
ชาติกนก บทที่ 10 : กระบวนการ Dehydration
โดย : พงศกร
![]()
ราสีแดงปริศนา… สู่คดีฆาตกรรมและหายนะจาก ‘เชื้อราปรสิต’! ร่วมลุ้นไปกับ ‘คุณชายชาติกนก’ และ ‘เอมมาลิน’ ในการไขความจริงจากงานวิจัยลับสุดอันตราย อ่านต่อได้ใน “ชาติกนก” นวนิยายเรื่องแรกจากซีรีส์ “สุภาพบุรุษนักสืบ” โดย พงศกร
น้ำในหลอดทดลองแห้งสนิท ไม่เหลือแม้แต่หยดเดียวขณะที่เชื้อราสีแดงแลดูอวบอิ่ม เหมือนมันเพิ่งดูดน้ำทั้งหมดไป
“ราพวกนี้ดูดน้ำในหลอดทดลองไปจนเกลี้ยง” เอมมาลินแทบไม่เชื่อสายตา เธอไม่เคยเจอเชื้อราหน้าตาประหลาดแบบนี้มาก่อน
“เข้าใจละ” คุณชายชาติกนกพยักหน้า “นี่น่าจะเป็นต้นเหตุของศพมัมมี่”
“มันดูดน้ำในร่างกายของผู้ตายจนแห้งเหี่ยว…” เอมมาลินพึมพำ
“เรารีบไปหาคุณน้าหมอกันเถอะคุณเอม” ชาติกนกถอนใจยาว “ไม่รู้ว่าคุณน้าหมอผ่าศพแล้วเจออะไรบ้าง”
เนื่องจากเป็นคดีประหลาด และนายตำรวจเจ้าของคดีรู้จักกันทั้งหมด ศพทั้งสามจึงถูกส่งมาชันสูตรที่เดียวกันตามคำร้องขอของชาติกนก ตอนที่ชายหนุ่มขับรถไปถึงโรงพยาบาลของนายแพทย์พีริยพงศ์นั้น น้าเขยของเขาเพิ่งชันสูตรศพที่สามเสร็จพอดี
“อยากเข้ามาดูไหม” เขาถามคุณชายชาติกนก
“ได้เหรอครับ” ชายหนุ่มทำตาโต
“ดูได้” นายแพทย์วัยกลางคนพยักหน้า “น้าเชิญทั้งสองมาดูในฐานะผู้เชี่ยวชาญ จะได้ช่วยให้ความเห็น…สิ่งที่พบประหลาดมากชันสูตรมาเป็นสิบปี ไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อน”
ห้องชันสูตรเปิดไฟสว่าง ศพทั้งสามวางอยู่บนเตียงชันสูตรทั้งๆ ที่สวมเสื้อคลุมและหน้ากากอนามัย แต่ทันทีที่ย่างเท้าเข้าไปชาติกนกได้กลิ่นฟอร์มาลีนและน้ำยาฆ่าเชื้อลอยคลุ้งในอณูอากาศ
ศพทั้งสามไม่มีกลิ่นเหม็นเน่า เพราะแห้งจนติดกระดูก
“มาดูตรงนี้”
นายแพทย์พีริยพงศ์กวักมือเรียกหลานชายและคนรักของเขาให้มาดูใกล้ๆ
ศพแรกคือศพของนายต่วน นายแพทย์พีริยพงศ์ผ่าและตรวจศพตามหลักการทางนิติเวชวิทยา เขาชี้ให้หลานชายดูอวัยวะในช่องท้องที่แห้งหดกลายเป็นชิ้นเล็กๆ
“เป็นแบบนี้เหมือนกันทุกศพ” นายแพทย์วัยกลางคนพึมพำ “เหมือนกับอยู่ๆ ก็มีอะไรบางอย่างที่ทำให้คนตายเกิดภาวะ Dehydrate หรือภาวะขาดน้ำอย่างกะทันหัน…และภาวะนี้เอง ที่ทำให้เนื้อเยื่อทั้งหมดขาดน้ำจนแห้ง เราถึงเห็นสภาพศพเหี่ยวเหมือนมัมมี่ แต่แปลกมาก…อยู่ดีๆ ร่างกายของคนจะมีภาวะนี้เกิดขึ้นได้ยังไง”
