คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 16 : เสียชาติเกิด

คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 16 : เสียชาติเกิด

โดย : สีหมอก ดอกรัก

Loading

“คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน” เมื่ออยู่ดีๆ ชีวิตวัย 29 ปีอันแสนอบอุ่นก็ต้องวุ่นวาย เมื่ออาม่าผุดพูดประโยคสุดประหลาดกลางพายุกระหน่ำว่า ‘อั๊วคืออากง อั๊วตายไม่รู้ตัว!’ ภารกิจสืบหาการตายของผีอากงสุดโบ๊ะบ๊ะจึงเริ่มขึ้น โดยมีผู้ช่วยเพียงคนเดียวคือแม่หมอสาวสื่อวิญญาณสายโอตาคุ งานนี้ความจริงจะคลายหรือจะปวดหัวกว่าเดิม? นิยายคอมเมดี้-สืบสวนแฟนตาซี โดย สีหมอก ดอกรัก ได้ที่ anowl.co

 

วันนี้ม้าตื่นมาต้มยาจีนแต่เช้า กลิ่นยาจีนคลุ้งไปทั่วบ้านรวมถึงบ้านใกล้เรือนเคียง หมุยลี่จะมาช่วยต้ม ม้าก็ไม่ยอม ได้แต่บอกให้ไปนั่งรอ เวลาผ่านไปสักพัก ม้าก็ตักยาจีนใส่ถ้วยมาวางให้เด็กสาว

“กินซะ จะได้มีกำลัง” ม้าพูดห้วนๆ ตามแบบที่เคยเป็นเสมอมา ถึงจะห้วน แต่มันก็เต็มไปด้วยความเมตตาที่มีต่อหมุยลี่

ม้ามองหน้าเด็กสาวตรงหน้าด้วยความเวทนา แล้วยิ้มบางๆ ก่อนจะพูดต่อ “สงสัยละสิ ว่าทำไมม้าเป็นแม่ผัวที่ไม่ดุร้าย เหมือนที่ชาวบ้านเขาคอยเสี้ยม” ม้ายิ้มพลางถอนใจดังๆ “…เหอะ”

“เพราะม้าเคยโดนแม่ผัวร้ายใส่มาก่อนไง จะกินข้าว ก็ต้องไปกินโน่น…ในครัว กินทีหลังนะ อย่าสะเออะมากินพร้อมกัน เหมือนเป็นคนใช้มากกว่าเมีย ถูกดุด่าสารพัด โชคดีที่เฮีย…ป๊าไอ้กวงน่ะ เขาใจดี ม้าก็เลยทนไหว ไม่เป็นบ้าไปซะก่อน” หญิงวัยกลางคนยิ้มแล้วพูดต่อ “ม้าไม่อยากเป็นคนใจร้ายอย่างนั้นไง ก็ถ้าเราไม่ชอบ แล้วเราจะทำตัวอย่างนั้นไปทำไมวะ จริงมั้ย อาหมุย”

“…จนเขาตายไปหมดน่ะ ถึงจะสบายหูขึ้น แล้วป๊าไอ้กวงมันขยัน มันทำงานหาเงิน จนมีร้านนี้แหละ ถึงได้พอจะลืมตาอ้าปากได้” ม้าเล่าถึงความหลัง แม้มันจะปวดร้าว แต่แววตาก็มีความสุข เพราะทุกสิ่งล้วนผ่านไปจนหมดสิ้นแล้ว

“มันมาแย่อีตอนป๊าไอ้กวงตายนี่แหละ ม้าตัวคนเดียว แล้วลูกสามคน ไอ้คนโตนี่เรียนจะจบแล้ว คนรองนี่ก็เรียนพาณิชย์ จบก่อนพี่ ก็เลยมาช่วยม้าทำงาน…ขยันเชียว จนมันไปมีผัวน่ะแหละ ส่วนไอ้กวงมันเด็กกว่าเขา จะขยันก็ไม่เท่าพี่คนรอง จะเรียนให้เก่ง ก็สู้พี่คนโตไม่ได้…”

