สะอิ้งกับคดีสัมผัสพิศวง เล่มที่ 1 ตอน ฆาตกรหญิงบ้า บทที่ 10 : ของกลางที่หายไป

สะอิ้งกับคดีสัมผัสพิศวง เล่มที่ 1 ตอน ฆาตกรหญิงบ้า บทที่ 10 : ของกลางที่หายไป

โดย : ตฤณภัทร

Loading

เมื่อสายตาของลูกน้อยเผยความจริงที่ศาลไม่รับฟัง สะอิ้งกับคดีสัมผัสพิศวง เล่มที่ 1 ตอน ฆาตกรหญิงบ้า โดย ตฤณภัทร จะพาคุณย้อนสู่ พ.ศ. 2498 ร่วมสืบหาหลักฐานช่วยผู้บริสุทธิ์ไปกับแม่ค้ากาแฟ ม่ายทรงเสน่ห์ ทนายปากร้าย และตำรวจสายสืบสุดป่วน ในนิยายสืบสวนย้อนยุคซ่อนเงื่อน อบอุ่นหัวใจ และอุดมด้วยอารมณ์ขัน

“ผมได้ของมาเท่านี้จริงๆ ครับ” นายกล้ายืนยันคำให้การ

“แกกำลังจะบอกว่า เจ้าของร้านทองโกหกเรื่องจำนวนงั้นหรือ” ภามเอ่ย ส่งสายตากดดันผู้ต้องหาปากแข็งตามหลักที่เรียนมา

“ผมก็ไม่รู้ แต่ผมได้ทองมาแค่สิบบาท ตำรวจก็ยึดไปหมดแล้วนี่ครับ” โจรหนุ่มยืนยัน

“นอกจากเจ้าของร้าน ยังมีคนที่เห็นเหตุการณ์ให้ปากคำ ว่าหลังยิงคนในร้านจนบาดเจ็บ แกก็กวาดทองทั้งหมดใส่กระเป๋าแล้วหนีไป แบบนี้มันจะมีแค่สิบบาทได้ยังไง” ภามทวนข้อมูล

“ผะ ผม ไม่รู้ มันมีแค่นี้จริงๆ”

“แต่เมียแกบอกความจริงแล้วนะ ถ้ายังปากแข็งอยู่ คงติดคุกหัวโต สู้คืนของออกมาทั้งหมดยังมีโอกาสลดโทษ” ภามขู่ อันที่จริงฝั่งนางบัวนั้นยังไม่มีความคืบหน้า หล่อนยืนยันว่าตนเองไม่รู้ว่าสามีไปปล้นร้านทองมา

หากแต่ภามไม่คิดว่าหล่อนพูดจริง ด้วยเขาใช้เวลาถึงสองเดือนเพื่อสังเกต และแกะรอยนายกล้าจนเจอว่ามากบดานกับเมียอยู่นาน หากนางบัวไม่ทราบว่าผัวทำผิดหล่อนจะต้องสงสัยบ้าง ว่าเหตุใดผัวจึงเอาแต่อยู่ในบ้านไม่ออกไปไหน

…ข้อนี้จึงเป็นอุปสรรคของคดี

ก่อนจะมารายงานตัวรับตำแหน่ง ธีระเพื่อนสนิทที่ย้ายมาอยู่ก่อนหน้าไม่กี่เดือนรับคดีที่ประสานมาจากท้องที่อื่น ว่ามีการปล้นทองคำหนักห้าสิบบาทไปจากตลาดที่จังหวัดตรัง เบาะแสชี้ว่าคนร้ายคือนายกล้า และพวกอีกคน แต่ด้วยความที่ไม่รู้ว่าใครเป็นคนเก็บของกลางไว้จึงต้องใช้สายสืบติดตาม

ภามมีเวลาว่างสองเดือนก่อนเข้ารับตำแหน่ง เขาเห็นว่าผู้คนในท้องที่ยังไม่คุ้นหน้าค่าตาเขานัก จึงตัดสินใจเดินทางมาที่นครปฐมก่อน แล้วใช้วิธีของสายสืบ

