ล่องลำนำกาล บทที่ ๘/๑ : ความเข้าใจ

เมื่อคาถาอาคมยื้อดวงวิญญาณให้อยู่เหนือกาลเวลา ออกขุนแห่งกรุงศรีอยุธยาจึงยอมล่องลอยผ่านสามยุคสมัย จากอยุธยา สู่ธนบุรี ถึงรัตนโกสินทร์ ไม่ใช่เพื่อหนีความตาย… แต่เพื่อตามหาหัวใจเดิมในร่างใหม่ของหญิงอันเป็นที่รัก พบเรื่องราวนี้ใน ล่องลำนำกาล โดยสีตลา สัตตสุวรรณ นักเขียนเจ้าของรางวัลชนะเลิศ จากโครงการอ่านเอาก้าวแรก รุ่น 3

อาการของอุ่นเรือนทรงตัว ไม่ดีขึ้นไม่ทรุดลง ที่น่าห่วงกว่าการบาดเจ็บภายนอกคือภาวะเลือดคั่งในสมองซึ่งได้รับการผ่าตัดแล้ว แต่ยังต้องอยู่ในห้องผู้ป่วยวิกฤติ และอนุญาตให้เยี่ยมเพียงช่วงสั้นๆ เท่านั้น

ถึงอย่างนั้นใกล้รุ่งไม่เคยขาดการมาเยี่ยม พออรรถพลรู้ว่าหล่อนต้องติดรถเข้าเมืองทุกวัน ก็หารถในรีสอร์ตมาไว้ให้ขับ บางครั้งหล่อนพาคนงานในบ้านติดรถไปด้วย

หัวหน้าแม่ครัวของเรือนสิทธิคุณชื่อจันตาอายุใกล้เคียงกับแม่ของหล่อน เป็นคนเก่าแก่สมัยพ่อเลี้ยง เมื่ออยู่กันตามลำพัง จันตาอดไม่ได้ที่จะบ่นถึงเจ้านายคนเดียวที่เหลืออยู่

“แม่เรานะ ไม่รู้ไปหลงคารมแม่เลี้ยงได้ยังไง ชี้นกเป็นนก ชี้ไม้เป็นไม้ตลอด นี่เคราะห์ร้ายต้องมาเจ็บตัว เขาไปเยี่ยมอยู่ครั้งเดียวก็ไม่ไปละ” หญิงสูงวัยระบายความอัดอั้นใจ

ใกล้รุ่งรู้ว่าบ่าวในบ้านมีทั้งที่ชอบและไม่ชอบแม่เลี้ยง โดยเฉพาะคนรุ่นเก่าซึ่งเห็นความเป็นมาตั้งแต่ยังสาว และเคลือบแคลงในความจงรักภักดีของหล่อนที่มีต่อพ่อเลี้ยง

“แกคงยุ่งแหละป้า แม่ก็ยังไม่รู้สึกตัวด้วย” หล่อนพูดกลางๆ ไม่ต้องการให้เข้าใจว่าร่วมนินทาไปด้วย

“ลูกตัวเป็นต้นเหตุทำแม่เราเจ็บแท้ๆ ไม่มาดูดำดูดีเลย” จันตาถอนหายใจแรงเมื่อพูดถึงกาลวินท์

“คุณวิน…” ใกล้รุ่งบีบพวงมาลัยแน่นด้วยความคิดอีกด้านในหัว

“ไม่เกี่ยวกับเขาหรอกป้า เขาไม่อยู่บ้านวันเกิดเหตุเลยด้วยซ้ำ” หล่อนต้องเสียสติไปแล้วแน่ๆ ที่จู่ๆ ลุกขึ้นมาปกป้องกาลวินท์

“ไม่เกี่ยวได้ยังไง ก็ยัยนั่นที่เป็นแฟนเก่าบุกเข้ามาหาถึงในบ้าน มันต้องทำแม่อุ่นตกลงมาแน่ๆ”

“แต่ไม่มีใครเห็นตอนเขาผลักแม่นะคะ”

“เชอะ…” จันตาไม่อยากเถียง ใกล้รุ่งอยู่แต่กรุงเทพฯ จะไปรู้ความเคลื่อนไหวในบ้านได้อย่างไร เมื่อหญิงสาวเห็นต่าง ผู้สูงวัยจึงเปลี่ยนเรื่องบ่น

“ลูกคนเดียวเลี้ยงให้ดีไม่ได้ ดูอย่างแม่เราสิ ไม่ได้มีเงินทองเท่าเขา แต่ก็สอนลูกไม่ให้ไปสร้างความเดือดร้อนกับคนอื่น” จันตาสะบัดเสียงเล็กน้อยจนคนฟังอึ้งไปครู่หนึ่ง