“คุณน้าคะ…ลองดูนี่”
เอมมาลินหยิบเอาหลอดทดลองที่มีราสีแดงในนั้นออกมา
ดวงตาเธอจ้องมองดูหลอดทดลองที่ว่างเปล่าด้วยความสนใจ
ด้วยก่อนหน้าที่จะเดินทางมายังสถาบันชันสูตรศพ เอมมาลินเติมน้ำสะอาดผสมน้ำยาลงไปในหลอดแก้วจนเต็ม
แต่ตอนที่หยิบมันออกมาจากกระเป๋า…น้ำในหลอดทดลองเหือดหายไปจนหมดสิ้น
“นี่คือราที่เราเจอขึ้นในปากของศพ…ฉันเอามันแช่ในหลอดทดลอง เตรียมจะเอามาเพาะเพื่อเก็บสปอร์ ขยายพันธุ์…ปรากฏว่าราสีแดงดูดน้ำในหลอดทดลองจนแห้งเลยค่ะ…เป็นไปได้ไหมว่านี่คือสาเหตุที่ทำให้เกิดภาวะขาดน้ำของศพทั้งสาม”
“เป็นไปได้” น้ำเสียงของคุณน้าหมอตื่นเต้น “เป็นไปได้มากๆ
เลยด้วย…เดี๋ยวลองมาดูกัน…”
เขาเปิดประตูห้องชันสูตร ออกไปเรียกพนักงานผู้ช่วยที่นั่งทำงานอยู่ในห้องด้านหน้า สั่งให้หยิบแผ่นสไลด์แก้ว ที่ตัดเอาชิ้นเนื้อจากศพไปย้อมสี เพื่อหาสาเหตุของภาวะขาดน้ำอย่างรุนแรงของคนตาย พีริยพงศ์ตั้งใจจะตรวจดูเซลล์ด้วยกล้องจุลทรรศน์ ถึงตอนนี้เขาคิดว่าได้คำตอบแล้ว พีริยพงศ์หวังว่าสิ่งที่ตรวจเจอในกล้องจุลทรรศน์จะตรงกับที่เขาคิดเอาไว้
เขาวางแผ่นสไลด์กระจก แล้วส่องกล้องจุลทรรศน์ตรวจสอบอย่างละเอียด
พีริยพงศ์มีสีหน้าตื่นเต้น เขาหันมาทางชาติกนกและเอมมาลินไม่ได้พูดหรืออธิบายอะไร เพียงแต่พยักหน้าให้ทั้งสองแล้วว่า
“อ้ะ…ลองมาดูว่าน้าเจออะไร”
เอมมาลินและชาติกนกผลัดกันส่องกล้องจุลทรรศน์ แม้ไม่ได้เป็นแพทย์ แต่ความที่เป็นผู้เชี่ยวชาญ ทั้งสองจึงเห็นสิ่งที่ทำให้นายแพทย์วัยกลางคนตื่นเต้น
แน่นอน พวกเขาก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน
ในกล้องจุลทรรศน์ ทั้งสองเห็นเซลล์ที่ปกติควรจะมีรูปร่างกลมคล้ายลูกโป่ง กลายสภาพเป็นเซลล์เหี่ยวๆ เหมือนกับของเหลวข้างในรั่วออกไปจนหมด
และในเซลล์ทุกเซลล์ เอมมาลินและชาติกนกเห็นมีเส้นใยสีแดงคล้ายตาข่ายแทรกซึมอยู่ทุกส่วน มันไม่ใช่สิ่งปกติที่จะปรากฏในเซลล์ของมนุษย์
“ไมซีเลียม”
“เส้นใยของราสีแดง”
เอมมาลินและชาติกนกอุทานออกมาพร้อมกัน
ไมซีเลียมที่เอมมาลินพูดถึงนั้น คือโครงข่ายเส้นใยรากฝอยของเห็ดและรา ทำหน้าที่เสมือนรากของพืช คอยดูดซับน้ำและสารอาหารให้กับต้นเห็ดและรา ปกติมองไม่เห็นด้วยตาเปล่า
