
คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 17 : หญิงที่แบกทุกสิ่งไว้บนบ่า
โดย : สีหมอก ดอกรัก
![]()
“คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน” เมื่ออยู่ดีๆ ชีวิตวัย 29 ปีอันแสนอบอุ่นก็ต้องวุ่นวาย เมื่ออาม่าผุดพูดประโยคสุดประหลาดกลางพายุกระหน่ำว่า ‘อั๊วคืออากง อั๊วตายไม่รู้ตัว!’ ภารกิจสืบหาการตายของผีอากงสุดโบ๊ะบ๊ะจึงเริ่มขึ้น โดยมีผู้ช่วยเพียงคนเดียวคือแม่หมอสาวสื่อวิญญาณสายโอตาคุ งานนี้ความจริงจะคลายหรือจะปวดหัวกว่าเดิม? นิยายคอมเมดี้-สืบสวนแฟนตาซี โดย สีหมอก ดอกรัก ได้ที่ anowl.co

ทุกคนนั่งรอคอยหน้าห้องฉุกเฉินอย่างใจจดใจจ่อ จนกระทั่งพยาบาลเดินออกมาถามหาญาติคนไข้
“ญาติคุณมาลีค่ะ” ชัยยกมือขึ้น แล้วเดินเข้าไปหาคุณพยาบาลทันที
“ผมเป็นลูกชายครับ แม่ผมเป็นยังไงบ้าง”
“ปลอดภัยดีค่ะ เกลือแร่ในร่างกายไม่สมดุล ยังไงคงต้องนอนพักดูอาการต่อค่ะ เดี๋ยวจะย้ายคนไข้ขึ้นไปพักบนวอร์ดนะคะ เดี๋ยวสักครู่จะมีเจ้าหน้าที่การเงินมาพูดคุยเรื่องห้องพักค่ะ”
ทุกคนถอนหายใจอย่างโล่งอกแล้วรอเวลาย้ายอาม่าขึ้นไปข้างบน พีร์รีบโทรศัพท์ไปบอกข้าวฟ่างว่าอาม่าปลอดภัย เพราะข้าวฟ่างจะตามมาเยี่ยมตอนเลิกงาน
จนเมื่อได้ห้องพักแล้ว ป๊ากับแม่และพี่เฉิดจึงขึ้นไปรออาม่าข้างบนห้อง ในระหว่างนั้นพีร์ขอกลับไปที่บ้าน เพื่อไปเตรียมเสื้อผ้าสำหรับมานอนเฝ้าไข้อาม่า
จนพีร์กลับมาที่โรงพยาบาลอีกครั้งพร้อมกระเป๋าเสื้อผ้า ก็พบว่าอาม่ามานอนอยู่ในห้องพักฟื้นแล้ว แต่ยังคงหลับสนิท เขามองสายน้ำเกลือและอุปกรณ์ที่วัดค่าต่างๆ ของอาม่าแล้วก็ได้แต่สะท้อนใจ ที่นอนอยู่นี่เป็นร่างกายของอาม่า แล้วอากงในร่างอาม่าจะเป็นอย่างไร หรือจะป่วยไปด้วยกัน
อาม่าค่อยๆ ขยับตัว และลืมตาขึ้นช้าๆ พีร์รีบมายืนเกาะข้างเตียง ชัยเกาะข้างเตียงอยู่อีกฝั่ง ถัดไปมีแจงและเฉิดมองดูด้วยสายตาเป็นห่วง
“ม้า…เป็นยังไงบ้าง” ชัยถามอาม่าเป็นคนแรก พร้อมกับลูบหลังมือของผู้ชราด้วยความเป็นห่วง
อาม่าพยักหน้าเบาๆ แล้วเหมือนทำปากขมุบขมิบ สักพักจึงพูดด้วยเสียงอันเบาว่า “ไม่ต้องห่วงม้า” จากนั้นจึงหันหน้ามามองหลานชาย แล้วพูดเบาๆ กับหลาน
“พีร์…นี่ม่าเอง”
เสียงเคาะประตูดังขึ้น แล้วคุณหมอกับพยาบาลก็เดินเข้ามาเพื่อเยี่ยมคนไข้ พอเห็นว่ามีญาติอยู่กันครบ จึงเล่าอาการคนไข้เพื่อให้คลายกังวล
