
ชาติกนก บทที่ 9 : ห้องทดลองของเอมมาลิน
โดย : พงศกร
![]()
ราสีแดงปริศนา… สู่คดีฆาตกรรมและหายนะจาก ‘เชื้อราปรสิต’! ร่วมลุ้นไปกับ ‘คุณชายชาติกนก’ และ ‘เอมมาลิน’ ในการไขความจริงจากงานวิจัยลับสุดอันตราย อ่านต่อได้ใน “ชาติกนก” นวนิยายเรื่องแรกจากซีรีส์ “สุภาพบุรุษนักสืบ” โดย พงศกร
“ผมโยนกระดาษที่ห่อเชื้อราทิ้งไปในสวนนี่ละครับอาจารย์” ผู้กองรัฐวุฒิชี้นิ้วไปยังสวนตรงหน้า น้ำเสียงที่เอ่ยกับอาจารย์ผู้เชี่ยวชาญเรื่องเห็ดราติดจะเกรงใจ
คุณชายชาติกนกเดินหอบกระป๋องนมบรรจุน้ำเต้าหู้กลับเข้ามาในเขตรั้วบ้าน เขาได้ยินนายตำรวจเจ้าของคดีบอกกับเอมมาลินพอดี
“ไม่นึกว่ามันจะสำคัญกับคดี เลยทิ้งไป”
“ได้ไงวะพี่วุฒิ” ร้อยตำรวจเอกศักราชสบถเบาๆ และนายตำรวจรุ่นพี่ก็หันขวับมาด้วยความไม่พอใจ
“โยนทิ้งไปแล้ว ยังจะอะไรอีก” ท่าทางเขาออกจะหัวเสีย “จะอะไรกันนักหนาวะ ก็พามาหาแล้วนี่ไง”
“ไม่นึกหรือไงว่ามันจะสำคัญ” ร้อยตำรวจเอกศักราชว่า
“บ๊ะ…ไอ้นี่” รุ่นพี่เริ่มเคืองขึ้นมาจริงๆ “ไม่รู้เสียแล้วว่าใครรุ่นพี่ใครรุ่นน้อง”
“เอาเถอะค่ะ อย่าทะเลาะกันเลย” เอมมาลินรีบร้องห้ามก่อนเรื่องราวจะบานปลาย
“นั่นสิครับ ผู้กองช่วยเปิดรถให้หน่อย ผมขอเอาน้ำเต้าหู้พวกนี้ไปเก็บก่อน” ชาติกนกฉวยจังหวะนั้นเปลี่ยนเรื่องสนทนา
“นี่คุณชายเหมาแม่ค้ามาหมดเลยหรือ” ร้อยตำรวจเอกศักราชเดินมาช่วยรับกระป๋องนมจากคุณชาย และเดินนำไปเก็บที่รถ
“ครับ” คุณชายพยักหน้า “เห็นแกขายไม่หมด ผมสงสารเลยช่วยเหมา ผู้กองแบ่งไปบ้างก็ได้นะ”
“แล้วคุณชายคุยอะไรอยู่เป็นนาน” ผู้กองหนุ่มเลิกคิ้วสงสัย
“คุยไปเรื่อยน่ะครับ ไม่มีอะไรหรอก แต่พอจะได้ข้อมูลว่าป้าแกเป็นเพื่อนบ้านดอกเตอร์วิภาส” คุณชายชาติกนกว่า “แกก็เล่าเหมือนที่เรารู้นั่นละครับ…ดอกเตอร์หายตัวไปสองวัน ไม่มีใครเห็นกว่าจะมีคนเอะใจมาดูที่บ้าน ก็พบเป็นศพไปเสียแล้ว”
“อืม” ผู้กองหนุ่มพยักหน้า
“เสร็จแล้วก็มาช่วยกันหากระดาษห่อเชื้อรากันด้วยนะคะ” เอมมาลินว่า “ไม่รู้อยู่ตรงไหน ช่วยกันหลายๆ ตาน่าจะดีกว่า”
เธอเดินนำหน้าเข้าไปในสวนของดอกเตอร์วิภาสเป็นคนแรก
“ระวังด้วยนะคะ” เอมมาลินหันมาเตือนทุกคน “ถ้าเจอ ให้เรียกฉันไปดู อย่าแตะต้องเด็ดขาด เพราะเรายังไม่รู้ว่าเชื้อราพวกนั้นมีพิษหรือเปล่า”
การเจอเชื้อราประหลาดในศพที่แห้งจนคล้ายมัมมี่ทั้งสามบอกให้รู้ว่าต้องมีอะไรบางอย่างเชื่อมโยงกัน เพียงแต่ตอนนี้ยังไม่มีใครสามารถอธิบายเหตุผลได้