“ไหนๆ จะสู้ไม่ได้…มันเลยไม่เอาซักอย่าง” ม้าพูดขำๆ เหมือนจะปลง

“ม้าตั้งใจไว้แล้วนะ ว่าถ้าม้าตาย ร้านนี้ก็จะยกให้ลื้อ” ม้าหันมามองเด็กสาวที่กำลังทำตาโตด้วยความตกใจ แล้วยิ้ม ก่อนจะพูดต่อ

“คนโต มันมีงานทำ หน้าที่การงานมันก็ดี เป็นข้าราชการ มั่นคง ม้าไม่ห่วง” ม้าพูดด้วยความภาคภูมิใจ

“ส่วนคนรอง มันขยัน ผัวมันก็ดี มันไปช่วยกิจการผัวมัน มีเงินใช้ไม่ขาดมือ ม้าก็ไม่ห่วงอีก…แต่ไอ้กวง…ผัวลื้อ ถึงเป็นลูก แต่มันขี้เมา ตั้งแต่เกิดเรื่องจนถึงวันนี้ มันก็แอบไปกินเหล้าทุกวัน ห้ามก็ไม่ฟัง…ถ้ายกสมบัติให้มัน มันก็เอาไปลงขวดเหล้า” ม้ามองหน้าหมุยลี่อย่างคนที่ตัดสินใจเด็ดขาดแล้ว

“แต่ถ้ายกให้ลื้อ หลานม้าที่อยู่ในท้องก็รอดด้วย แล้วม้าเชื่อ ว่าลื้อจะดูแลร้านได้ดี และไอ้กวงมันก็จะไม่อดตาย เพราะเมียดูแล” ม้ายิ้มอย่างคนที่ปล่อยวางแล้วทุกสิ่ง

“ไม่ต้องห่วงนะ ม้าจะให้คนมาเขียนหนังสือให้เรียบร้อย ม้าคุยกับลูกทุกคนแล้ว เขาเห็นด้วย ไม่ได้มีปัญหาอะไร…แต่พวกทองที่ม้าซื้อเก็บไว้ ม้าแบ่งให้ทั้งสามคน ลูกสาวก็จะได้เยอะหน่อย เขาช่วยงานม้ามาก่อนลื้อนะหมุยลี่ แล้วเขาก็เสียสละไม่ได้เรียนสูงๆ เหมือนพี่ชายเขา ลื้อคงไม่ว่าอะไร”

ม้านึกไปถึงวันที่กวงแต่งงาน หลังจากที่ป้าชบากับลุงมนตรีกลับบ้านเรียบร้อยแล้ว ก็ได้เรียกลูกชายคนโตกับลูกสาวคนรองมาพูดคุยถึงการแบ่งทรัพย์สมบัติต่างๆ เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาขึ้นในภายหลัง โดยไม่ให้เขยและสะใภ้เข้ามายุ่ง

‘ม้าไม่ชอบเห็นเวลาที่ลูกๆ ทะเลาะกันเพราะแย่งสมบัติ ม้าจะแบ่งให้ทุกคน อาจจะไม่ยุติธรรมในแง่ของความเท่าเทียม แต่มันน่าจะเหมาะสมกับสิ่งที่เป็นอยู่’

ลูกชายคนโตของม้าได้รับการศึกษาสูงสุด เป็นคนเดียวในสามคนพี่น้องที่มีโอกาสได้เรียนหนังสือจนถึงระดับมหาวิทยาลัย และมีงานการที่มั่นคง ส่วนลูกสาวคนรอง ได้เรียนแค่เพียงสายอาชีพ เพราะต้องช่วยม้าทำงานมาตลอด แต่ก็มีครอบครัวที่ดี ร่ำรวย ในขณะที่ลูกคนเล็ก ไม่เอาไหนที่สุด แต่ลูกสะใภ้เป็นคนดี ซื่อสัตย์ ไว้ใจได้