ชายหนุ่มเลือกทำไหล่ห่อคอตกเป็นขอทานเพราะง่ายต่อการสังเกตผู้คน ไม่มีใครสงสัยเมื่อเขานั่งเฉยๆ แล้วสอดสายตามอง แม้แต่จะเดินไปเดินมาผู้คนก็ไม่สนใจ สืบข่าวในสภาพนั้นมาจนถึงตอนที่นายกล้าตัดสินใจเอาทองที่มีออกมาขาย

…แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ยังไม่อาจหาคำตอบว่าทองที่เหลือหายไปไหน

ตลอดระยะเวลาสองเดือน ภามพบว่าร้านเสริมสวยของบัวมีแต่ลูกค้าสตรีเข้าออก ทุกคนดูไม่น่าสงสัย ล้วนเป็นผู้หญิงที่อยู่ละแวกนี้บ้าง เป็นลูกค้าต่างอำเภอเข้ามาเสริมสวยทำผม

…เป็นใครที่เอาทองที่เหลือไป

…หรือนายกล้าเอาทองไปซ่อนตั้งแต่แรก

“เมียผมมันไม่รู้เรื่อง มันพูดมั่วๆ” นายกล้าว่า

“ไอ้ผู้ร้ายปากแข็ง” ภามบ่นไล่หลังเมื่อเดินออกจากห้องสอบสวนและปิดประตูลง

ร้อยตำรวจตรีธีระที่กำลังสูบยาเส้นอยู่ถามว่า

“ยังไม่บอกอีกหรือ”

“ไอ้โจรคนนี้ปากแข็งเป็นหิน” ภามบ่น “กันละอุตส่าห์ยอมเป็นขอทานโสโครกมาสองเดือน ไม่รู้ว่าคลาดสายตาไปตอนไหนให้ของกลางหายไปได้”

“แล้วอีกคนได้ความว่าไง” ธีระหมายถึงเพื่อนของกล้าที่ออกปล้นด้วยกัน

“ตำรวจท้องที่ทางใต้เจอตัวมันเร็วเพราะมันไปซ่อนไม่ไกล ทองไม่ได้อยู่กับมันจริงๆ” ภามเอามือถูจมูก ไม่ได้รังเกียจที่เพื่อนสูบยาเส้น แต่เขาไม่ชอบกลิ่นของมันนัก

“ขอโทษ เพื่อน” ธีระดับมวนยาเส้นก่อนขออภัย

“ไม่เป็นไร แค่คัดจมูกนิดหน่อย”

“แล้วเป็นอย่างไร เรื่องของหัวใจ แม่ม่ายสาวใจอ่อนบ้างไหม” ธีระถามเพื่อน

“เขาให้กันเป็นน้องชาย” ภามบอก

“แล้วทำไมไม่เล่าให้เขาฟังว่าเคยรู้จักกันมาก่อน” ธีระหมายถึงว่ารู้จักตอนเพื่อนปลอมตัวเป็นขอทานใบ้

“ขอเถอะธีระ คนเราจะเกิดจิตปฏิพัทธ์ต่อกันได้สภาพก็ต้องดีหน่อยไม่ใช่หรือ” เหมือนที่เขาประทับใจสะอิ้งตั้งแต่วันแรก นานไปก็ยิ่งชอบนิสัยใจคอหล่อน

การเป็นแม่ม่ายเลี้ยงลูกด้วยตัวคนเดียวนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ตอนที่เขามาอยู่ที่สถานีรถไฟแรกๆ ก็เป็นช่วงเวลาที่สะอิ้งเริ่มมาขายของเหมือนกัน เขาเห็นหล่อนตั้งแต่ที่ยังแบกของใส่หาบมาขายอย่างเก้ๆ กัง ไปจนถึงตอนที่หล่อนมีรถเข็น สะดวกขึ้น

