ล่องลำนำกาล บทที่ ๘/๒ : ความเข้าใจ

เมื่อคาถาอาคมยื้อดวงวิญญาณให้อยู่เหนือกาลเวลา ออกขุนแห่งกรุงศรีอยุธยาจึงยอมล่องลอยผ่านสามยุคสมัย จากอยุธยา สู่ธนบุรี ถึงรัตนโกสินทร์ ไม่ใช่เพื่อหนีความตาย… แต่เพื่อตามหาหัวใจเดิมในร่างใหม่ของหญิงอันเป็นที่รัก พบเรื่องราวนี้ใน ล่องลำนำกาล โดยสีตลา สัตตสุวรรณ นักเขียนเจ้าของรางวัลชนะเลิศ จากโครงการอ่านเอาก้าวแรก รุ่น 3

ร้านประดับยนต์ที่นายตั้วพามาตั้งอยู่ชั้นล่างอาคารพาณิชย์ย่านประตูเมือง เมื่อตะวันลับฟ้า บรรยากาศรอบข้างก็เปลี่ยนอย่างสิ้นเชิง จากร้านรวงเงียบเหงากลายเป็นถนนสายบันเทิงที่คึกคักด้วยผับและบาร์ นักท่องราตรีหลั่งไหลไม่ขาดสาย

คนออกมาต้อนรับเป็นผู้จัดการร้านวัยกลางคนชื่อพิพัฒน์ แต่งตัวภูมิฐานสมกับเป็นร้านที่มีอัตราค่าบริการสูงลิ่ว เขารีบรายงานว่า

“ผมเตรียมรถคันใหม่ให้คุณวินแล้วครับ คงต้องขายซากคันเก่าทิ้งไป เช็กราคาซ่อมแล้วไม่คุ้มเลย”

ขุนเทพพยักหน้ารับทราบ ยังไม่แน่ใจว่าใครเป็นมิตรหรือศัตรู การประหยัดคำพูดไว้ก่อนเป็นดีที่สุด

ห้องทำงานของเขาอยู่ชั้นสองซึ่งน่าจะเรียกให้ถูกว่าห้องสังสรรค์มากกว่า โต๊ะทำงานเป็นแค่ของตกแต่ง ที่ใช้งานจริงคงเป็นตู้กระจกด้านหลังที่มีแต่เหล้าราคาแพงวางเต็มชั้น

ไม่ผิดไปจากที่คาด กาลวินท์คนเก่าไม่ได้มีส่วนร่วมบริหารร้านนัก กิจการด้านล่างที่มีรถเข้ามาใช้บริการแทบนับคันได้ คงไม่หวังผลกำไร แต่จะเป็นฉากบังหน้าอะไรนั้นยังต้องรอการค้นหา

พิพัฒน์กลับขึ้นมาอีกครั้งพร้อมแฟ้มเอกสารและพนักงานในร้าน เขาดูเป็นกันเองมากขึ้น ก่อนเป็นตัวแทนมอบกุหลาบขาวช่อใหญ่ให้พลางว่า

“พวกเราทุกคนดีใจจริงๆ ครับที่คุณวินหายเป็นปกติ ขอให้สุขภาพแข็งแรงขึ้นในทุกวันนะครับ”

แม้คำพูดจะเต็มไปด้วยไมตรีจิตแต่สายตาทุกคนกลับดูห่างเหิน เหมือนเพียงมาทำหน้าที่ให้จบไป ก่อนจะแยกย้ายเหลือแต่พิพัฒน์ที่รอคุยงาน

“ผมทำสรุปเอกสารทุกอย่างไว้ ตรงไหนต้องการรายละเอียดเพิ่ม คุณวินสอบถามได้เลยนะครับ”

นายกาลวินท์คงไม่สนใจธุรกิจตัวเอง ตัวเลขที่ทำสรุปปะหน้ามาให้จึงเป็นรายรับรายจ่ายทั่วไป ซึ่งส่วนใหญ่เป็นจ่ายมากกว่ารับ

“แล้วมีเรื่องไหนอีกไหม…ที่ผมควรต้องรู้” ขุนเทพถามกลับ ก่อนจะเปิดแฟ้มด้วยซ้ำ

“ช่วงที่คุณวินไม่อยู่ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ ผมเป็นคนดูแลเซ็นเช็คจ่ายเงินและจัดการค่าใช้จ่ายทั้งหมด” พิพัฒน์พูดเนิบนาบ ก่อนเว้นจังหวะเหมือนนึกบางอย่างขึ้นได้

