ฉันเป็นเลขาของสาวเจ้าอารมณ์ ตอนที่ 28 : โบนัสพิเศษ

ฉันเป็นเลขาของสาวเจ้าอารมณ์ โดย โสภี พรรณราย…เมื่อชีวิตของชาลิสาพลิกผันไปจากความร่ำรวย กลายมาเป็นเลขาของสาวเจ้าอารมณ์ เธอต้องงัดเอากลยุทธ์มากมายมาจัดการให้เรื่องราววุ่นวายทั้งหลายผ่านไปให้ได้ แต่ยังมีเรื่องวุ่นๆ ของหัวใจที่เกิดขึ้นทุกทีที่พบกับธีทัต เธอจะรับมืออย่างไร นวนิยายจากอ่านเอา ที่นำมาให้ทุกท่านอ่านออนไลน์ค่ะ

“รางวัลของเธอ”

ประโยคแรกของธีทัตที่พูดกับชาลิสาเมื่อหญิงสาวมาปรากฏกายต่อหน้า

รางวัล…เช็คเงินสด หญิงสาวรีบดูตัวเลข

โอ้โฮ้…ตามัว พร่าเลือนชั่วขณะ เห็นไม่ผิดนะ

หนึ่งล้านบาท!

“โบนัส…” เขาเน้น “กับความพยายามในหน้าที่เลขาของยัยริก้า”

ใช่สิ…หนึ่งเดือนที่ผ่านมา หญิงสาวทุ่มเทเท่าไหร่ อดทนเท่าไหร่ ต้องยอมรับว่า บางคืนต้องอดนอน เพราะต้องแก้ปัญหาต่างๆ ให้กับริก้าบ้าง รวมทั้งนายธีทัตตัวดีนี่ล่ะ

แก้ปัญหาให้นายหนักหน่วงมาก โดยเฉพาะล่าสุดที่ถูกเข้าอุปโลกน์ให้เป็นคนรักเฉยเลย

ล้านนี้คงเป็นเหตุผลที่ให้สินะ คุ้มหรือเปล่า ถ้าเป็นเมื่อก่อนล่ะก้อ ตอนที่ชาลิสายังรุ่งเรือง ร้านกาแฟกับร้านเสื้อผ้าขายดิบขายดี เก็บเงินได้เป็นกอบเป็นกำ แค่ล้าน…น้อยไปด้วยซ้ำ

หากในสถานการณ์ปัจจุบัน ล้านนี้มาต่อลมหายใจของหล่อน มาต่อชีวิตให้ร้านเสื้อและร้านกาแฟที่ขาดทุนทุกเดือน

ขาดทุน…ต้องทน…คาดหวังให้กิจการดีขึ้น แต่ในเศรษฐกิจเช่นนี้ดูจะเป็นความฝันแค่นั้น

หวัง…คาดหวัง…ชีวิตถ้าปราศจากความหวังและอนาคตก็แย่แล้ว

“รวมทั้งเรื่องถูกคุณโมเมว่าเป็นคนรักต่อหน้าเสี่ยใช่มั้ยคะ?” หญิงสาวถามตรงๆ

ดูเขาชะงักไปแป๊บหนึ่ง

“เก็บมาใส่ใจด้วยเรอะ?” เขาย้อมเมื่อตั้งสติได้

“ฉันเป็นผู้หญิงนะคะ”

“อ๋อ…กลัวเสียชื่อ”

“ฉันเป็นผู้หญิง”

“มีผู้หญิงหลายคนที่อยากมาอยู่เคียงข้างฉัน…เธอ…ได้…ชั่วคราวก็…น่าจะ…ดีใจ…”

เขาเน้นแต่ละคำชวนให้ต้องคิดตาม บ้าสิ…บ้าไปแล้ว นึกว่าตนจะชอบเรอะ ทำให้ต้องโพล่ง

“คุณอย่าหลงตัวเองเกินไป”

เขาเลิกคิ้วพูดเสียงต่ำๆ

“เธอพูดแบบนี้กับคนที่ยื่นเช็คเงินสดให้เธอหนึ่งล้านในมือนะเนี่ยฎ

เช็คเงินสดในมือ

“หรือไม่ต้องการ?” เขาถาม

ต้องจับแน่นเข้าอีก กลัวถูกดึงกลับ กระดาษใบนี้มันมีค่ามากในตอนนี้ ยังไม่รวมกับเงินเดือนเลขาที่ไม่รู้อีกเท่าไหร่ เพราะเงินเดือนจะถูกโอนเข้าบัญชีพนักงานทุกคน

