รัก (จัง) ปักใจ บทที่ 10 : เดอะ บิวตี้

รัก (จัง) ปักใจ บทที่ 10 : เดอะ บิวตี้

โดย : ปิยะพร ศักดิ์เกษม

รัก (จัง) ปักใจ นวนิยายรักโรแมนติกเรื่องล่าสุด จากปลายปากกาของ ปิยะพร ศักดิ์เกษม ที่นักอ่านรอคอย กับเรื่องวุ่นๆ ของเจ้าคอร์กี้ตัวเปี๊ยกนาม “รักจัง” และ “ปักใจ” ที่ป่วนปั่นอลวนอลเวง พาให้เจ้าของของทั้งสองมาพบกัน ตกหลุมรักกันและเผชิญกับอุปสรรคมากมายด้วยกัน นิยายออนไลน์ที่อ่านเอาอยากให้คุณได้อ่านออนไลน์

*****************************

สนับสนุนอ่านเอาด้วยการสั่งซื้อหนังสือ “ในสวนอักษร” คลิกที่นี่

ฐิติต้องหยุดคิดนิดหนึ่ง‘งานที่รอยัลฮอลล์’ที่ว่านั้น เป็นงานใหญ่ประจำปีที่จัดขึ้นเพื่อการกุศลของสมาคมศิษย์เก่า หากฟังแต่ชื่ออาจดูเหมือนเล็กและเป็นการภายใน แต่ในความเป็นจริงสถาบันการศึกษาแห่งนี้ตั้งมานานนับร้อยปีมีศิษย์เก่าแยกกันไปศึกษาต่อในที่ต่าง ๆ แล้วผลัดเปลี่ยนกันเข้าไปกว้างขวางยิ่งใหญ่ในหลายหน่วยงานหลายองค์กรต่อเนื่องกันตลอดมา

ดังนั้นทุกปีงานนี้จึงเป็นงานใหญ่ที่นอกจากจะหาเงินเข้าการกุศลได้มากมายแล้วยังเป็นงานที่บรรดาศิษย์เก่าผู้ยิ่งใหญ่จากหลายอาชีพหลายสาขาได้มาพบปะกันในอีกบรรยากาศหนึ่ง

เขาและเพื่อน ๆ ไปร่วมงานด้วยแทบทุกปี และสามสี่ปีหลังมานี้วงดนตรี ‘โบว์ แอนด์ แอร์โรว์ส์”’ของเกาทัณฑ์เพื่อนรุ่นน้องคนหนึ่งของเขาก็สามารถปลีกตัวจากตารางงานที่แน่นข้ามปีไปแสดงให้เป็นประจำ ยิ่งทำให้งานยิ่ง ยิ่งใหญ่สนุกสนานและสามารถหาเงินได้เกินเป้าทุกปี

หลังงานเพื่อน ๆ ชวนกันไปนั่งดื่มและคุยกันต่อด้วยการปิดชั้นสองของร้านที่อยู่ไม่ไกลจากสถานที่จัดงานนัก คนนอกที่ติดเข้าไปในกลุ่มด้วยก็มีเพียงเพื่อนร่วมวงของเกาทัณฑ์และสาวสวยนามเคที่คนนี้กับผู้จัดการของเธอ

เมื่อกลางปีก่อนรายการทีวีฮิตชื่อ ‘เดอะ บิวตี้’ซึ่งเป็นรายการกึ่งเรียลลิตี้หาสุดยอดนางแบบเชิญเกาทัณฑ์ไปเป็นกรรมการพิเศษตอนหนึ่ง ตอนนั้นคือตอนที่แบ่งทีมให้ผู้เข้าร่วมรายการเป็นสามทีมแล้วทำมิวสิควิดิโอประกอบเพลงฮิตของวงดนตรี Bow n’ Arrows โดยกำหนดให้ผู้เข้าประกวดทั้งทีมต้องแสดงเองและมีส่วนออกความเห็นกำหนดทิศทางของผลงานด้วยกัน