“ไม่ต้องกังวลนะครับ คนไข้ขาดโพแทสเซียม ก็เลยหมดสติไป โชคดีที่มาโรงพยาบาลได้เร็ว แต่อย่างอื่นก็ไม่มีอะไรต้องกังวลนะฮะ นอนดูอาการ ถ้าไม่มีอะไร อีกวันสองวันก็น่าจะกลับบ้านได้”
พอหมอกำหนดเวลากลับบ้าน ก็ทำให้คนที่เฝ้าไข้คลายกังวลไปได้มาก แต่พี่เฉิดซึ่งยังคงเป็นห่วงอยู่ อาสาเฝ้าไข้
“นะคะคุณพีร์…ให้พี่เฉิดเฝ้าเถอะ”
“ผมเฝ้าคืนนี้ แล้วคืนพรุ่งนี้พี่เฉิดค่อยเฝ้าละกัน เนอะ ผลัดกันไง ดีมั้ย วันนี้ให้ผมเฝ้านะอาม่า” ชายหนุ่มรีบหันไปขอความเห็นจากผู้ชราทันที ซึ่งอาม่าก็พยักหน้ารับ พี่เฉิดจึงต้องล่าถอยกลับไป
ตอนค่ำ ข้าวฟ่างก็เดินทางมาถึง หลังจากสวัสดีทักทายทุกคนในครอบครัวของพีร์แล้ว ชายหนุ่มก็ส่งสัญญาณด้วยการขยิบตา แต่ก็ยังแปลไม่ออกว่ามันคืออะไร จนเมื่อทุกคนกลับบ้านไปหมดแล้ว ชายหนุ่มจึงบอกคู่หูว่า
“ฟ่าง…นี่อาม่า ไม่รู้ว่าอากงไปอยู่ไหนแล้ว”
“เออ…มิน่า…เรามองไม่เห็นอากงในนี้…”
อาม่าค่อยๆ ขยับตัว “ฟ่าง…”
“ขา…อาม่า…รู้จักฟ่างด้วย” ข้าวฟ่างยิ้มอย่างดีใจจนตาหยี
“อาม่ารู้ตัวตลอด…บางทีก็หลับไป แต่ส่วนใหญ่จะรู้ตัวตลอดน่ะแหละ ช่วยอาม่าหน่อยได้มั้ย” หญิงชราเอื้อมมือข้างที่ไม่มีสายน้ำเกลือมาจับมือหญิงสาว
“อาม่าอยากเจอแสงเดือน ถ้าไม่ลำบาก ช่วยพามาหาอาม่าหน่อย”
“ได้สิคะอาม่า พรุ่งนี้วันศุกร์พอดีเลย ตอนเย็นเลิกงานหนูจะไประยอง แล้ววันเสาร์หนูจะพาคุณยายมาหาอาม่านะคะ”
อาม่ายิ้มอย่างดีใจ ก่อนจะหลับตาลงไปอีกครั้ง จนเมื่อเห็นอาม่าหลับสนิท สองหนุ่มสาวจึงชวนกันลงไปข้างล่าง แล้วออกไปข้างนอกโรงพยาบาล เพราะว่าด้านในมีเจ้าที่เจ้าทางเฝ้าประจำ ทำให้ไม่สามารถติดต่อกับเทพได้ สิ่งที่อยากจะรู้มากที่สุดในเวลานี้ก็คือ อากงไปอยู่ไหน
ทั้งสองเดินออกมาจนถึงนอกรั้วโรงพยาบาล ผู้คนเดินขวักไขว่ แถมการจราจรหน้าโรงพยาบาลช่วงหัวค่ำก็ยังจอแจ เห็นทีไม่น่าจะพบกับท่านได้ง่ายๆ แน่เลย เพราะถึงเทพบ้านพีร์จะชอบบุฟเฟต์ โต๊ะแชร์ แต่ก็ไม่น่าจะชอบความจอแจแบบนี้
ทั้งสองยืนรอกันอยู่พักใหญ่ ฟ่างเริ่มถอดใจ หันมาบอกชายหนุ่มที่มีท่าทางว้าวุ่นใจไม่แพ้กัน
“ท่านคงไม่ว่างแหละพีร์ ถ้าท่านมาได้ก็มาไปนานแล้ว…เดี๋ยวเรากลับบ้านก่อนแล้วกัน ค่ำแล้วด้วย พรุ่งนี้เย็นเราจะไปหาคุณยายแล้วพามาหาอาม่าวันมะรืนนะ”