“จะมีก็แต่ว่า…” เขาทิ้งช่วง ชำเลืองมองกาลวินท์เพียงครู่ จึงยอมพูดออกมา

“ตอนคุณวินรักษาตัว คุณอรรถพลสั่งให้คนของรีสอร์ตมาขนเอกสารทางการเงินไป บอกว่าจะให้ผู้สอบบัญชีของรีสอร์ตช่วยตรวจ ผมจะปฏิเสธก็ไม่ได้ แกอ้างว่าเป็นผู้ถือหุ้นเหมือนกันตอนเราเพิ่มทุน”

ขุนเทพลำดับความสัมพันธ์ ร้านนี้คงเปิดมาก่อนที่อรรถพลจะเข้ามามีส่วนร่วม แต่คุณผู้จัดการจะเพิ่มทุนทำไมทั้งที่งบการเงินยังขาดทุนแดงโร่อยู่

“ไม่เป็นไร…ไว้เดี๋ยวผมคุยกับคุณลุงเอง” เขาพูดอย่างไม่เห็นความสำคัญ แต่ในใจคิดแผนการตั้งรับ

ระหว่างรักษาตัวที่โรงพยาบาลในกรุงเทพฯ ห้องนอนของเขาถูกเปลี่ยนเป็นห้องเก็บของชั่วคราว นายตั้วเก็บรวบรวมของส่วนตัวไว้ให้ ไม่ใช่ของมีค่าแต่เป็นแหล่งข้อมูลชั้นดีที่ทำให้เข้าถึงชีวิตของกาลวินท์ได้ในระยะเวลาอันสั้น

นอกจากร้านประดับยนต์แล้ว ชายหนุ่มยังเป็นหุ้นส่วนร้านกาแฟและผับใกล้ๆ ที่ลงทุนกับกลุ่มเพื่อน เน้นเป็นจุดนัดพบมากกว่าจะหวังผลตอบแทน

ทุกชีวิตที่ขุนเทพได้อาศัยร่างต่างมีอดีต เขาจำเป็นต้องปล่อยบางอย่างให้เป็นไป และยุติบางอย่างที่จะเกิดผลกระทบในอนาคต เพราะนั่นเป็นอีกค่อนชีวิตที่เขาต้องใช้ต่อเองอย่างราบรื่นที่สุด

พิพัฒน์ปล่อยเขาให้อยู่กับกองเอกสารพักใหญ่ ก่อนขึ้นมาตามให้ลงไปยังห้องส่งมอบรถด้านล่าง

“เราไปลองรถคันใหม่กันดีกว่าครับ”

รถสปอร์ตสีขาวสองประตูจอดอวดโฉมอยู่ในห้องกระจกใส กาลวินท์ค่อยๆ หย่อนตัวลงบนเบาะหนังเย็นเฉียบ เมื่อวางมือบนพวงมาลัย ความเย็บวาบก็แล่นสวนขึ้นมาโดยไม่มีที่มา

ภาพนอกรถตัดจากร้านประดับยนต์กลายเป็นถนนสายเปลี่ยวกลางดึก นอกจากไฟหน้ารถที่ส่องแหวกความมืดตรงหน้าแล้ว จะมีก็แต่ไฟทางที่สาดเข้ามาเป็นระยะ

“หยุด…” กาลวินท์อุทาน เมื่อรถบรรทุกคันหนึ่งโผล่ตรงหน้าในระยะประชิด แสงสีขาวทะลุผ่านม่านตาพร้อมกับเสียงแตรลากยาวกรีดลึกถึงโสตประสาท

เขาหักพวงมาลัยหลบทันทีตามสัญชาตญาณ เท้าย่ำเบรกว่างเปล่าไม่มีแรงต้านกลับ และรถของเขายังพุ่งไปข้างหน้าด้วยความเร็วเท่าเดิม

รอยอักขระตรงข้อมือร้อนวูบเหมือนถูกนาบด้วยเหล็กเผาไฟ เขารีบยกมืออีกข้างขึ้นกุมเพื่อบรรเทาความแสบร้อน ก่อนประตูรถถูกเปิดผางตามมาด้วยเสียงนายพิพัฒน์

“เรียบร้อยดีใช่ไหมครับคุณวิน”