กระดาษใบนี้ เป็นโบนัสพิเศษ…ซึ่งก็ต้องยอมรับว่าพิเศษจริงๆ

เงียบ…

“หวังว่าคงพอใจ ทั้งโบนัสกับเงินเดือน”

ดูๆ ไปยังไงเขาก็ถือไพ่เหนือกว่าหญิงสาวแน่ๆ ก่อนออกจากห้อง เธอก็ขอทิ้งท้ายนิดๆ

“ถ้ามีอะไรที่นอกเหนือหน้าที่เลขาคุณริก้า บอกล่วงหน้าก่อนให้ทำใจก็ดีนะคะ”

เขาหัวเราะในลำคอแปลกๆ ทิ้งท้ายเช่นกันว่า

“ถ้าต้องเล่นละครบ้าง บางครั้งก็จำเป็นนะ”

เที่ยงนี้ชาลิสานัดทานอาหารกลางวันกับนที ซึ่งนทีก็รับงานอยู่แถวนี้ ในบริษัทเดียวกันล่ะ เพียงแต่นทีรับงานในรูปแบบบริษัทรักษาความปลอดภัย ไม่ใช่ส่วนตัวแบบหล่อน

ชาลิสาระบายเรื่องที่ตนต้องกลายเป็นคนรักของธีทัต เมื่ออยู่ต่อหน้าเสี่ยขจรที่ตามจับชู้

นทีขำ พูดว่า

“คุณธีทัตไม่ใช่ชู้ พูดซะเสียหาย”

“ชอบแอบพบกับเมียชาวบ้าน”

“ก็สาบอกเองไม่ใช่เหรอว่า คุณภัทเป็นฝ่ายโทรเรียกคุณธีทัต”

“โทรตามก็ต้องไปทุกครั้งนะ”

“คนเคยคบกัน”

“ก็นั่นล่ะ สมควรมั้ยล่ะ แล้วใครเดือดร้อน ชาลิสา…ยัยสาคนนี้เอง กลายเป็นไม้กันหมา”

นทีหัวเราะ

“ขนาดนั้นเชียว”

ชาลิสาพูดอย่างหน้าบูดหน้าบึ้ง เพราะอารมณ์พาไป

“ฮึ!”

“บ่นเป็นยายแก่ หน้าเหี่ยวเท่าไหร่แล้ว หมดสวยเลยนะ”

ชาลิสายกมือลูกแก้มตัวเอง

“เหี่ยวเรอะ ไม่สวยเรอะ”

นทียิ่งหัวเราะชอบใจ ผู้หญิงคือผู้หญิง ความสวยต้องมาก่อน

“สวยสิ ไม่งั้นคุณธีจะอุปโลกน์ให้เป็นคนรักได้ไง จะคู่ควรกับคนหล่อรวยอย่างเขาได้อย่างไร แล้วใครจะเชื่อ”

“นั่นสิ…เสี่ยจะเชื่อไหมนะ” ชาลิสาพึมพำ

“เชื่อมั้ยเชื่อ เช็คล้านบาทก็น่าจะคุ้มกับเศรษฐกิจในตอนนี้”

หญิงสาวพยักหน้ายอมรับ

“จริงนะ ช่วยได้มาก”

“แล้วเงินเดือนล่ะ?”

“เข้าบัญชีแล้ว แต่ยังไม่ได้ดู”

“สาต้องรับมือกับคุณริก้าหนักมาก เพราะฉะนั้นเงินเดือนไม่ขี้เหร่แน่นอน เพราะคนที่อยู่กับคุณริก้าได้ต้องพิเศษจริงๆ ต้องอดทนจริงๆ กับนิสัยแย่ๆ เอาแต่ใจ…”

ว่าจะพูดต่อ แต่ต้องชะงักเพราะเสียงกรีดแหลมจากด้านข้างที่มาได้ยินพอดี แบบจังหวะนรกเลยนะ

“ว่าใคร…นินทาใคร!”

