![โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 4 : ซินที่แปลว่าหัวใจ (3)](https://anowl.co/wp-content/uploads/2024/05/rong1-Banner-copy.jpg)
โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 4 : ซินที่แปลว่าหัวใจ (3)
โดย : ปีกดอกไม้
โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน นิยายโรแมนติกแฟนตาซีที่มีกลิ่นอายจีนโบราณ ผลงานรางวัลรองชนะเลิศโครงการอ่านเอาก้าวแรกปี 4 ของ ปีกดอกไม้ หรือ รสริน พระปริยัติ อ่านเอานำมาให้ทุกท่านได้เพลิดเพลินไปกับบรรยากาศของโรงน้ำชาและเรื่องราวของผู้คนที่นี่ รวมถึงปริศนาเบื้องหลังของน้ำชาความทรงจำนี้ อ่านได้แล้วที่เว็บไซต์อ่านเอา anowl.co
ม่านราตรีค่อยๆ คลี่คลุมลงมาทีละน้อย สายลมพัดนุ่มนวลหอบเอากลิ่นฝนที่ตกอยู่ไกลๆ เข้ามาด้วย อากาศรอบตัวเย็นสดชื่นพลันให้รู้สึกสบายกายสบายใจอย่างน่าประหลาด
พอแสงสุดท้ายผ่านพ้นไป ไฟสีอ่อนนวลตานั้นก็ติดพรึบขึ้นพร้อมกัน ภายในหอกลางน้ำนั้นตกแต่งไฟไว้อย่างสวยงาม เสาทุกต้นหรือที่ใดก็แล้วแต่ซึ่งเป็นจุดเด่นถูกแสงสว่างขับเน้นให้เห็นเป็นเส้นสาย
“ที่นี่เราอยู่กันเหมือนครอบครัว หลายคนต่างที่มาแต่ในเมื่อมาอยู่ร่วมกันแล้วก็ขอให้วางใจ หากเธอมีอะไรขาดเหลือหรือต้องการความช่วยเหลือก็บอกได้ หรือหากไม่สะดวกใจจะคุยกับฉันก็บอกกับเซี่ยเหมยซีได้” เพราะเห็นความระแวดระวังในทีแรกทำให้เฉินเอินยกชื่อเซี่ยเหมยซีขึ้นมาเอ่ยอ้าง อย่างไรก็ผู้หญิงเหมือนกัน
ตอนที่ได้คุยกับคุณจางก่อนหน้า เขาได้รู้ว่าเธอลาออกจากงานมาแล้ว เฉินเอินขมวดคิ้วเล็กน้อย ก็ถ้าออกจากงานมาแล้วยังจะต้องรับมโนชามาเป็นพนักงานทำไม นึกขบขันชายชราที่ทำตามคำสั่งอย่างเคร่งครัดไม่พลิกแพลงแม้สถานการณ์จะเปลี่ยนไป แต่สุดท้ายเขาก็ได้แต่ปล่อยให้เรื่องราวผ่านไปโดยไม่ได้ทักท้วง
คนก็มาแล้ว ไม่สู้ตามน้ำไปจะดีกว่า
มโนชาให้เหตุผลที่ลาออกว่ามีปัญหากับคนในที่ทำงานซึ่งก็คงไม่ใช่ใครที่ไหน
ในตอนนั้นหลังจากมโนชาลงรถและเดินล่วงหน้ามาก่อน เขาได้ยินในสิ่งที่คนขับรถเอ่ยถามภาทิศเกี่ยวกับหญิงสาวที่มาด้วยกันนี้ พูดทำนองว่าจะอดทนรอถึงเมื่อไร พูดว่าผู้หญิงซื้อใจนั้นแสนง่ายเพียงแค่ใช้เงินจับจ่ายราวกับซื้อของอย่างนั้น
เฉินเอินซึ่งกำลังคาดหวังการมาเยือนของแขกพิเศษชะงักมือจากอุปกรณ์ชงชา นิ่งฟังพร้อมครุ่นคิด ก่อนจะได้ยินภาทิศเอ่ยว่าสำหรับบางคนสถานการณ์อาจไม่ได้เรียบง่ายอย่างนั้น เด็กสาวที่มาด้วยกันนี้เขาตั้งใจจะทำความรู้จักเธอให้ดีขึ้นอีกสักหน่อย ไม่ใช่คนที่เงินซื้อได้อย่างที่แล้วมา แต่จำเป็นต้องรอเวลา
น้ำเสียงนั้นไม่ได้เอ่ยแบบชี้แจงเพราะแฝงแววรำคาญปนถือดี ดูถูกคนขับรถที่เสนอหน้าเสนอแนะราวกับรู้ใจทั้งที่เพิ่งจะเลื่อนตำแหน่งมาขับรถประจำตัวเจ้านายได้ไม่นานนัก ขณะที่คนขับรถบุ่มบ่ามเปิดเผย ภาทิศย่อมต้องผ่านการคิดและวางแผนที่แยบยลกว่า