ชายหนุ่มสะบัดจิตให้หลุดจากนิมิตที่ดึงเขาไว้ ก่อนรีบออกจากรถโดยเร็ว สีหน้ายังไม่หายตกใจ

“ผมว่าคันนี้ไม่น่าจะเหมาะกับผม” ขุนเทพควบคุมเสียงให้เป็นปกติ แม้ใจยังเต้นแรงอยู่

“อีกอย่างที่รีสอร์ตมีรถว่างหลายคัน ผมไม่รบกวนดีกว่า ต้องเช่ามาให้เป็นค่าใช้จ่ายเปล่าๆ”

“แต่คันนี้เป็นอีกคันที่คุณวินเคยเล็งไว้นะครับ” พิพัฒน์ให้ข้อมูลเพื่อแน่ใจว่าเขาจะไม่เปลี่ยนใจอีก

“ตอนนี้ผมไม่ขับรถเร็วอย่างเมื่อก่อนแล้ว คนเราคงไม่โชคดีติดกันได้ถึงสองรอบหรอก จริงไหมครับ”

ขุนเทพพูดติดตลกเพื่อตัดบทพิพัฒน์ที่พยายามเอาใจ ไม่ใช่ความบังเอิญแน่ที่ภาพนั้นปรากฏชัดจนเหมือนร่วมอยู่ในเหตุการณ์จริง แม้กระทั่งความรู้สึกใจหายเมื่อพบว่าตัวเองบังคับรถให้หยุดไม่ได้

“ครับ แล้วแต่คุณวิน” พิพัฒน์จำใจรับคำไป

“จะยุ่งยากไหม ถ้าผมจะขอไปดูรถ…รถคันเดิมของผม หรือแค่บอกมาก็ได้ว่าจอดอยู่ที่ไหน”

ขุนเทพถามหลังข่มอารมณ์ให้สงบจากนิมิตเมื่อครู่ได้ อย่างน้อยถ้าได้กลับไปที่รถคันเกิดเหตุ เขาจะได้รู้ว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่คำถามนั้นทำให้พิพัฒน์นิ่งไปครู่หนึ่ง

“ผมจะบอกยังไงดี คุณวินไม่ทราบใช่ไหมครับว่าหลังตำรวจสรุปคดีว่าเป็นอุบัติเหตุ ทางรีสอร์ตก็ให้คนไปลากรถออกจากสถานีตำรวจแล้ว”

“ผมไม่ทราบ” ไม่ใช่เรื่องแปลก รถราคาแพงขนาดนั้นคงไม่มีใครปล่อยทิ้งไว้ให้เป็นเศษเหล็กแน่ แต่จะเป็นการรวบรัดเพื่อปกปิดความลับใดหรือเปล่า เป็นอีกเรื่องที่ต้องสืบรู้

“อย่างที่ผมเรียนแต่แรก ผมประสานบริษัทเช็กค่าซ่อมให้ นอกนั้นคุณอรรถพลเป็นคนจัดการ แต่จะขายซากไปแล้วหรือยัง ผมไม่ทราบเลยจริงๆ”

“ขอบคุณมาก เป็นอีกเรื่องที่ผมต้องคุยกับคุณลุง”

กว่าจะหารถกลับรีสอร์ตได้ใช้เวลาพอควร ขุนเทพยืนกรานกับพิพัฒน์ว่าเขาจะกลับเอง เพราะขามาให้คนทางรีสอร์ตขับมาส่งและตั้งใจขับรถคันใหม่กลับ ตั้วนั่งหน้าคู่คนขับรถ ส่วนขุนเทพเอนกายพิงเบาะหลังมองทิวทัศน์ด้านนอกที่ความมืดค่อยๆ โรยตัวลงมา

“คุณวินครับ…” ตั้วทัก “กำลังคิดอะไรอยู่ใช่ไหมครับ”

“เราล่ะ อยากบอกไหมว่าเกิดอะไรขึ้น” เจ้านายถามกลับอย่างรู้ทัน

“คุณวินถามผมอย่างนี้ ผมไปไม่เป็นเลยว่าต้องบอกเรื่องไหนก่อน”

“ไม่เป็นไรหรอก ยังมีเวลาอยู่ด้วยกันอีกนาน เราไม่รีบ” ขุนเทพระบายลมหายใจก่อนหลับตาลงด้วยความเหนื่อยอ่อน ชีวิตของกาลวินท์มีปูมหลังหลายอย่างที่อาจทำให้ช่วงเวลาในร่างนี้หมดลงได้ทุกเมื่อ