ทั้งหมดกระจายกันมองหากระดาษห่อเชื้อราในสวน แต่หาอย่างไรก็หาไม่พบ
“ผมโยนเข้ามาในนี้จริงๆ” ร้อยตำรวจเอกรัฐวุฒิยืนยัน “หายไปได้ยังไง”
“นั่นสิ หายไปได้ยังไง” คุณชายชาติกนกพึมพำพร้อมกับนิ่วหน้า
“ตัวอะไรมากินไปหรือเปล่า” ร้อยตำรวจเอกศักราชสันนิษฐาน
“ก็อาจจะเป็นไปได้นะคะ” เอมมาลินถอนใจ เธอยังคงกวาดสายตาตรวจดูทุกตารางนิ้วของสวนดอกไม้ด้วยความละเอียด
ค้นหากันอยู่นาน ตรวจดูทุกตารางนิ้วของสวนเล็กๆ จนแน่ใจว่าไม่เจอเชื้อราประหลาดแน่แล้ว เอมมาลินเลยชวนทุกคนกลับผู้กองศักราชรับปากว่าหากคดีมีความคืบหน้าอย่างไร จะรีบส่งข่าวให้ทราบทันที
“แวะเข้าไปที่แล็บหน่อยได้ไหมคะ” เอมมาลินหันมาทางชายคนรัก “ฉันอยากไปดูราแดงสักหน่อย”
หลังจากที่เก็บตัวอย่างมา เอมมาลินเริ่มลงมือเตรียมเพาะเชื้อราตามกระบวนการของวิทยาศาสตร์ เธอตั้งใจจะเพาะเพื่อศึกษาถึงการเจริญเติบโต วงชีวิต และพฤติกรรมของมัน
เพราะถ้าเธอเข้าใจถึงพฤติกรรมของพวกมัน…
บางทีอาจนำไปสู่คำตอบเรื่องศพที่แห้งคล้ายกับมัมมี่
ใช่…พฤติกรรม
มนุษย์และสัตว์แต่ละชนิด ต่างก็มีพฤติกรรมที่แตกต่างกันออกไป
แม้แต่พืชและเห็ดรา พวกมันก็มีพฤติกรรมเช่นกัน
ราบางชนิดชอบขึ้นขนมปัง ราบางชนิดเติบโตได้ดีในที่มืด ราบางชนิดชอบขึ้นบนขอนไม้ในป่าลึก ขณะที่ราบางชนิดขึ้นอยู่ที่เปลือกไม้ พฤติกรรมในการดำรงชีพของมันล้วนแตกต่างกันออกไปเอมมาลินอยากรู้จักราประหลาดนั้นให้ดีขึ้น เธอจึงตั้งใจนำมันมาทำวิจัยเสียเลย และนี่คือเหตุผลที่เอมมาลินจ้างดุรียามาเป็นผู้ช่วยในงานวิจัยครั้งนี้
แม้จะอยู่ภาควิชาเดียวกัน แต่ห้องทำงานของเอมมาลินและชาติกนกอยู่กันคนละฟากตึก
เอมมาลินนั่งทำงานห้องเดียวกับอาจารย์ทองโปรยที่สอนวิชาโรคพืช และอาจารย์ฉวีพรรณที่เพิ่งจบปริญญาโทได้ไม่นาน
ทองโปรยเป็นหญิงวัยสามสิบปลายๆ เคยเป็นนักศึกษาที่คณะนี้มาก่อน หลังจากจบปริญญาตรีก็ได้ทุนคณะไปเรียนต่อจนจบปริญญาโท แล้วกลับมาเป็นอาจารย์ ทองโปรยมีครอบครัวแล้วมีลูกสาววัยกำลังน่ารักหนึ่งคน เพิ่งเข้าโรงเรียนชั้นอนุบาล สามีของเธอทำงานเป็นอาจารย์เหมือนกัน อาจารย์ภัทระสอนวิทยาศาสตร์พื้นฐานให้นักศึกษาปีหนึ่งแต่อยู่คนละสถาบัน
อาจารย์ทองโปรยเป็นคนช่างพูด อารมณ์ดี หลายครั้งเอมมาลินรู้จักเพื่อนอาจารย์คนอื่นๆ จากคำบอกเล่าของอาจารย์ทองโปรยก่อนได้พบตัวจริง และอาจารย์ทองโปรยนี่เองที่เป็นคนบอกให้รู้ว่าเธอกำลังถูกดอกเตอร์สมชนกเพ่งเล็ง เรื่องที่นักศึกษาไปบ่นกันว่าสอนหนังสือไม่ค่อยรู้เรื่อง