นทีตาโต ไม่ต่างจากชาลิสาที่เห็นริก้าแล้วแต่เตือนเพื่อนหนุ่มไม่ทัน เพราะนทีกำลังพูดรัวๆ เร็วๆ แบบขำๆ

พอตั้งสติได้ นทีก็พูดว่า

“กำลังคุยถึงเจ้านายสาพอดี”

“นินทาฉัน!” ริก้าโวย

“พูดด้วยความจริง”

“นายมีสิทธิ์อะไร”

“ก้อผมเป็นเพื่อนสา เพื่อนจะคุยถึงเพื่อนของเพื่อน หรือเจ้านายของเพื่อน ก็มักจะจะพูดด้วยความจริง เราสองคนไม่ชอบคนเสแสร้ง ปั้นหน้าเลยคุยกันตรงๆ นทีไม่ได้กินเงินเดือนริก้า จึงไม่เกรงกลัวหรือต้องเกรงใจอีกฝ่าย

“อย่ามายุยงคนของฉันให้แข็งข้อกับฉัน”

“เปล่า…สาเป็นคนมีความคิดของตัวเอง”

“สาเป็นเลขาของฉัน!”

“ครับ…เลขาไม่ใช่ทาส”

“เลขาส่วนตัว”

“ส่วนตัวขนาดไหนเชียว?”

“ส่วนตัวแบบห้ามยุ่งเกี่ยวกับคนอื่น” รืก้าพูดอย่างหน้าดำเคร่งเครียด น้ำเสียงก็หนักแน่น ทั้งขณะนี้ก็ทรุดกายลงนั่งข้างชาลิสา และวางมือของตนทาบบนมือของเลขาสาว ด้วยกริยานุ่มนวล ทำเอาชาลิสาต้องเบิกตากว้าง

ริก้ามาอารมณ์ไหนเนี่ย แถมยังส่งสายตาหวานให้ตนอีก ทำเอาตกใจ ส่วนนทีทำท่าขนลุก

แล้วเลขาสาวก็รีบชักมือกลับ ไม่ล่ะ นุ่มนวลเกินไป ดีเกินไป ใจเย็นเกินไป ไม่ใช่ลักษณะนิสัยของริก้าเลย

นทีเห็นอารมณ์แปลกๆ ก็สงสัย ยั่วอีกฝ่ายตรงๆ เลย ดูสิว่าริก้าจะไปถึงจุดไหน เพราะแปลกดี

“บอกเลยครับ สาไม่ใช่ทาส แล้วคุณก็ไม่ใช่เจ้าชีวิตของเธอ ผมสนิทกับสามาก่อนคุณนะ คุณเพิ่งรู้จักสามาเดือนเดียว แถมตอนแรกก็ไม่ชอบสาด้วย”

ริก้าทำหน้ากวนประสาท

“แรกๆ เพิ่งทำความรู้จักกัน แต่ตอนนี้รู้จักกันแล้ว…ฉันชอบสาแล้วล่ะ”

“อืมม์…เห็นด้วย เพราะสาทำงานเก่ง”

“และสวยมาก…” ริก้าชม “เก่งทุกอย่าง แถมสวย”

นทียอมรับ ผู้หญิงชมผู้หญิงด้วยกัน ดูน่ารักนะ แต่สำหรับริก้าที่เอ่ยชมมันแปลกๆ ชอบกล

“สวยกว่าคุณนะ”

ริก้าตาโต

“นายท่าจะบ้าแล้ว”

“อ้าว ผมพูดจริง”

“ก็ได้…ก็ได้…สวยกว่าฉันก็ได้ งั้นขอเปลี่ยนเป็นเท่แล้วกัน…สาเท่มาก เก๋…สมาร์ท โก้ เก่งทุกอย่าง”

นทีหัวเราะ

“ผมว่าวันนี้คุณลืมกินยาแน่ๆ ตัวร้อนหรือเปล่า ชมสาของผมไม่หยุดปาก”

“สาของนาย…บ้าเรอะ บ้าไปแล้ว สาเป็นของฉัน ฉันเป็นเจ้านายสา”

“ด้วยหน้าที่การงานอาจจะใช่นะครับ แต่ส่วนตัวยังไงก็ไม่ใช่”

“อย่ามาแย่งสากับฉัน”

นทีเลิกคิ้ว หัวเราะต่อ

“เออ…เออ…แปลกครับ แค่เป็นนายจ้างกับเลขา แต่ทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของ”

“ฉันไม่ชอบหน้านาย”

“อ้าว…ผมก็ไม่ได้ให้คุณมาชอบ”

“อย่ามาอยู่ใกล้สา”

“เรื่องนี้คุณห้ามไม่ได้”

จริงๆ ก็แปลก…จริงๆ ล่ะ หวงชาลิสาผิดปกติ ทั้งที่ตอนแรกก็เห็นต่อต้านเลขาคนใหม่จะตาย

