Love Disruption คลื่นฝันใกล้ฝั่ง บทที่ 15 : “สังคมกำลังสูญเสียความรู้ของคนวัยเกษียณ” Zand Hour คือแพลตฟอร์มที่ดึง ‘ชั่วโมงชีวิต’ เหล่านั้น กลับเข้าระบบอย่างมืออาชีพ

เมื่อโลกหมุนไวเกินกว่าใจจะวิ่งตาม… ‘เชิงชาญ’ อดีตตัวพ่อวงการโฆษณาเจน X ต้องดิ้นรนเอาตัวรอดจากการถูกกลืนกินในยุค Digital Disruption ท่ามกลางวิกฤตวัยใกล้เกษียณที่ถาโถม เขายังจะเหลือ ‘เซฟโซน’ ให้เริ่มต้นใหม่ได้อีกครั้งหรือไม่? ร่วมหาคำตอบใน LOVE DISRUPTION คลื่นฝัน ใกล้ฝั่ง โดย ภีมรดา

พี่ใหญ่ไตรรงค์เจ้านายคนแรกในชีวิตของเชิงชาญ แห่งสามเราแอดเวอร์ไทซิ่ง เป็นคนสอนว่า ตลอดชีวิตคนเรา ประกอบไปด้วยโลก 3 ใบ

ใบแรก โลกที่เรา  ‘ทดลองอยู่’ นับตั้งแต่วินาทีที่เราลืมตาดูโลก แม่กลัวเราไม่รอดในชั้นบรรยากาศโลก เลยจับฉีดวัคซีนสารพัดให้เราแข็งแกร่ง หากเราผ่านด่านทดลองอยู่นี้ได้ แสดงว่าเรามีสิทธิ์ได้เติบโตเป็นไอ้งั่งอะไรสักอย่างบนโลกนี้

โลกใบที่สอง เป็นโลกของการ ‘ทดลองเป็น’ ช่วงนี้เราถูกฝึกให้ทดลองเป็นโน่นเป็นนี่ เป็นนักเรียน เป็นคนทำงานอาชีพโน้นอาชีพนี้ เป็นพ่อคนแม่คน สารพัดให้เราทดลองใช้ชีวิตไปกับมัน แต่เป็นโลกที่เหนื่อยเอาการ เพราะมีอะไรที่เราไม่รู้เสมอในทุกๆ การทดลอง หรือเมื่อเรารู้แล้ว บางทีเราก็ยังไม่หยุด ยังรนหาเรื่องใหม่ทดลองมันไปเรื่อย ช่วงสนุกที่สุดคือช่วงที่สองนี่เอง มันฝึกให้เราแกร่งและสามารถอยู่ต่อในโลกนี้ได้

ส่วนโลกใบที่สาม เป็นช่วงที่ ‘โลกทดสอบเรา’ ว่าที่เราแลนด์ดิ้งมาอยู่บนโลกนี้ เราทิ้งรอยเท้าอะไรไว้บ้าง ถ้าโลกทั้งหมดเป็นชั้นเรียน ตอนนี้แหละถึงเวลาแล้วที่เราต้องสอบ

หลายคนสอบผ่านฉลุย และอาศัยอยู่ในโลกใบที่สามอย่างสบายๆ มีบำเหน็จหรือโบนัสรองรับอย่างแสนสุข

ส่วนพวกสอบตก ก็อย่างที่เห็น ทำอะไรไม่ได้แล้ว ย้อนกลับไปแก้ไขก็ไม่ได้ จำใจรับสภาพอยู่แบบร่อแร่ไม่ปกติสุข

เชิงชาญคิดว่าเขาเป็นพวกที่คล้ายๆ จะสอบตก เพราะก่อนนี้เขาไม่ผ่านบททดสอบ แต่เอาเข้าจริง เขาเพิ่งอยู่ใบที่สองต่างหาก เขายังอยู่ในช่วงโลกทดลอง

แซนด์อาวเออร์ เป็นการควบสองโลก ระหว่างคนรุ่นเก่ากับรุ่นใหม่ ไม่อยากจะเชื่อที่เด็กเมื่อวานซืนเป็นคนคิดคอนเซปต์นี้ Zand+Hour แผลงมาจากคำว่านาฬิกาทราย พวกนั้นอธิบายว่า เมื่อทรายร่วงลงกระเปาะข้างล่างจนหมด มันอาจดูเหมือนหมดเวลาสำหรับคนทำงานที่ถึงวัยเกษียณ แต่ถ้าเรากลับด้าน เอากระเปาะเต็มขึ้นบน ทรายก็ไม่หายไปไหน มันยังวนเป็นลูปกาลเวลาไม่สิ้นสุด

ก็เท่ากับเราสามารถนำเวลาแห่งประสบการณ์กลับคืนสู่ระบบได้

เฉียบ!