ระหว่างทองโปรยและฉวีพรรณ เอมมาลินสนิทกับฉวีพรรณมากกว่า เพราะอายุใกล้เคียงกัน ความสนใจหลายๆ เรื่องเหมือนกัน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องภาพยนตร์ฝรั่ง ภาพเขียน งานศิลปะ และแฟชั่น
ฉวีพรรณเป็นคนช่างพูดไม่แพ้อาจารย์ทองโปรย เวลาสองคนแข่งกันพูดในห้องพักอาจารย์ เอมมาลินได้แต่อ้าปากค้าง ไม่รู้ว่าควรจะฟังใครก่อน
นอกจากพูดเก่ง ฉวีพรรณยังชอบซอกแซกถามโน่นถามนี่กับผู้คนมากมาย
ด้วยเหตุนี้ฉวีพรรณจึงได้รู้เรื่องราวเชิงลึกของคนในคณะมากกว่าใครๆ เธอยังเป็นอาจารย์รุ่นใหม่ที่มีความมั่นใจในตัวเองสูง เป็นคนทันสมัย ชอบแต่งตัวด้วยเสื้อผ้าสีสด หลายครั้ง ดร.สมชนกรู้สึกว่าฉวีพรรณแต่งตัวฉูดฉาดเกินไป ไม่เหมาะสมกับการเป็นอาจารย์เคยเรียกไปตักเตือนสองสามครั้ง
ทุกครั้งที่ถูก ดร.สมชนกเรียกตัว ฉวีพรรณจะกลับมาเล่าให้เอมมาลินฟังเสมอ
เอมมาลินฟังแล้วรู้สึกกังวลแทน แต่ฉวีพรรณไม่สนใจ เพราะพ่อของเธอเคยเป็นอาจารย์สอน ดร.สมชนกสมัยเรียนปริญญาตรีแม้วันนี้ ดร.หทัยจะเกษียณอายุราชการไปแล้ว แต่ทุกครั้งที่ ดร.สมชนกเจอพ่อของฉวีพรรณ เธอก็ยังมีท่าทางเกรงใจจนเห็นได้ชัด
เอมมาลินขออนุมัติสร้างห้องปฏิบัติการพิเศษในห้องทำงานเธอจ้างช่างมากั้นผนังทุกด้านเป็นห้องมืด เจาะช่องสี่เหลี่ยมขนาดเล็กบนผนังด้านหนึ่งพอให้ระบายอากาศได้
หญิงสาวใช้ห้องมืดนี้สำหรับทำการทดลองเกี่ยวกับเห็ดราโดยเฉพาะ
อันที่จริงคณะมีโรงเพาะเห็ดอยู่ด้วย แต่นั่นใช้สำหรับเป็นห้องปฏิบัติการให้นักศึกษาทำการทดลองและได้เรียนรู้ภาคปฏิบัติ มีผู้คนเข้าออกตลอดเวลา ทั้งเจ้าหน้าที่และนักศึกษา เอมมาลินจึงไม่อยากไปใช้ห้องนั้น
เธอเป็นอาจารย์คนเดียวในคณะที่สอนวิชาเห็ดราวิทยารับผิดชอบสอนหมดทุกชั้นปี ก่อนหน้านี้เคยมีอาจารย์คนหนึ่ง แต่ลาออกไปก่อนหน้าที่หญิงสาวจะย้ายกลับมาที่กรุงเทพฯ ราวหนึ่งปี
วันนี้เป็นวันหยุด คณะจึงไม่มีนักศึกษา ห้องทำงานของอาจารย์เงียบสงัด เอมมาลินมีกุญแจไขเข้าห้องทำงานได้เอง จึงไม่ต้องแจ้งยามให้มาเปิดประตู
ห้องทำงานของเอมมาลินสะอาดสะอ้าน หนังสือและเอกสารบนชั้นด้านหลังโต๊ะทำงานจัดเรียงอย่างมีระเบียบ ชาติกนกเห็นบนโต๊ะมีที่ทับกระดาษรูปเห็ดก้านสีขาวยาวคล้ายคทา หมวกของเห็ดสีแดงสดมีจุดสีขาวกระจัดกระจาย รูปลักษณะเหมือนเห็ดในนิทานเรื่องอลิซในแดนมหัศจรรย์ เขาจำได้ว่าเป็นของที่โปรเฟสเซอร์แบรมลีย์อาจารย์ที่ปรึกษาของเอมมาลินให้หญิงสาวไว้เป็นที่ระลึก
