สะอิ้งกับคดีสัมผัสพิศวง เล่มที่ 1 ตอน ฆาตกรหญิงบ้า บทที่ 9 : ผู้ว่าจ้าง

เมื่อสายตาของลูกน้อยเผยความจริงที่ศาลไม่รับฟัง สะอิ้งกับคดีสัมผัสพิศวง เล่มที่ 1 ตอน ฆาตกรหญิงบ้า โดย ตฤณภัทร จะพาคุณย้อนสู่ พ.ศ. 2498 ร่วมสืบหาหลักฐานช่วยผู้บริสุทธิ์ไปกับแม่ค้ากาแฟ ม่ายทรงเสน่ห์ ทนายปากร้าย และตำรวจสายสืบสุดป่วน ในนิยายสืบสวนย้อนยุคซ่อนเงื่อน อบอุ่นหัวใจ และอุดมด้วยอารมณ์ขัน

เพราะภามจ่ายเงินค่าอาหารตลอดทั้งเดือน ดังนั้นสะอิ้งจึงยังทำหน้าที่ส่งข้าวให้ตำรวจหนุ่ม ความอึดอัดใจต่อหน้าเขาลดน้อยลงมากหลังจากที่หล่อนแสดงจุดยืนของตน

“ถ้าคุณถูกถอดออกจากคดี แบบนี้ใครจะดูละม้ายให้ฉันล่ะ” สะอิ้งรู้สึกเป็นห่วง หลังจากได้ทราบว่าเศกข์ถูกปล่อยตัวเนื่องจากหลักฐานไม่เพียงพอ

“อีกไม่กี่วันละม้ายก็จะถูกส่งไปเรือนจำแล้ว ยังไงผมก็คงช่วยไม่ได้มาก” ภามกล่าวด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “ต้องโทษผมที่ประมาทเกินไป นายเศกข์เลยหลุดข้อกล่าวหาไป”

“ทำไมเร็วจัง” สะอิ้งหมายถึงการส่งละม้ายฝากขังต่อที่เรือนจำ

“ถึงแม้ผมจะบันทึกคำให้การเพิ่มเติมแล้ว แต่คดีนี้ถือว่าครบองค์ประกอบ อย่างไรคงต้องสู้กันในชั้นศาลแล้ว” ภามบอก “ผมคงต้องเร่งตามของกลางคดีปล้นทอง อาจจะมาอยู่เป็นเพื่อนคุณไม่ได้ แต่จะส่งคนมาดูแลความปลอดภัยให้ ระวังตัวด้วยนะ…พี่สะอิ้ง”

กฎหมายมักจะไม่ทำงานหากยังไม่เกิดเหตุ แต่หากปล่อยจนเกิดเหตุก็คงเรียกคืนความเสียหายไม่ได้ ฉะนั้นเศกข์จึงเป็นคนที่สะอิ้งยังต้องระวังอยู่

หลังปิดร้านช่วงบ่าย สะอิ้งจึงไปแจ้งความคืบหน้าที่สำนักงานกฎหมายของวัลลภ

ทนายหนุ่มผิวปากหวือเมื่อได้ทราบว่าเศกข์ถูกปล่อยตัว

“ตำรวจไก่อ่อนเอ๊ย ดีจริง เช่นนี้ก็แหวกหญ้าให้งูตื่น สักพักคงวกมาฉกคุณ ผมควรเอาตัวรอดก่อนดีไหมสะอิ้ง”

“ตอนท้องอยู่แม่กินบอนเหรอคุณลภ ประชดอะไรหนักหนา” สะอิ้งปาดินสอใส่เขา

“แล้วน้าฤทัยกินอะไรตอนท้องคุณถึงชอบปานักเนี่ย” วัลลภถลึงตาใส่

“ช่างมันก่อนเถอะ ตอนนี้ละม้ายจะถูกส่งเข้าเรือนจำแล้ว ทางคุณมีความคืบหน้าอะไรไหม” สะอิ้งเข้าเรื่อง

“ผมเชิญหมอฝรั่งไปให้ปากคำเสริม เรื่องอาการวิกลจริตของละม้าย” วัลลภเริ่มเล่า

หากยืนยันได้ว่าละม้ายเป็นผู้วิกลจริตจริงๆ การประกันตัว หรืออย่างน้อยที่สุดคือการเลื่อนการส่งเข้าเรือนจำนั้นอาจเป็นไปได้ วัลลภจึงเชิญนายแพทย์ชาวอังกฤษประจำโรงพยาบาลคริสเตียนไปตรวจและให้การเกี่ยวกับอาการเบื้องต้นของละม้าย