เพราะคำพูดพวกนั้นเฉินเอินเลยประเมินว่าภาทิศอาจจะรออีกสักหน่อย และล่ามที่มาด้วยกันก็คงจะปลอดภัยไปอีกชั่วระยะ โดยลืมนึกไปว่าหลังถูกปฏิเสธการรับน้ำชา คนที่เคยมีอำนาจอยู่เหนือผู้คนอย่างภาทิศย่อมยอมรับไม่ได้ แม้สมองจะจดจำไม่ได้เรื่องน้ำชาทว่าความรู้สึกของการถูกปฏิเสธยังคงทิ้งร่องรอยเอาไว้อย่างที่เจ้าตัวเองก็ไม่เข้าใจ
เพื่อชดเชยความรู้สึกนั้นคนอย่างภาทิศคงต้องการแสดงอำนาจอยู่เหนือใครสักคน คนที่ด้อยกว่าหรืออ่อนแอกว่าในทุกทาง และคนคนนั้นย่อมเป็นคนที่มาด้วยกันอย่างมโนชา
สถานการณ์ไม่ปกติย่อมทำให้คนที่เคยคิดซับซ้อนขบคิดอะไรได้ไม่กระจ่างนัก แม้กระทั่งคำพูดไม่ได้ความของคนขับรถสุดท้ายแล้วก็ยังสามารถบงการนักธุรกิจใหญ่ได้ เรื่องถึงเกิดขึ้นเร็วขนาดนี้ โชคยังดีเมื่อมองจากท่าทางของมโนชาแล้ว เขาคิดว่าเรื่องที่เกิดคงไม่ร้ายแรงนัก
เฉินเอินสบตาหญิงสาวตรงหน้า นัยน์ตามีประกายเห็นใจทว่าไร้คำพูด ดวงตาใสราวแก้วคู่นั้นยังมองตอบกลับมาด้วยความสงสัย เป็นแววตากระจ่างใสคล้ายจะไม่มีเรื่องใดๆ มาแผ้วพานให้ทุกข์ใจได้
เขาระบายลมหายใจออกมา มือหนาหยิบหมากต่างสีวางเรียงบนกระดานเป็นรูปแบบต่างๆ
มโนชาจ้องมองกระดานหมากล้อมสลับกับคนตรงหน้า นี่คงเป็นวิธีทำความรู้จักของเขากระมัง หมากกระดานนี้ก็คงเป็นเครื่องละลายพฤติกรรมที่ค่อนข้างเป็นทางการและไม่เข้ากับยุคสมัยเอาเสียเลย คิดนั่นนี่เพลินเพียงครู่เขาก็เอ่ยพูด
“สิ่งที่ซ่อนในหมากล้อมแท้จริงแล้วคือปรัชญา สิ่งที่คนเราต้องดูเป็นอันดับแรกคือลมหายใจของเราเอง…”
ลมหายใจของหมากล้อมก็คือแบบแผนในการวางหมาก เฉินเอินค่อยๆ อธิบายวิธีการเล่น วิธีการพูดจาดูมีหลักการไม่เหมือนคนวัยเดียวกับเธอจนอดสงสัยไม่ได้ว่าเขามีชีวิตยังไง เติบโตมาแบบไหน
มโนชาอดเปรียบเทียบเขากับภาทิศไม่ได้ ทั้งที่เธอเพิ่งจะเจอเขาเป็นครั้งแรกแต่อะไรบางอย่างกำลังบอกเธอว่าเขาไว้ใจได้
“ซิน…” มัวแต่คิดโน่นนี่รู้ตัวอีกทีคนที่นั่งตรงกันข้ามก็เอ่ยเรียกเบาๆ มือหนาที่เรียงหมากหยุดลง และดวงตาสีดำสนิทก็จับจ้องเธอพร้อมกับรอยสงสัย
“คะ…” หญิงสาวกะพริบตา หลุดจากภวังค์ครุ่นคิด
“ฉันเพียงแต่สงสัยว่าชื่อเธอเขียนด้วยอักษรตัวไหน”
ดวงตาของเขาสบนิ่งเปิดเผยแฝงรอยยิ้มสร้างความสบายใจได้อย่างน่าประหลาด
“ชื่อซินเขียนด้วยอักษรที่แปลว่าหัวใจค่ะ” เสียงนั้นเอ่ยสดใสด้วยสำเนียงกังวาน “จริงๆ ชื่อซินเป็นชื่อเล่นไม่มีความหมายอะไรหรอกค่ะ พอซินได้มาเรียนจีนถึงได้รู้ว่ามีในภาษาจีนด้วยซินเลยกำหนดอักษรเอง มโนชาแปลว่าความรัก มโนคำเดียวแปลว่าหัวใจ ซินยังแปลกใจเลยที่มันมีความหมายเดียวกัน”
