สะอิ้งกับคดีสัมผัสพิศวง เล่มที่ 1 ตอน ฆาตกรหญิงบ้า บทที่ 8 : การติดตามของกำนันหนุ่ม

เมื่อสายตาของลูกน้อยเผยความจริงที่ศาลไม่รับฟัง สะอิ้งกับคดีสัมผัสพิศวง เล่มที่ 1 ตอน ฆาตกรหญิงบ้า โดย ตฤณภัทร จะพาคุณย้อนสู่ พ.ศ. 2498 ร่วมสืบหาหลักฐานช่วยผู้บริสุทธิ์ไปกับแม่ค้ากาแฟ ม่ายทรงเสน่ห์ ทนายปากร้าย และตำรวจสายสืบสุดป่วน ในนิยายสืบสวนย้อนยุคซ่อนเงื่อน อบอุ่นหัวใจ และอุดมด้วยอารมณ์ขัน

“อย่าขมวดคิ้วแบบนั้นสิ ที่ผมสารภาพความในใจ…ไม่ได้ตั้งใจจะเร่งรัด แค่อยากให้คุณรู้ว่าผมจริงใจ” ตำรวจหนุ่มบอก “ผมต้องขอโทษถ้าหากว่าการกระทำของผมอาจจะทำให้คุณไม่สบายใจ แต่ประการสำคัญของเรื่องนี้คือผมเป็นห่วงความปลอดภัยของคุณจริงๆ”

เรื่องที่เขามีใจให้สะอิ้งนั้นเป็นเรื่องจริงอย่างไม่ต้องสงสัย แต่เหนือกว่านั้น เขายังไม่วางใจเพราะดูเหมือนยังมีคนต้องการคุกคามความปลอดภัยของเธอและลูกสาวอยู่ ดังนั้นภามจึงตั้งใจอุทิศเวลาว่างเพื่อคอยดูแลความปลอดภัยให้หล่อน

พูดให้ดูหล่อก็เป็นแบบนั้น อันที่จริงยามที่เห็นใบหน้าอ่อนใสของหล่อนแสดงสีหน้าในอารมณ์ที่แตกต่างกันล้วนทำให้เขามองได้ไม่เบื่อ แม้แต่ยามหล่อนทำแก้มป่องขัดใจอยู่ตอนนี้ภาม ยังมองว่าน่ารักน่าเอ็นดู

“งั้นฉันจะถือว่าคุณปฏิบัติหน้าที่” ถึงแม้จะเคืองเขา หากสะอิ้งยังมีลูกเล็กต้องดูแล อันตรายตรงหน้าไม่ใช่เรื่องเล่นๆ เพราะงั้นหล่อนก็ไม่อาจปฏิเสธความช่วยเหลือจากเขาไปได้

…แต่หล่อนก็ต้องพูดแน่ชัดให้เขาเข้าใจ

“แต่ระหว่างเรา ฉันให้คุณได้แค่ความเป็นมิตร หวังว่าผู้หมวดจะเข้าใจฉันนะ” สะอิ้งบอกด้วยท่าทีสงบลง “อาจเป็นเพราะคุณยังไม่เคยมีคนรัก ฉันจะบอกให้นะว่าผู้หญิงมีเยอะดังฝูงลิง เดี๋ยวคุณจะเห็นความงดงามของดอกไม้หลากหลายสี เราเองก็เพิ่งรู้จักกันเดี๋ยวคุณจะรู้เองว่าฉันไม่ได้นิสัยดีนักหรอก”

ภามมองหล่อนนิ่ง เขาผงกหัวให้หล่อนเป็นเชิงว่าเคารพการตัดสินใจ

“เอาละ ในฐานะที่คุณก็ช่วยฉันเอาไว้ อีกอย่างฉันก็โตกว่า เรียกพี่สะอิ้งเสียดีๆ” สะอิ้งบอก