ฟังพรีเซนต์ทีแรกเชิงชาญก็เริ่มนับชั่วโมงทำงานกับทีมนี้ทันที พร้อมด้วยฉายาในวงการ ‘CH.Zand’

ส่วนที่ทำงานก็คือตึกอัจฉริยะ ที่แบ่งพื้นที่โค-เวิร์คกิ้งสเปซ สำหรับธุรกิจแบบเขา เดี๋ยวนี้เดินทางคล่อง ปิดตาเดินยังได้

เขาจึงเลือกนัดเคลียร์ใจกับต๋อยที่นี่ เรื่องที่มีคนมารายงานว่าต๋อยแย่งลูกค้าของฉายเอเจนซี่ไปครอง แล้วยังหาเรื่องปิดบริษัท

“ต๋อยกราบนะเฮีย ที่ไม่บอกเฮียก่อน ปล่อยให้เฮียรู้เองจากปากใครก็ไม่รู้”

“จะมีใคร ก็ลูกค้านั่นแหละ เป็นคนบอกเฮียเอง แล้วไงล่ะ งามหน้ามั้ย”

“ต๋อยกราบอีกทีเฮีย ก็ไม่อยากให้เฮียเส้นเลือดสมองปูดอีกรอบ ก็เลยค่อยๆ ทำไปก่อน จนกว่าจะได้เงินค่าจ้างงวดแรก คิดว่าจะแบ่งเป็นคอมมิชชันให้เฮีย…”

เชิงชาญไม่ได้ถือโทษเรื่องนี้ อันที่จริงเขารู้มาก่อนแล้ว แต่การเรียกต๋อยเข้ามาคุย ก็เพื่อให้ลูกน้องคนสนิทสบายใจ แล้วทำกิจการของตัวเองไปให้เต็มที่ เขามีโลกใบใหม่ไปแล้ว

“แล้วทำกับใคร แฟนคนนั้นน่ะเหรอ”

ต๋อยหนีบหัวเข่าทำท่ากระมิดกระเมี้ยน

“จะมีใคร…สามีต๋อยคนนั้นแหละ”

“ก็ดี คบกันยาวนานดี”

“เขาไปจับงานเอไอเป็นหลักนะเฮีย กว่าต๋อยจะตบกลับมาให้เน้นงานเรียล ก็กล่อมอยู่นาน แต่เพราะเราไม่มีค่าใช้จ่ายสูงนัก ใช้เอาต์ซอร์สราคาไม่แรง ฝีมือไปได้ เฮียก็รู้ เครดิตต๋อยไม่ได้เกรด AAA แบบเฮีย ปั้นงานได้เท่านี้ลูกค้าก็โอเคแล้ว”

เชิงชาญสะอึก ต๋อยพูดเหมือนความเก่งเป็นภัย

“ทำกับคนสามเอ มันก็ต้องได้เชื้องานดีไปบ้างแหละ เออก็ทำงานให้ลูกค้าออกมาดีๆ ก็แล้วกันอย่าให้เสียมาถึงเฮีย”

“โอ๊ย…โล่งอก รู้งี้ต๋อยมาสารภาพกับเฮียนานแล้ว”

“ใช่มีอะไรก็คุยกัน อย่าหลบหน้ากันแบบนี้ เฮียไม่สบายใจ”

“เฮีย ต๋อยกราบอีกที” แล้วก็พูดต่อ

“ลูกค้าก็บ่นคิดถึงเฮียนะ แต่ต๋อยแจ้งว่าเฮียอยากพักผ่อนแล้วก็หาอะไรใหม่ๆ ทำ พอถามว่าใหม่อะไร ใหม่แค่ไหน ต๋อยก็เฉลยว่า เฮียไปเป็น สตาร์ตอัปแล้ว เหมือนที่เฮียบอกต๋อยนั่นแหละ”

“ฮ่าๆ แล้วลูกค้าอึ้งไปเลยมั้ย”

“ก็ไม่นะ แอบทำหน้างงๆ แต่ต๋อยชวนเปลี่ยนเรื่องเองแหละ เพราะพูดไปก็ไม่รู้จะอธิบายยังไง ไหนเฮียเล่าสิ ที่เฮียทำอยู่มันคืออะไร”

เชิงชาญเล่าอย่างรวบรัดราวกับผู้บรรลุธรรม ต๋อยก็ดูเหมือนจะเข้าใจในหลักการ แต่ยังนึกถึงรายรับไม่ออก

“ไม่มีรายรับ เพราะไม่มีการลงทุน แต่ถ้าเมื่อไหร่ปั้นจนติด มันก็คือเราเป็นผู้เริ่ม หรือ Startup เมื่อนั้นเราจะปล่อยขายให้ผู้ลงทุนเท่าไรก็ได้” เชิงชาญสรุปให้ฟัง

“มันน่าสงสัยจริงๆ นะเฮีย ทำงานไม่ลงทุน ไม่มีรายได้เฮียไม่กลัวเหรอ”

เชิงชาญยักไหล่

“ก็ไม่มีอะไรต้องเสีย บอกแล้วไง เด็กๆ มันทำแอปขึ้นมาแล้ว เกิดแพลตฟอร์มแล้ว เฮียแค่มาสานต่อด้วยคอนเน็กชันตัวเอง จากประสบการณ์การทำงานในวงการมากว่าสามสิบปี”

