คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 15 : เป็นปีศาจ

“คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน” เมื่ออยู่ดีๆ ชีวิตวัย 29 ปีอันแสนอบอุ่นก็ต้องวุ่นวาย เมื่ออาม่าผุดพูดประโยคสุดประหลาดกลางพายุกระหน่ำว่า ‘อั๊วคืออากง อั๊วตายไม่รู้ตัว!’ ภารกิจสืบหาการตายของผีอากงสุดโบ๊ะบ๊ะจึงเริ่มขึ้น โดยมีผู้ช่วยเพียงคนเดียวคือแม่หมอสาวสื่อวิญญาณสายโอตาคุ งานนี้ความจริงจะคลายหรือจะปวดหัวกว่าเดิม? นิยายคอมเมดี้-สืบสวนแฟนตาซี โดย สีหมอก ดอกรัก ได้ที่ anowl.co

หลังจากที่สองแม่ลูกกลับไปแล้ว ทั้งสามคนยังนั่งดื่มกาแฟกันต่ออีกครู่หนึ่ง จากตอนแรกที่คิดว่าจะพาอากงออกมาเที่ยวให้หายจากอาการเซื่องซึม กลายเป็นต้องมาผจญภัย

“แล้วฟ่างจะบอกแม่หรือเปล่าล่ะ” ชายหนุ่มหันมาถามเพื่อนคู่หู

“โห…ให้รู้ไม่ได้เลยนะ ไม่งั้นแม่เราแย่แน่เลย ยิ่งตอนนี้เขามีเราแค่คนเดียวให้ยึดเหนี่ยวตั้งแต่พ่อไม่อยู่ ขืนรู้ว่าเราเจออะไรไม่ดี คงป่วยกันไปเลยแหละ…นี่เราว่าจะใส่หน้ากากอนามัยเข้าบ้าน แล้วบอกแม่ว่าเจ็บคอ เขาจะได้ไม่เห็นว่าเราโดนตบจนปากแตก” หญิงสาวพูดพลางหยิบตลับแป้งขึ้นมาเปิดกระจกดูแผลตัวเอง “เดี๋ยวคงต้องกินยาแก้ไข้ด้วย ดีนะ พรุ่งนี้วันอาทิตย์ เราตื่นสายได้”

“ฟ่างเก่งนะ ลุกขึ้นมาเตะมันซะหมอบเลยอะ” ชายหนุ่มชื่นชม

“ก็เพราะกระบอกน้ำของพีร์ด้วยแหละ ไม่อย่างนั้นเราก็ไม่ได้จังหวะ ตัวมันก็หนัก แล้วมาคร่อมเราไว้อีก …ขยะแขยง” หญิงสาวนึกแล้วยังขนลุกไม่หาย

“นึกสภาพสิ เราไม่ได้สมยอม มาใช้กำลังกันนี่ใช้ไม่ได้จริงๆ ถ้ากลับกันนะ ไอ้บ๊อบบี้มันเป็นฝ่ายโดนกระทำแบบนี้บ้าง มันก็ไม่ชอบเหมือนกันแหละ เจ้าประคู้ณ…ขอให้มันโดนขังคุกไปยาวๆ เลย” หญิงสาวยกมือท่วมหัว

“แล้วฟ่างโอเคมั้ย หมายถึงสภาพจิตใจน่ะ…” พีร์ยังคงเป็นห่วง เพราะอาการทางกายไม่น่าจะเป็นอะไรแล้ว แต่ที่มันตบฟ่างซะเลือดกบปาก นึกแล้วแค้น

“คงยังมีผวาอยู่หรอก เดี๋ยวก็ดีขึ้น…นี่โชคดีนะ เรานึกถึงเทพที่บ้านพีร์ อยากให้เขาไปบอกพีร์ให้มาช่วยเรา แล้วเขาก็ช่วยจริงๆ…เขาเรียกคนดีผีคุ้ม…โอย เจ็บปากแฮะ” หญิงสาวโอด