หล่อนยืนหยัดสู้กับคำนินทาด้วยความคิดแง่บวก แรกทีเดียวเขาได้ยินเสียงซุบซิบเรื่องที่ว่าหล่อนนั้นตกอับ ตอนแต่งงานก็จัดยิ่งใหญ่ทั้งที่พระนครและที่นครปฐม ผ่านไปสองปีเศษ กลับต้องกลายเป็นแม่ค้าเร่ขายของไปได้ ทั้งที่มีดีกรีจบถึงระดับมหาวิทยาลัย

‘ตกอับหรือ’ หล่อนทวนคำของเพื่อนสมัยมัธยมที่เจอกัน

‘เธอเรียนก็เก่ง การศึกษาก็ดี ผัวเก่าก็ร่ำรวย ทำไมถึงมาลำบากแบบนี้เล่า’

ภามฟังออกว่าผู้พูดไม่ได้หวังดี จุดประสงค์คงไม่แคล้วอยากให้สะอิ้งรู้สึกอับอาย

‘ฉันก็ขายของปกตินะ เงินก็ไม่ได้ไปปล้นใครมา’

‘มันก็ใช่ แต่ก็…’ ผู้พูดมีแววประหลาดใจในน้ำเสียงของสะอิ้งที่พูดตอบเหมือนคุยเรื่องดินฟ้าอากาศ ไม่ได้เดือดร้อนอย่างที่คาดไว้ ‘น่าจะมีงานที่ดีกว่านี้สิ’

‘เธอหมายความว่าขายของตรงนี้ไม่ดี พี่ป้าน้าอาพ่อค้าแม่ค้าทุกคนทำงานไม่ดีหรือ’ สะอิ้งถามตาแป๋ว

‘โอ๊ย ฉันไม่คุยกับเธอแล้ว คนอุตส่าห์หวังดี กลับทำไม่เห็นค่า’

‘เดินดีๆ นะจ๊ะ’ สะอิ้งโบกมือไล่หลัง

หากไม่ติดที่ว่าภามยังแสดงบทบาทขอทานอยู่ เขาคงลุกขึ้นยืนปรบมือให้หล่อนแล้ว

…ช่างเป็นการตอบกลับที่มีชั้นเชิงเสียจริง ไม่แปลกใจเลยที่ได้รู้ว่าหล่อนเป็นคนเรียนเก่ง

‘ว่าก็ว่าเถิดแม่สะอิ้ง ป้าก็สงสัย ขายของมันก็ดี แต่คนสวยๆ เก่งๆ แบบหนูไปทำงานราชการหรือนั่งโต๊ะไม่ดีกว่าหรือ’ นางจาบสงสัย

เพราะจับความรู้สึกในน้ำเสียงของคู่สนทนาว่าอยากรู้โดยสุจริต สะอิ้งจึงตอบไปตามตรงว่า

‘จริงๆ แม่ฉันก็ว่าอย่างงี้ แกอาสาเลี้ยงลูกให้ที่นี่ แล้วให้ฉันไปทำงานเสียที่พระนคร เพราะก่อนหน้าฉันก็ทำงานมาตลอด แต่มีลูกแล้วฉันก็อยากอยู่ดูแลเองจ้ะ ไม่อยากพลาดช่วงเวลาสำคัญของแก เลยตัดใจ’

สะอิ้งเล่าด้วยน้ำเสียงสบายๆ

‘เลยปัดฝุ่นข้าวของในร้านของพ่อ แล้วทำต่อ สูตรอะไรก็ยังมี บ้านรึก็อยู่ในตลาดสะดวกดี’

‘ก็จริง งานอย่างพวกเราก็อิสระ ตอนลูกป้ายังเล็กก็กระเตงมาขายของ เหนื่อยแต่ก็มีความสุข’ นางจาบเริ่มเห็นด้วย

‘ใช่ไหมล่ะป้า แล้วใครว่าเราจะเจริญจากกิจการนี้ไม่ได้ ฉันเคยได้ยินเรื่องของเจ้าสัวที่เคยเร่ขายของ เขายังรวยขึ้นมาได้ เศรษฐีคนต่อไปอาจเป็นพวกเราก็ได้’