“ขอบคุณนะฟ่าง สำหรับทุกอย่างเลย…ฟ่างสำคัญกับครอบครัวเรามากเลยนะ…อ้อ…คุณยายฟ่างก็สำคัญมากด้วยเหมือนกัน” ชายหนุ่มพูดเขินๆ พลางจ้องตาข้าวฟ่าง ทำเอาหญิงสาวตรงหน้าอดที่จะมองตาแล้วยิ้มรับไม่ได้
ท่ามกลางความจอแจ รถราวิ่งกันขวักไขว่ ผู้คนต่างเดินไปมาอยู่หน้าโรงพยาบาล แต่โลกของชายหนุ่มและหญิงสาวมีเพียงเสียงของคนสองคน ไม่มีใครจะเข้ามาแทรกได้
ข้าวฟ่างเหมือนรู้สึกตัวก่อน “พีร์…เรากลับบ้านก่อนนะ เดี๋ยวจะดึก…พรุ่งนี้เราไม่เข้ามาที่นี่นะ จะเลยไประยองเลย” ชายหนุ่มยิ้มรับ แล้วเดินไปส่งข้าวฟ่างที่รถ
เช้าวันศุกร์ ชายหนุ่มที่เมื่อคืนนอนเฝ้าอาม่า แต่เหมือนไม่ได้นอนเลย เพราะพยาบาลต้องคอยมาวัดความดัน และตรวจดูอาการของอาม่าแทบจะทุกชั่วโมง เล่นเอางัวเงียจนไม่อยากจะลุก แต่งานก็ต้องทำ ลางานเรื่อยเปื่อยก็จะกลายเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบ
“อาม่าฮะ เดี๋ยวผมไปทำงานก่อนนะฮะ สายๆ พี่เฉิดมาเฝ้า อาม่าอยู่ได้เนอะ” ชายหนุ่มถามด้วยความละล้าละลัง
อาม่าซึ่งเช้านี้อาการดีขึ้นมากแล้ว สีหน้าสดใสกว่าเมื่อวานมาก กำลังนั่งเอนๆ ดูโทรทัศน์อย่างเพลิดเพลิน ก็พยักหน้าไล่ให้หลานไปทำงาน
“ไปเถอะพีร์…อาม่าสบายดีแล้ว ไม่ต้องห่วง…ไปทำงานซะ คนเราต้องมีความรับผิดชอบ” ขนาดอาม่าป่วย ยังไม่วายสอน
ในห้องครัวขนาดเล็กของที่ทำงาน พีร์เดินตาปรือเข้ามากดกาแฟสองช็อต ใส่กระบอกที่มีรอยบุบเพราะเอาไปเขวี้ยงหัวบ๊อบบี้ ชายหนุ่มมองรอยบุบแล้วก็คิดถึงคนที่เป็นต้นเหตุให้เขาต้องเขวี้ยงกระบอกแล้วก็ยิ้มอยู่คนเดียว จนกระทั่งเวลาผ่านไปสักพัก แม่สาวกระบอกบุบก็เดินเข้ามาในห้องครัวแล้วส่งข้าวเหนียวหมูปิ้งให้
“อะ เราซื้อมาฝาก” ชายหนุ่มยื่นมือมารับ แล้วลงนั่งกินข้าวเหนียวหมูปิ้งด้วยกัน
“เมื่อคืนเทพมาเข้าฝันฟ่างหรือเปล่า”
“หึ…ไม่อะ แปลกดี… ” หญิงสาวเคี้ยวข้าวเหนียวอย่างเอร็ดอร่อย “คงยังไม่ถึงเวลาแหละ เราว่านะ…แล้วเราว่าคนที่รู้เรื่องดีที่สุด ก็คืออาม่า…” หญิงสาวพูดจบก็ทำตาโตอย่างนึกขึ้นได้ “เออ…เมื่อคืนเราโทรคุยกับคุณยาย เราไม่ต้องไประยองละ เพราะพรุ่งนี้พี่ป๋องจะเป็นสารถี พาคุณยายมานอนค้างบ้านแม่เรา พี่ป๋องเขามีนัดเลี้ยงรุ่นกับเพื่อนที่นี่พอดี”
“ดี จะได้ไม่เหนื่อย…เราก็เกรงใจฟ่าง” สีหน้าชายหนุ่มทั้งเต็มไปด้วยความเกรงใจและขอบคุณ “เราว่าพรุ่งนี้ก็น่าจะออกจากโรงพยาบาลแล้วนะ …เมื่อเช้าลุกขึ้นมาดูทีวีได้แล้ว”
