ชาติกนก บทที่ 11 : ข้อมูลใหม่

ชาติกนก บทที่ 11 : ข้อมูลใหม่

โดย : พงศกร

Loading

ราสีแดงปริศนา… สู่คดีฆาตกรรมและหายนะจาก ‘เชื้อราปรสิต’! ร่วมลุ้นไปกับ ‘คุณชายชาติกนก’ และ ‘เอมมาลิน’ ในการไขความจริงจากงานวิจัยลับสุดอันตราย อ่านต่อได้ใน “ชาติกนก” นวนิยายเรื่องแรกจากซีรีส์ “สุภาพบุรุษนักสืบ” โดย พงศกร

กลิ่นของน้ำยาทางการแพทย์ลอยอวลในอณูอากาศอุณหภูมิในห้องยะเยือกเย็น มีศพนอนอยู่ตรงหน้าทั้งหมดสามศพ

นายต่วน นายโชติ และดอกเตอร์วิภาส

สภาพศพทั้งสามแห้งเป็นมัมมี่เหมือนๆ กัน

แม้จะเคยเห็นศพคนตายมาบ้าง ทว่าเมื่อมายืนอยู่ตรงนั้นชายหนุ่มก็อดจะตื่นเต้นมิได้ ด้วยร่างไร้วิญญาณทั้งสามที่ปรากฏอยู่ตรงหน้าครั้งหนึ่งเคยมีชีวิตจิตใจ

เขาเอื้อมมือไปจับมือเอมมาลินและบีบเบาๆ ชาติกนกพบว่ามือของเอมมาลินเย็นราวกับน้ำแข็ง มีร่องรอยปริวิตกปรากฏบนดวงหน้าสวยหวานของหญิงสาว

“พร้อมจะดูหรือยังว่าน้าตรวจพบอะไร” นายแพทย์พีริยพงศ์ถาม ก่อนจะเดินนำทั้งสองไปยังศพซึ่งเขาเพิ่งชันสูตรเสร็จล่าสุดโดยไม่รอฟังคำตอบ

ดร.วิภาสเป็นคนรูปร่างผอมสูง บัดนี้ทุกส่วนของร่างกายแห้งเหี่ยว แข็งเกร็ง หดกระชับราวกับมัมมี่ ถ้าไม่มีรูปถ่ายวางเทียบอยู่ใกล้ๆ ก็ยากจะบอกได้ว่าผู้ตายเป็นใคร ด้วยสภาพที่เห็นมีการเปลี่ยนแปลงไปราวคนละคน

เขานอนหงายอยู่บนเตียงโลหะเยียบเย็น มีนายแพทย์วัยกลางคนยืนถือคีม มีด และปากคีบอยู่ใกล้ๆ บริเวณทรวงอกถูกผ่าเปิดออกเป็นทางยาว และแหวกให้เห็นหลอดอาหารที่ถูกกรีดเปิดกว้าง

เขาหันไปทางคนรัก

เอมมาลินก็คงจะหวาดๆ ไม่แพ้กัน ด้วยดวงตาของหญิงสาวที่ทอดมอง ดร.วิภาสนั้นเบิกกว้าง ดวงหน้าของเอมมาลินเผือดซีดเมื่ออยู่ใต้แสงไฟโคมที่ส่องลงมาบนเตียงตรวจศพ ผิวที่ขาวอยู่แล้วของเธอจึงยิ่งขาวจัด

นายแพทย์พีริยพงศ์กวักมือเรียกชายหนุ่มหญิงสาวทั้งสองมายืนจนชิดขอบเตียง ชี้ให้ดูร่องรอยที่ปรากฏในหลอดอาหารของศพ

“เห็นอะไรไหม” เขาถาม และเอมมาลินก็พึมพำเสียงแผ่วดวงตาจ้องมองแผ่นของเชื้อราสีแดงที่จับผนังหลอดอาหารของคนตายอยู่เป็นแนวยาว

“Red Fungus…ราสีแดง”

ไม่ได้มีแค่ที่ลิ้นของศพ ทว่าขึ้นติดต่อกันเป็นแนวอยู่ในหลอดอาหารด้วย

“และที่นี่…ก็มี”

นายแพทย์พีริยพงศ์ใช้คีมในมือแหวกหลอดอาหารไล่ลงไปจนถึงกระเพาะอาหาร ซึ่งในผนังกระเพาะอาหารก็ปรากฏแผ่นราสีแดงเช่นกัน

