ง

ภัทราน่าจะเป็นผู้หญิงคนเดียวในจำนวนหลายๆ คนที่เตี่ยยอมรับมาอย่างถูกต้อง ถึงไม่ยอมจดทะเบียนด้วย แต่ให้เกียรติขนาดมีงานแต่ง และประกาศให้สังคมรับรู้

ก้อ…ก้อ…เตี่ยแย่งมาจากธีทัตนี่

ผู้หญิงสวยมากที่เคยอยู่เคียงข้างธีทัต เห็นเพียงแวบแรกก็อยากครอบครอง

ใช่สิ ท้าทายดีจะตาย ต้องแย่งมาจากธีทัตที่ถือว่าเป็นลูกของเพื่อน เพื่อนกับพ่อ…คึุณเอกสิทธิ์ที่เป็นผู้ร่วมค้าด้วยกัน ทำธุรกิจเอื้อประโยชน์ต่อกัน

เสี่ยกับบิดาของธีทัตร่วมงานกันหลายครั้ง หลายโอกาส และร่ำรวยด้วยกัน ด้วยส่วนแบ่งที่ยุติธรรม

งานส่วนงาน ส่วนตัวก็ส่วนตัว

ถ้าเพราะครั้งน้นธีทัตไม่มีปัญหากับภัทรา ก็คงยากจะแย่งชิง

หากใจผู้หญิงอ่อนไหวและชอบประชดประชันเสมอ บางครั้งก็ตัดสินใจด้วยอารมณ์มากกว่าเหตุผล

ใดๆ คือ เมื่อเลือกแล้วก็ต้องเลือกเลย

กับข้อเสนอปนเปรอให้สมบูรณ์พูนสุข อาศัยช่วงหน้ามืด ช่วงทะเลาะกับธีทัต…เสี่ยขจรชนะจนได้

คว้าภัทรามาครอบครอง เหนือหญิงอื่นของเสี่ย มีงานแต่งหรูหราให้ แม้แต่เมียหลวงคนเก่า คุณสมรที่ตายไป ก็ยังไม่มี เพราะอยู่ในช่วงสร้างเนื้อสร้างตัว

เสี่ยขจรพยักหน้ากับลูกสาว

“ไปกับเตี่ย”

ไปกับเสี่ย…ไปทำงานกับลูกสาว ทิ้งให้ภัทรางง…ทำกันแบบนี้หรือ

เหลือดนัยที่ถึงจะเป็นผู้ชาย แต่ความใจแข็งและเด็ดเดี่ยวสู้บิดาไม่ได้ มองภัทราอย่างเห็นใจ

ดนัยเดินมาใกล้และโคลงศีรษะ

“ทำไมต้องทำให้เตี่ยต้องหงุดหงิดด้วย”

“ภัทผิดหรือเนี่ย”

“ยังไม่รู้จักเสี่ยดีหรือไง”

“ใช่ค่ะ ไม่รู้จัก” พึมพำ

“หัดเรียนรู้บ้าง ขอเพียงซื่อสัตย์ต่อเตี่ยเท่านั้น”

“ภัทไม่ได้ทำอะไรผิด!” ปากแข็ง

“ปากกับใจตรงกันหรือเปล่า บ้านนี้เตี่ยตั้งใจทำให้ทุกอย่าง มั่นคงร่ำรวย…ทำทุกอย่างเพื่อพวกเรา คุณมาทีหลัง คุณไม่รู้หรอกว่าเตี่ยกับแม่ทำอะไรบ้าง กว่าจะมีวันนี้ แม่ทุ่มเททั้งชีวิต คุณมาสบาย แต่กลับทำให้เตี่ยงหงุดหงิด เตี่ยเลือกคุณมาเป็นเมียคนใหม่ โชคดีแค่ไหนแล้ว ขอร้องเถอะ ช่วยปรนนิบัติเสี่ยให้มีความสุขหน่อย สบายทั้งชาติยังไม่รู้ตัวเรอะ” พูดจบก็ผละไป

ดูเหมือนดนัยจะพูดจาอย่างมีเหตุผลนะ แต่หล่อนรู้ ลึกๆ พวกเขาก็ไม่ได้ชอบตนล่ะ

ไม่มีทางที่จะแทนที่ ‘แม่’ พวกเขาได้เลย

ชาลิสากับริก้าอยู่ที่สระว่ายน้ำในบ้านบูรพาพัฒน์แล้วในตอนเย็นที่อากาศสบายๆ

บริเวณสระว่ายน้ำ ไม่มีใครเลยนอกจากสองสาว

แน่ล่ะ…ริก้าไม่อยากให้ใครอยู่ด้วย ไม่ว่าบ่าวคนไหน เพราะกลัวจะอับอายที่ตนว่ายน้ำไม่เป็น จะมีก็แต่ลักขณาที่แอบดูอยู่อย่างเงียบๆ อย่างอิจฉาริษยา

เดี๋ยวนี้ริก้าไม่เรียกใช้ตนเหมือนเดิม กลับเรียกใช้บริการจากชาลิสา

ใช่ว่าริก้าถึงขนาดว่ายน้ำไม่เป็น เคยว่ายได้แต่พอจมครั้งเดียวก็เลยกลายเป็นคนกลัวน้ำไปเลย