ถึงแม้ร้านชำจะยกให้ลูกสะใภ้ แต่ทองที่สะสมไว้ แบ่งเป็นสามกอง กองใหญ่สุดให้ลูกสาว เพราะช่วยงานมาตลอด รองลงมา ให้ลูกชายคนโต ส่วนกองเล็กที่สุดกับร้านชำ ให้ลูกสะใภ้ช่วยดูแลให้กวง…มันไม่ได้เรียนหนังสือเยอะเท่าพี่ๆ แล้วยังนิสัยมันอีก ขืนให้ทองไปเยอะๆ เดี๋ยวก็หมด ก็ให้ร้านซะ มันจะได้เอาไปต่อยอดทำมาหากิน

หมุยลี่ได้แต่นั่งน้ำตาไหล ยกมือไหว้ขอบคุณม้า ที่เป็นเหมือนแม่แท้ๆ แม้เมื่อตอนที่ยังเป็นนายจ้าง ลูกจ้าง ม้าก็ไม่เคยกดขี่ข่มเหง ถึงงานจะหนัก แต่ม้าก็ไม่เคยปล่อยให้เกินกำลังของเด็กสาว ข้าวปลาอาหารก็ยังได้กินไม่ต่างจากที่ม้ากิน ไม่ใช่ของเหลือ

เด็กสาวยกยาจีนขึ้นจิบอย่างซาบซึ้งใจ มันไม่อร่อยหรอก แต่มันทำจากความรักของคนที่ไม่ได้เกี่ยวดองทางสายเลือด มาจากน้ำใจที่ไม่แห้งแล้งของม้า

“ไป…เสร็จแล้วก็ไปทำงาน แต่อย่ายกของหนัก ให้ไอ้ชาญมันยก หรือถ้าไอ้กวงตื่นแล้วก็ให้มันยก ถนอมหลานของม้าในท้องด้วยนะ” เด็กสาวรับคำ แล้วหยิบเอาถ้วยชามไปล้างให้เรียบร้อย ก่อนจะไปเริ่มต้นวันใหม่ด้วยใจที่เบิกบาน

“เจ้…อยู่มั้ย” เสียงเรียกจากหน้าร้านทำให้ม้ารีบเดินออกไป

“เอ้า ว่าไงอาชบา” ม้าเดินถือพัดติดมือออกไป หมู่นี้มันร้อนอย่างไรชอบกล เดินนิดเดียวก็เหงื่อท่วมแล้ว

“ตกลงหมุยมันท้องมั้ย…ถ้าท้อง ต้องไปฝากท้องด้วยนะ ศิริราชแหละ ดี ไม่ไกลด้วย” ป้าชบาถามอย่างเป็นห่วง พร้อมกับแนะนำเสร็จสรรพ

“อีท้องแล้ว…เออ…ต้องฝากท้องด้วยเหรอ สมัยอั๊วไม่เห็นต้องฝากเลยนี่นา” ม้ารีบพูด เพราะไม่รู้ว่ามันจะต้องยุ่งยากขนาดนี้

“ฝากเหอะ…หมอเขาจะคอยดูเรื่องสุขภาพให้ หลานเจ้ออกมาจะได้แข็งแรงไง” พอป้าชบาพูดเรื่องหลาน ทำให้เจ้ร้านชำต้องกลับมาคิด

“เออ…งี้เดี๋ยวพาไปเอง…ขอบใจนะอาชบา” จะฝากไอ้กวงก็คงไม่ค่อยจะได้เรื่อง กว่ามันจะตื่น กว่ามันจะมีสติ เดี๋ยวม้าดูแลเองน่าจะดีกว่า

ม้าเดินกลับไปหาหมุยลี่ แล้วบอกให้เตรียมตัวออกไปโรงพยาบาลศิริราชเพื่อไปฝากท้องด้วยกัน คิดแล้วก็ทำเลย จะผัดวันประกันพรุ่งไปทำไม ก่อนจะหันไปสั่งงานกับชาญ

“ไอ้ชาญ อั๊วฝากร้านหน่อย เดี๋ยวรอไอ้กวงลงมาก่อน อั๊วจะพานังหมุยไปฝากท้องที่โรงพยาบาล” ชายหนุ่มรับคำอย่างไม่สบายใจ ทำงานกับเจ้ ถึงจะดุ แต่ก็ไม่เคยรู้สึกลำบากใจ แต่กับลูกชายเจ้นี่ไม่ไหว นับวันยิ่งเจ้าอารมณ์ ไม่รู้จะทนได้อีกนานแค่ไหน

