ผมรัก/ฆ่าคุณ บทที่ 8 : ระแวง

ผมรัก/ฆ่าคุณ บทที่ 8 : ระแวง

โดย : รังสิมันต์

ผมรัก/ฆ่าคุณ สุดยอดนวนิยาย Medical thriller แห่งปี จากปลายปากกาของ ‘รังสิมันต์’ ที่คุณอ่านแล้วจะต้องนับวันรอตอนต่อไปด้วยใจที่จดจ่อ… นิยายออนไลน์ อีกเรื่อง ที่ เว็ปอ่านเอา อยากให้คุณได้อ่านออนไลน์

****************************

– 8 –

เอาล่ะ … เริ่มยังไงดีล่ะ?

เอางี้ พวกคุณเคยระแวงแฟนคุณไหม? ผมว่าในทุกคู่ ในทุกความสัมพันธ์  ต้องมีสักครั้งล่ะ ที่เรา ระแวงคนรัก

แต่ 98% (เป็นตัวเลขที่ผมนึกเองนะ อนุมานเอา) ของการระแวง มันคือการที่เราวิตก ว่าเขาจะมีคนอื่น เขาจะนอกใจเรา  จะไม่รักเราเหมือนเดิม  มันคือความกังวลแบบปกติของความสัมพันธ์ มันเป็นความระแวงกังวลทั่ว ๆ ไปที่ทุกคู่มี

พวกคุณเคยไหมล่ะ  ที่ระแวงเพราะแค่ “กลัวเขา”

 

ตอนนี้ผมเริ่มระแวงพี่ภู และมันเป็นความระแวง ที่มาจาก ความกลัว และผมบอกได้เลย มันไม่ใช่ความกังวลแบบทั่ว ๆ ไป ในความสัมพันธ์ปกติแน่ ๆ

อย่างน้อยๆ ก็จากประสบการณ์ความสัมพันธ์ที่ผ่านมาของผม  ผมไม่เคยกลัวแฟนคนไหน ระแวง น่ะใช่ ผมต้องเคยอยู่แล้ว แต่ไม่เคย ระแวง เพราะกลัว มันต่างกัน

 

“ภู ไม่ได้มารักษากับหมอครับ

ภู ไม่ได้เป็นคนไข้ของที่นี่ครับ”

 

ประโยคสุดท้ายของหมอนินยังก้องอยู่ในความคิดของผมอยู่  แม้จะไม่ได้ยินเป็นเสียงที่หู แต่ผมรู้สึกว่ามันดังอยู่ข้างในจนยากที่จะทำเป็นไม่สนใจมันได้

ถ้าพี่ภูไม่ได้เป็นคนไข้หมอนิน แล้ววันนั้นพี่ภูมาที่คลินิกทำไม?

นมีความเป็นไปได้ 2 อย่างคือ หมอนินไม่พูดความจริง กับ พี่ภูไม่ได้พูดความจริง อ้อ .. มีอีกอย่างคือ ผมเข้าใจเรื่องทั้งหมดผิดเอง

ซึ่ง มันจะเป็นไปได้ยังไงกันวะ? ก็เห็นชัดๆว่าเราเจอกันที่คลินิก และคุณพยาบาลเรียกพี่ภูเข้าไปพบ ถ้าไม่ได้เป็นคนไข้ จะมาทำไม แล้วจะเข้าไปหาหมอนินในห้องตรวจทำไม

แต่ก็เห็นชัดๆอีกว่า หมอนินไม่ได้โกหก เพราะคำพูดกับหลักฐานมันไปในทางเดียวกัน  ในแฟ้มหมอนินไม่มีชื่อพี่ภู และหมอนินก็บอกว่าพี่ภูไม่ได้เป็นคนไข้

คือถ้าหมอนินโกหก ในแฟ้มก็ต้องมีชื่อพี่ภูสิ  แต่นี่ไม่เลย หลักฐานมันชัดเจนว่า ไม่มีชื่อพี่ภูเป็นคนไข้ที่นี่ จริงๆ  อ้าวเฮ้ย ทำไมมันขัดกันเองอย่างนี้ล่ะ? สับสนอะ  ผมจับต้นชนปลายไม่ถูก  นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับชีวิตผมเนี่ย

 

ทีแรกผมรู้สึกเหมือนเจ้าชายแบบในนิทาน มีฉากการพบกันกับคนรักในอุดมคติ แบบน่ารักโคตรๆ  ในขณะที่ผมชอบเขา เขาก็ชอบผม แล้วเราก็รักกัน คบกัน social ให้ความสนใจคู่เรา เป็นที่กล่าวถึงมากมาย