เอมมาลินเปิดประตูห้องมืด เดินนำชาติกนกเข้าไป
อันที่จริงไม่ใช่ห้องที่มืดสนิทเสียทีเดียว เพราะทันทีที่เอมมาลินเอื้อมมือไปกดสวิตช์ แสงสีม่วงก็เรืองรองขึ้นมา
เป็นแสงสีม่วงจากหลอดไฟนีออน หรือที่เรียกกันว่าแบล็กไลต์ (Black light) ที่เอมมาลินสั่งซื้อมาจากอังกฤษ
หลอดไฟชนิดนี้จะปล่อยรังสีอัลตราไวโอเลตออกมาในระดับที่ไม่ทำอันตรายมนุษย์
รังสีจะปล่อยแสงออกมา ทำปฏิกิริยากับสารเรืองแสง ทำให้วัตถุต่างๆ สะท้อนแสง เรืองสว่างขึ้นมาในความมืด ทำให้สีของสิ่งต่างๆ ผิดไปจากความรับรู้ปกติ
แสงสีม่วงทำให้บรรยากาศรอบกายผิดไปจากปกติโดยสิ้นเชิง
ชาติกนกเห็นเห็ดและราจำนวนมากวางเรียงรายอยู่บนชั้นบางชนิดเรืองแสงราวมีชีวิต ขณะที่บางชนิดหุบหมวกของมันราวกับคนหุบร่ม
มีชนิดหนึ่งที่มีโครงเป็นตาข่าย คล้ายผ้าคลุมหน้าเจ้าสาว
“เห็ดเจ้าสาวค่ะ” เอมมาลินเห็นสายตาสนใจของชาติกนกแล้วเลยรีบอธิบาย “อยู่ในวงศ์เห็ดร่างแห พอโตเต็มที่ มันจะปล่อยเนื้อเยื่อที่มีลักษณะคล้ายตาข่ายสีขาวทิ้งลงมาจากหมวกเห็ด คลุมรอบลำต้น ดูคล้ายกับผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวยังไงคะ…ได้เห็นตาข่ายวันนี้ นับว่าคุณโชคดีมาก”
“ยังไงกันครับคุณเอม” ชาติกนกเอียงคอ สายตายังมองดูเห็ดประหลาดตรงหน้าอย่างสนใจใคร่รู้จักให้มากขึ้น
“เพราะผ้าคลุมเจ้าสาวที่คุณเห็น มันจะเจริญเติบโตอย่างรวดเร็วภายในเวลาไม่ถึงสองชั่วโมง เพื่อล่อแมลงให้เข้ามาเกาะเป็นการช่วยกระจายสปอร์แพร่พันธุ์ไปยังที่อื่น…หลังจากนั้นมันก็จะเหี่ยวลงอย่างรวดเร็ว” น้ำเสียงของเอมมาลินเล่าด้วยความสนุกสนาน
“เอ๊ะ” ชาติกนกหันไปเห็นหนวดยาวๆ สีแดงที่วางอยู่บนพื้น“ปลาหมึก…มาอยู่นี่ได้ยังไง”
“Octopus Stinkhorn” เอมมาลินหัวเราะชอบใจ “เห็ดหมึกยักษ์ค่ะ…ไม่น่าเชื่อว่าจะเป็นเห็ดใช่ไหม”
“คุณได้มาจากไหนเนี่ย” ชาติกนกทำตาโต เมื่อเข้าไปใกล้ๆเขาได้กลิ่นเหม็นเน่าเหมือนหนูตาย “กลิ่นแรงเอาเรื่องเลยนะครับ”
“โปรเฟสเซอร์แบรมลีย์ให้มา เธอได้เห็ดนี้มาจากแทสมาเนียค่ะ แทนที่จะเป็นหมวกเหมือนเห็ดอื่นๆ ส่วนหัวของมันจะแตกออกเป็นแฉกๆ เหมือนหนวดปลาหมึก คนพื้นเมืองเลยเรียกมันว่าเห็ดหมึกยักษ์…กลิ่นเหม็นมาจากเมือกที่เห็ดปล่อยออกมา เพื่อล่อแมลงให้มาติดกับ มันเป็นเห็ดนักล่าค่ะ” เอมมาลินเล่า “ตอนไปสำรวจที่แทสมาเนีย โปรเฟสเซอร์ของฉันไปกับโปรเฟสเซอร์ฮิกกินส์ของคุณนั่นละ คุณลองอ่านบันทึกที่ได้มาสิ โปรเฟสเซอร์ฮิกกินส์อาจจะบันทึกอะไรไว้…สองคนนั่นไปเจอสัตว์แปลกๆ พืชแปลกๆ ที่แทสมาเนียเยอะเลย”