ม้าเดินเข้าไปหยิบกระเป๋า แล้วจะไปชวนหมุยลี่ไปโรงพยาบาล กวงก็กำลังเดินสะลึมสะลือลงบันไดมาพอดี

“ตื่นแล้วเหรอ ไอ้กวง…มาเฝ้าร้านเลย เดี๋ยวจะพาอาหมุยไปฝากท้อง” ม้าพูดแล้วไม่ได้สนใจว่าชายหนุ่มจะฟังหรือไม่ เพราะฟังหรือไม่ฟังก็คงไม่ได้ต่างกันมากนัก จากนั้นจึงเดินเลยไปหลังบ้าน เรียกหมุยลี่ที่กำลังเอาผ้าขึ้นตากให้ไปโรงพยาบาลด้วยกัน

หลังจากวันนั้น ทุกครั้งที่จะต้องไปตรวจครรภ์ตามนัด หมุยลี่เดินทางไปโรงพยาบาลด้วยตัวเอง ไม่อยากรบกวนม้า เพราะตัวม้าเองก็ไม่ค่อยแข็งแรง เจ็บกระเสาะกระแสะ แค่นั่งรถเมล์ไปไม่ไกลก็ถึงโรงพยาบาลแล้ว

ส่วนกวงก็ไม่เคยได้ช่วยเหลืออะไร วันๆ ก็เอาแต่สะลึมสะลือ จนต่อมาเมียของชาญเปิดร้านขายข้าวแกงที่ตลาด จึงชักชวนให้ชาญไปช่วยขายข้าวแกง

ชาญเองก็ไม่อยากจะทำงานต่ออยู่แล้ว เพราะเอือมระอากับนายจ้างหนุ่มเต็มทน ไม่เคยช่วยเหลือก็ไม่ว่า แต่ชอบโวยวาย เจ้าอารมณ์เป็นที่หนึ่ง ใครมันจะไปทน มีทางไปที่ไม่รู้จะดีกว่าหรือเปล่า ก็ไปดีกว่า อย่างน้อยไอ้ที่อยู่เดิมมันก็ไม่น่าจะอยู่ต่อ

หมุยลี่ยังคงทำงานที่ร้านจนท้องแก่ ในขณะที่กวงที่ติดเหล้าจนยากจะแก้ไข ทำตัวเหมือนเป็นเพียงสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ในร้าน ถ้าลับหลังม้า แล้วไม่พอใจอะไรขึ้นมาก็ตบตีหมุยลี่อย่างไม่สนใจว่าเธอกำลังตั้งครรภ์อยู่ หญิงสาวก็ได้แต่หลีกเลี่ยง ไม่ยอมปะทะ เพราะเป็นห่วงลูกในท้อง

เช้าวันหนึ่ง หมุยลี่ยังคงตื่นเช้ามืดมาทำงานตามปกติ แม้จะเดินเหินอุ้ยอ้ายเต็มทน แต่ก็ค่อยๆ ทำงานไป เดี๋ยวก็เสร็จ พลันนึกขึ้นมาได้ว่าม้ายังไม่ลงมาจากบนบ้าน หญิงสาวเห็นว่าแปลก เพราะปกติม้าไม่เคยตื่นสายเลยตั้งแต่เธอมาทำงานที่นี่ ม้าจะลงแรงช่วยลูกน้องตลอด จะมีก็แค่ช่วงหลังที่ม้าเหนื่อยง่าย หมุยลี่จึงไม่ยอมให้ม้าทำงานหนัก

หมุยลี่จึงค่อยๆ เดินขึ้นไปบนบ้านเพื่อจะเข้าไปดูม้า ม้าหลับตาเหมือนคนนอนหลับปกติ เธอจึงเอื้อมมือจะไปปลุก แต่เมื่อได้สัมผัส ก็พบกับความเย็นชืดของร่างกาย ร่างกายที่เคยให้ความอบอุ่นใจ เสียงที่เคยตะโกนสั่งงาน บัดนี้ ร่างนี้ไร้ซึ่งชีวิต