“เออ มิน่าล่ะ อากงถึงได้บอกว่าเทพมาบอกเอง แล้วให้เราขับรถไปตามทางที่ท่านบอก” ชายหนุ่มหันไปมองเพื่อนที่เอามือแตะปากที่มีแผลอย่างสงสาร

“อย่าเพิ่งพูดอะไรเยอะเลย น่าจะระบม…เดี๋ยวเราพาฟ่างกลับไปเอารถที่จอดทิ้งไว้ก่อน จะได้รีบกลับบ้านไปพักผ่อน…หรือให้เราขับพาฟ่างไปส่งที่บ้าน แล้วพรุ่งนี้ค่อยมารับฟ่างไปเอารถดี”

“ไม่ต้องหรอก เราไหว เดี๋ยวแม่สงสัยว่าทำไมทิ้งรถไว้…อย่าให้มีพิรุธดิ เดี๋ยวเขาเป็นห่วง”

พีร์ขับรถไปส่งหญิงสาวถึงที่จอดรถ แล้วรอจนกระทั่งเธอเข้าไปนั่งในรถและขับออกไป ชายหนุ่มตัดสินใจขับรถตามดูให้แน่ใจว่ากลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย เพราะฟ่างเองก็บาดเจ็บ พอเห็นหญิงสาวเข้าไปในบ้านเรียบร้อย เขาจึงพาอากงกลับบ้าน

“กงไม่เคยรู้เลย ว่ามันน่ากลัวขนาดนี้… ” อากงพึมพำเบาๆ เมื่อขึ้นมานั่งในรถเรียบร้อยแล้ว ก่อนจะหลับตาลง…

…ความทรงจำของชายชรากลับมาแล้ว จำได้ทุกอย่างแล้วจริงๆ เสียงร้องด้วยความหวาดกลัวของข้าวฟ่างและปันปัน ทำให้กวงจำมันได้แล้ว วันที่เซี่ยงชุนอึกแรกเข้าปาก แล้วหลังจากนั้นเขาก็ขาดมันไม่ได้อีกเลย…

กวงนั่งพิงรั้วของพื้นที่รกร้างที่อยู่ข้างบ้านแล้วหลับไป พอตื่นขึ้นมาเขายังไม่สร่างเมา จึงยกขวดในมือกรอกใส่ปากซ้ำเข้าไปอีกหลายอึก เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามันเป็นเวลาเท่าไรแล้ว คงจะดึกแล้วกระมัง เพราะทุกบ้านปิดไฟนอนกันหมดแล้ว แสงฟ้าแลบมาจากขอบฟ้าไกลๆ จากนั้นสักพัก เสียงฟ้าร้องก็ตามมาเป็นระยะๆ ละอองฝนค่อยๆ โปรยปรายลงมา จนกระทั่งหนักขึ้นเรื่อยๆ ลมกระโชกแรงจนกวงต้องเดินโซซัดโซเซไปด้านหลังบ้าน เสียงฟ้ายังคงร้องไม่หยุด พร้อมกับฝนที่ตกหนักจนแทบจะมองไม่เห็นถนนในซอย

เขาลัดเลาะผ่านต้นไม้ที่ขึ้นรกเรื้อ แล้วเดินย่ำไปตามทางที่ชุ่มไปด้วยน้ำฝนด้วยความเคยชิน จนเข้าไปถึงด้านหลังห้องแถว ประตูหลังบ้านไม่ได้ล็อก แต่มีเศษผ้าขี้ริ้วเสียบคาไว้ระหว่างประตูและกรอบประตู เพื่อให้ประตูปิดแน่น ชายหนุ่มดึงผ้าขี้ริ้วที่คั่นประตูไว้แล้วเหวี่ยงไปอย่างไม่ไยดี ประตูก็เปิดออกอย่างง่ายดาย พอเข้าไปด้านใน เขาก็ล็อกประตูอย่างแผ่วเบา แล้วเดินสะเปะสะปะจะขึ้นไปนอน แต่สายตาเหลือบไปเห็นมุ้งที่กางอยู่ตรงข้างเก๊ะของม้า