สิ่งที่ ZandHour กำลังลุย คือการพัฒนาแพลตฟอร์มจับคู่สำหรับคนเริ่มทำงาน กับคนวัยเกษียณที่มีองค์ความรู้เต็มเปี่ยม และยังคงมีเรี่ยวแรงพอที่จะสอนงานได้ การันตีให้อยู่ในเทรนด์ด้วย

“เรียกว่าครูพี่เลี้ยงได้มั้ยเฮีย เหมือนมีซีเนียร์ประกบจูเนียร์ ในบริษัทใช่มั้ย”

“ก็…ถ้าพูดง่ายๆ ก็คล้ายๆ จะอย่างนั้นนะ แต่ทางนี้ทรงเอ็กซ์สเพิร์สกว่า เป็นซิสเต็มที่วางตามรีไควเมนต์ของเอชอาร์

ไม่อยากเชื่อ! คลุกคลีกันอยู่แค่สองสัปดาห์ เชิงชาญพกคำศัพท์เฉพาะทางมาจากชาวแซนด์อาวเออร์ไว้ใช้ในคลังแสงได้ชนิดไทยคำอังกฤษคำ

“อย่างนี้คนสอนก็ได้เงิน งั้นคนแนะนำก็ควรจะได้ด้วยนะเฮีย…คิดง่ายๆ เหมือนโมเดลลิ่งไง เวลาเราบรีฟว่าอยากได้นักแสดงสเป็กนี้ ทางโน้นไปกว้านหามาเสนอ ตอนรับเงินก็หักค่าหัวไปเป็นเปอร์เซ็นต์ ถ้างั้นของเฮียในฐานะคนแนะนำจับคู่ ก็ต้องได้ด้วยสิ อันนี้ต๋อยคิดแบบโง่ๆ นะ”

เชิงชาญเริ่มชักสีหน้า ไม่มั่นใจ เหงื่อมือชื้นขึ้นจนต้องถูกับกางเกง

สมัยเริ่มต้นใหม่ๆ พวก Youtube ก็เปิดใช้ฟรี แล้วเดี๋ยวนี้เป็นไง ต้องจ่ายค่าพรีเมียมกันเป็นแถว

“เฮียไม่ลองปรึกษาน้องปู๊นล่ะ คนรุ่นๆ กัน น่าจะรู้ดีกว่า แต่เอาจริงๆ เฮียก็ไม่ต้องฟังต๋อยหรอก นี่ก็พูดไปงูๆ ปลาๆ”

เสร็จจากพูดคุย ต๋อยขอเลี้ยงข้าวเฮียเป็นการขอขมา และยังโทร.ตามหุ้นส่วนสำคัญในชีวิตมายกพานพุ่มไหว้สาอีก จนค่ำกว่าจะได้กลับถึงบ้าน ซึ่งเลยเวลานอนไปเกือบชั่วโมง

เชิงชาญสลัดทิ้งความคิดรบกวนจิตใจ แล้วกลืนยาก่อนนอนเม็ดสุดท้ายลงท้อง หมดล็อตนี้ก็เหลือแค่ยาลดความดันที่ต้องกินหลังอาหารเช้าวันละเม็ด การรักษาเป็นไปตามที่หมอคาดการณ์ไม่มีผิด ตราบใดที่เขาไม่สะสมความเครียด อาการก็จะไม่แย่ลง

ขณะกำลังเคลิ้มหลับ เสียงซู่…ซ่า…ก็ดังแผ่วมา และดังขึ้นเรื่อยๆ

นับเวลาหลังจากเชิงชาญส่งคลิปให้เมืองสมุทรดู พร้อมกำชับว่าช่วยดูแล้วเช็กให้หน่อย เจ้าของคลิปเป็นคนเดียวกับที่เขาคิดหรือเปล่า…เขาวนดูคลิปอยู่หลายรอบ แล้วเช็กย้อนไปที่ต้นทางที่ไลฟ์สดทิ้งไว้ ก็ได้คำตอบชัดเจน และเมื่อรู้ตัวว่าต้นทางเป็นใคร เมืองสมุทรก็เดือดจัดและรีบติดต่อเชิงชาญโดยเร็ว ทว่าสัญญาณขาดหาย เชิงชาญหายไปอย่างไร้ร่องรอย

“แม่…ผมติดต่ออาชาญไม่ได้เลย จะไปดูที่บ้านนะครับ”

“เออๆ ไปดูสิ มันล้มหัวคว่ำอยู่ในบ้านหรือเปล่า แล้วส่งข่าวบอกแม่ด้วยนะ”

โชคไม่เข้าข้าง ขณะเดินทางไปบ้านเชิงชาญ รถติดหนักมาก ระหว่างทางนั้นเมืองสมุทรกดโทรศัพท์หาเชิงชาญอย่างรัวๆ แต่ไร้วี่แวว คาดว่าถ้าแบตมือถือไม่หมด ก็เป็นแบตคนนั่นแหละที่อยู่ในช่วงเสื่อมสภาพตัวเครื่องก็ยังไม่สมบูรณ์

“ขอให้แค่หลับสนิทก็พอนะ…อาชาญ”