ครั้งนั้นเกาทัณฑ์เลือกทีมของเคที่เป็นผู้ชนะ แม้ว่าในท้ายที่สุดแล้วหญิงสาวจะได้รับเพียงตำแหน่งที่สามและได้เพียงชื่อต่อท้ายจากรายการว่า ‘เคที่ เดอะ บิวตี้’ หากเพียงเพราะการตัดสินของเกาทัณฑ์ เธอก็ถือสนิทด้วยการวิ่งเข้าหาชายหนุ่มผู้เป็นกรรมการพิเศษทุกครั้งที่เจอหน้ากันไม่ว่างานไหนเพื่อ ‘กราบขอบพระคุณพี่เก้า’

ฐิตินึกถึงคืนวันงาน…หลังจบการแสดงผู้ร่วมงานเริ่มแยกย้ายกันกลับ…ที่ลานจอดรถ…พวกเขาทั้งกลุ่มได้พบหญิงสาวสวย ผิวขาวเนียนผ่องผาดราวกับจะมีรัศมีอยู่รอบ ๆ ตัว ดวงหน้าสวยเด่นตกแต่งไว้แนบเนียนเหมือนเพิ่งก้าวออกจากห้องแต่งหน้าทั้ง ๆ ที่เป็นเวลาดึกดื่นแล้ว…

จู่ ๆ ชายหนุ่มนึกถึงผิวใสที่ปราศจากแป้งของปลื้มใจ! จึงหันกลับไปมองคุณหมอที่กำลังนั่งคุยอยู่กับคุณฐปนา แล้วก็รู้สึกอยากวางสาย หากเสียงเร่งเร้าจากปลายสายอีกด้านก็ทำให้เขากลับมาต่อการสนทนา

“เขาว่า ทางรายการไม่ได้ให้อะไรเขาเลย แถมยังมัดมือมัดเท้าเขาไว้อีก ขณะที่คนที่ได้ที่หนึ่งมีงานทั้งปี ส่วนคนที่ได้ที่สองก็ได้ไปเซ็นสัญญากับเอเจนต์ที่ฮ่องกง”

“แล้วเขามาปรึกษานาย” ฐิติถามด้วยเสียงหัวเราะ “เรื่องสัญญาทำไมไม่ไปปรึกษาทนาย”

“ก็ถึงได้แนะนำนายให้ไง วานนี้เจอกันเขาก็พยายามพูดกับคุณอัจฉรา แต่รายนั้นก็ไม่พูดด้วย บอกแต่ว่าต้องไปเจอกันที่สำนักงาน…”

ที่ถูกก็ต้องเป็นอย่างนั้นอยู่แล้ว มีหรือที่ปรึกษาข้อกฎหมายกันกลางที่สาธารณะ แวบหนึ่งที่ฐิติคิดเพื่อนหนุ่มรุ่นน้องของเขาคนนี้มีคุุณสมบัติมากมาย และอยู่ในจุดที่จะทำให้ใครสักคนเป็นข่าว…เป็นที่สนใจขึ้นมาได้

ตลอดเวลาหลายปีมานี้มีคนจ้องหาประโยชน์จากเกาทัณฑ์มากมาย เป็นไปได้ไหมว่าแม่เคที่ เดอะ บิวตี้ คนนี้อาจต้องการแค่ภาพอยู่ใกล้ชิด ต้องการเกาะเกี่ยวเพื่อนรุ่นน้องของเขาเพื่อเป็นข่าว เพื่อส่งเสริมตัวเอง อย่างคนที่ยังเป็นดาวเคราะห์ย่อมต้องพึ่งพิงแสงจากดาวฤกษ์อย่างเกาทัณฑ์

งานของเขาคือการดูแลเรื่องผลประโยชน์และข้อกฎหมาย หากในฐานะเพื่อนกึ่งพี่การดูแลปกป้องไม่ให้อีกฝ่ายตกหลุมหรือตกเป็นเครื่องมือของใครง่าย ๆ ก็น่าจะเป็นหน้าที่ที่เขาไม่ควรละทิ้งเช่นกัน