“หมอบอกว่า ละม้ายเป็น…อ่า อะไรนะ อ้อ กลุ่มอาการออทิสซึม เหมือนว่าหล่อนไม่ถึงกับวิปลาส เลยช่วยอะไรไม่ได้นัก”

“อ้าว” สะอิ้งเสียดาย

“ข้อมูลจะใช้ได้หรือไม่ได้ ผมก็ลงบิลเอาไว้แล้วนะ”

“อย่าขูดรีดนักแล้วกัน คุณก็รู้กาแฟแก้วละไม่กี่ตังค์ ไม่รู้ต้องชงเท่าไหร่ให้พอ” สะอิ้งบอก

“ก็บอกแล้วให้ฟ้องเอาเงินผัวเก่ามา” วัลลภยิ้มกริ่ม

“นี่!” สะอิ้งชี้หน้าเป็นเชิงบอกว่าถ้ายังไม่เลิกเล่นจะเจอดี

“ผมไม่ใช่คุณชายของคุณนะที่จะเดินหงอๆ ทำตามสั่งต้อยๆ” วัลลภแลบลิ้นใส่

สะอิ้งแลบลิ้นกลับ แต่ก็ไม่กล้าด่าเพิ่ม กลัวเขาขึ้นค่าแรง

“ผมคิดว่าควรให้หมอไปเป็นพยานที่หน้าบัลลังก์ในวันขึ้นศาล เพื่ออธิบายอาการของละม้ายว่าทำไมเธอจึงพูดจาไม่รู้เรื่อง แต่จากการที่ได้พูดคุยกับหล่อนบ้างเนี่ย…” วัลลภทำท่าครุ่นคิด จริงๆ กว่าละม้ายจะเปิดปากตอบเขามาสักคำก็ใช้เวลานาน

วันแรกที่เขาติดต่อเข้าพบ ละม้ายเพียงมองนิ่งๆ ฟังคำเขาแบบเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา กลายเป็นว่าเขาเริ่มสื่อสารกับหล่อนได้ด้วยความช่วยเหลือของภาม

“เหมือนว่าถ้าไม่กดดันจนเครียด ละม้ายจะสื่อสารได้ดีขึ้น เพียงแต่หล่อนไม่ค่อยเข้าใจอะไรที่กำกวมไม่ชัดเจน ที่แน่ๆ หล่อนไม่โกหก”

…หรือเรียกง่ายๆ คือปากไม่มีหูรูด

“ถ้าพิสูจน์เรื่องนี้ได้ในชั้นศาล ก็อาจยืนยันเรื่องแผลของผู้ตาย ถ้าละม้ายแทงไปไม่กี่ครั้ง ดังนั้นต้องมีคนมาย้ำแผลจนผู้ตายเสียชีวิต ถ้าพิสูจน์เรื่องนี้ได้ ความผิดของละม้ายจะลดลงเหลือแค่การพยายามฆ่า”

“ยิ่งถ้าพิสูจน์ได้ว่าละม้ายทำเพื่อป้องกันตัว ก็มีโอกาสหลุดคดีเลยใช่ไหม” สะอิ้งเริ่มปะติดปะต่อ ก่อนจะฟุบไปกับโต๊ะ “แต่มันง่ายแบบนั้นเสียที่ไหน”

สะอิ้งเล่าสาเหตุที่เศกข์ถูกปล่อยตัวอย่างละเอียด

“เท่าที่ฟังกำนันเศกข์ก็มีหลักฐานแน่นหนาว่าเขาไม่เกี่ยวข้องกับคดี ถึงจะพิสูจน์ได้ว่าเขาตามติดคุณก็เถอะ” วัลลภบอก “แต่ก็ไม่ถึงขนาดคว้าน้ำเหลวเสียทีเดียว”

“มีแผนอะไรหรือ” สะอิ้งสงสัย มองทนายหนุ่มที่ยิ้มอย่างมีเลศนัย

“สะอิ้ง ขอชาเย็นแก้วนึง” อนันต์สั่งเครื่องดื่ม

ชายหนุ่มเดินเข้ามาในร้านด้วยสภาพเหงื่อเต็มตัว เพราะวันนี้อากาศค่อนข้างร้อน การโดยสารไปกลับระหว่างนครปฐมและพระนครในวันเดียวซึ่งค่อนข้างจะลำบาก