ในเมื่ออยากสนิทสนมกันดีนัก หล่อนจะลากมาเป็นน้องชายเสียเลย

“พี่สะอิ้ง” ภามไม่ขัด

“เอาละ ฉลองได้น้องชาย เดี๋ยวพี่จะพาไปเลี้ยงกระเพาะปลานะดีไหม” สะอิ้งลุกขึ้นจากม้านั่ง

“เอาสิ” ภามขานรับ มองตามแผ่นหลังของหล่อนไป “ใครบอกว่าผมชอบที่นิสัยดีกันล่ะ”

“หนูจะไปเยี่ยมละม้ายนะแม่” สะอิ้งบอกระหว่างกำลังแปรงผม

หล่อนทราบมาจากภามว่าละม้ายกำลังจะถูกส่งตัวฝากขังที่เรือนจำ แม้ภามรับปากช่วยดูแลเรื่องความเป็นอยู่ของละม้ายเท่าที่ทำได้ และยังเห็นด้วยที่สะอิ้งไม่ควรออกหน้าช่วยละม้ายให้คนเห็น หากสะอิ้งกลับรู้สึกไม่สบายใจ

…หล่อนรู้สึกติดค้างละม้าย และเสียใจที่ไม่อาจช่วยเหลือหล่อนได้โดยเร็ว

“ดีลูก สงสารแกเหลือเกิน ต้องมาเดือดร้อนเพราะช่วยเด็กตาดำๆ ถึงสติแกไม่ดีแต่ดวงใจแกเหมือนทองคำทีเดียว” นางฤทัยช่วยลูกสาวแปรงผม

“หนูจะทำทุกวิธีเพื่อช่วยเธอออกมาให้ได้เลยค่ะแม่”

ฤทัยจูบกระหม่อมลูกสาวอย่างรักใคร่

ความอบอุ่นของมารดา รวมถึงบิดาที่ล่วงลับไปเป็นกำลังใจให้สะอิ้งเสมอมา แม้ในวันที่หล่อนตัดสินใจเลิกรากับสามี พาลูกออกมาเลี้ยงดูคนเดียว มารดาก็ยังอยู่ข้างหล่อนโดยไม่สนใจขนบธรรมเนียมที่มักจะฉุดรั้งผู้คนเอาไว้

สะอิ้งจับมือมารดามาแนบแก้ม

“น่าเสียดายที่จับตัวแม่แล้วไม่เห็นอะไร ตอนแรกหนูนึกว่าจะเห็นเสียอีก แบบว่าสายใยแม่ลูก”

นางฤทัยชะงักไปนิดหนึ่งก่อนหัวเราะ

“อ่านนิยายมากไปนะเรา รีบนอนเถิด ประเดี๋ยวตื่นสายเอา แม่เองก็อยากเตรียมของอร่อยๆ ให้ละม้ายเหมือนกัน” มารดาหล่อนบอก

เช้าวันรุ่งขึ้นสะอิ้งได้ไปเยี่ยมละม้ายสมใจ โล่งใจไปหนึ่งเปลาะเมื่อเห็นว่าหญิงสาวอยู่ในชุดที่สะอาด ดูเหมือนว่าภามทำได้อย่างที่รับปาก สะอิ้งอดประหลาดใจขึ้นมาไม่ได้ว่าเหตุใดภามจึงไม่ได้มีทีท่าไม่เชื่อเมื่อหล่อนเล่าเรื่องของนายฉิมให้ฟัง และเขาก็ดูเมตตาละม้ายไม่น้อย

จะว่าเพราะเขาเป็นคนดี มันก็ยังรู้สึกแปลกๆ อยู่

“สะอิ้ง” ละม้ายยิ้มเมื่อเห็นว่าหล่อนมาเยี่ยม หญิงสาวยังชะเง้อไปข้างหลังหล่อนเหมือนอยากมองหาใคร

“สอางค์นอนหลับอยู่เลยไม่ได้มาจ้ะ” หล่อนเดาว่าละม้ายอยากเจอลูกสาว

“อ๋อ ดีๆ นอนหลับปุ๋ย น่ารักเหมือนนางฟ้า”