นังตัวดี ทำอะไรก็ดีไปเสียหมด ขนาดม้ายังชมว่ามันดี ซื่อสัตย์ ม้าก็ช่างกระไร เห็นคนอื่นดีกว่าลูก แล้วไอ้ชาญอีกคน ดีที่มันไม่ได้นอนที่นี่ ยิ่งคิดก็ยิ่งแค้น ไม่เคยต้องเจ็บต้องอายขนาดนี้มาก่อน

เรื่องน้องเดือนนี่ก็หมดกัน! กว่าจะรวบรวมเงินจนไปซื้อแหวนให้เขาได้ ชายหนุ่มคิดโดยไม่ได้สนใจเลยว่าเงินทองที่รวบรวมนั้น ไม่ได้เกิดจากน้ำพักน้ำแรงของตนเองเลย

แล้วไหนจะนังป้าของน้องเดือนมาด่าถึงหน้าบ้านขนาดนั้น มายืนอ่านกลอนให้ม้าฟัง…เขาตั้งใจจะเขียนให้น้องเดือนอ่านคนเดียวเท่านั้น ทำอย่างนี้กับพี่กวงได้อย่างไร นอกจากให้ป้าอ่านแล้วยังให้ม้ารับรู้อีก ที่สำคัญ ม้ายังตีเขาต่อหน้าอีนี่อีก…อีหมุยลี่ ไอ้พวกคนข้างบ้านนั่นก็อีก มามุงดูกัน เสือกไม่เข้าท่า

ชายหนุ่มคิดวกไปวนมาด้วยโทสะที่เข้าครอบงำ เหล้าที่เข้าปากต่อเนื่องมาตั้งแต่หัวค่ำ จึงไม่เหลือสติที่จะคอยฉุดรั้งความคิดด้านลบ

เขาเดินโงนเงนไปที่มุ้งหลังนั้น แล้วมุดเข้าไป จากนั้นเอามืออุดปากนังตัวดี จะได้สิ้นฤทธิ์ จะได้ร้องไม่ออกกันเลยมึง

หมุยลี่ที่หลับเป็นตายเพราะทำงานหนักมาทั้งวัน ซ้ำยังฝนตกให้อากาศเย็นสบาย กว่าจะรู้ตัวก็ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้แล้ว เธอพยายามกรีดร้องผ่านมือที่อุดไว้ที่ปาก แต่เสียงฟ้าฝนนอกบ้านกลบเสียงร้องของเธอหมด ร่างที่เล็กนิดเดียว จะไปสู้เรี่ยวแรงของคนที่ไม่มีสติเพราะความเมาอย่างไรได้

เสียงฟ้าร้องและฝนตกอย่างหนักต่อเนื่อง ยาวนาน กว่าจะสงบลงได้ เด็กสาวนอนน้ำตาไหล เธอรู้สึกเหมือนคนที่ไม่มีค่า ถึงได้ถูกย่ำยีอย่างไร้ความปรานี เหมือนสัตว์เดรัจฉาน ที่เขาใช้ทำงานแลกข้าวปลาอาหาร แลกตัณหา แม้แต่พ่อแม่ที่จะคุ้มกะลาหัวก็ยังไม่มี

เด็กสาวค่อยๆ คลานออกมานอกมุ้ง พร้อมกับหยิบเสื้อผ้าที่ถูกเขวี้ยงไว้ที่ปลายเท้ามาสวมให้เรียบร้อย ปวดร้าวไปหมดทั้งกายและใจ เมื่อมองกลับเข้าไปในมุ้ง ก็เห็นไอ้คนต้นเรื่องหลับอย่างไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น เธอจึงไปนั่งร้องไห้อย่างสุดกลั้นที่บันไดขั้นสุดท้าย ข้างประตูหลังบ้าน