ชาติกนกหันไปสบตากับเอมมาลิน และพบร่องรอยประหลาดใจฉายชัด

“แปลก…” เอมมาลินพึมพำ “เป็นไปได้อย่างไร”

“ยังมีแปลกกว่านี้อีก”

นายแพทย์พีริยพงศ์ใช้มือข้างที่ว่างขยับแว่นตา ก่อนจะหยิบปากคีบเพื่อเปิดอวัยวะภายใน ไล่จากกระเพาะอาหารต่อไปยังลำไส้ส่วนต้น ให้ชาติกนกและเอมมาลินดู

“ลำไส้เล็ก…ไม่มีรา”

“หมายความว่า…” ชาติกนกนิ่วหน้า ยังนึกตามคุณน้าหมอไม่ทัน

“หมายความว่า…เชื้อราอาจจะลุกลามจากลิ้น ลงมาที่หลอดอาหารและกระเพาะ แต่ยังไม่ทันจะลงไปถึงลำไส้เล็กส่วนต้น” พีริยพงศ์พยายามอธิบายให้คนที่ไม่ใช่หมอเห็นภาพทางเดินอาหาร

“หรือ…”

“หรือ…ที่จริงราอยู่ในกระเพาะ แล้วค่อยๆ ไล่ลามขึ้นไปที่หลอดอาหารและลิ้น” เอมมาลินเริ่มเข้าใจสิ่งที่น้าเขยของชาติกนกพยายามจะสื่อ “ฉันคิดว่าน่าจะเป็นแบบหลังนี่มากกว่านะคะของเหลวในกระเพาะอาหารและลำไส้มีสภาวะเป็นกรดสูง เชื้อราหลายชนิดที่ฉันเคยพบในห้องทดลอง…พวกมันไม่ชอบสิ่งแวดล้อม

ที่เป็นกรด จึงเป็นไปได้ว่าพวกมันเลยพยายามที่จะแผ่ตัวเองขึ้นไปทางหลอดอาหาร…และลิ้น เราถึงไม่เห็นพวกมันลงไปในลำไส้ยังไงล่ะคะ”

“คุณกำลังจะบอกว่า…” ชาติกนกเริ่มเข้าใจในตอนนั้น

“ถ้าฉันเข้าใจไม่ผิด…ดอกเตอร์วิภาสน่าจะได้รับเชื้อราจากการกินเข้าไปค่ะ” เอมมาลินวิเคราะห์ “เขากินอะไรบางอย่างที่มีปอร์ของราเข้าไป จากนั้นราก็เริ่มเจริญงอกงามในตัวของเขา ดูดเอาน้ำที่อยู่ในร่างกายไปจนเซลล์แห้งเหี่ยว…ขณะเดียวกันมันก็ไม่ชอบสภาวะแวดล้อมที่เต็มไปด้วยความเป็นกรด ราพวกนี้เลยแผ่ตัวเองขึ้นมาข้างบน แทนที่จะแผ่ลงไปทางด้านล่าง”

“และอีกสองศพ…” นายแพทย์พีริยพงศ์ขยับถอยหลัง เผยให้เห็นศพของนายโชติและนายต่วนที่นอนอยู่บนเตียงโลหะถัดไป “ก็มีสภาพเหมือนกับศพนี้…น้าพบเชื้อราสีแดงในช่องปาก หลอดอาหาร และกระเพาะ…แต่ไม่พบในลำไส้…และจากการตรวจด้วยกล้องจุลทรรศน์ พบไมซีเลียม…เส้นใยรากรา ที่กระจายไปแทบจะ

ทุกส่วนของร่างกาย”

“แบบนี้เราพอจะสรุปสาเหตุการตายของคนทั้งสามได้หรือยังครับคุณน้าหมอ” ชาติกนกถาม

“ได้” นายแพทย์วัยกลางคนพยักหน้า และถอนใจยาวด้วยความแปลกใจ “สาเหตุเกิดจากพวกเขาได้รับเชื้อรา จากนั้นเชื้อราก็ดูดของเหลวในร่างกายของคนทั้งสามจนระบบต่างๆ ในร่างกายล้มเหลว ทั้งสามเลยเสียชีวิตเพราะเหตุนี้ สภาพศพที่เราเห็นมีลักษณะแห้งคล้ายมัมมี่ เกิดจากการขาดน้ำอย่างรุนแรงในระดับเซลล์…นี่คือสาเหตุการตาย…แต่…”