ชาติกนกพยักหน้า โปรเฟสเซอร์ของเขาและแบรมลีย์เคยเป็นคนรักกัน ก่อนจะแยกทางกันเพราะความคิดไม่เหมือนกันโปรเฟสเซอร์ฮิกกินส์ถูกฆาตกรรมเสียชีวิตเมื่อหลายปีก่อน 1) เขาทิ้งมรดกเป็นบันทึกการเดินทางสำรวจแมลง พืช และสัตว์ ที่เขียนด้วยลายมือเอาไว้ให้ชาติกนก ลูกศิษย์คนโปรด
ชาติกนกไม่ได้อ่านมันตั้งแต่หน้าแรกจนจบเหมือนอ่านหนังสือแต่จะเปิดอ่านบางหน้า ยามเมื่อรู้สึกคิดถึงโปรเฟสเซอร์ของเขาลายมือของโปรเฟสเซอร์ฮิกกินส์สวยงามอ่านง่าย ทุกๆ หน้าจะวาดภาพแมลง สัตว์ พืช รวมถึงเห็ดต่างๆ ประกอบเอาไว้ด้วย
“เข้ามาในนี้ เหมือนหลุดไปอยู่อีกโลกเลย” ชาติกนกพึมพำเขารู้สึกเช่นนั้นจริงๆ
ยังมีเห็ดประหลาดอีกมากมายในห้องทดลองของหญิงสาว
“โลกของเห็ดราไงคะ…เมื่อพูดถึงรา ก็ต้องพูดถึงเห็ด เพราะพวกมันคือสิ่งมีชีวิตกลุ่มเดียวกัน โลกของเห็ดและราเป็นโลกที่สายตาปกติของมนุษย์เราไม่เคยเห็น” เอมมาลินหัวเราะเบาๆ ความหลากหลายเหล่านี้ทำให้เธอหลงเสน่ห์โลกของพวกมันอย่างจริงจัง
“เอาละ…ไหนมาดูซิว่า ราประหลาดที่เราเก็บได้…ตอนนี้พวกมันเป็นยังไงบ้างแล้ว”
เอมมาลินเดินไปที่ท้ายห้อง เพื่อตรวจดูราสีแดงสดที่เก็บมาจากคนตาย
เธอแช่มันอยู่ในหลอดทดลองแก้วใส ในนั้นมีน้ำสะอาดผสมน้ำยา เลี้ยงให้ราฟื้นตัวสมบูรณ์เสียก่อน จากนั้นเอมมาลินวางแผนจะเก็บสปอร์นำไปเพาะเลี้ยงต่อไป
ชาติกนกเห็นเอมมาลินชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะหันมาทางเขาด้วยอาการประหลาดใจ
“มีอะไรคุณเอม…” เขาถาม
“ลองดูนี่สิคะ…” เอมมาลินยื่นหลอดแก้วที่มีราสีแดงอยู่ในนั้นมาให้เขาดู
ชาติกนกรับหลอดแก้วมาจากเอมมาลิน เขาเห็นมือของเธอสั่นเล็กน้อย
ชายหนุ่มมองดูราในหลอดทดลอง แล้วก็ต้องอ้าปากค้างไปอีกคน
เขารู้แล้วว่าเอมมาลินตกใจเรื่องอะไร…
เชิงอรรถ :
1) เหตุการณ์จากเรื่องสั้น “ความลับของหิ่งห้อย” โดย พงศกร

- READ ชาติกนก บทที่ 9 : ห้องทดลองของเอมมาลิน
- READ ชาติกนก บทที่ 8 : น้ำเต้าหู้
- READ ชาติกนก บทที่ 7 : ศพที่สาม
- READ ชาติกนก บทที่ 6 : พร้อมหน้า
- READ ชาติกนก บทที่ 5 : ศพที่สอง
- READ ชาติกนก บทที่ 4 : ในโรงเรือน
- READ ชาติกนก บทที่ 3 : ราสีแดง
- READ ชาติกนก บทที่ 2 : ศพประหลาด
- READ ชาติกนก บทที่ 1 : Mimic ลอกเลียนแบบ