ฝนซาลงจนเกือบหยุดสนิท เหลือแต่เพียงละอองฝอยโปรยปราย แต่น้ำตาของเด็กสาวยังคงไหลริน เหมือนจะตัดพ้อกับโชคชะตา หันไปทางไหนก็ดูจะอับจนไปเสียหมด กระทั่งมีเสียงออดแอดจากบันได อาอี๊คงจะลงมาเข้าห้องน้ำ

เด็กสาวจะหนีก็ไม่ทันเสียแล้ว อาอี๊ส่งเสียงผ่านความมืดสนิทของกลางคืนที่มืดหม่น พลางส่องไฟฉายลงมา

“นั่นใคร!” ม้าของกวงเดินอย่างระมัดระวัง จนเมื่อลงมาจนใกล้ จึงเห็นว่าเป็นหมุยลี่ที่กำลังร้องไห้อย่างหนักจนไหล่กระเพื่อม

“เป็นอะไรฮะ หมุยลี่” อาอี๊ถามด้วยความเป็นห่วง เด็กสาวกลับยิ่งร้องหนักขึ้น หญิงวัยกลางคนจึงลงนั่งที่ขั้นบันไดเสียด้วยกัน แล้วกางมือโอบเด็กสาวไว้อย่างปลอบใจ ด้วยกิริยาที่แทบไม่เคยทำกับใคร หมุยลี่ไม่พูดอะไร เพราะก้อนสะอื้นแล่นขึ้นมาเป็นริ้วๆ ได้แต่ชี้มือไปที่มุ้งที่ตัวเองใช้หลับนอนอยู่ทุกวัน อาอี๊จึงเดินไปช้าๆ เหมือนสังหรณ์ใจ

จนเมื่อมาหยุดยืนมองที่มุ้งของเด็กสาว สายตาที่ยังไม่คุ้นชินกับความมืด จึงเอาไฟฉายที่ถือติดมือมา ส่องเข้าไปในมุ้ง จะได้เห็นให้ถนัด

‘ไอ้กวง!’ ไฟฉายพลันหลุดจากมือร่วงลงไปกับพื้น ทำให้ชายหนุ่มที่กำลังนอนอย่างไม่รู้เรื่อง ได้ยินเสียง จึงผงกหัวขึ้นมา

เหมือนสายฟ้าฟาดลงมาอย่างแรง ทั้งที่ฝนหยุดสนิทจนขาดเม็ด พายุภายนอกหมดไปแล้ว แต่พายุภายในที่กำลังก่อตัวขึ้นเป็นริ้วๆ น้ำตาของคนเป็นแม่ไหลออกมาอย่างเสียใจ ผิดหวัง โกรธ ความรู้สึกมันปนเปไปหมด เธอกระชากมุ้งสุดแรงจนร่วงลงมา แล้วลากขาของชายหนุ่มด้วยแรงทั้งหมดที่มีออกมาจากกองมุ้งอย่างโกรธแค้น

“ไอ้กวง…” เสียงม้าแผดก้องกลางดึก “ไอ้ลูกเวร ไอ้ชั่ว มึงทำอย่างนี้ได้ยังไง” มือของม้าตีลงไปที่ตัวลูกชายไม่ยั้ง ตีทั้งที่รู้ว่ามันไม่มีอะไรดีขึ้น ตีทั้งที่รู้ว่าไม่สามารถแก้ไขอะไรได้แล้ว แต่มันแค้น

เด็กผู้หญิงนั่น มันขยันทำงาน มันนิสัยดี มันช่วยทุกอย่าง หนักเอาเบาสู้ มันมีน้ำใจ มันดีจนเหมือนเป็นลูกสาวอีกคนด้วยซ้ำ แต่ไอ้ลูกชายเวรนี่มันทำได้…มันทำได้ลงคอ ตั้งแต่มันขโมยเงินไปซื้อแหวน จนเขามาด่าถึงหน้าบ้าน แล้วยังมาทำระยำอย่างนี้อีก