“แต่พวกเขาติดเชื้อราได้อย่างไร” เอมมาลินหันไปทางนายแพทย์พีริยพงศ์ “เชื้อรามาจากไหน…ใช่ไหมคะ”

“นั่นสิ” น้าเขยของชาติกนกพึมพำ “ปกติราเป็นเชื้อก่อโรคที่ใช้เวลาเพาะบ่มตัวเองนานมาก บางชนิดใช้เวลาเป็นเดือน แต่จากประวัติของผู้ตายทั้งสาม ดูเหมือนกับว่าพวกเขาเพิ่งหายตัวไปจากบ้านแค่ไม่กี่วัน โดยเฉพาะนายโชติ เช้าวันที่เสียชีวิต เขายังออกไปทำงานอยู่…ดังนั้นการที่ศพกลายสภาพเป็นมัมมี่ จึงเป็นเรื่องน่าแปลกมาก”

“พฤติกรรมของราสีแดงพวกนี้คือคำอธิบายค่ะ” เอมมาลินส่ายหน้า “พวกมันเป็นเชื้อราที่แปลกมาก พฤติกรรมการดูดน้ำรวดเร็วอย่างที่คุณน้าหมอเห็น ไม่ใช่พฤติกรรมปกติของรา…ฉันคิดว่ามันจะต้องมีอะไรมากกว่านี้ ฉันกำลังคิดว่า…”

เอมมาลินลังเลนิดหนึ่งก่อนจะเอ่ยต่อไปด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ฉันกำลังคิดว่า…พวกมันคือเชื้อราที่พบได้ในธรรมชาติ หรือที่จริง พวกมันเป็นเชื้อราที่ถูกสร้างขึ้นมาในห้องทดลองด้วยซ้ำ”

“อาวุธชีวภาพหรือครับ” ชาติกนกพึมพำ คำนี้เป็นคำใหม่มาก ตอนเรียนหนังสือที่อังกฤษ เพิ่งมีการพูดถึงการนำเอาเชื้อโรคที่มีในธรรมชาติมาดัดแปลงสายพันธุ์ ให้มีอานุภาพทำลายล้างร้ายแรงเพื่อใช้ในการทำสงคราม

“ทำนองนั้น” เอมมาลินพยักหน้า หัวคิ้วของเธอยังขมวดมุ่น

“แล้วพวกหลานคิดจะทำยังไงกันต่อ” นายแพทย์พีริยพงศ์

ถาม

“เอาจริง ผมคิดว่ามันไม่ใช่หน้าที่ของผมและคุณเอมแล้ว จากนี้ไปควรเป็นเรื่องของตำรวจที่จะต้องสืบต่อว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ครับ” หม่อมราชวงศ์หนุ่มตอบด้วยหลักการ “แต่ในทางปฏิบัติผมคิดว่าเป็นเรื่องยากสำหรับตำรวจอยู่ไม่น้อย คดีที่เกิดขึ้นไม่ปกติสามศพนี่เกินคำว่าบังเอิญ และยังตายแบบเดียวกันด้วยนะครับ”

“คุณชายคิดว่า ฆาตกรที่สังหารผู้ชายสามคนนี้ คือคนเดียวกันอย่างนั้นใช่ไหม” นายแพทย์พีริยพงศ์พยักหน้า

“อาจจะเป็นคนเดียว หรือร่วมมือกันหลายคนครับ” ชาติกนกตอบด้วยน้ำเสียงครุ่นคิด “แต่ที่แน่ๆ คนร้ายจะต้องรู้จักกับเชื้อราสีแดงเป็นอย่างดี และนำมันมาใช้เป็นอาวุธสังหารนายโชติ นายต่วนและดอกเตอร์วิภาส”

“เรื่องนี้เกินความสามารถของตำรวจ” นายแพทย์วัยกลางคนถอนใจเบาๆ เขากวาดสายตามาทางเอมมาลินแล้วเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า “ถ้าจะสืบหาตัวคนร้าย เราก็ต้องรู้จักกับเชื้อราสีแดงให้ดีพอและทั้งหมดนี้ก็ต้องเป็นเอมมาลินนี่ละ ที่จะช่วยไขปริศนาเบื้องหลังการตายของคนทั้งสามได้”

 



Don`t copy text!