“รถมาถึงแล้วหรือ” สะอิ้งถาม

อนันต์เป็นเพื่อนที่โตมาด้วยกันกับหล่อน ทั้งสองเรียนโรงเรียนมัธยมที่เดียวกันก่อนอนันต์จะตัดสินใจเรียนต่อที่วิทยาลัยเกษตรเพื่อสืบทอดการทำสวนต่อจากบิดา

…แชะ

อนันต์ลั่นชัตเตอร์ถ่ายภาพ

“อะไรกัน ถ่ายรูปกันตอนสวยๆ ไม่ได้หรือ มาถ่ายอะไรตอนชงชา” สะอิ้งหัวเราะ

“เพื่อนสวยอยู่แล้ว” อนันต์ชมอย่างไม่จริงจัง

เขาชื่นชอบการถ่ายภาพ เป็นงานอดิเรกที่ต้องเก็บเงินอยู่นาน กว่าจะได้เป็นเจ้าของกล้องถ่ายรูป เขาต้องใช้เงินถึงสี่สิบบาท การจะล้างรูปแต่ละครั้งก็ต้องเดินทางไปถึงร้านที่พระนคร แต่เพราะเป็นความชอบ เจ้าของสวนหนุ่มจึงถึงไหนถึงกัน

“อย่ามัวแต่ถ่ายรูปล่ะ เอามะพร้าวมาส่งด้วย” สะอิ้งเตือน

เพื่อนของหล่อนคนนี้มีความถนัดด้านปรับปรุงพันธุ์พืช มะพร้าวน้ำหอมของเขานั้นให้น้ำรสชาติดี หวานกลมกล่อม สะอิ้งจึงลองทำเป็นน้ำมะพร้าวขาย ผลตอบรับที่หน้าร้านค่อนข้างดี ต่อไปหากเหตุการณ์ปลอดภัยหล่อนอาจเอาน้ำมะพร้าวไปขายที่สถานีเพื่อสร้างรายได้อีกอย่าง

…ใครใช้ให้หล่อนจ้างทนายหน้าเลือดเล่า

วัลลภมีธรรมเนียมเก็บเงินหลังเสร็จงาน ระหว่างนั้นเขาจะลงบัญชีเอาไว้ สะอิ้งมองดูคร่าวๆ เห็นว่าตานี่ก็โขกหล่อนแรงใช้ได้ ดังนั้นสะอิ้งต้องเป็นหญิงเหล็กหาเงินอย่างตั้งใจ อะไรที่ทำได้หล่อนก็ไม่เกี่ยงแล้ว

…เว้นแต่เรื่องทำปิ่นโตให้คุณชายหมวดคนนั้น

หลังจากจบเดือนนี้หล่อนตัดสินใจว่าจะไม่รับต่อ ในเมื่อหล่อนตัดสินใจจะใช้ชีวิตเลี้ยงลูกและทำมาหากิน ก็ไม่ควรวางตัวให้คลุมเครือ ความใกล้ชิดอันเกินจำเป็นย่อมไม่ส่งผลดีต่อชื่อเสียงของหล่อน รวมถึงภามด้วย

แม้จะเห็นประกายตาที่มุ่งมั่นของภาม หากสะอิ้งก็รู้ว่าใจคนเปลี่ยนง่ายไม่แน่นอน

นี่หากไม่เห็นว่าภามเป็นคนมีหลักการ หาใช่คนฉาบฉวย หล่อนจะต้องคิดว่าเขามาหลอกแน่ๆ มีอย่างที่ไหน ชาติตระกูลอาชีพการงาน หน้าตานั้นดีมาก จู่ๆ มาบอกรักบอกชอบ แบบนี้ไม่หลอกแล้วจะเรียกว่าอะไร

…แต่เอาเถิด ไม่หลอกก็ไม่ได้หมายความว่าจะยั่งยืน

สะอิ้งไม่พร้อมจะรับสถานการณ์ที่ไม่แน่นอนอีกต่อไป และการมีความรักครั้งใหม่คือความไม่แน่นอนที่ว่านั้น

“นี่เราคัดรูปงานบุญเอาไว้ให้เธอนะ” อนันต์ยื่นถุงกระดาษบรรจุรูปถ่ายส่งให้

สะอิ้งรับมาและหยิบรูปแรกขึ้นมาดู เป็นภาพบันทึกเหตุการณ์ตอนหล่อนไปออกโรงทานที่วัด สะอิ้งเบ้หน้านิดหนึ่งเมื่อเห็นมีนายฉิมติดอยู่ในภาพ สะอิ้งเล็งองศาในภาพดูอย่างพิจารณา