คำภาวนาของเมืองสมุทรไม่ได้ออกฤทธิ์ เมื่อไปถึงเขาสวนกับรถพยาบาลที่ตรงทางสี่แยกตัดกับถนนใหญ่ เสียงไซเรนบาดหัวใจเหลือเกิน ขออย่าให้ออกมาจากบ้านเชิงชาญ

ชายหนุ่มเร่งเครื่องยนต์สลับกับเบรกเมื่อถึงเนินลูกระนาด ผ่านเข้าซอยไม่ลึกมากนัก ก็ถึงแล้วบ้านของเชิงชาญ ตัวบ้านเปิดไฟสว่างโร่ รถเก๋งคันหนึ่งจอดเยื้องๆ ประตู และใครคนหนึ่งกำลังพยายามปิดประตูรั้ว เมืองสมุทรตรงเข้าไปถาม

“เมื่อกี้รถพยาบาลมารับคนที่บ้านหรือเปล่าครับ”

“อ๋อใช่ครับ คุณเป็นใคร เป็นญาติเฮียชาญหรือเปล่า เดี๋ยวนะ…ชื่อปู๊น…เมือง”

“ใช่ครับ…พี่ต๋อยเหรอครับ”

“ใช่ๆ…ผมทำงานกับต๋อย เมื่อกี้พาเฮียชาญขึ้นรถพยาบาลไปแล้ว นี่ผมกำลังจะปิดบ้านแล้วจะตามไปครับ…”

“ที่ไหน…”

ชายคนนั้นก็คือแฟนของต๋อย ที่เพิ่งรับประทานมื้อเย็นร่วมกัน เขาบอกชื่อโรงพยาบาล

“ที่เดิม”

เมืองสมุทรพูดทวนกับตัวเอง ใจเสียขึ้นมาทันที เกิดเรื่องร้ายอีกครั้งจนได้ ทั้งๆ ที่คนในครอบครัวเขาก็คอยระวัง ไม่อยากให้เชิงชาญใช้ชีวิตคลาดสายตาแล้วแท้ๆ แต่คงระวังไม่พอ

ครั้งนี้อาการทรุดหนักกว่าครั้งแรก ถึงกับต้องใช้คำว่าโคม่าอธิบายอาการและการรักษา ต้องอยู่ ICU รอดูอาการแทรกซ้อน แพทย์วินิจฉัยว่ายังไม่พ้นขีดอันตราย โชคดีที่มาทันเวลาไม่ถึง 4 ชั่วโมงหลังจากล้ม แม้จะไม่ถึงกับชีวิตแต่ก็หนักกว่าครั้งแรก

“มันเกิดอะไรขึ้นครับพี่ต๋อย”

เมืองสมุทรมาถึงในช่วงรับรู้ฉากป่วยของเชิงชาญทุกขั้นตอนไล่ๆ กับต๋อย เหมือนทุกอย่างสายเกินไปสำหรับเขา ตัวเขาน่าจะเอะใจให้ไวกว่านี้

ต๋อยเป็นคนแรกที่พบว่าเชิงชาญหมดสติ คืนนั้นเขาสังหรณ์ใจที่เห็นสีหน้าของเฮียซีดเผือด เลยขับรถตามกลับบ้านไปด้วย

“หมอมาแล้วน้องปู๊น ฟังหมอก่อน”

ทั้งสองคนปรี่ถึงตัวหมอที่ก้าวออกจากห้อง ICU พร้อมๆ เขาเป็นนายแพทย์คนเดิมที่เคยรักษาเชิงชาญท่าทางของหมอไม่ค่อยพอใจผลการรักษา เพราะก่อนนี้ก็ย้ำหนักหนาเรื่องดูแลตัวเองรอบด้าน เพราะโรคแบบนี้สามารถป้องกันได้ด้วยตัวคนไข้เอง

“เคสแบบนี้ ถ้าเป็นรอบที่สอง มักจะมีปัจจัยบางอย่างที่ยังแก้ไม่หมดไม่ว่าจะเป็นยา ความดัน หรือพฤติกรรมการใช้ชีวิต ถ้าเรายังปล่อยไว้ ครั้งต่อไปจะคุมยากกว่านี้ครับ”

“ครับหมอ…แล้วอาการตอนนี้ล่ะครับ เป็นยังไงบ้าง” เมืองสมุทรพูดแทรกขึ้นมา

หมอส่ายหัวเล็กน้อย พยายามจะเลือกคำให้ซอฟต์ๆ หน่อย แต่ยังอดต่อว่ารัวๆ เป็นชุดไม่ได้ว่า

“หมอขอถามประวัตินิดหนึ่งนะครับ หลังจากรอบที่แล้วคนไข้ได้กินยาสม่ำเสมอไหม มีหยุดยาเอง หรือมีอะไรที่ควบคุมไม่ได้บ้างหรือเปล่า มีใครดูแลเรื่องยาให้คนไข้ไหมครับ หมอว่าเคสคนไข้รายนี้ไม่ควรปล่อยให้อยู่ตามลำพังอาการมีโอกาสเป็นซ้ำ และมักจะหนักขึ้นเรื่อยๆ ครับ”