“แต่ถ้าปุนไม่ได้แม่เลี้ยง ปุนก็คงไม่ได้เรียนสูงอย่างนี้หรอกป้า”

“ยังไงแม่เราก็ดีกว่าตั้งเยอะ” จันตาเบ้ปาก ตั้งใจค้านในทุกเรื่องที่เป็นด้านดีของแม่เลี้ยง

“แม่หนูเป็นแค่แม่บ้าน ไม่กล้าตีตนเสมอเจ้านายหรอก” ใกล้รุ่งพูดอย่างถ่อมตัว

“เทียบได้สิ อย่างน้อยแม่เราก็ไม่เคยคบชู้สู่ชาย พาคนใหม่มากินนอนใต้ชายคาเดียวกัน ทั้งที่พ่อเลี้ยงยังนอนป่วยอยู่ นี่ถ้าคุณวินคล้ำกว่านี้สักนิดนะ ป้าคงคิดว่าเป็นลูกตาคุณพลแหงๆ”

ใกล้รุ่งเคยได้ยินเรื่องรักสามเส้าของเจ้านายจากคนเก่าแก่ที่ไม่ยอมให้อดีตตายไป หล่อนจำได้เลาๆ ว่าพ่อเลี้ยงนอนป่วยในห้องนอนชั้นบนสุดของเรือนสิทธิคุณ มีแม่ของหล่อนคอยดูแล ขณะที่แม่เลี้ยงต้องบริหารจัดการรีสอร์ตและปางช้างด้วยตัวเอง กระทั่งพ่อเลี้ยงจากไป

ไม่ใช่ธุระกงการของเด็ก ที่จะออกความเห็นถึงเรื่องที่ผ่านมาแล้วในอดีต ทั้งสามเป็นผู้มีพระคุณในชีวิต กระไรเลยต้องฟังความในแง่ร้ายให้ตัวเองกลายเป็นคนอกตัญญู

ใกล้รุ่งแวะส่งจันตาที่ตลาด ปล่อยให้รถของรีสอร์ตมารับในตอนสาย หรือบางวันจันตาก็นั่งรถสองแถวขาประจำกลับเข้าไปเอง

“พรุ่งนี้ป้าขอติดรถมาด้วยอีกนะ เผื่อวันนี้ร้านไหนไม่เปิด มากับปุนคุยสนุกดี”

ความวุ่นวายในโรงพยาบาลรัฐตอนเช้าไม่ต่างจากตลาดสด โถงผู้ป่วยนอกเนืองแน่นด้วยญาติและคนไข้ที่รอคิวตรวจ เสียงพูดคุยเสียงเรียกชื่อผู้ป่วยดังอยู่ตลอด แล้วความจอแจทั้งหมดก็ซาลงเมื่อพ้นเที่ยงวัน

ใกล้รุ่งเข้าไปเยี่ยมแม่ช่วงเช้าแล้วลงมาอยู่ด้านล่างบริเวณจุดลงทะเบียนผู้ป่วย เพื่อรอกลับขึ้นไปอีกครั้งในรอบบ่าย

“อยู่นี่เอง ตามหาจนทั่ว” สิทธามองไปยังหญิงสาวซึ่งนั่งกอดอกตามลำพังท่ามกลางผู้คนที่เดินไปมา

“วันนี้ไม่มีคิวตรวจแล้วเหรอหมอ” ใกล้รุ่งพึมพำถามเหมือนเพิ่งถูกปลุกจากภวังค์

“มีคลินิกพิเศษช่วงเย็น แต่กลัวคนตรงนี้หัวระเบิดก่อนเลยลงมาหา” เขายิ้มจางๆ พลางทรุดตัวลงนั่งข้างแล้วถามต่อ

“หนักใจอะไรบอกเราได้นะ อย่าเพิ่งคิดมาก ให้คุณป้าได้ฟื้นตัวสักพักแล้วเราค่อยประเมินอาการกัน”

สิทธาและใกล้รุ่งไม่ใช่ญาติกัน แต่ทั้งสองสนิทสนมพูดคุยกันได้ทุกเรื่อง แม้จะมีเสียงรอบข้างว่าทั้งคู่เหมาะสม แต่นั่นไม่ทำให้ใครคนใดคนหนึ่งหวั่นไหวหรือปล่อยความรู้สึกเกินเลยจนกระทบความสัมพันธ์