รถพ้นเขตเมืองแล่นไปตามทางขึ้นเขา เหนือผืนป่าเขียวขจีเมฆฝนตั้งเค้าเป็นก้อนดำทะมึน และดูเหมือนจะลอยช้าๆ ตามรถของพวกเขาอยู่

เบื้องหน้าปรากฏชายร่างสูงใหญ่เดินตัดหน้ารถ จากขอบทางด้านซ้ายซึ่งเป็นภูเขาไปยังอีกฝั่งซึ่งเป็นเหวลึก ในระยะไม่กี่เมตรที่รถจะพุ่งไปถึงแต่คนขับมีสติดีหยุดได้ทันเสียก่อน

“ขอโทษครับ ผมเห็นคนเดินข้ามอยู่เลยรีบเบรก” คนขับขยี้ตาอย่างไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น

ขุนเทพหยัดกายลุกขึ้นมอง สิ่งนั้นหายวับไปต่อหน้า ถนนที่รถกำลังเคลื่อนผ่านเป็นจุดเกิดอุบัติเหตุ เขาผ่านทางนี้ทุกครั้งเพราะเป็นเส้นทางเดียวที่จะกลับเรือนสิทธิคุณได้

วันนี้ผิดแผกจากทุกวันเพราะตรงรั้วกั้นขอบทางที่รถของกาลวินท์เคยพุ่งออกไป ชายตัวโตยืนกอดอกเนื้อตัวสั่น เสื้อกางเกงสีดำเปียกโชก

“ไม่มีอะไรแล้ว ขับต่อไปเถอะ ฝนกำลังจะตก เราอยากงีบสักพัก” ขุนเทพออกคำสั่ง ชายหนุ่มหลับตากำหนดลมหายใจพาจิตดำดิ่งลงไปในจุดที่สามารถสื่อสารกับบางอย่างในอีกภพภูมิได้

เงาดำมากมายทั้งชายและหญิงร้องเซ็งแซ่อย่างน่าเวทนาเพื่อขอความช่วยเหลือ หลายเสียงตะโกนแหวกออกมาแต่แผ่วเบาและโหยหวนเกินกว่าจะจับใจความได้

“ออกมาให้เราเห็นได้ไหม สัญญาว่าจะไม่ทำร้าย” ขุนเทพถาม ส่งตรงถึงวิญญาณชายคนนั้น

ร่างนั้นเริ่มขยับจากความมืด ใต้ไฟทางที่สาดลงมาเผยใบหน้าราวกับเงาในกระจก ผิดแต่เงาที่สะท้อนมาค่อนข้างท้วมและตัวใหญ่กว่า

“กาลวินท์” ขุนเทพอุทาน ตลอดสองร้อยกว่าปีที่อัญเชิญมนตร์บทนั้นลงมา ทุกการเปลี่ยนผ่านเป็นดั่งสายน้ำไม่ไหล เขาไม่เคยได้สัมผัสหรือพบกับวิญญาณเจ้าของร่างมาก่อนเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“ช่วยด้วย ผมยังไม่อยากตาย” เสียงคร่ำครวญของวิญญาณกาลวินท์ราวกับเด็กน้อยเพิ่งสำนึกผิด

“แล้วเราจะอุทิศส่วนกุศลไปให้” ขุนเทพกล่าวได้เท่านั้นเพราะไม่อาจล่วงล้ำเข้าไปขวางวิบากกรรมใครได้ สีหน้ากาลวินท์เหมือนจะผ่อนคลายชั่วขณะ ก่อนร่างโปร่งใสจะแผ่รังสีสว่างจ้า

“ไม่…อันตราย” น้ำเสียงผู้ล่วงลับดูตื่นกลัวพิกล

“อันตราย…อันตรายอะไร”

ขุนเทพสัมผัสกับโลกหลังความตายมานับครั้งไม่ถ้วน หลายวิญญาณไม่เคยล่วงรู้เมื่อวาระสุดท้ายมาถึง ทุกคนล้วนมีสิ่งค้างคาต้องทำ เหมือนนายกาลวินท์จะรับรู้ความคิดเขาได้

“มีคนทำให้ผมตาย” เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับคมมีดเย็นเฉียบเฉือนกลางอากาศ ก่อนที่เงาดำนั้นจะถอยตัวเองกลับไปในความมืดเบื้องหลัง แล้วไม่มาปรากฏให้เห็นอีกเลย