เมืองสมุทรมือเย็นเฉียบขึ้นมาทันที เขาต้องทำตัวยังไงดี หรือตอบคำถามยังไงดี ต่อสถานการณ์ที่หมอถาม

“เข้าใจว่าคนไข้น่าจะอยู่คนเดียวใช่มั้ยครับ…อันตรายมากเลยนะครับ”

สองนายผู้ฝากไข้สบตากัน

“แล้ว…ยังต้องให้อยู่ในห้อง ICU ใช่มั้ยครับ เราไปเยี่ยมได้มั้ยครับ”

“อ๋อได้สิ…ก็ตามระเบียบเวลาน่ะครับ…แต่คนไข้ยังไม่รู้สึกตัวเลย อาจจะต้องอยู่นานกว่าครั้งก่อน”

หมอพูดจบประโยคก็จากไปดื้อๆ ต๋อยสะกิดให้เมืองสมุทรดูเวลาเยี่ยม ยังไม่ถึงเวลา

หลังจากนั้นต๋อยรีบโทร.ติดต่อน้องสาวของเชิงชาญ ส่วนเมืองสมุทรก็รีบรายงานให้แม่รู้ เป็นเรื่องใหญ่เรื่องโตสำหรับแม่ ที่เพื่อนรักคนสนิทล้มป่วยครั้งที่สอง มันไม่ได้แกล้งเป็นใช่มั้ย แม่ถามเขาแบบนี้เสียงสั่นๆ เขาจึงโทร.หาพี่สาวกำชับให้เฝ้าแม่ดีๆ และไม่ต้องมาที่โรงพยาบาล เอาไว้มาทีเดียวตอนที่อาชาญฟื้น เขาสั่งเด็ดขาด

“พี่ตามเฮียเข้าบ้าน ทั้งเรียก ทั้งคุยด้วย แต่เฮียไม่หือไม่อือ แกเบลอๆ เหมือนคนละเมอ พี่กับแฟนเลยอยู่รอดูไปก่อน…ก็นี่แหละ นอนคุดคู้อยู่ในห้อง ไม่ล็อกบ้านไม่ปิดประตูอะไรทั้งนั้น น้องปู๊น จะด่าว่าพี่ต๋อยก็ได้นะ เพราะพี่มันปากเสีย ปากไม่ดี พูดจาอย่างนั้นได้ยังไง ทำให้เฮียเครียด ฮือๆ น้องปู๊น พี่ขอโทษ”

ต๋อยเล่าให้ฟังถึงบทสนทนาที่อาจทำให้เชิงชาญทรุดลง ทั้งสองคนกำลังช่วยสืบโรคเพื่อหาสาเหตุ เมื่อสักครู่คำพูดของหมอทิ่มแทงใจคนทั้งสอง ในฐานะคนสนิทใกล้ชิดที่สุด ในช่วงชีวิตนี้ของเชิงชาญ

“แต่ที่ผมรู้มา ไม่น่าจะเป็นเรื่องพี่ต๋อยนะครับ เพราะช่วงหัวค่ำอาส่งคลิปนี้มาให้ผมดู บอกว่ามีคนส่งต่อมาอีกที ผมดูคลิปยังตกใจเลย แต่โทรกลับไปอาชาญก็ไม่ได้รับสาย”

ต๋อยคิดว่า ระหว่างนั้นเชิงชาญน่าจะกินข้าวกับเขาสองคนอยู่

“นั่นแหละ ยังไงพี่ก็ผิดเต็มประตู” ต๋อยน้ำตารื้น พยายามกลั้นแล้วแต่ไม่อยู่จริงๆ

“อย่าเพิ่งโทษตัวเองเลยครับ…ผมว่าคลิปที่อาชาญส่งให้ดู ก็มีโอกาสเป็นผู้ร้ายได้นะครับ เล่นแรงไปแล้ว”

เมืองสมุทรส่งสายตาเคียดแค้นออกมาลอยๆ อยากให้แรงด่านี้ส่งไปถึงเธอคนนั้น

ต๋อยเริ่มสนใจ ผู้ต้องสงสัยรายที่สองขึ้นมาทันที

“เออนั่นสิ…แล้วคลิปนั่นมันอะไรกันคะ ขอพี่ดูหน่อยได้มั้ย”

“ได้ครับพี่”

เมืองสมุทรล้วงโทรศัพท์ออกจากกระเป๋ากางเกง เปิดเครื่อง เปิดคลิป แล้วส่งให้ต๋อยดู

เป็นคลิปที่โหลดมาจากภาพสดอีกที คนโพสต์ก็อยู่ในคลิปเป็นคนใบหน้าคุ้นเคย

“อุต๊ะ…” ต๋อยยกมือปิดปาก “นี่ใช่ตัวจริงเสียงจริง ลูกสาวเฮียจริงๆ เหรอเนี่ย”

“ผมไม่รู้…แต่คิดว่าอาชาญก็คงไม่รู้มาก่อน แกเคยเล่าให้ฟังว่า ลูกสาวหน้าเหมือนนิดอรพรรณ เพราะมีฟันกระต่ายเหมือนกัน แต่…ยัยนี่…ยังไงก็ไม่เห็นเหมือน”