“กว่าจะมาได้” อยู่ในสระแล้ว บริเวณที่ตื้นที่ยืนถึงทั้งคู่ ริก้ายังบ่น

“วันหยุดนะ ฉันมาว่ายน้ำเป็นเพื่อนคุณดีแค่ไหน” ไม่อยากมาหรอก อยากดูแลร้านของตนมากกว่า

“ไม่ได้เต็มใจมา แถมยังมีเงื่อนไขโน่นนี่” บ่นกระปอดกระแปลกชวนรำคาญ ตามนิสัยเอาแต่ใจ

“ต้องย้ำกี่ครั้ง เงื่อนไขก็เพื่อคุณทั้งนั้น ให้คุณทำงาน แสดงผลงาน”

ริก้าทำเสียง ‘ฮึ’ ขึ้นจมูก

“เพื่อเธอทั้งนั้น ไม่ใช่ฉัน อยากมีผลงานให้พี่ธีดูก็บอก เพื่อใครกันแน่”

“คุณดี ฉันก็พลอยดีด้วย”

“ฝันไปเถอะ!”

“อ้าว…พูดแบบนี้ เท่ากับคุณจะเบี้ยวข้อตกลง?”

“เปล่า”

“งั้น…ฉันจะกลับ”

“เปล่า…” จับแขนของอีกฝ่าย “เพิ่งลงน้ำก็จะไป ไหนๆ ลงสระแล้ว ลองสอนฉันว่ายน้ำสิ”

“คุณจะรักษาคำพูด?”

“แน่นอน ริก้า…พูดได้ต้องทำได้ แต่เธอต้องสอนฉันจนเป็น”

“ต้องดูความสามารถของคุณ”

“ฉัน…กลัว…”

“กลัวอะไร?”

“กลัวจมสิ ถามบ้าอะไร”

“เท่าที่รู้ คุณสามารถกลั้นหายใจได้พอสมควร”

“ไม่…ไม่…กลัว…เคยจมแล้วตอนเด็ก ได้แค่ตีน้ำอยู่แถวนี้ มีราวจับไว้ก็ปลอดภัย”

“ปล่อยมือ”

“ไม่ปล่อย”

“ว่ายไปด้วยกัน”

“สอนสิ ไม่ใช่บังคับด้วยคำพูด”

“อยากดูว่าคุณว่ายเป็นถึงขั้นไหน”

“ไม่…ไม่…ไม่” แทบจะตะโกน “บอกว่ากลัวไง ให้มาสอน ไม่ใช่ให้มาบังคับ”

“ขอย้ำนะ คุณริก้า คุณว่ายน้ำเป็นตั้งแต่เด็ก แต่คุณกลัวเองและเข้าใจว่าไม่เป็น”

“บอกว่าไม่เป็น”

“กล้าหน่อยสิ”

“ใครบอกว่าฉันว่ายเป็น”

“มีคนบอกแล้วกัน”

และคนบอกก็แอบดูอยู่ ลักขณานั่นเอง ที่บอกชาลิสาตอนไปเปลี่ยนชุดว่ายน้ำ ตอนที่หญิงสาวมาถึง ลักขณาเป็นคนพาไปเปลี่ยนชุดว่ายน้ำและพามาที่สระ แล้วบอกว่าจะไปธุระ แต่กลับแอบดูว่าชาลิสาจะทำอย่างไรกับริก้า

“อ๋อ พี่ณาแน่ๆ ตัวดีจะต้องจัดการ”

“ไปค่ะ…ว่าายไปด้วยกัน”

แต่ริก้าเล่นกอดแขนชาลิสาแน่น และยืนตัวแข็งไม่ยอมขยับจากที่ตื้นไปยังที่ลึก บริเวณที่ยืนไม่ถึง ไม่กล้าออกหรอก

“ไม่…สอนสิ แนะนำสิ ไม่ใช่ไล่ให้ออกน้ำลึกเลย เป็นหรือเปล่าเนี่ย”

“ทำไมจะไม่เป็น ตอนเด็กถูกแม่จับโยนเลยด้วยซ้ำ”

“แต่ไม่ใช่แม่ฉัน”

“มันเย็นมากแล้วนะ อย่าเสียเวลา”

“ฉันแช่อยู่แบบนี้ได้ทั้งคืน”

“แต่ฉันไม่ได้”

“ก็ต้องหาวิธีสิ ต้องทำให้ฉันว่ายน้ำเป็นให้ได้ เป็นคำสั่งของเจ้านาย!”

“อ๋อ…ได้เลย…เจ้านายเจ้าอารมณ์!”

จบคำว่า เจ้านายเจ้าอารมณ์ ชาลิสาก็ผลักร่างของริกล้าอย่างแรงไปยังบริเวณน้ำลึกที่ริก้ายืนไม่ถึง

ไม่ทันระวัง ลิก้าก็ถูกผลักออกไปแล้ว ด้วยความตกใจก็ตีน้ำผลุบโผล่อย่างตื่นตระหนก

ชาลิสารอดูอย่างใกล้ชิด มองดู…ว่าริก้าจะสามารถทำให้ตัวเองปลอดภัยหรือไม่ และริก้าก็ทำได้ ตีขากระเสือกกระสนว่ายกลับมาในจุดที่ยืนถึง พอกลับมาก็โกรธ ยกกำปั้นทุบหน้าอกชาลิสาหลายๆ ครั้ง ปากก็พร่ำพูด

“จะฆ่ากันตายเรอะ จะฆ่าฉันเรอะ!”