สภาพของละม้ายดูดีกว่าตอนอยู่ที่สถานีรถไฟมาก และดูเหมือนหล่อนจะพูดจาสื่อสารได้ดีขึ้นอย่างน่าประหลาด

“ละม้ายอยู่ได้ไหม ลำบากหรือเปล่า” สะอิ้งค่อยๆ ทวนแต่ละคำช้าๆ

“มีข้าวกิน ยุงไม่กัด เจ้าเงาะถอดรูปใจดี”

…ดูเหมือนหล่อนจะด่วนสรุปไปว่าละม้ายพูดจารู้เรื่อง

“พูดแจ๋วๆ เลยนะนังบ้า” จ่าเริงหันมาแซว

“จ่าหน้าย่นปากหมา” ละม้ายชี้หน้าเขา

“อ่าวอีนี่” จ่าเริงส่ายหัว ก่อนจะคุยกับสะอิ้ง “ดูไปแล้วก็ไม่อยากเชื่อว่ามันจะแทงคนจนพรุนขนาดนั้น”

ผู้ต้องขังหญิงที่เพิ่งมาและไม่ได้รู้เรื่องอยู่ก่อนได้ยินดังนั้น จึงถดตัวหนีห่างจากละม้ายทันที

“แล้วจ่าให้มันขังอยู่รวมกับฉันได้ไง ฉันแค่เล่นไพ่เองนะ” ผู้ต้องขังหญิงแหว “ถ้ามันฆ่าฉันตายจะทำไง”

“ห้องมีจำกัด ทนๆ ไปก่อน อีกอย่างตั้งแต่มันอยู่นี่ ข้าก็ไม่เห็นว่ามันจะทำอะไร นั่งตาแป๋วตากลมไปวันๆ” จ่าเริงบอก

“เล่นไพ่ไม่ถึงตาย” ละม้ายบอก

“จ่า ฉันกลัว”

“รอไปก่อน เดี๋ยวผัวจะมาประกันตัวไม่ใช่หรือไงเล่า”

“เกิดเรื่องใหญ่แล้ว กำนันเศกข์ถูกจับ” ชายวัยกลางคนเอ่ยเปิดประเด็นเมื่อมาถึงสภากาแฟ โต๊ะประจำที่รวมเอาคนคุ้นเคยที่มักถกเรื่องต่างๆ เอาไว้

“โอเลี้ยงแก้วนึงแม่สะอิ้ง” เพื่อนร่วมโต๊ะสั่งเครื่องดื่มให้อย่างมีน้ำใจ แต่เหนือกว่านั้นคืออยากฟังข่าวใหญ่

ถึงจะเป็นกำนันท้องที่ข้างเคียง แต่ตระกูลของเศกข์นั้นเป็นตระกูลใหญ่ที่มีอิทธิพล มีทั้งเงินและเส้นสายอยู่มาก การที่เขาถูกจับกุมนั้นนอกจากเรื่องน่าสนใจด้านคดีความแล้ว คนที่กล้าจับก็น่าสนใจไม่ยิ่งหย่อนกัน

สะอิ้งรับฟังด้วยท่าทางปกติ มือหล่อนยังชงเครื่องดื่มเป็นระวิง อีกด้านนางฤทัยกำลังทอดปาท่องโก๋อยู่หน้าร้าน ส่วนสอางค์กำลังนั่งเล่นอยู่ที่เปลเด็กที่คลุมมุ้งเอาไว้ เพื่อให้อยู่ในสายตาดูแลง่าย ในขณะเดียวกันก็ไม่ได้มานั่งหน้าร้านให้ง่ายต่อการสังเกต

…แต่ต่อไปอาจไม่ต้องระแวงแล้ว

ในวันที่ภามให้สะอิ้งดูแผ่นกระดาษบันทึกวันเดือนปีเกิดของสอางค์ที่ได้มาจากศพนายฉิม ที่จริงแล้วยังมีหลักฐานอีกอย่างหนึ่ง เป็นกระดาษจดที่อยู่