“แหม…น้องปู๊น ยั่มมา…ก็คนสมัยนี้ดัดฟันกันได้ ขนาดพี่นิดอรพรรณ ยังฟันเรียบเสมอกันแล้วนะจ๊ะ… เฮียก็นะ จำหน้าลูกไม่ได้ อันนี้ก็เกินไปนิด ใครจะเชื่อ”

“เป็นผมผมก็จำไม่ได้ พี่ต๋อยดู บีฟอร์ อาฟเตอร์อีกทีสิครับ คนละคนเลย”

เมืองสมุทรเปิดคลิปดูอีกครั้ง กดหยุดภาพอดีต ปัจจุบัน ที่คนในคลิปโพสต์ประจานตัวเอง มันน่าหงุดหงิดใจกับพฤติกรรมแบบนี้จริงๆ บ้าทำคอนเทนต์จนไม่รู้ถูกผิด ไม่รู้หัวจิตหัวใจคนอื่น จะบ้ายอดไลก์กันไปถึงไหน

“แต่พี่ไม่อยากให้ทิ้งเรื่องสตาร์ตอัป เพื่อนเด็กของเฮียนะ”

ต๋อยพูดแทรกขึ้นมา เพื่อดึงเมืองสมุทรออกจากสีหน้าโกรธเคืองนั้น เพราะมีตัวเขาอยู่ในคลิปด้วยกระมัง จึงดูโมโหมากเกินปกติ แม้จะไม่ใช่เรื่องของเขาโดยตรง

“งั้นเราแยกกันไปสืบหาความจริงมั้ยครับ ผมจะลองเช็กกับพวกสตาร์ตอัปเอง พี่ต๋อย…ผมขอชื่ออีกทีสิครับ”

ต๋อยพิมพ์ส่งให้ในไลน์ ZandHour เมืองสมุทรยกขึ้นอ่านสีหน้าครุ่นคิดจริงจัง

“เอ๊ะ…ผมรู้จักนะ แต่ทีมนี้…มันเฟลไปแล้วนะ…แล้วก็ทีมนี้บินไปสิงคโปร์ปั้นโปรเจกต์ใหม่ที่โน่นสักพักนึงแล้ว…แต่ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมจัดการเรื่องนี้เอง ดูว่ามีอะไรเกี่ยวกับอาชาญจริงหรือเปล่า”

“ได้ๆ งั้นเรื่องคลิป ให้พี่จัดการมั้ย…พี่ติดต่อเจ๊แนนได้ ให้พี่ถามจากตัวแม่เลยดีมั้ย”

“ดีครับ…จัดหนักๆ เลยพี่ เด็กแบบนี้ต้องโดนแม่ตีกันบ้าง…ผมว่านี่เรื่องใหญ่นะครับ ฝากพี่ด้วยครับ”

“น้องปู๊นส่งคลิปให้พี่เลย เดี๋ยวพี่ส่งต่อให้เจ๊แนนเอง”

องครักษ์พิทักษ์เชิงชาญแบ่งหน้าที่กันเสร็จสรรพ เมืองสมุทรก็เสนอตัวว่า

“ผมจะอยู่ที่โรงพยาบาลเองนะครับ เผื่อมีอะไร…ส่วนพี่ต๋อยกลับไปก่อนก็ได้นะครับ แล้วก็…เรื่องอานิตยา พี่ต๋อยติดต่อแล้วใช่มั้ยครับ อาเค้าจะมากรุงเทพมั้ยครับเผื่อผมหาที่พักไว้ให้ มาคนเดียวเหมือนเดิมใช่มั้ยครับ”

ต๋อยทบทวนความจำว่าได้คุยอะไรกันไปบ้าง เมื่อกี้มันฉุกละหุกจริงๆ

“อ่า…ใช่ๆ พี่นิตยาอาจจะตามมาอีกวันสองวันนี้ มาคนเดียวเหมือนเดิม…แกให้พี่คอยส่งข่าวเรื่อยๆ แล้วก็…เออจริงสิ พี่ลืมเรื่องนี้ไปเลย…คือเฮียน่ะ แปลกๆ นะ”

“แปลก…แปลกยังไงครับพี่”

ต๋อยพยายามเรียบเรียงความจำ

“ก็…ตอนที่คุยกันเรื่องจะปิดบริษัทให้เฮีย พี่กำลังจะพูดให้แกสบายใจเรื่องเจ้าหนี้ เพราะว่าพอรู้ว่าเฮียป่วย เจ้าหนี้เขาก็เลยให้เลื่อนใช้หนี้ไปก่อนเพราะเข้าใจเฮีย แถมยังฝากเยี่ยมไข้มาด้วย แต่เฮียน่ะสิ หน้าตาเฉยมาก แกไปเอาอะไรมาพูดว่าแม่เคลียร์หนี้ให้หมดแล้ว…แล้วแม่มาเฮียมาเกี่ยวด้วยเมื่อไรอันนี้พี่ก็งงมาก”

“เอ๊ะ…”

“ใช่มะ แกจะเบลอได้เบอร์นี้เลยเหรอ แปลกมั้ยล่ะน้องปู๊น”