เมื่อคิดอย่างนี้ฐิติจึงไม่ปฏิเสธเมื่อเสียงจากปลายสายอีกด้านบอก

“เดี๋ยวบ่ายหน่อยมาที่ร้านอิ๋นกับจี๊ดได้ไหมล่ะ เราจะนัดให้เขาไปพบที่นั่น ให้เขาเอาสัญญามาให้ดูด้วย”

อีกไม่กี่วินาทีชายหนุ่มก็วางสายแล้วเดินกลับมาร่วมวงกับคุณป้าของเขาและคุณหมอสาวหน้าใส คุณฐปนาเงยหน้าขึ้นรายงาน

“ตั้งแต่วันเสาร์หน้า ป้าจะเอารักจังมาว่ายน้ำแล้วอาบน้ำที่นี่นะ ให้พรรษาทำนัดให้แล้ว ป้าอยากเอามาวันเสาร์เพราะว่าปักใจมาว่ายน้ำทุกวันเสาร์ หมาสองตัวจะได้ว่ายน้ำเล่นด้วยกัน ได้เป็นเพื่อนกันด้วย…ที่สำคัญเผื่อรักจังจะลดความอ้วนได้สักหน่อย”

ปลื้มใจฟังแล้วได้แต่ยิ้ม อยากบอกว่าเรื่องการออกกำลังกายให้ผอมนั้นเป็นเพียงส่วนเสี้ยวเดียวเท่านั้น สิ่งที่สำคัญกว่าคือวินัยและการควบคุมเรื่องอาหาร ซึ่งดูแล้วน่าจะเป็นเรื่องยาก เรื่องฝืนใจสำหรับเจ้าของที่ตามใจหมาจนไม่มีขอบเขตอย่างคุณฐปนา…

การปฏิเสธไม่ให้รักจังกินขนมในมือเมื่อมันมานั่งขอด้วยดวงตาใสแจ๋ว น้ำลายไหลเยิ้มที่มุมปาก แล้วใช้มือสั้น ๆ นั้นช่วยขอด้วยการเขี่ยหรือไหว้ปะหลก ๆ คงเป็นเรื่องแสนทรมานใจสำหรับผู้สูงวัย

ในที่สุดฐิติก็พาคุณฐปนากับรักจังกลับบ้าน นางหมาน้อยรื่นเริง และเปี่ยมไปด้วยพลัง กลับมาถึงก็วิ่งเล่นหาเรื่องซุกซนไปรอบบริเวณตึกทัังสามหลัง คุณฐาปนีย์เตรียมอาหารกลางวันไว้สำหรับทุกคนแล้ว ชายหนุ่มจึงใช้เวลาระหว่างและหลังอาหารกลางวัน‘ทำการบ้าน’ด้วยการค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับบริษัทผู้จัดรายการทางทีวีบริษัทนั้น พร้อมด้วยเงื่อนไขรางวัล

…แค่โทรศัพท์ไม่กี่สาย ก็มีคนส่งเอกสารมาให้เต็มชุด เขานั่งอ่านอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์และรู้สึกว่าตนเองได้ข้อมูลมากเพียงพอแล้วจึงรถออกจากบ้านเมื่อใกล้ได้เวลานัดหมาย

สถานที่นัดเป็นร้านอาหารของเพื่อนสาวในกลุ่มที่เข้าหุ้นกันทำ ฐิติจึงก้าวเข้าไปอย่างคุ้นเคยกับสถานที่ ไม่ต่างจากการเดินเข้าไปในห้องรับแขกในบ้านของตัวเอง เพียงมองปราดชายหนุ่มก็รู้ว่าวันนี้ไม่ใครในกลุ่มมานั่งเล่น รับประทานอาหารหรืออ้อยอิ่งดื่มกาแฟก่อนไปเล่นกีฬาหรือทำกิจกรรมด้วยกันเหมือนทุกสัปดาห์ แม้แต่สองสาวผู้เป็นเจ้าของร้านเองก็ไม่อยู่ อยู่แต่ผู้จัดการที่ตรงเข้ามากระซิบ