ชายหนุ่มยังคงสะลึมสะลือจากฤทธิ์น้ำเมา ได้แต่ปัดป้องอย่างสะเปะสะปะ แต่ไม่กล้าสู้ม้า จนลุกขึ้นนั่งได้ ม้าจึงเงื้อมือตบลงไปที่ใบหน้าของชายหนุ่ม ‘เพี๊ยะ!’ เสียงลั่นเข้าที่แก้ม ดังไปจนถึงกกหูจนหน้าหัน ม้าไม่เคยลงมือทำร้ายใครเลย แต่ครั้งนี้ตบหน้าลูกชายคนเล็กฉาดใหญ่ ให้สมกับที่มันทำระยำกับผู้หญิง กับคนที่ไม่มีทางสู้

แรงตบนั่น รุนแรงพอที่จะเรียกสติให้กลับคืนมา กวงค่อยๆ ลำดับเหตุการณ์ พอนึกได้ว่าทำอะไรลงไป ก็รู้สึกละอายจนไม่กล้าสู้หน้าม้า

แล้ววันนี้มันวันอะไรวะเนี่ย ตั้งแต่ป้าชบาเอาแหวนที่อุตส่าห์เอาไปให้หนูเดือนมาคืน จนม้าตีต่อหน้าชาวบ้าน จนเมา แล้วมาโดนซ้ำอีก ทำไมมันซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้

“อั๊ว…อั๊ว ขอโทษ” ชายหนุ่มไม่รู้จะพูดอะไรได้ดีกว่านั้น

“ไม่ต้องมาขอโทษกู ไอ้ลูกไม่รักดี” ม้าโมโหจนขึ้นกูแล้วในเวลานั้น “มึงต้องไปขอโทษไอ้หมุยลี่ มึงทำระยำอย่างนั้นได้ยังไง”

จากตรงนั้น ชายหนุ่มค่อยๆ คลานไปกับพื้น แล้วหันมองไปทางบันไดบ้านที่หมุยลี่นั่งร้องไห้อยู่

“อั๊ว ขอ…ขอโทษ นะ อาหมุย”

“กูจะให้อาหมุยเป็นเมียมึง” ม้าประกาศิต

พิธียกน้ำชาจัดขึ้นอย่างเงียบๆ ในร้านชำ เพราะไม่ต้องการให้เอิกเกริก วันนั้นม้าให้ปิดร้านหนึ่งวัน แขกที่มางานมีเพียงพี่ชาย พี่สะใภ้ พี่สาว และพี่เขย ป้าชบา และลุงมนตรีเท่านั้น ส่วนพ่อและแม่แท้ๆ ของหมุยลี่ไม่สามารถติดต่อได้ ถึงตอนนี้ก็ไม่รู้ไปอยู่กันที่ไหนแล้ว ม้าจึงรับเป็นแม่ให้ทั้งเจ้าบ่าว และเจ้าสาว

เด็กสาวเงยหน้าขึ้นมองทุกคน อย่างน้อยแม้เธอจะเคราะห์ร้าย แต่ชีวิตก็คงไม่อับจนจนเกินไป อย่างน้อยก็ยังมีอาอี๊ ที่ไม่ใจไม้ไส้ระกำ

“หมุยลี่ ลื้อเป็นคนดี ขยัน ซื่อสัตย์…จากวันนี้ ขอให้เรียกอั๊วว่าม้า…ที่ผ่านมา อั๊วขอโทษ ที่อั๊วปกป้องลื้อไม่ได้…แต่นับจากนี้ ลื้อเป็นลูกสาวอั๊ว…อั๊วจะปกป้องลื้อ ในฐานะของลูกสาวอั๊ว…ขอให้ความดีคุ้มครองลื้อนะ” ม้าพูดช้าๆ ชัดเจนทุกถ้อยคำ แล้วลูบหัว ‘ลูกสาว’ อย่างอ่อนโยน

“ค่ะ…ม้า…” หมุยลี่พูดได้เพียงแค่นั้นก็น้ำตาร่วง ม้าเป็นคนแรกในชีวิต ที่ทำให้หมุยลี่รู้จักความรัก ความอบอุ่น รักเหมือนแม่คนหนึ่ง ที่หมุยลี่ไม่เคยได้รับเลยจากพ่อแม่แท้ๆ