แล้วจู่ๆ แฟนเก่าพี่ภูก็โผล่มา

แล้วจู่ๆ ผมก็มาสงสัยเรื่องที่พี่ภูปิดบัง

มันเหมือน… ผมโดนดึงลงจากปราสาท

 

ผมเหมือนเจ้าชายที่โดนลากจากยอดปราสาทลงมาเรื่อยๆ ด้วยเงาแห่งความระแวงที่ผมสู้ไม่ได้  มันมาอย่างรวดเร็วอย่างไม่ทันให้ผมตั้งตัว  มันมีแรงมหาศาล ดึงผมลงมาจากยอดปราสาทสูงสวยงามได้

ตอนนี้ผมไม่รู้ว่าเงาแห่งความระแวงจะลากผมลงไปต่ำสุดถึงจุดไหน  และยิ่งผมพยายามดิ้นสู้สลัดมันให้ออก มันกลับยิ่งเพิ่มแรง เพิ่มมือ เพิ่มความเร็ว ลากผมลงไปให้ดิ่ง ต่ำกว่าเดิมอีก

ตอนนี้ ผมรู้สึกเหมือนกำลังสำลักความระแวง  มันแทรกเข้าไปในทุกทวารของร่างกายผม แล้วก็ไปห่อหุ้มหัวใจ และความคิด  คุณก็รู้  ถ้าความรู้สึก และสติของเรา ถูกพันธนาการด้วยความระแวงแล้วละก็  เรา ไม่ มี ทาง หนี รอด จาก บ่วง นี้ ได้ เลย

 

“พี่ภู ครับ”

 

ผมมองรูปคู่ของเราจากมือถือ พูดกับรูปภาพ ราวกับว่าเขาอยู่ตรงหน้า เมื่อความระแวงแทรกเข้ามา  แม้เขาจะเป็นคนเดิม แม้สัมผัสจะเป็นสัมผัสเดิม  แต่คุณรู้ไว้ได้เลยว่า มันจะไม่สุข เหมือนเดิม และตอนนี้  ผมอยู่ตรงจุดนั้นล่ะ

 

“พี่ภูมีอะไร ที่ยังไม่ได้บอกกฤษอีกไหมครับ? เพราะกฤษเอง ก็ ….”

 

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

 

ผมสะดุ้งจนเกือบทำมือถือตก

เพราะมีข้อความจากพี่ภูเข้ามา

 

/คนดีของพี่ ทำอะไรอยู่ครับ ดึกแล้วทำไมยังไม่นอน?/

และมีสติกเกอร์ รูปหมีส่งจูบแนบมา

และเพราะผมเปิดหน้านั้นอยู่ มันจึงขึ้นมาว่าเป็น read ไปแล้ว ดังนั้น ผมต้องตอบข้อความพี่ภูไป

 

/อาบน้ำครับ อีกแป๊ปจะนอนแล้วครับ ง่วง/

ที่จิงผมยังไม่ได้อาบน้ำหรอก ยังไม่ง่วงด้วย

 

/ว้า… เสียดายจัง นึกว่าว่าง/

 

/ทำไมเหรอครับพี่ภู?/

 

/ก็เผื่อเด็กบางคน อยากมานอนคอนโดพี่ไง พรุ่งนี้วันเสาร์/

 

/ อ้าว .. คืนนี้พี่ภูไม่ได้นอนบ้านแม่เหรอครับ?/

 

/ไม่ครับ มันไกลจากมหาลัยน่ะ พรุ่งนี้มีนัดเพื่อนทำงานกลุ่ม/

 

ที่จริงผมควรส่งข้อความไปว่า  /เสียดายจัง อยากไปหา แต่ง่วงแล้วจริงๆครับ/ เป็นการปฏิเสธ แต่ถ้าผมพิมพ์ว่า เสียดายจังอยากไปหา มันจะเป็นการเปิดช่องให้เขาหาทางให้ผมไปนอนค้างด้วยแน่ๆหรือเปล่า?  เอาไงดีวะ ?  ตอบแบบไม่น่าสงสัย แต่ก็ต้องไม่เปิดช่องให้โอกาส

 

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

ระหว่างที่ผมยังลังเล ข้อความใหม่จากพี่ภูก็เข้ามาพอดี

 

/ไม่เป็นไร ไว้นัดกันอีกทีก็ได้ กฤษนอนเถอะนะครับ/

เฮ่อ… โล่งอกว่ะ เขาเป็นฝ่ายตัดบทแบบนี้ก็ดีเหมือนกัน

 

/งั้น กฤษนอนก่อนนะครับ ฝันดีนะครับพี่ภู/

แล้วผมก็กดสติกเกอร์ goodnight ส่งให้เขา

 