“คุณเก้าจองโต๊ะในสุดไว้ค่ะ คุณเคที่กับผู้จัดการของเธอมารออยู่แล้ว”

สองสาวยกมือไหว้เขาทันทีที่เห็นหน้า ฝ่ายผู้จัดการแนะนำตัวเองอีกครั้งว่าชื่อไนซ์ทั้ง ๆ ที่หน้าตาบอกชัดว่ามีเชื้อจีนถึงแม้จะทำตาสองชั้นมาแล้วก็เถอะ ความคิดนั้นทำให้ฐิตินึกทันทีว่า อาไน้…นึกแล้วเขาก็ขำตัวเองที่ช่างค่อนแคะ แม้จะค่อนแคะแล้วเก็บเอาไว้ในใจไม่หลุดปากออกมาดัง ๆ เหมือนเพื่อนบางคน

ดวงตาดำคมที่เป็นประกายพราวขึ้นมาด้วยรอยหัวเราะนั้นคงทำให้สองสาวคิดอะไรบางอย่าง เคที่ซึ่งยังคงชะโงกชะเง้อไปที่หน้าประตูก็พลอยยิ้มรับด้วยจริตกิริยาของหญิงเจ้าเสน่ห์ ส่วน‘อาไน้’เหมือนจะฉุกใจคิดอะไรบางอย่างได้จึงมีความตรึกตรองชั่งใจขึ้นมาบนสีหน้าทันที

“ก่อนจะถามอะไร ขอดูสัญญาก่อนนะครับ” ฐิติรับแฟ้มบาง ๆ ที่อีกฝ่ายส่งมาให้แล้วใช้เวลาเพียงแค่อึดใจเดียวอ่านสัญญานั้น ด้วยความชำนาญเขารู้ดีว่าควรจะให้ความสำคัญกับข้อไหนอย่างไร และสิ่งที่ได้อ่านนั้นก็ไม่ต่างจากที่ได้รับรู้มาแล้ว สิ่งที่ใหม่ที่ได้รับรู้ก็แค่ชื่อจริงของ ‘เคที่ เดอะ บิวตี้’

“ชื่อเขมรุจี เก๋มากนะครับ”

“ขอบคุณค่ะ คุณพ่อเคที่เป็นคนตั้งให้” หญิงสาวตอบอย่างอ่อนหวาน ยิ่งเห็นใกล้ ๆ ฐิติก็ยิ่งรู้สึกว่าหญิงสาวผู้นี้สวยอย่างไม่มีที่ติ ผิวผ่องเนียน ผมหยักเป็นคลื่นคลุมบ่า จมูกโด่ง ริมฝีปากพริ้ม ดวงตากลมโตทั้งหวานทั้งคม มีทั้งความไร้เดียงสาและเสน่หายั่วเย้าปะปนกัน

“คุณพ่อเคที่เป็นข้าราชการเกษียณค่ะ ก่อนเกษียณก็ใหญ่ที่สุดในจังหวัดแล้ว” ผู้จัดการสาวของเธอรีบพูด เหมือนโฆษณาสรรพคุณของสินค้า พูดโดยไม่ให้รายละเอียดเรื่องตำแหน่งที่แท้จริงหรือหน่วยงาน พูดแค่ให้เข้าใจว่า หญิงสาวผู้นี้มีเทือกเถาเหล่ากอ ไม่สิ้นไร้ไม้ตอก

“ตอนนี้ท่านก็ยังอยู่บ้านที่ต่างจังหวัด เป็นไร่กว้างขวางใหญ่โต น่าสบายมาก ๆ ค่ะ เอาไว้เราไปเที่ยวกัน สวยยิ่งกว่ารีสอร์ทบางรีสอร์ทเสียอีก”