“ส่วนลื้อ…ไอ้กวง…จากนี้ขอให้กลับตัวเสียใหม่ เป็นคนดีให้สมกับที่มีเมียแล้ว” ม้าอวยพรสั้นๆ

จนเมื่อการแต่งงานที่แสนเรียบง่ายจบลง หมุยลี่ก็ย้ายขึ้นไปนอนข้างบนบ้าน แต่ก็ยังคงตื่นแต่เช้ามืดเพื่อทำงานบ้าน และจัดร้านเหมือนที่เคยเป็น ไม่มีอะไรที่ทำให้ความขยันขันแข็งของเธอลดลง

ในขณะที่ม้ากลับอ่อนแรงลงไปทุกวัน ตั้งแต่วันที่เกิดเรื่อง วันนั้นม้าถึงกับล้มป่วย จากนั้นม้าก็ดูจะเหนื่อยง่าย ต้องลงไปนั่งแล้วเอาพัดมาโบกให้คลายร้อน ทำงานได้สักพักก็ต้องลงนั่งเพื่อพักผ่อน แต่ก็ยังดีที่กวงมาคอยช่วยงานในร้านอยู่บ้าง ทำให้ม้าเบาใจขึ้นมาเพียงเล็กน้อยก็ยังดี

ป้าชบาพาหนูเดือนไปส่งขึ้นรถเมล์หน้าปากซอยทุกวัน ตกเย็นก็ไปยืนรอรับ บางทีลุงมนตรีว่างจากงาน ก็ไปรับไปส่งที่ป้ายรถเมล์ ไม่ปล่อยให้เดินคนเดียวเลย กวงได้แต่มองตามอย่างขัดใจ

‘แทนที่จะได้เมียสวย กลายเป็นได้อีหมุยมาทำเมีย สวยก็ไม่สวย’ กวงคิดอย่างขัดใจทุกครั้งที่เห็นป้าหรือลุงพาหนูเดือนเดินผ่านหน้าบ้าน

ตกเย็น พอปิดร้านเรียบร้อย ก็กลายเป็นเรื่องประจำที่เขาต้องแอบออกไปจิบสักเป๊กสองเป๊ก…ก็นิดหน่อย จะเป็นไรไป พอให้หายอยาก นานวันเข้า ก็เลยกลายเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้ จนม้าคร้านจะห้าม

“มันโตจนมีเมียแล้ว ถ้ายังคิดไม่ได้ ก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว” ม้าเคยพูดกับเพื่อนบ้านที่หวังดีเดินมาบอกว่าเห็นกวงไปนั่งจิบทุกวัน

จนเวลาผ่านไปเดือนเศษๆ เสียงโอ๊กอ๊ากดังมาจากหลังบ้านในเวลาเช้าตรู่ ม้าได้ยินจึงเดินมาถามหมุยลี่ที่กำลังนั่งยองๆ โก่งคออาเจียนอยู่ใต้ต้นมะกรูดหลังบ้าน

ม้านั่งมองด้วยความสงสัย สัญชาตญาณของคนเป็นแม่ ทำให้ม้าต้องถามเพื่อความแน่ใจ

“อาหมุย! เลือดลื้อขาดหรือเปล่า” ม้าถามพลางลูบหลังให้เด็กสาว หมุยลี่ชะงัก แล้วคิดอยู่สักพัก

“เดือนที่แล้วไม่มาอะม้า…หรือหนูจะท้องเหรอ” หมุยลี่เดาจากสีหน้าของม้า จึงถามด้วยความตกใจ ถึงจะแต่งงานอย่างถูกต้องแล้ว แต่เธอก็ยังรับไม่ทันกับความเปลี่ยนแปลง

“ลองดูก่อน อาจจะใช่ก็ได้…ถ้ายังขาดอยู่อะนะ เดี๋ยวอั๊วจะไปหายาบำรุงมาให้กิน”