‘ยายหนู ยายหากระดาษกับปากกามาแล้ว ช่วยเขียนราคาให้ยายที’ หญิงชราคนหนึ่งยื่นกระดาษกับปากกาให้

‘ได้เลยจ้า ขนมใส่ไส้ ห้าอันสองสลึงนะ’ สะอิ้งทวนรายละเอียด ก่อนจะมองหามุมที่หล่อนจะเขียนได้

‘แอะ’ ภามห้ามตัวเองไม่อยู่ ทั้งที่เขาบอกตัวเองว่าต้องอยู่เฉยๆ อย่าให้เป็นที่สังเกตแท้ๆ

ชายหนุ่มชี้ไปที่หลังของตนเองเป็นเชิงให้หล่อนใช้รองเขียน

‘ดูมัน มีน้ำใจนะไม่เสียทีที่สะอิ้งให้ข้าวมันทุกวัน’ นางจาบเอ่ย

‘งั้นรบกวนแล้วนะ’ สะอิ้งบอก ก่อนใช้แผ่นหลังเนื้อแน่นต่างโต๊ะเขียนหนังสือ

หญิงสาวส่งแผ่นกระดาษให้หญิงชรา ยิ้มอย่างอารมณ์ดีก่อนจะเอ่ยกับกลุ่มพ่อค้าแม่ค้าว่า

‘เมื่อกี้ตอนเพื่อนเก่าฉันถามเรื่องชีวิต ผู้โดยสารมายืนออแอบฟังกันเต็มเลย ฉันมีความคิดดีๆ ที่จะทำให้กิจการของเรารุ่งเรือง อยากฟังไหมจะ’ สะอิ้งบอก

ภามมองหญิงสาวที่เมื่อครู่ยังอ่อนโยนเอื้ออารี แต่ตอนนี้กลับคิดวางแผนได้อย่างเจ้าเล่ห์

…น่าสนใจมากจริงๆ

 

ดังนั้นการตกหลุมรักของภามนั้นค่อยเป็นค่อยไป เมล็ดพันธุ์ความประทับใจค่อยๆ หยั่งรากทีละน้อยอย่างมั่นคง ค่อยๆ ครอบครองหัวใจของคนที่เคยคิดว่าตนเองไม่สนใจผู้หญิงอย่างเขา

…ได้แต่หวังว่าสะอิ้งจะยอมรับรักในสักวัน

ธีระมองเพื่อนของเขามองออกไปจากระเบียงไปยังทิศทางที่ร้านโกปี๊ของสาวเจ้าตั้งอยู่แล้วได้แต่ส่ายหัว เข้าใจความยากลำบากที่ภามจะต้องฝ่าฟันเพื่อพิชิตใจสะอิ้ง

ไม่แปลกเลยถ้าเจ้าของร้านโกปี๊สาวนั้นจะคิดว่าเพื่อนของเขาจะมาหลอก แม้ว่าคนตรงหน้าเขาจะทำตัวติดดิน ไม่เคยอวดเบ่ง แต่ตัวของภามเอง อย่างไรเสียก็มีฐานะและชาติตระกูลที่สูงส่งมาตั้งแต่กำเนิด สะอิ้งก็ดูไม่ใช่ผู้หญิงที่ใช้แต่หัวใจนำทาง หล่อนย่อมกริ่งเกรงฐานะของภามเป็นธรรมดา

…ไม่นับว่าหล่อนคงเข็ดกับชีวิตคู่ที่ผ่านมาไม่น้อย

ดูท่าแล้วหล่อนคงคิดวางตัวแบบใกล้ชิดอย่างพี่น้องที่เป็นกัลยาณมิตร แต่ห่างใจในฐานะคู่ครอง หากแต่นายตำรวจยศหม่อมราชวงศ์ผู้นี้ก็ไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้อะไรง่ายๆ ไม่เช่นนั้นคงไม่เลือกเป็นตำรวจแล้วยอมทำอะไรหลายๆ อย่างเช่นนี้