ชายหนุ่มผู้เดินทางมาแล้วค่อนโลกและเห็นรีสอร์ทมาแล้วหลายสิบแห่งไม่ได้ให้ความสนใจอะไรมากนักนอกจากตอบรับไปตามมารยาท แล้วเขาก็กางสัญญาอธิบายว่า

“คุณเคที่ไม่ได้ติดอะไรนะครับ คนที่ได้รับรางวัลชนะเลิศต่างหากที่ต้องเซ็นสัญญากับเขาทั้งปี และต้องทำงานตามที่เขาจะหามาให้ คุณเองมีสิทธิ์ที่จะทำงานอะไรก็ได้ตามที่ตัวเองต้องการ”

แต่งานในวงการนี้ช่างหายาก! วงการที่มีแต่คนสวยคนเก่ง…ที่เขมรุจีไม่เข้าใจเลยก็คือ คนที่ได้ตำแหน่งสูงกว่าเธอหาความสวยไม่ได้สักนิด ทั้งคู่แค่สูงและแบนราบไปทั้งตัว ยิ่งรายที่ได้ที่สอง ตัวดำจนแทบจะเหมือนเด็กเลี้ยงควาย แต่กลับไปดั้นด้นหาสัญญาทำงานได้ถึงฮ่องกง!

“เขาไม่มีสัญญาว่าจะช่วยส่งเสริมและหางานให้เราหรือคะ” ผู้จัดการไนซ์ซัก

“ไม่มีครับ แต่เขาอนุญาตให้คุณใช้ชื่อรายการได้…ผมว่ารายการเองก็ต้องการให้ผู้เข้าร่วมรายการได้งานดี ๆ และเยอะ ๆ เพื่อชื่อเสียงของเขาด้วย ถ้ามีอะไรที่เหมาะกับเราเขาคงส่งมา…” ชายหนุ่มเกือบหลุดปากไปว่างานที่ส่งมาอย่างไรก็ต้องเหลือจากคนที่ได้ที่หนึ่ง

“ไม่เคยเลยค่ะ ไม่มีเลย…ไนซ์ว่าเขาข้ามหัวเรา ยายคนที่ได้ที่สี่ ตำแหน่งต่ำกว่าเคที่เขากลับส่งไปให้ช่อง ให้ไปเรียนการแสดงเพิ่มเติม เห็นว่าจะปั้นให้เป็นนางเอกของช่อง ยายคนนั้นเตี้ยก็เตี้ย สวยก็ยังไม่เข้าขั้น…ทำอย่างนี้เขาไม่ผิดหรือคะ ที่เขาไม่ให้เราไปก่อน ไม่ให้ไปตามลำดับ”

ฐิตินึกเห็นใจทั้งสองฝ่าย หากเขาก็ต้องยืนยันแค่ว่าในสัญญาไม่ได้มีการระบุไว้…ไม่บอกต่อว่า งานทุกงานนั้นขึ้นอยู่กับความเหมาะสมด้วย

เขมรุจีเป็นคนสวยมาก สวยจัดทีเดียว รูปร่างเต็มตึงมีส่วนเว้าส่วนโค้งมากมายแบบที่ไม่เหมาะจะเป็นนางแบบจริง ๆ นอกจากจะไปเป็นนางแบบโชว์ชุดชั้นในอย่างวิคตอเรียซีเคร็ต แต่ในขณะเดียวกันก็สูงเกินกว่าจะไปเป็นนางเอกละครได้ นอกจากจะต้องไปหาเสาไฟฟ้ามาเป็นพระเอกให้

เมื่อถามโน่นถามนี่อีกครู่ใหญ่ เกาทัณฑ์ก็ยังไม่ปรากฏตัว สุดท้ายเขมรุจีก็เป็นฝ่ายหลุดปาก

“พี่เก้านัดไว้กี่โมงคะ”