จะว่าไปก็ไม่นานมานี้เอง ที่หญิงสาวเข้ามาพัวพันกับความประหลาดของครอบครัวนี้ แต่ก็ผูกพันเหมือนรู้จักกันมานาน ที่แท้แล้ว มันผูกพันกันมาตั้งแต่รุ่นย่ารุ่นยายเลยด้วยซ้ำ ข้าวฟ่างจึงรู้สึกยินดีอย่างมากที่อาม่าอาการดีขึ้น ก็เหลือแต่อากง ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไป
สายๆ วันเสาร์ อาม่ากลับจากโรงพยาบาล โดยชัยและแจงเป็นคนไปรับ ส่วนพีร์รออยู่ที่บ้านเพราะที่นั่งในรถไม่พอ เมื่ออยู่คนเดียวในบ้านที่เงียบสงบ ชายหนุ่มคิดถึงอากงจับใจ ป่านนี้จะไปอยู่ที่ไหน เขาจึงเดินออกไปที่ประตูรั้ว เสาต้นนั้นยังอยู่เหมือนที่เคยเป็น ขี้จิ้งจกที่อากงเคยชี้ให้ดูก็ถูกล้างไปแล้ว โคมไฟที่เคยหลุดลงมาเมื่อพายุครั้งก่อน เขาก็เป็นคนเปลี่ยนให้เรียบร้อยเหมือนใหม่
“อากง…อยู่ในนี้หรือเปล่า…ผมคิดถึงนะ เป็นยังไงบ้าง อยู่ๆ ก็หายไป เกิดอะไรขึ้น…อาม่าป่วยนะ แต่ก็หายดีแล้ว วันนี้จะได้กลับบ้านแล้วนะอากง คุณยายแสงเดือนก็จะมาเยี่ยมอาม่าด้วยนะ…ถ้าอากงยังอยู่ หาวิธีกลับมาได้มั้ย ทุกคนคงดีใจนะอากง”
ชายหนุ่มมองเสาอย่างเศร้าสร้อย…ไม่มีสัญญาณใดๆ ทั้งสิ้น ว่าจะมีวิญญาณหรืออะไรในนั้น แล้วเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าอากงอยู่ที่ไหน ไปเกิดหรือยัง ถ้าไป ทำไมถึงรีบ ยังไม่ทันได้ร่ำลากันเลย ชายหนุ่มเดินหันหลังกลับไป จึงไม่ทันได้ยินเสียงถอนหายใจอย่างแผ่วเบา
เกือบเที่ยง รถยนต์ของชัยแล่นเข้ามาจอดในโรงรถ เฉิดกับแจงช่วยกันพยุงอาม่าคนละข้าง ชัยช่วยหิ้วกระเป๋าเดินตามเข้าไปในบ้าน
“พีร์…เดี๋ยวป๊ากับแม่ต้องออกไปงานแต่งลูกน้องที่ชลบุรีนะ แถวบ้านสวน ไม่ไกลหรอก…ป๊าเป็นประธาน เลี่ยงไม่ได้ด้วย ฝากดูแลอาม่าหน่อย เดี๋ยวป๊ากับแม่ไปแต่งตัวกันก่อน”
“อ้าว…แล้วกลับดึกมั้ยล่ะป๊า”
“ไม่หรอก งานเริ่มเย็นๆ พอค่ำๆ ก็กลับกันละ เขาก็เกรงใจ แขกจากกรุงเทพก็เยอะ แต่บ่าวสาวเขาคนชลบุรี เลยจัดที่โน่น เขาก็ไม่อยากให้ดึก…ฝากด้วยนะเฉิด” ป๊าหันไปบอกเฉิดอีกคน แต่ก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว อาม่าหน้าตาสดใสกว่าที่เคยเสียอีก คงได้ครีมดีที่เขากับแจงไปช่วยกันเลือกมาฝากจากญี่ปุ่น ชัยคิดในใจ แต่ทำไมพี่เฉิดไม่เห็นสดใสเท่าอาม่า ครีมแบบเดียวกันแท้ๆ