เมืองสมุทรจับต้นชนปลาย เขาเองก็รู้สึกว่าหมู่นี้เชิงชาญเล่าเรื่องราวสับสนไปมา เหมือนจริง เหมือนฝัน

เชิงชาญลืมตาขึ้น ข้างเตียงมีแสงไฟอ่อนๆ จากอุปกรณ์แพทย์ส่องสว่าง เขาถูกย้ายจากห้อง ICU มาอยู่ในห้องพักฟื้นปกติแล้วตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้ แต่รู้สึกว่าตัวเองกระปรี้กระเปร่าขึ้นกว่าหลายวันก่อน นี่จะทำไฮกอร์ในชีวิตเชียวนะ เข้าโรงพยาบาลสองหนติดๆ กัน

นาฬิกาบนผนังบอกเวลาใกล้เที่ยง มิน่าล่ะถึงมีถาดอาหารเข้ามาวางอยู่แล้ว เขาคงหลับสนิทเลยไม่ได้ยินเสียงตอนมีคนมาส่งถาด ถามตัวเองว่าหิวหรือยัง…น่าจะยัง อยากเข้าห้องน้ำมั้ย ก็ไม่นะไม่รู้สึกปวดอะไรเลยสักอย่าง

ก๊อกๆ

เสียงเคาะจากหน้าประตูเพื่อเป็นมารยาท อันที่จริงจะผลักเข้ามาเลยก็ได้ จะต้องให้คนป่วยลุกไปเปิดให้เลยหรือไง

“ครับ” คนไข้ตะโกนตอบแล้วคอยมองอย่างตั้งใจ ใครจะเป็นคนผลักประตูเข้ามา หมอ พยาบาล หรือพวกมาเยี่ยมไข้ แล้วทันทีที่เห็นกลุ่มคนทั้งสามเขาก็ยิ้มกว้างอย่างดีใจ

“เฮ้….CH Zand งานหนักถึงกับเข้าอู่ซ่อมเลยเหรอครับ”

ตัวท็อป เอเจ ปูเล่ ก๊วนสตาร์ตอัปของเขาเอง มากันพร้อมหน้า เชิงชาญสะบัดผ้าห่ม ลุกขึ้นนั่ง แล้วทักตอบ

“ธรรมดา ก็ต้องมีกันบ้าง…ว่าแต่พวกเราไม่น่าลำบากต้องมาเยี่ยมเลย พี่โอเคแล้ว”

“พอดีเราผ่านทางนี้อยู่แล้วครับ เลยเข้ามาทักทายพี่ เป็นไงครับ ดีขึ้นมั้ย แต่ดูหน้าตาสดใสขึ้นนะครับ สงสัยเพราะได้…” ตัวท็อปละคำพูดไว้ แล้วทำท่าเอนหัวใส่มือ

“อืม…นอนจนเบื่อ ว่าแต่จะไปไหนกันเหรอ เกี่ยวกับงานหรือเปล่า พี่ขอโทษนะที่ทิ้งงานมาเฉยเลย”

ปูเล่ก้าวออกมาจากกลุ่ม พร้อมกับยื่นแมคบุ๊กให้เชิงชาญถึงเตียง

“อะ…นี่ค่ะเล่เอามาฝาก รู้ว่าพี่ต้องอยากรู้ dashboard”

เชิงชาญรับเครื่องแล้ววางไว้บนเตียง พร้อมขยับตัวนั่งขัดสมาธิ หน้าจอถูกเปิดไว้อยู่แล้ว แผงตัวเลขเรียงติดกันเป็นพรืด เขามองลูกศรชี้ไปทางขวาบน แล้วพูดกับทีมงาน

“อืม กราฟยังขึ้นเส้นยังสวยอยู่เลย”

“ครับ เรียลไทม์” ตัวท็อปพูด

เชิงชาญเลื่อนหน้าจอ ดูโน่นดูนี่ เขาเข้าใจทุกอย่างที่ตารางบอก เพราะได้รับการเทรนด์จากทีมมาแล้ว Projected Revenue Conversion Rate ศัพท์พื้นฐานที่อาจจะงงในทีแรก แต่ก็เข้าใจได้ไม่ยาก เพราะเขาเป็นคนหัวไว ถ้าเกี่ยวกับงานละก็ขอให้บอก

“จริงสิตัวท็อป วันก่อนที่พี่ถามไว้เรื่องที่มาของรายได้ สรุปเคลียร์ให้พี่ฟังอีกทีสิ…คือพอมานอนโรงบาลหัวมันก็เลยตื้อๆ พี่ตอบลูกน้องเก่าไม่ได้เลยว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่”