โล่งอกไปที่เขาไม่เซ้าซี้ ปกติแล้วจะเป็นผมนี่แหละที่เป็นฝ่ายเซ้าซี้  และแม้บางทีจะเป็นเที่ยงคืนตีหนี่ง แต่ถ้าพี่ภูบอกว่าอยากเจอ ผมก็จะกระวีกระวาดออกไปจนได้ แม่ผมไม่เคยสนใจหรอก ที่ผมออกจากบ้านดึกๆดื่นๆ

 

กลับมาที่โจทย์คำถาม

แล้ว ผม ควร ทำ ยัง ไง ต่อ ?​

 

ผมรักพี่ภู  แต่ผมสงสัยพี่ภู พี่ภูรักผม แต่พี่ภูมีอะไรปิดบังผม และผมไม่รู้ว่า ก้อนความลับนั้น มันเล็ก ใหญ่ ขนาดไหนกันแน่ ในความรัก ความสัมพันธ์  มันมีที่ว่างสำหรับความสงสัย และความลับ ด้วยเหรอ?​

 

ผมหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา เขียนลงไปในหน้าที่ว่างเปล่า

“ผมรักพี่ภู  แต่ผมสงสัยพี่ภู  พี่ภูรักผม แต่พี่ภูมีอะไรปิดบังผม”

 

พอเห็นมันเป็นตัวอักษรตรงหน้า ผมถึงได้ข้อสรุปอย่างหนึ่งว่า อย่างน้อย เราสองคนก็รักกัน

เป็นไปได้ไหมว่า ที่พี่ภูเก็บความลับไว้ เพราะเขากลัวว่า ความลับนั้นจะทำให้ความสัมพันธ์ของเราสองคนมันพังลงไป เขาเลยไม่อยากจะบอก เพราะเขารักผมนี่

เหมือนผมไง ที่สงสัย แต่ไม่ได้ถาม ส่วนหนึ่งเพราะผมก็กลัวว่าถามไปแล้ว ความสัมพันธ์ของผมกับพี่ภูจะไม่เหมือนเดิม กลัวว่าความจริงบางอย่าง จะทำให้เราสองคนไม่เหมือนเดิม

 

ผมรักพี่ภูนะ เขาสำคัญกับผมมาก ทีแรกอาจจะเหมือนรักกันฉาบฉวย เป็นคู่รักคนดังบน social ทั่วไป ยอมรับว่าที่แรก ผมสนุกสนานมากที่มีคนมาตามคู่เราบน twitter  มีคนพูดถึง เป็นคู่ดัง

ผมมีความสุขที่ทุกครั้งเวลาหา #พี่ภูน้องกฤษ บนทวิตเตอร์ แล้วจะเจอมีคนเมนชั่นถึงบ่อยๆว่ากรี๊ดตามคู่นี้ บลา บลา บลา ต่างๆนานามากมาย

ถ้าตอนนี้ผมกำลังสำลักความระแวงเท่าไหร่

ตอนนั้นผมก็สำลักความสุขจากชื่อเสียง เท่านั้น

มันคือความสัมพันธ์ในอุดมคติที่ผมต้องการมาเติมเต็มภาพชีวิตที่ผมมี  พี่ภูเหมือนเป็นชิ้นส่วนที่ผมต้องการมานานเพียงแต่ไม่รู้ตัวเองว่าต้องการ  เขาทำให้ภาพชีวิตที่ผมต้องการสมบูรณ์

แต่ตอนนี้ มันมีอะไรมากกว่านั้น ผมรู้สึกว่า  ผมกับเขาผูกพันธ์กันมากกว่าชิ้นส่วนที่มาเติมเต็มชีวิต เขากลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตผมไปแล้ว  และถ้ามันต้องเปลี่ยนแปลงไป ผมก็ไม่อยากให้เกิดจริงๆ

ผมเชื่อว่า ที่พี่ภูเก็บความลับไว้  เพราะเขาต้องการรักษาความสัมพันธ์กับผม ดังนั้นผมก็ต้องรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้เหมือนกัน  ผมต้องสะกดความระแวงไว้ให้ได้

 

 

ที่จริงเมื่อหัวค่ำตอนที่หมอนินพูดว่าพี่ภูไม่ได้เป็นคนไข้ ผมเกือบจะทวีตลงไปใน twitter แล้วด้วยซ้ำ  แต่ก็ยั้งมือไว้ก่อน โชคดีจริงๆ เพราะคิดไปคิดมา ถ้าทำแบบนั้นไป ก็เท่ากับทำลายภาพความสัมพันธ์ทั้งหมดของเราสองคนเลยนะ