“งี้ป๊าก็อดเจอกับคุณยายแสงเดือนเลยสิ วันนี้คุณยายจะมาเยี่ยมอาม่าด้วยนะ” พีร์พูดอย่างเสียดาย เพราะคุณยายแสงเดือนเห็นป๊ามาตั้งแต่เกิด
“ป๊าก็เสียดาย แต่ไม่เป็นไรหรอก ป๊าสังหรณ์ใจว่าจะได้เจอเขาบ่อยๆ นะ” ป๊าหลิ่วตาเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “ก็เขาเป็นยายของข้าวฟ่างไม่ใช่เหรอ…อาม่าเล่าให้ฟังหมดแล้ว ป๊าไปเที่ยวกับแม่แค่ไม่กี่วัน เกิดจะได้แฟนซะแล้วลูกชายเรา” ทำเอาชายหนุ่มถึงกับยิ้มเขิน
“ไปเลย ป๊ารีบไปเลย” ชายหนุ่มทำเป็นดันหลังป๊ากลบเกลื่อนความเขิน
“เดี๋ยวสิไอ้พีร์…ต้องไปแต่งตัวหล่อๆ ก่อน…ไปละ ไม่แซวละ หน้าแดงหมดแล้วนั่น” ชัยหัวเราะร่วนที่เห็นลูกชายวัยใกล้สามสิบหน้าแดงจนถึงใบหู แล้วเดินหายขึ้นไปข้างบน
จนป๊ากับแม่ออกไปจากบ้านแล้ว พี่เฉิดก็วุ่นวายกับงานบ้านต่างๆ อยู่หลังบ้าน พีร์เห็นว่าเป็นจังหวะเหมาะ จึงถามอาม่าถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น
“เรื่องบางเรื่องอะนะพีร์ มันแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว…อากงเองอาจจะทำตัวไม่ดีเท่าไหร่ แต่มันก็เป็นเรื่องเก่า…อาม่าไม่อยากให้ป๊าพีร์ต้องรู้สึกไม่ดีกับพ่อของเขา… ” อาม่ามองหลานชายที่ทำหน้าไม่เข้าใจแล้วก็ยิ้มบางๆ ปลอบใจ
“พีร์ไม่เข้าใจก็ไม่ต้องกังวลหรอกนะ…อาม่าคิดว่า อย่างน้อย อากงก็ได้เข้าใจเรื่องราวที่ผ่านมามากขึ้น…และก็ได้แต่หวังว่า…อากงจะเข้าใจอาม่าบ้าง”
สิ่งที่อาม่าพูด ชายหนุ่มก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดี กระทั่งมีเสียงรถยนต์แล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน ข้าวฟ่างนั่นเอง เขาจึงเดินไปเปิดประตูรั้ว เพื่อให้รถเข้ามาจอดด้านในบ้าน
อาม่าลุกขึ้นยืนมองเพื่อนเก่าที่เปิดประตูลงจากรถออกมาด้วยความดีใจ คุณยายแสงเดือนค่อยๆ เดินขึ้นมาบนบ้านอย่างคนสูงวัยที่มีสุขภาพดี
“หมุยลี่…” คุณยายแสงเดือนพูดได้คำเดียว แล้วก็ตรงเข้าไปกอดเพื่อนอย่างคิดถึง อาม่าก็กอดตอบ น้ำตาคลอกันทั้งสองคน
“ไม่เจอกันนานเลย แถวนี้ก็เปลี่ยนไปมากจริงๆ เจริญขึ้น ร้านชำนั่นก็ยังคล้ายๆ เดิม บ้านหลังนี้ก็เหมือนเดิมเลยนะ ตอนขึ้นบ้านใหม่เราก็ยังได้มาทำบุญ” คุณยายแสงเดือนมองรอบตัวอย่างชอบใจ “เธอกับลูกเก่งมากเลยนะ มาจนถึงวันนี้น่ะ ผ่านอะไรมาเยอะเหลือเกิน” คุณยายจับมือหมุยลี่เพื่อนเก่าไว้แน่น ส่วนอาม่าเองก็พูดน้อยตามประสา ได้แต่ยิ้มแล้วก็พยักหน้า