…ประเดี๋ยวหล่อนจะฉีกทิ้ง แต่อาจต้องฉีกภาพผู้หญิงที่กำลังพูดคุยกับเขาในภาพออกไปด้วย

หล่อนหยิบรูปที่สองขึ้นมา ในภาพนั้นนอกจากจะมีหล่อนแล้ว ยังมีนายใบ้กำลังแบกกระสอบน้ำแข็งอยู่

สะอิ้งจำได้รางๆ ว่าชวนเขามากินข้าวในโรงทานวัดดอนงามที่วันนั้นมีคนมาออกร้านบริจาคทาน รวมถึงหล่อนด้วย นายใบ้จึงตอบแทนด้วยการช่วยหล่อนขนของ

ตอนนั้นหล่อนก็เห็นว่าเขาดูขยันขันแข็ง อาจจะเป็นขอทานด้วยความจำเป็น แต่น่าแปลกที่พอหล่อนถามว่าเขาอยากทำงานไหม ชายหนุ่มกลับส่ายหัว

…นี่เขาหายตัวไปหลายวันแล้ว คงไม่ใช่ว่าเป็นอะไรไปหรอกนะ

“แม่ค้า สวัสดีจ้ะ” ความคำนึงของหล่อนถูกขัดด้วยเสียงทักของสตรีคนหนึ่ง

“สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะ”

“ฉันชื่อจิตตรีนะ พอดีฉันอยากว่าจ้างเธอไปทำซุ้มน้ำในงานวันเกิดสามีฉันที่สามพราน” หล่อนบอกจุดประสงค์

เวลาผู้มีอันจะกินจัดงานเลี้ยง หลายคนนิยมว่าจ้างโต๊ะจีน แต่บางคนมักจะเลือกร้านอาหารเครื่องดื่มที่ตนชอบแล้วเปิดเป็นซุ้มบริการให้แขกที่มาร่วมงาน

สะอิ้งลังเล ร้านของหล่อนไม่มีลูกจ้าง อีกทั้งหล่อนยังมีลูกเล็ก ถึงจะมีแม่คอยช่วยดูแลแต่การเดินทางไปถึงสามพรานก็ค่อนข้างลำบาก หล่อนจึงเอ่ยอย่างตัดใจว่า

“เสียดายจริงคุณนาย พอดีลูกฉันยังเล็ก จะทิ้งแกไว้กับแม่แล้วไปค้างคืนคงไม่สะดวก” สะอิ้งยังให้นมลูกอยู่ ถึงแม้หลังหกเดือนยายหนูจะกินข้าวได้บ้าง แต่เด็กน้อยของหล่อนยังต้องกินนมแม่อยู่

“โอ๊ย ฉันก็นึกว่าอะไรนักหนา แค่นี้เอง” จิตตรีบอก “ฉันชอบรสชาติน้ำร้านเธอ โดยเฉพาะน้ำมะพร้าว กับพั้นช์ ฉันเคยชิมดูที่งานเลี้ยงที่โรงแรมเมื่อเดือนก่อน ถามเอากับผู้จัดการเขาก็บอกว่าเป็นเธอทำ รสชาติอร่อยเหมือนที่กินในพระนคร”

นอกจากการขายชากาแฟที่ร้านและสถานี สะอิ้งมีสูตรเครื่องดื่มหลายอย่างที่ทันสมัย เพราะหล่อนเคยเป็นแม่งานจัดงานเลี้ยงสมัยที่ช่วยงานอดีตแม่สามี เพราะสนใจเรื่องเครื่องดื่ม เจออะไรน่าสนใจก็จะจดเอาไว้ พอดีที่ผู้จัดการโรงแรมรู้จักกับนางฤทัย จึงจ้างสะอิ้งให้ทำเครื่องดื่มหลายครั้งเมื่อมีงาน เพราะนอกจากทำเครื่องดื่มหล่อนยังมีความรู้ในการจัดซุ้มเครื่องดื่มให้สวยงาม

หากใครไม่รู้คงคิดว่าหล่อนเรียนจบคหกรรมศาสตร์ ไม่ใช่คณะพาณิชยศาสตร์และการบัญชี

“เพราะงั้นเธอพาลูกไปด้วยได้ บ้านฉันห้องหับเยอะ ฉันอยากให้งานออกมาดี” จิตตรีบอก ก่อนจะเสนอค่าแรงที่ทำให้สะอิ้งตาวาว “ว่าไง พอจะไปได้หรือยัง”