“หลายเรื่องน่ะหมอ” หญิงสาวค่อยๆ เรียบเรียงความคิด ชีวิตเร่งรีบในกรุงเทพฯ ทำให้แต่ละวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อตอนนี้มีเวลาว่างให้หยุดคิดทบทวน หลายอย่างจึงพรั่งพรูออกมา

“เราตัดสินใจแล้วว่าจะกลับมาอยู่เชียงใหม่ บอกหมอคนแรกเลย เราจะย้ายมาทำวิทยานิพนธ์ที่นี่ ได้ดูแลแม่แล้วได้กลับมาช่วยงานที่รีสอร์ตด้วย”

สิทธารับฟังโดยไม่คัดค้าน ใกล้รุ่งมีความคิดเด็ดเดี่ยวเป็นตัวของตัวเองมาแต่เด็ก ยากที่จะเปลี่ยนถ้าไม่ได้เกิดจากตัวหล่อนเอง แค่เรื่องเดียวที่เขาติดค้างอยู่

“ยังโกรธนายวินอยู่ใช่ไหม เราไม่ได้เข้าข้างน้องชายนะ แต่ไม่อยากให้ปุนคิดมาก”

หญิงสาวไม่ตอบทันที หล่อนทอดสายตาไปข้างหน้าคล้ายกำลังสับสนกับความคิดในหัว

“ไม่โกรธหรอก โตๆ กันแล้ว แต่สงสัยว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนไปเหมือนไม่ใช่นายวินคนเดิม แล้วมันจะเป็นอย่างนี้ตลอดไปไหม หรือเดี๋ยวก็กลับมาเป็นอย่างเดิม”

“ปุนถามเราในฐานะหมอ หรือในฐานะญาตินายวินล่ะ”

“ทำไมล่ะ คำตอบหมอแจ๊คไม่เหมือนกันงั้นเหรอ” คำถามของหล่อนทำให้สิทธากลั้วหัวเราะ

“ไม่ใช่วิทยาศาสตร์จะอธิบายทุกอย่างได้หรอก ถ้าตอบในฐานะหมอ ต้องบอกว่าเราเคยเจอผู้ป่วยแบบวินมาบ้างที่สมองได้รับการกระทบกระเทือนจนความทรงจำบางอย่างหายไป แต่มันก็แค่บางส่วนแล้วค่อยๆ ฟื้นคืนกลับมา แต่เคสวินแปลกมาก…”

“แปลกยังไง” ใกล้รุ่งท้วงเมื่อแพทย์หนุ่มเงียบไป

“ในฐานะที่รู้จักมันมาทั้งชีวิต เคสของวินไม่เหมือนคนสูญเสียความทรงจำทั่วไป ทุกอย่างที่มันพูด…เท่าที่มันยอมเล่าด้วย เราไม่เคยได้ยินมาก่อน เหมือนเป็นคนละคนกับนายวินที่เรารู้จัก” สิทธาพูดไปคิดไป เพราะเป็นสิ่งที่ยากจะทำใจเชื่อได้

“เราตามไม่ทัน หมอแจ๊คพูดให้เข้าใจง่ายๆ หน่อยได้ไหม”

“ถ้าเปรียบสมองคนเราเป็นฮาร์ดดิสก์เก็บความจำตั้งแต่เล็กจนโต สมองของนายวินตอนนี้เป็นฮาร์ดดิสก์ลูกใหม่ที่ไม่มีความจำเดิมเหลืออยู่เลย”

“แต่มีความทรงจำอื่นที่ไม่ใช่นายวินคนเก่าเลยใช่ไหม” เท่าที่ได้พบเจอกัน นั่นคือสิ่งที่หล่อนรู้สึก

สิทธาก้มหน้าลงตรึกตรองครู่หนึ่ง สิ่งที่เพิ่งอธิบายออกไปฟังเหมือนบทสนทนาในหนังไซไฟมากกว่าความจริงที่ควรเข้าใจได้ด้วยเหตุและผล

“ใช่…แต่ถึงยังไงเราก็ต้องปรับตัวใช้ชีวิตร่วมกับนายวินคนนี้ให้ได้”

อยู่ร่วมกับเขา…ใกล้รุ่งทวนข้อสรุปของสิทธา มิใช่เรื่องยากถ้า ‘เขา’ คือกาลวินท์คนใหม่ ผู้เงียบขรึม สุภาพและอ่อนโยน แต่ถ้าวันหนึ่งกาลวินท์คนเดิมกลับมาล่ะ หล่อนจะยังอยู่ร่วมกับเขาคนนั้นได้หรือไม่

บางทีสิ่งเลวร้ายที่สุด อาจไม่ใช่การที่เขาลืมทุกอย่างที่เคยเป็นตัวตนของเขา แต่เป็นการที่เขากลับจำมันขึ้นมาได้อีกครั้งต่างหาก