จากการสืบสวนพบว่าเป็นที่อยู่โกดังเก็บของซึ่งเป็นของเศกข์ ซึ่งภามสันนิษฐานว่าเศกข์อาจจะสั่งให้นายฉิมอุ้มเด็กที่มีวันเดือนปีเกิดตามที่เขาต้องการไปให้

…ซึ่งเด็กคนนั้นคือสอางค์

สะอิ้งนึกถึงเรื่องที่คุยกับภามในวันที่สอบปากคำ

‘เป็นวันเดือนปีเกิดและเวลาตกฝากของลูกสาวดิฉันเองค่ะ’ หล่อนเอ่ยเสียงสั่น

สะอิ้งกำหน้ากระดาษแน่น

‘คุณหมายความว่าใครก็ตามทีเถอะ เจาะจงจับตัวยายแต๋วไป’

แค่คิดว่าแผนการของนายฉิมสำเร็จ เลือดในกายของสะอิ้งก็แทบจะเย็นเยียบ ใครก็ตามที่อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ย่อมไม่หวังดีอย่างแน่นอน หากไม่ได้ละม้ายมาช่วยเอาไว้ หล่อนไม่กล้าจะจินตนาการเลยว่าสอางค์จะเป็นอย่างไรหลังจากนั้น

เจ้าอาวาสวัดดอนงามเป็นพระเกจิอาจารย์ที่มีชื่อเสียงเรื่องการดูดวงและตั้งชื่อ แม้แต่ชื่อของสะอิ้งท่านก็เป็นคนตั้งให้ เมื่อลูกสาวหล่อนเกิด มารดาของหล่อนจึงเอาวันเกิดและเวลาตกฟากไปให้พระอาจารย์ช่วยทำนายดวงชะตาให้ จึงไม่แปลกหากนายฉิมผู้เป็นมัคนายกจะเข้าถึงข้อมูลชื่อและวันเวลาเกิดของเด็กได้

ใครจะไปคาดคิดกันว่าคนที่ชาวบ้านนับหน้าถือตาว่ามีคุณธรรมจะใช้ช่องโหว่ที่ตนเองคอยช่วยงานในวัดมาเข้าถึงข้อมูลส่วนตัวของคนอื่น ทั้งยังใช้มันทำเรื่องชั่วร้ายเช่นนี้อีก

‘ฉันมั่นใจว่านายฉิมเป็นคนลักพาตัวลูกสาวฉันไป เพียงแต่ไม่มีหลักฐาน’ สะอิ้งบอกข้อมูลแก่ภามโดยละเรื่องเหลือเชื่อออกไป ‘ฟังดูอาจไร้เหตุผล แต่ฉันมั่นใจว่าคนที่ทำเรื่องชั่วแบบนี้ต้องมีร่องรอย ขอร้องช่วยละม้ายด้วยนะคะ’

‘การจะยืนยันเรื่องนี้ต้องมีหลักฐาน ถ้าเราจับตัวการที่อยู่เบื้องหลังการลักพาตัวได้ ละม้ายอาจพ้นผิด’

‘คุณสงสัยใครคะ’

‘กำนันเศกข์’

“คุณจะอธิบายเรื่องที่คุณคอยมาเฝ้าหน้าร้านคุณสะอิ้งตลอดเวลาได้ไง” ภามสอบปากคำเศกข์

กำนันหนุ่มยกขาขึ้นนั่งไขว่ห้าง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยกิริยาไม่ทุกข์ร้อน และไม่ยอมตอบแม้แต่คำถามเดียว

ภามมีหลักฐานและประจักษ์พยานที่ยืนยันได้ว่าเศกข์นั้นคอยติดตามสะอิ้ง คอยขับรถมาจอดที่หน้าตลาดใกล้กับร้านโกปี๊ครั้งละนานๆ แม้แต่วันที่สอางค์ถูกอุ้มไปก็มีคนพบเห็นเจ้าตัวอยู่ไม่ไกลจากตรงนั้น