การพบว่ามีไมซีเลียมแทรกอยู่ในเซลล์ของศพ บอกให้รู้ว่าโครงข่ายรากของราสีแดงสดชอนไชไปจนทั่วร่างของนายต่วนนายโชติ และดอกเตอร์วิภาส จากพฤติกรรมของเชื้อราที่ดูดกินน้ำในหลอดทดลองอย่างรวดเร็ว ทำให้รู้ว่าเชื้อราก็คือตัวการที่ดูดเอาของเหลวไปจากร่างกายของชายทั้งสาม ส่งผลให้ศพกลายสภาพเหี่ยวแห้งคล้ายกับมัมมี่ภายในเวลาไม่กี่ชั่วโมง
“เรารู้แล้วว่าราก็คือตัวการทำให้ศพกลายเป็นมัมมี่” นายแพทย์พีริยพงศ์มองดูราสีแดงในหลอดทดลองของเอมมาลินด้วยสายตาสยดสยอง
ราแดงส่วนที่เขาเก็บเอาไว้ พีริยพงศ์เก็บไว้ในกล่อง ไม่ได้แช่ในน้ำ เมื่อลองเปิดออกมาดูก็พบว่ามันเหี่ยวลงไปมาก สีที่เคยแดงสดกลายเป็นสีแดงคล้ำเกือบดำ เขาใส่ถุงมือแล้วหยิบกลุ่มราออกมาจากกล่อง พีริยพงศ์หันมาสบตาเอมมาลิน แล้วลองจุ่มรากลุ่มนั้นลงไปในแก้วน้ำ
ฟึ่บ!
ไม่น่าเชื่อ
น้ำในแก้วพร่องลงไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงราสีแดงดูดน้ำดังฟึ่บให้ได้ยิน
ใครจะเชื่อ…
ท่าทางของมันเหมือนคนหิวกระหาย
ในชั่วเวลาเพียงไม่ถึงห้านาที น้ำในแก้วก็เหือดหายไปจนหมด
“ไม่เคยเห็นอะไรอย่างนี้มาก่อนเลย” เอมมาลินพึมพำด้วยความประหลาดใจ สายตาของชาติกนกจ้องมองน้าเขยของเขาเติมน้ำลงไปในแก้วอีก และราก็ดูดน้ำจนพร่องลงไปภายในเวลาไม่นาน
ผิวที่เคยเหี่ยวของมัน เริ่มเต่งตึงขึ้นมาทีละน้อย
กลุ่มราสีคล้ำ
เริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงสด
เสียงดูดน้ำดังฟึ่บ ฟึ่บ ยังแว่วมาเป็นระยะ ราวกับกลุ่มรานั้นมีชีวิต
“ไมซีเลียมในเซลล์อาจจะเป็นเรื่องประหลาด”
พีริยพงศ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ควบคุมไม่ให้สั่น
“แต่ที่จริงยังมีเรื่องประหลาดอีกหนึ่งเรื่องที่พวกเธอควรจะต้องรู้…”
“อะไรครับน้าหมอ” ชาติกนกหันไปทางนายแพทย์วัยกลางคนยังจะมีอะไรประหลาดอยู่อีกหรือ…
“มานี่สิ”
พีริยพงศ์เดินนำทุกคนกลับไปที่เตียงชันสูตรศพ และชี้ให้ดูบางสิ่ง…

- READ ชาติกนก บทที่ 10 : กระบวนการ Dehydration
- READ ชาติกนก บทที่ 9 : ห้องทดลองของเอมมาลิน
- READ ชาติกนก บทที่ 8 : น้ำเต้าหู้
- READ ชาติกนก บทที่ 7 : ศพที่สาม
- READ ชาติกนก บทที่ 6 : พร้อมหน้า
- READ ชาติกนก บทที่ 5 : ศพที่สอง
- READ ชาติกนก บทที่ 4 : ในโรงเรือน
- READ ชาติกนก บทที่ 3 : ราสีแดง
- READ ชาติกนก บทที่ 2 : ศพประหลาด
- READ ชาติกนก บทที่ 1 : Mimic ลอกเลียนแบบ