“นายชักจะเรื่องมากเกินไปแล้ว”

“ผมกับสาวสนิทกันอยู่ดีๆ คุณก็มาพูดมาก”

“นายเป็นมือที่สาม”

นทีผงะ

“หา! อะไรนะ”

“ฉันไม่ต้องการเห็นพวกนายสนิทกัน”

“คุณมาทีหลัง ไม่รู้ความสนิทสนมของพวกเราหรอก”

“ไม่ได้”

“ได้สิคุณ เบื้องหลังของผมกับสา คุณยังรู้น้อยไปนะ” เพราะเห็นว่าริก้าดูจะหวงชานิสาแปลกๆ ก็เลยอยากเล่นด้วยสักหน่อย ว่าความสงสัยของตนจะจริงหรือไม่

“มันจะเกินไปแล้ว”

“ผมไม่เข้าใจคำพูดของคุณ แค่นายกับเลขา มันจะอะไรกันล่ะ ตลกเลยล่ะ”

ริก้าหน้าเข้ม

“ฉันหวงเลขาของฉัน”

“ไปหวงกันที่อื่น อย่ามาหวงกับผม เพราะผมสนิทกับสามาก…ก…จนคุณไม่มีทางรู้หรอก” ตั้งใจใช้เสียงท้าทาย

ได้ผล ริก้าถูกยั่วจนตัวสั่น และอีกฝ่ายกลับหัวเราะขบขันในท่าทางของฝ่ายหญิง

“ไล่ออก…ต้องไล่นายออก”

นทีเลิกคิ้ว

“เอ๊ะ! ผมว่าผมไม่ได้กินเงินเดือนคุณนะ เรามีสัญญาว่าจ้างกันแค่นั้น บริษัทคุณจ้างงานบริษัทผม เราทำในนามบริษัทกับบริษัท ไม่เกี่ยวกับคุณและผม ไม่เกี่ยวกับส่วนตัว”

“เลิกจ้างบริษัทคุณ”

“ผิดสัญญา ก็จ่ายค่าปรับมา”

“นาย!”

“คุยเป็นเงินเท่านั้น”

“งก!”

“ทำทุกอย่างให้ถูกต้องต่างหากล่ะครับ”

“แค่นายอย่ามาวุ่นวายกับสา ฉันจะอภัยให้”

วกกลับมาจนได้ นทีขำมากกว่า

“อยู่ๆ จะยึดสาไว้คนเดียว คนครับ มีจิตใจมีชีวิต”

“สาเป็นคนของฉัน” แล้วหันมาทางชาลิสา

ทั้งนทีกับริก้าก็ทำตาโต เพราะชาลิสาลุกไปนั่งเก้าอี้อีกโต๊ะหนึ่งแล้ว โดยมองมาทางนทีกับริก้าแบบยกมือเท้าคาง ตาจ้องมองเขม็งอย่างสนใจ และรู้สึกสนุกด้วยซ้ำ

กับการโต้เถียงของหนุ่มสาวคู่นี้

“เห็นมั้ย” ริก้าโทษนที “เถียงกันจนสารำคาญต้องไปนั่งอีกโต๊ะ เพราะนายแท้ๆ”

นทียักไหล่

“โทษผมคนเดียวอีก ถ้าคุณไม่งี่เง่า ก็ไม่เป็นแบบนี้”

“สา…” ริก้าพูดกับหญิงสาว “มานั่งที่เดิมสิ”

ชาลิสาอมยิ้ม

“นั่งฟังห่างๆ ก็ได้ ฟังแล้วสนุกดี”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน ริก้าคงใช้อารมณ์และไม่พอใจ แต่ขณะนี้ ทำไมเห็นชาลิสาอมยิ้มแล้วดูสวยจัง ดูน่ารักจัง จนเผลอหลุดปาก

“ยิ้มน่ารัก”

เพราะถูกชม ชาลิสาถึงกับขำและหัวเราะ แต่นทีไม่ขำด้วย ได้แต่ขมวดคิ้ว สงสัยว่าริก้ามีท่าทีแปลกๆ

และอีกคนที่เห็น และได้ยิน…คือ ลักขณา ที่มักจะแอบตามริก้าเสมอว่า เมื่อไหร่ริก้าจะแตกหักและไล่ชาลิสาออกเสียที ตนจะได้กลับมาทำหน้าที่เลขาตามเดิม