 

ผมตัดสินใจแล้วว่า

เรื่องนี้ จะต้องไม่โผล่ในทวีตผม

เรื่องนี้ จะต้องไม่มาเปื้อน #พี่ภูน้องกฤษ

 

นั่นจึงเป็นสาเหตุว่า ทำไมพวกคุณถึงไม่เคยรู้มาก่อนเลย ว่าระหว่างผมกับพี่ภู มีบางอย่างคั่นกลาง บางอย่างที่ว่าคือ ความระแวงของผม และความลับของพี่ภู

มีเพียง เราสองคน เท่านั้นที่รู้

และเราก็  ต่างคน ต่างรู้ ด้วย

ส่วนความระแวงที่เกิดขึ้น ผมจะทำยังไง ไว้ค่อยเป็นการเรียนรู้ สำหรับวันถัดๆไปก็แล้วกัน ผมว่าสมองผมล้าและง่วงนอนแล้วล่ะ พรุ่งนี้วันเสาร์ ผมมีเรียนพิเศษตอน 10 โมง นี่ก็เกือบเที่ยงคืนแล้ว สมควรไป ..

 

ติ๊ง ติ๊ง ติ๊ง

 

ผมยังไม่ทันจบความคิดตัวเองด้วยคำว่า นอน  ก็มีเสียงข้อความดัง  มันมาจากพี่ภู อีกแล้ว

 

/ดึกแล้วนะเด็กน้อย ทำไมยังไม่ปิดไฟนอนอีกล่ะครับ?/

 

เหมือนเดิม ด้วยอารามตกใจนิ้วผมโดนหน้าจอ เลยทำให้เปิดเข้าไปอ่านเป็น  read ผมเลยต้องตอบข้อความพี่ภูไป

 

/คือกฤษเขียนไดอารี่น่ะครับ เลยยังไม่ได้นอน/

แล้วผมรอจนเขา read แล้วพิมพ์ต่อ

/พี่ภูรู้ได้ไงอ่ะ ว่ากฤษยังไม่นอน/

 

/ก็ไฟ status มันขึ้นว่านายยัง online พี่ก็เลยลองส่งข้อความมาแซวเฉยๆครับ ไม่ได้คิดว่านายจะตอบพี่หรอก  ไปนอนได้แล้วไป ง่วงก็  พรุ่งนี้มีเรียนพิเศษใช่ไหม?/

 

/ใช่ครับ เวลาเดิม/

 

/งั้นพี่จะไปรับตอนเลิกเรียนนะ/

 

ผมลังเลนิดนึง  หันไปมองหน้าสมุดบันทึกที่เปิดค้างไว้   “ผมรักพี่ภู แต่ผมสงสัยพี่ภู  พี่ภูรักผม แต่พี่ภูมีอะไรปิดบังผม”  ….

ใช่ อย่างน้อยเราสองคนก็รักกัน และคนรักกัน ต้องเจอกัน และผมต้องรักษา #พี่ภูน้องกฤษ ต่อไป นี่คือหน้าที่ของผมต่อความสัมพันธ์นี้  คิดได้แล้วผมก็พิมพ์ตอบกลับไป

 

/ครับ มารับนะฮะ คิดถึงพี่ภูจะแย่/

 

/ครับ ได้ครับ ไปนอนได้แล้วเด็กบ๊อง/

 

/ครับพี่ภู  กฤษคิดถึงนะฮะ/

 

/พี่ก็เหมือนกันครับ/

 

ผมวางมือถือ ถอนหายใจยืดยาว เอาเหอะ ให้มันเป็นเรื่องของอนาคต ผมเดินไปที่โต๊ะหนังสือริมหน้าต่าง  หยิบขวดยานอนหลับขึ้นมาเปิดเท เตรียมจะกินยาแล้วนอน

ก็บังเอิญหางตาเห็นเงาตะคุ่มๆที่ถนนหน้าบ้าน  เงาเหมือนใครสักคนเพิ่งจะเดินผละออกไป

เงาใครสักคน ที่ผมว่า เหมือน พี่ ภู

เดี๋ยวก่อนนะ ผมหยิบโทรศัพท์มาเปิดดูอีกที

 

/ดึกแล้วนะเด็กน้อย ทำไมยังไม่ปิดไฟนอนอีกล่ะครับ?/

 

เมื่อกี้นี้เขาบอกว่า …เขาได้เดาว่าผมตื่นอยู่ เพราะ status online

 

แต่ เขารู้ได้ไง

ว่า ผม ยัง เปิด ไฟ

Don`t copy text!