“อ๋อ…ผมเล่าย่อให้ฟังนะ” ตัวท็อปพูด “เราจะมีรายได้จาก Mentor on demand แล้วก็ค่า Advisory เป็นรายชั่วโมง พูดง่ายๆ ก็คือ เราจะได้ค่า Premium Expert หรือว่าค่าธรรมเนียมสมาชิก แล้วก็ได้ส่วนแบ่งจากการจับคู่ ส่วนรายรับใหญ่ๆ หนักๆ ที่เป็นรายได้ที่พวกเราปั้นอยู่ก็คือ Corporate Package ซึ่งจะมีค่า Data Insight ด้วย ทั้งหมดนี้ ถ้าถามถึงรายได้ ผมยกให้ Corporate Package เป็นหลัก เพราะเราขายชื่อพี่ไปเยอะ ตัวจริงที่ทำงานกับคนทุกเจนมาแล้ว เราเน้นกลุ่มลูกค้าองค์กรที่มีปัญหาเรื่อง GenZ ลาออกบ่อย Gen Y ก็กำลัง burring out ส่วน X ก็ตรงคำเลยครับ กำลัง expire”

“ที่เรากำลังจะได้เข้าพรีเซนต์บ่ายนี้ค่ะพี่ เล่ล็อกคิวไว้ 2 รายต่อวัน” ปูเล่ช่วยเสริม

“ว้าวมาก…เสียดายพี่นอนเหือกอยู่นี่…อดไปโชว์พรีเซนต์สดกับทีมเลย”

“ไม่เป็นไรพี่ Presentation โคตร Premium ที่พี่ทำไว้ให้ แค่นั้นก็โคตรเวิร์กแล้วพี่ ใช่มั้ยพวกเรา”

“ใช่ค่ะพี่ อย่างปัง” ปูเล่ตอบ

“animation CG ของจริงจัดเต็ม ชนะพวก AI ขาดลอย จนลูกค้าจะจ้างเราทำโฆษณาด้วยอีกจ็อบเลย”

เชิงชาญยิ้มกริ่ม ก็บอกแล้วว่าของเขางานดีเสมอ คุณภาพไม่เคยตก

“เอาไว้เฟสหน้าสิ เราคลอดงาน TVC ด้วยกันได้อีกนะ พี่ชอบไอเดียคนรุ่นใหม่อย่างพวกเรา”

ตัวท็อปดูเงียบไป เหมือนว่าเขามีสิ่งที่ค้างคาใจรอจังหวะเหมาะๆ เชิงชาญสังเกตได้ เขาเลยเป็นฝ่ายพูดดักขึ้นก่อน

“ส่วนเรื่องที่พี่แสดงความไม่มั่นใจไปวันก่อน พี่ขอโทษนะ”

ตัวท็อปลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาใกล้เชิงชาญ ในระยะที่อยากให้เห็นแววตาชัดๆ ต่อไปนี้เขาขอพูดเป็นครั้งสุดท้าย เพื่อให้เชิงชาญมั่นใจในทีม แซนด์อาวเออร์

“พี่ครับ…พี่คือ founding advisor ของ ZandHour นักลงทุนคนอื่นเชื่อพวกเรา เพราะพี่อยู่ในทีม ผมอยากให้พี่เชื่อมั่นในตัวพวกเราทุกๆ คนรวมทั้งเชื่อในตัวพี่เองด้วย ตัดเรื่องกังวลใจทั้งหมดทิ้งไปได้เลย ในฐานะที่ผมไม่ใช่ไก่อ่อนในวงการ ผมบอกได้คำเดียวว่า เรามาถูกทางแล้วจริงๆ”

ข้อเสียของคนอายุเยอะ คือร่างกายอ่อนแอลง แรงต้านทางจิตใจก็มีผลด้วย เขายอมรับว่าเข้าโรงพยาบาลครั้งนี้ เป็นผลจากความเครียดเรื่องทีม แต่ในเมื่อได้เห็นถึงความตั้งใจของคนหนุ่มสาวรุ่นลูกแบบนี้ เขาจะปรับปรุงตัวเอง จะผ่อนคลายและไว้ใจคนอื่นให้มากขึ้น

“อืม…รู้แล้วน่า”

เชิงชาญทำหน้าขรึมใส่ แวบนึงเขาเห็นเอเจเอาแต่ก้มหน้าจิ้มมือถือ ก็เลยแกล้งเปลี่ยนเรื่องคุย “ไงเอเจ ปั้นอะไรอยู่หรือเปล่าช่วงนี้ เอาไว้มาสอนพี่มั่งสิ เรื่องเทกพี่โคตรควายเลย”

เอเจเงยหน้าขึ้นตอบสั้นๆ

“เครฮะ”

ตัวท็อปมองเวลา เป็นท่าจิตวิทยาหน่อยๆ ที่บอกให้รู้ว่าต้องไปแล้ว เชิงชาญอ่านออก เขาจึงชิงรวบรัดเอง

“ไปเถอะ…ไปพรีเซนต์งานได้แล้ว…พี่หิวแล้วด้วย…หรือกินลันช์ด้วยกันก่อนมั้ย ฮ่าๆ”

“ไม่ครับ…ไม่ดีกว่า งั้นผมไปนะ”

“ขอให้ผ่านโลด…ผ่านฉลุย…นะทุกคน”

เชิงชาญอวยชัยให้พรทิ้งท้าย ขณะที่ทีมสตาร์ตอัปของเขาพากันยกโขยงออกจากห้อง ปิดประตูเบาๆ แล้วหายลับไป