กระบะขับเคลื่อนสี่ล้อทรงสูงแล่นฝ่าทางดินแคบซึ่งตัดผ่านแนวป่าเข้าไปยังแคมป์คนงานจนฝุ่นตลบไปตลอดทาง ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่เร็วทันใจ

อรรถพลกระโดดลงจากรถทั้งที่จอดไม่สนิท พุ่งตรงไปยังกลุ่มคนงานแล้วถีบเปรี้ยงลงกลางวงล้อไม้ซึ่งใช้ต่างโต๊ะอาหาร จนจานข้าวและขวดเหล้ากระจัดกระจาย

“หน้าสิ่วหน้าขวานอย่างนี้ พวกมึงยังมีอารมณ์ดื่มกินกันอีกเหรอ เมื่อคืนโดนไปกี่ล็อต แล้วใครถูกจับบ้าง” เสียงถามกรรโชกอย่างไม่พอใจ

ตำรวจตระเวนชายแดนเพิ่งจับแรงงานต่างชาติข้ามแดนได้ระหว่างจอดพักกลางทาง บางคนถูกค้นเจอยาเสพติดในสัมภาระที่ติดตัว ที่หนีไปได้ก็มีแต่นายหน้าที่รับจ้างพาข้ามมา แต่ก็บาดเจ็บจากการปะทะ

“โดนรวบไปหนึ่งครับนาย เด็กใหม่เพิ่งมาทำ” คำปองรายงานเสียงอ่อย ใบหน้าบวมช้ำจากรอยแตกตรงหว่างคิ้วและใต้คาง จุดสีแดงของเลือดซึมผ่านผ้าพันแผลที่ทำกันตามมีตามเกิด

อรรถพลพุ่งเข้าไปฟาดมือบนใบหน้าเต็มแรงจนคำปองตกเก้าอี้ เจ็บจนเห็นดาว ก่อนชี้หน้าด่าซ้ำ

“กูบอกแล้วใช่ไหมให้พวกมึงระวังตัว ไม่ฟังกันเลย แล้วเป็นไงรอบนี้ขาดทุนยับ”

หมื่นคำและปันนาก้มหน้างุด เขาเตือนคำปองผู้เป็นหัวหน้าแล้วแต่ฝ่ายนั้นประมาท คิดว่าทำให้จบไป ที่ไหนได้อาจทำให้คนในกลุ่มติดคุกหรือถึงแก่ชีวิต

“ตำรวจสอบไม่ถึงพวกเราแน่” หมื่นคำช่วยเสริม แต่ไม่ทำให้อรรถพลอารมณ์ดีขึ้นเลย

“พวกมึงควรรู้ตัวแต่แรกและไหวตัวทันด้วยซ้ำ” อรรถพลกัดกรามกรอด เส้นสายของตำรวจมีเยอะเป็นหูตาสับปะรดก็จริง แต่สายของโจรก็มีไม่น้อย จะใครอีกก็พวกทุจริตรับสินบนแลกกับการแจ้งข่าวเล็กๆ น้อยๆ ทำให้หลายครั้งเขาเตรียมการหลบเลี่ยงได้ทัน

“แต่นายครับ…”

คนเป็นนายไม่มีความอดทนจะฟังข้อแก้ตัวและชี้นิ้วสั่งให้หยุดจนคำปองต้องก้มหน้านิ่ง

“เก็บตัวให้เงียบไม่ต้องลงไปเพ่นพ่าน ใครไหวต้องลงไปแสดงบ่ายนี้ อย่าให้มีพิรุธ ฉันขอลุงบุญทาไปช่วยด้วย ไม่มีใครคุ้นกับช้างเท่าลุงแล้ว” อรรถพลตะโกนสั่งบุญทาซึ่งนั่งสูบยาเส้นบนรากไม้ห่างออกไป

“จำไว้เป็นบทเรียน ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายที่พวกมึงจะทำพลาดได้ รู้ใช่ไหมถ้าเกิดซ้ำอีกครั้ง จะไม่มีใครปกป้องพวกมึงได้อีก” คำพูดนั้นดุดันเด็ดขาดในหมู่ลูกน้อง

ถึงอย่างนั้นอรรถพลก็ยังใจดีกว่านายอีกคนที่ทั้งเย็นชาและไม่ไว้หน้าใคร เขาหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาปาดคราบเลือดบนฝ่ามือออกด้วยท่าทางใจเย็น ทั้งที่อยากจะอาละวาดให้พังกันไปข้าง ชดเชยทั้งของและเงินซึ่งสูญไปในพริบตา