วินาทีนั้น เด็กสาวก็ได้เรียนรู้ว่าความทุกข์อย่างถึงที่สุดมันเป็นอย่างไร…หมดแล้ว เกิดมาได้รู้จักความรักจากแม่ก็เพราะม้านี่แหละ ทุกอย่างหมดสิ้นแล้ว เธอไม่เหลือที่พึ่งใดๆ อีกต่อไป หมุยลี่กรีดร้องอย่างไม่เป็นภาษา จนทำให้อากวงที่อยู่ห้องถัดไปสะดุ้งตื่นด้วยเสียงร้องดังลั่น

งานศพของม้าผ่านไป โดยที่หมุยลี่ไม่ได้ไปร่วมงานเพราะตั้งท้อง คนที่เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงก็ไม่พ้นลูกสาวคนรองของม้า ส่วนลูกชายคนโตแม้จะไม่ได้ช่วยงานได้เท่ากับน้องสาว แต่ก็ยังทำได้มากกว่ากวง ซึ่งได้แต่นั่งซึมกะทือ

ตลอดช่วงเวลานั้น ป้าชบา ลุงมนตรี และแสงเดือนก็คอยดูแล คอยหาข้าวปลาอาหารให้กินไม่เคยขาด เพราะกวงก็ไม่เคยสนใจเมียท้องแก่เลย

แม้จนกระทั่งหมุยลี่คลอด คนที่เป็นธุระพาไปก็คือเพื่อนบ้าน ในขณะที่กวงผู้เป็นสามี ก็ยังไม่กลับจากงานศพ และถึงกลับเข้ามาที่บ้าน ก็ต้องแวะดื่มให้เมาก่อนที่จะเข้ามานอนในบ้านทุกครั้งไป

 

อากงลืมตาขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเปไปหมด ความทรงจำทุกอย่างกลับคืนมา เขาร้องไห้ออกมาอย่างสุดกลั้น แม้จะรู้ว่าตนเองนิสัยไม่ค่อยดีเท่าไร แต่ไม่เคยคิดเลยว่าจะเลวได้เพียงนี้ ถึงขนาดปล่อยให้แม่ต้องลำบาก แล้วพอจะมีเมีย ก็เกิดจากความไม่ยับยั้งชั่งใจ ทำลายผู้หญิงคนหนึ่งให้พินาศ ซ้ำยังไม่เคยดูแลให้มีความเป็นอยู่ที่ดี

อากงยังจำเสียงกรีดร้องของข้าวฟ่างและปันปันในวันนั้นได้ดี วันที่ผู้หญิงสองคนนั้นหวาดกลัวกับการถูกคนที่แข็งแรงกว่าใช้กำลังบังคับข่มเหง แล้วมันต่างอะไรกับเสียงร้องของหมุยลี่ในวันนั้น ความพยายามที่จะดิ้นรนเอาตัวรอด แต่ก็ไม่รอด…มันเกิดจากความหยาบในใจของมนุษย์เพศที่แข็งแรงกว่า ทำร้ายคนที่ไม่มีทางสู้อย่างน่าสะอิดสะเอียน

อากงที่ใช้ชีวิตเป็นคนมายี่สิบปี แต่มาเรียนรู้เอาเมื่อหมดลมหายใจไปแล้วหลายสิบปี เขายังคงร้องไห้อย่างหนัก เมื่อมองย้อนกลับไป จากสายตาของคนที่เรียนรู้ความอบอุ่นของครอบครัว และได้รับความเป็นห่วงเป็นใยจากคนรอบข้าง ถ้านับจากวันที่ลืมตาดูโลกจนตายไป จนมาถึงวันนี้ ช่วงเวลานี้เป็นช่วงเวลาที่เขาได้เรียนรู้มากที่สุด