“คุณว่าจ้างให้นายฉิมลักพาตัวเด็กสอางค์ใช่ไหม”

“พอแล้วคุณชาย” รองผู้กำกับการเกริกเปิดประตูเข้ามาก่อนเอ่ยปราม ด้านหลังมีชายคนหนึ่งเดินตาม ในมือถือซองเอกสารอยู่

“ผมเป็นทนายประจำตัวกำนันเศกข์ครับ” คนมาใหม่แนะนำตัวแล้วยื่นซองให้ “นี่คือหลักฐานพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของลูกความผม”

“คุณชายตามผมมา” เกริกบอกผู้ใต้บังคับบัญชา

“มาเร็วไปนิดนะคุณทนาย ผมยังคุยกับคุณชายไม่ถึงไหน” เศกข์ยักคิ้วให้ภามแบบจงใจยียวน “ผมละชอบตำรวจน้ำดี เลือดร้อน มุ่งปกป้องประชาชนคนสวย”

“คุณอย่าคิดว่าจะอยู่เหนือกฎหมายไปได้”

“อย่าขู่สิคุณตำรวจ ผมล่ะกลั๊วกลัว เสียดายจริง ผมว่าจะลองชิมเมนูที่คนเขานิยมหิ้วมาเยี่ยมนักโทษสักมื้อ ข้าวผัดสักจาน โอเลี้ยงสักแก้ว แต่ท่าทางคืนนี้คงอดแล้วละ” เขาเอ่ยอย่างมั่นใจว่าจะได้กลับบ้าน

“ปิดประตู” ผู้บังคับบัญชาเอ่ย “คุณชายรู้ไหมว่าทำเช่นนี้ผิดระเบียบ คุณชายควบคุมตัวกำนันเศกข์ทั้งที่หลักฐานอ่อนมาก”

“แต่เขาตามสืบคุณสะอิ้งนะครับ หลักฐานเรื่องนี้ชัดเจน”

“คุณก็เปิดซองเสียสิ แล้วบอกมาว่ายังชัดเจนอยู่ไหม” เกริกบอกผู้ใต้บังคับบัญชา “ที่อยู่โกดังของกำนันเศกข์นั่น เขาตั้งใจสร้างเป็นสำนักงานบริษัทสาขานครปฐม ที่อยู่นั่นเขาให้เป็นที่อยู่ส่งใบอนุโมทนาบัตร ส่วนข้อมูลการจ่ายเงินที่คุณได้มาเป็นเงินบริจาคให้วัดดอนงาม”

“แต่ว่า” ภามจะค้านว่าเรื่องนี้ไม่ได้ทำให้เรื่องที่เศกข์ติดตามสะอิ้งอย่างน่าสงสัยตกไปได้เลย

“กำนันเศกข์ไม่ได้ก่อเหตุ แค่เขาปฏิเสธว่าไม่ได้ตามคุณสะอิ้งก็ตกไปแล้ว คุณอย่าลืมว่านั่นตลาด เป็นที่สาธารณะ เขาจะมาเมื่อไหร่ก็ได้ ที่สำคัญสองคนนั้นเคยเจอกันแบบประจันหน้าแค่ครั้งเดียว”

“แต่ท่านรองครับ” ภามอยากค้าน หากต้องยอมรับว่าเขาใจร้อนเกินไปจริงๆ หลักฐานในมือของเขาแม้จะมาก แต่ทุกอย่างยังมีช่องโหว่

“ไม่มีใครอยู่เหนือกฎหมาย แต่คนบางคนมันก็หัวหมอ จะจัดการไม่ใช่เรื่องง่าย” เกริกสั่งสอนนายตำรวจรุ่นน้อง “ครั้งนี้คุณชายทำผิด เพราะงั้น ผมจำเป็นต้องถอดคุณชายออกจากคดีนี้ ดูแค่คดีปล้นทองต่อก็พอ เบื้องบนเร่งเรื่องหาของกลางเข้ามาแล้ว”