“ถึงเวลาออกเวรของผมแล้ว” ภามบอก

“อือ กลับดีๆ ล่ะ” ธีระโบกมือ

ภามเดินไปถึงรถจักรยานที่เพิ่งนำเบาะหลังไปหุ้มจนนุ่มโดยหวังว่าใครบางคนจะยอมมานั่งซ้อนท้าย

ขายาวออกแรงปั่นด้วยความคิดถึง ช่วงนี้งานของเขาที่สถานีตำรวจยุ่งมาก ส่วนสะอิ้งเองก็คงกำลังรวบรวมหลักฐานสำหรับการพิจารณาคดีของละม้าย

ทว่าภามต้องแปลกใจเมื่อเห็นรถเก๋งสีดำจอดอยู่บริเวณหน้าร้านพิมฮัวฮี่ เมื่อเดินเข้าไปในร้านก็พบว่ามีแขกไม่ได้รับเชิญนั่งอยู่ที่โต๊ะกลางร้าน

“กำนันเศกข์” ภามกัดกราม

รองผู้กำกับการเกริกได้เตือนเขาเรื่องของชายหนุ่มผู้มีอิทธิพลในแถบนี้ การออกหมายจับกำนันหนุ่มแล้วจัดการไม่ได้อย่างเด็ดขาด กำนันเศกข์คงไม่ยอมจบเรื่องแต่โดยง่าย

หากเขาไม่คิดว่ามันจะกล้ามาหาสะอิ้งแบบนี้

“กำนัน มาทำไม” ภามถาม

“นั่งเฝ้าไม่ไปไหนเลย” วัลลภฟ้อง “ผมเลยต้องมาเป็นอัศวินคุ้มครอง”

สะอิ้งกลอกตามองบนให้กับคำกล่าวอ้างของทนายหัวหมอ

…อยากมามุงละไม่ว่า

“แค่อยากมาถามว่าคุณสะอิ้งคิดถึงผมอยู่หรือเปล่า” เศกข์ขยิบตาให้

“กำนัน มีเรื่องบาดหมางอย่างไร ถ้าจะยิงผมไม่เกี่ยวนะ” คนที่เพิ่งอ้างตัวเป็นอัศวินมาปกป้องหญิงสาวยกสองมือเป็นเชิงยอมแพ้

“ดิฉันซาบซึ้งใจในไมตรีจิตของคุณมากเลยล่ะ คุณทนายขา” สะอิ้งประชด

“ถ้าคุณเป็นอะไรไป จำไว้นะว่าเป็นความผิดของคุณชายหมวด” วัลลภว่า

“คุณทำแบบนี้ไม่ได้” ภามยืนค้ำหัวเศกข์ สายตาที่มองเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

“มาตามจีบคนสวยแล้วมันผิดข้อหาอะไรหรือ” เศกข์เงยหน้ามอง “คุณเองก็จีบอยู่เหมือนกันไม่ใช่หรือ”

“มองเห็นดอกกระดังงา…” วัลลภเริ่มฮัมเพลง

“วัลลภ ถ้าร้องมาอีกคำฉันจะเอาน้ำร้อนสาด จริงๆ นะ” สะอิ้งเอ่ยอย่างเอาเรื่อง

นางฤทัยที่อุ้มสอางค์อยู่กระซิบกับหลานตัวน้อย

“สอางค์ว่าให้แม่เลือกใครดี”

“แม่ หนูได้ยินนะ พายายแต๋วขึ้นบ้านก่อนเลยค่ะ” สะอิ้งเอ็ดมารดา

“ลูกสาวใครก็ไม่รู้ ซ้วยสวย” มารดาสัพยอกก่อนอุ้มเด็กน้อยขึ้นไป

“กำนันว่าธุระมาเถิดค่ะ” สะอิ้งเดินไปที่โต๊ะ ก่อนนั่งลงที่ฝั่งตรงข้ามเขา

 

 



Don`t copy text!