อากงพยายามหาผ้ามาอุดที่ปาก เพราะกลัวว่าเสียงสะอื้นจะเล็ดลอดออกไปนอกห้อง สิ่งที่เขาปฏิบัติต่อหมุยลี่มันช่างชั่วช้าเกินทน ตั้งแต่วันที่หมุยลี่ย้ายขึ้นไปนอนข้างบนบ้าน เขาก็ไม่ได้ไยดีต่อหญิงสาวที่นอนข้างกาย กลับรู้สึกรังเกียจเสียด้วยซ้ำ โทษว่าทุกอย่างเกิดจากความเมา เขายังโทษฟ้าโทษดิน ว่าเป็นเพราะหมุยลี่ น้องเดือนถึงได้หลุดมือ

เขาไม่เคยรู้ตัวเลย ว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพราะตัวเองทั้งนั้น แล้วต่อให้ไม่มีหมุยลี่ น้องเดือนก็ไม่มีทางที่จะมารักใคร่ชอบพอกับกวง

ใครมันจะไปฝากชีวิตกับคนไม่เอาไหนล่ะ

ถ้าเป็นไปได้ อากงอยากจะขอโทษหมุยลี่…ขอโทษอย่างจริงใจ ถึงแม้ว่าที่ผ่านมาจะไม่เคยรัก แต่ในวันนี้ เขาพูดได้เต็มปากว่าเขาเคารพเธอ เคารพในความใจสู้ เคารพในความซื่อสัตย์ของหมุยลี่ที่มีต่อแม่ของเขาเอง และกับคำสัญญาที่จะดูแลลูกในท้องให้ดีที่สุด

อากงเปิดลิ้นชักของอาม่า หยิบกระดาษและปากกามาเขียนจดหมายด้วยความยากลำบาก เพราะไม่ได้จับปากกาเขียนหนังสือมาหลายสิบปี แต่ครั้งนี้ อากงกลั่นออกมาจากทุกสิ่งที่อยู่ในใจ เขียนไปก็สะอื้นไป เขาเขียนไว้สองฉบับ แล้วเอากระปุกครีมวางทับ

เหมือนลากสิ่งที่อยู่ในใจทั้งมวลมาตีแผ่เป็นตัวหนังสือ เหมือนถูกโบยตีด้วยถ้อยคำของตนเอง อากงร้องไห้อย่างที่ไม่เคยร้องมาก่อนในชีวิต ความทุกข์ใจของชายชราที่มันถาโถมมาเมื่อเขาตายไปแล้ว แล้วจะแก้ไขอะไรได้ทัน เขายังคงสะอื้นจนตัวโยน แม้จะเอาผ้าขนหนูมาอุดที่ปากเพื่อไม่ให้มีเสียง แต่ยิ่งร้องก็ยิ่งรู้สึกเหมือนจะขาดใจ

“อาม่าคะ อาม่าตื่นหรือยัง” เสียงเฉิดโฉมร้องจากหน้าประตู ก่อนจะตัดสินใจเปิดประตูเข้ามา เห็นสภาพอาม่าหมดสติ นั่งคอพับไม่เป็นท่า มือยังกำผ้าขนหนูแน่น

“ว้าย…อาม่า เป็นอะไรคะ…โอ๊ย ทำไงดี” เฉิดโฉมรีบโทรศัพท์ตามรถพยาบาล หลังจากนั้นก็โทรศัพท์ตามคุณพีร์ คุณชัย และคุณแจงทันที

“เดี๋ยวผมไปเจอที่โรงพยาบาลเลยฮะพี่เฉิด ฝากอากง…เอ่อ อาม่าด้วยนะฮะพี่เฉิด” เสียงชายหนุ่มร้อนรนไม่แพ้กัน

ไม่เกินครึ่งชั่วโมง รถพยาบาลก็แล่นมาถึงหน้าบ้าน เจ้าหน้าที่พากันมาช่วยยกตัวอาม่าขึ้นไปนอนบนเปล แล้วเข็นขึ้นรถพยาบาล โดยมีเฉิดขอติดตามไปด้วย

เสียงรถพยาบาลแล่นออกไปแล้ว…แต่เสียงสะอื้นยังคงดังอยู่ในเสาต้นนั้น

 



Don`t copy text!