“ห้าสิบหก ห้าสิบเจ็ดปีเห็นจะได้ เท่ากับอายุของไช้…ก็ไม่คิดเลยนะ ว่าเฮียกวงเขาจะยังไม่ไปไหน หรือคงเป็นเพราะที่ผ่านมามันยังไม่ถึงเวลาของเขา” อาม่าพูดขึ้นอย่างหวาดหวั่น คุณยายแสงเดือนเอามือลูบหลังมือเพื่อนเหมือนปลอบใจ
พีร์ถือถาดใส่แก้วน้ำหวานเย็นชื่นใจเดินมาจากห้องครัว พี่เฉิดยกขนมตามออกมา แล้วขอตัวออกไปตลาด เพื่อไปซื้อของเตรียมทำกับข้าวช่วงเย็น
จนพี่เฉิดเดินออกไปเรียบร้อย ข้าวฟ่างมองไปทางเพื่อนชาย สังเกตเห็นความผิดปกติรอบๆ ตัวพีร์เหมือนมีหมอกมาปกคลุม ยังไม่ทันจะได้พูดอะไรออกมา ชายหนุ่มก็ลงมานั่งคุกเข่ากับพื้น ต่อหน้าอาม่า!
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 17 : หญิงที่แบกทุกสิ่งไว้บนบ่า
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 16 : เสียชาติเกิด
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 15 : เป็นปีศาจ
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 14 : เห็นปีศาจ
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 13 : ทะเลจะเยียวยาทุกสิ่ง - จริงเหรอ
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 12 : ที่เกิด - ที่ตาย
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 11 : ยืนเองก็ไม่ได้ หลักยึดก็ไม่มี
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 10 : จักรวาลจะหมุนคนที่ใช่มาให้เสมอ
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 9 : ด้วยสองมือ
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 8 : ไม่ทันได้รักก็อกหักซะแล้ว
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 7 : ตกหลุมรัก
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 6 : พ.ศ.2512
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 5 : คำสั่งเทวดา
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 4 : แม่หมอลายการ์ตูน
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 3 : เรื่องที่รู้มากกว่าหนึ่งคน จะไม่เรียกความลับ
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 2 : ผู้ชำนาญการสิงเสา
- READ คนไม่เอาถ่าน วิญญาณไม่เอาไหน บทที่ 1 : อยู่ตรงนี้นานไปก็เมื่อยขบ