“ไม่ต้องรอหรอกครับ เขายุ่งตามเคย แค่นัดให้ผมมาช่วยดูสัญญาให้คุณ” ฐิติไหวตัวได้ในทันทีเช่นกัน นี่เป็นอีกหนึ่งวิธีที่เกาทัณฑ์มักใช้สลัดเห็บไรให้หลุดจากปีก อีกไม่กี่นาทีหลังจากนั้นชายหนุ่มก็ได้ขอตัวแยกจากมา

ทันทีที่ถึงรถส่วนตัว ฐิติก็หยิบโทรศัพท์พิมพ์ต่อว่าเกาทัณฑ์ลงไปในห้องไลน์กลุ่มว่า “นายเก้า ไอ้ซุปตาร์วายร้าย ฉันนึกว่าแกแค่ให้มาช่วย…ที่ไหนได้ ทิ้งทุ่นเลยนะ” แล้วสติ๊กเกอร์รูปหัวเราะก็ถูกสมาชิกในห้องส่งตาม ๆ กันมา เริ่มต้นด้วย กรณ์  เก็จ ก้อง หนูเล็ก กฤต ก่อนที่คนใจดีอย่างเกื้อจะปลอบมา “เอาน่า…คิดเสียว่า ได้มีเพื่อนสวย ๆ ระดับนางแบบอีกคนก็แล้วกัน”

ชายหนุ่มหัวเราะหึ ๆ อยู่คนเดียวเมื่อเกาทัณฑ์ส่งสติ๊กเกอร์รูปเด็กชายผมจุกกำลังหมอบกราบมาปิดท้าย…เขาขับรถออกจากลานจอด ไม่สนใจจะหันไปมองว่า เด็กสาวสองคนที่นั่งอยู่ที่โต๊ะมุมห้องเดินมานั่งรวมกลุ่มกับเขมรุจี และทันทีที่อีกฝ่ายนั่งลง ไนซ์ก็แบมือหรา

“เอาโทรศัพท์มา ดูซิได้กี่รูป”

“ก็พี่เก้าไม่มา หนูก็เลยไม่ได้ถ่ายอะไร” อีกฝ่ายตอบอย่างงง ๆ คำตอบนั้นทำเอาฝ่ายผู้จัดการปรี๊ดขึ้นมาทันที

“ถ่าย ๆ เก็บไว้มันจะเสียหายอะไรวะ ใครจะไปรู้ว่าวันไหนจะได้ใช้หรือเปล่า…เถนตรงจริงอีนี่” ทั้งสองคนเป็นเพียงเด็กสาวที่หวังทั้งชื่อเสียงและเงินทองที่เธอไปขุดมาได้จากสลัมบ้านนอกหญิงสาวจึงตำหนิด้วยถ้อยคำรุนแรง

“ฉันจะหางานให้พวกแกอีกดีไหมนี่ จะไปทำเซ่อ ๆ ซ่า ๆ แบบนี้จะทำให้ขายหน้าหรือเปล่า” เจ้าหล่อนถอนใจเมื่อหันมาบ่นกับเขมรุจี

“เกินครึ่งปีแล้วนะ ที่เราได้งานจิ๊บ ๆ จ๊อย ๆ ไม่ดังสักที เกาะเดอะบิวตี้ก็ไม่ได้เรื่อง จะเกาะ โบว์ แอนด์ แอโรวส์ ก็ยังไม่สำเร็จถ้าเกาะได้ แค่เป็นข่าวก็อาจได้งานเพิ่มขึ้นมาบ้าง…หรือเราจะเบนเข็มไปเป็นนางงาม หาเวทีประกวดอีกสักเวที…” เมื่อนึกถึงชายหนุ่มที่เพิ่งเดินจากไป ดวงตาดำคมพราวพรายของเขาเมื่อแรกพบก็ทำให้ ไนซ์หลุดปาก

“หรือเราจะเลิกหางาน มาหาผัวดีกว่า”

Don`t copy text!