ต่อเมื่อแยกย้ายกันไปหลังใช้เวลาไม่นานนักเฉินเอินก็ตรงเข้าไปยังหอตำรา มือหนาเปิดไฟสว่างจ้าก่อนจะหยิบกระดาษออกมาแล้ววาดพู่กันจีนลงบนนั้น ความละเมียดละไมของท่าทีเคลื่อนไหวด้วยความมั่นคง มือที่รังสรรค์น้ำชาความทรงจำบัดนี้เขียนอักษร ‘หัวใจ’ ลงบนกระดาษ
ชื่อที่กำหนดด้วยตัวเองอย่างนั้นหรือ
‘มโนชา เธอผู้มีหัวใจอันเป็นอิสระ…’ นิยามนี้ช่างเหมาะกับเธออย่างแท้จริง
ชายหนุ่มจ้องมองมันอยู่ครู่ใหญ่ คิ้วหนาขมวดขึ้นเล็กน้อยก่อนจะจรดพู่กันวาดอักษร ‘เหตุผล’ ไว้ด้านบน ตัวอักษรสองตัวรวมกันนี่เองที่เป็นตัวตนของเขา ‘เหตุผลที่วางอยู่เหนือหัวใจ’
‘เอิน’ (1) ที่ถูกขนานเรียกเพียงนับครั้งได้จากคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตที่เหมือนถูกสาปนี้ ชื่อนี้เองคอยเตือนให้ตระหนักว่าเขามีชีวิตอยู่เพื่อสิ่งเดียวเท่านั้น คือคำอันเป็นความหมายของชื่อ ‘เอิน’ หรือคำว่า ‘บุญคุณ’ นั่นเอง
เชิงอรรถ :
(1) 恩 เอิน แปลว่าบุญคุณ ประกอบด้วยอักษรหัวใจ 心 และอักษรเหตุผล 因
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 10 : เขาเป็นใครกันแน่ (1)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 9 : สิ่งสำคัญคือลมหายใจ (2)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 9 : สิ่งสำคัญคือลมหายใจ (1)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 8 : นายตำรวจ (2)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 8 : นายตำรวจ (1)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 7 : ฝันร้าย (2)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 7 : ฝันร้าย (1)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 6 : เรื่องซุบซิบ (2)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 6 : เรื่องซุบซิบ (1)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 5 : เฉินเอิน (2)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 5 : เฉินเอิน (1)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 4 : ซินที่แปลว่าหัวใจ (3)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 4 : ซินที่แปลว่าหัวใจ (2)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 4 : ซินที่แปลว่าหัวใจ (1)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 3 : แขกคนพิเศษ (2)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 3 : แขกคนพิเศษ (1)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 2 : พ่อบ้านจาง (2)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 2 : พ่อบ้านจาง (1)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 1 : เซี่ยเหมยซี (2)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน บทที่ 1 : เซี่ยเหมยซี (1)
- READ โรงน้ำชาความทรงจำสีอำพัน : บทนำ