ฤดูร้อนเป็นของเขา ฤดูหนาวเป็นของเธอ บทที่ 2 : หญิงสาวผู้โชคดี

เมื่อความตายไม่ใช่จุดจบ แต่คือจุดเริ่มต้นของการแชร์ร่าง! ‘ณดา’ ต้องรับภารกิจเป็นร่างทรงไทม์แชร์ให้สองวิญญาณข้ามฤดูหนาวและฤดูร้อน ในนวนิยายแฟนตาซี-ฟีลกู๊ด ‘ฤดูร้อนเป็นของเขา ฤดูหนาวเป็นของเธอ’ โดย วิตต ตุลยธัญ อ่านเลย

ณดารู้สึกปวดร้าวไปทั่วทั้งร่างในตอนที่เธอได้สติกลับคืนมา หญิงสาวค่อยๆ ลืมตาขึ้น เมื่อสายตาปรับเข้ากับแสงสว่างได้ เธอพบว่าตัวเองอยู่ในห้องพักผู้ป่วยสีขาวสะอาดตา เมื่อหันไปมองข้างกายก็เห็นใบหน้าที่คุ้นเคยของหญิงวัยกลางคนที่กำลังนั่งหลับอยู่บนโซฟา

“แม่” เสียงที่เปล่งออกมาแผ่วเบาราวเสียงกระซิบ แต่นั่นก็เพียงพอที่จะทำให้วาริน แม่ของณดาตื่นขึ้น

“ณดา ฟื้นแล้วเหรอลูก” วารินยิ้มกว้างให้ณดา สีหน้าบ่งบอกถึงความโล่งใจอย่างที่สุด

ณดาก้มลงมองร่างตัวเอง อวัยวะทุกส่วนของเธอยังอยู่ครบถ้วน นอกจากรอยช้ำตามแขนขาและความปวดร้าวที่กระจายอยู่ตามจุดต่างๆ ในร่างกายแล้ว ณดาก็รู้สึกปกติดีทุกอย่าง

“นี่หนูรอดตายมาได้…จริงๆ เหรอคะ”

ทันทีที่ได้ยินคำพูดของลูกสาว น้ำตาของวารินก็ไหลพรั่งพรูออกมาอย่างควบคุมไม่อยู่ หญิงวัยกลางคนกุมมือลูกสาวเอาไว้จนแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะต้องสูญเสียลูกสาวไปอีกครั้ง

“หนูรู้มั้ยว่าแม่เป็นห่วงหนูมากแค่ไหน” เสียงของวารินในตอนนี้เริ่มแหบพร่า “แม่ไม่เหลือใครอีกแล้วนะณดา ถ้าต้องเสียลูกไปอีกคน แม่คงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้”

คำพูดของแม่ทำให้ณดารู้สึกผิดขึ้นมาทันที หญิงสาวนึกไปถึงช่วงเวลาสุดท้ายในรถตู้อีกครั้ง ถ้าเธอตายไป นั่นคงเป็นโทรศัพท์สายสุดท้ายจากแม่ แต่เธอกลับเลือกที่จะไม่รับสาย

หลังจากที่เสียพ่อไปในอุบัติเหตุเมื่อหลายปีก่อน แม่ก็เปลี่ยนไปเป็นคนละคน จากคนที่เคยร่าเริงสดใสก็กลายมาเป็นคนขี้กังวล แม่ห่วงอยู่ตลอดเวลาว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นกับณดาเหมือนที่เคยเกิดกับพ่อ แล้วความกังวลนั้นก็ถูกส่งต่อมาให้ณดาเหมือนเป็นมรดกจำเป็นที่เธอไม่อยากรับสืบทอด

เมื่อไหร่ที่เครื่องจักรความกังวลในหัวณดาเริ่มทำงาน มันจะคอยผลิตชุดความคิดเกี่ยวกับเรื่องน่ากลัวต่างๆ อย่างไม่หยุดหย่อน สมองของณดาจินตนาการไปถึงสถานการณ์เลวร้ายนับหมื่นนับพันได้อย่างไม่รู้จบ แต่ถ้ามองในแง่ดี…การมองโลกในแง่ร้ายของณดาก็คือคุณสมบัติที่ทำให้เธอเหมาะกับการเป็นนักคณิตศาสตร์ประกันภัยอย่างที่สุด การคาดเดาไปถึงเรื่องร้ายๆ ที่มีความเป็นไปได้ว่าจะเกิดขึ้นก็คืองานของเธอนั่นเอง

“หนูขอโทษนะคะแม่ หนูขอโทษจริงๆ” ณดาโผเข้ากอดแม่เหมือนกลับไปเป็นเด็กหญิงตัวเล็กๆ อีกครั้ง แล้วน้ำตาของหญิงสาวก็ค่อยๆ ไหลรินออกมา

“ไม่เป็นไรนะจ๊ะ แค่หนูปลอดภัยก็ดีแล้ว”

หลังจากอารมณ์ที่ท่วมท้นเริ่มสงบลง วารินก็ดึงทิชชูขึ้นมาซับน้ำตาตัวเองแล้วหยิบอีกแผ่นส่งให้ณดาก่อนจะเล่าเรื่องอุบัติเหตุให้ฟังคร่าวๆ ว่ารถตู้ของณดาถูกรถสิบล้อพุ่งชน ตำรวจสันนิษฐานว่าคนขับน่าจะหลับใน หลังจากเกิดเรื่อง คนขับรถก็หนีหายไปและจนถึงตอนนี้ก็ยังจับตัวไม่ได้

คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวณดา แต่ก่อนที่จะได้เอ่ยปากถามอะไร เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น

“เข้ามาได้เลยจ้ะ” แม่ส่งเสียงบอก

ณดาจำผมม้าเสมอคิ้วและใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเย็นชานั้นได้ดี คนที่เดินเข้ามาคืออนิสา เพื่อนร่วมงานที่บริษัทของณดา ไม่สิ ต้องเรียกว่าเป็น ‘คู่แข่ง’ ของเธอมากกว่า อนิสาคือนักคณิตศาสตร์ประกันภัยระดับหัวกะทิที่พยายามไต่เต้าขั้นบันไดในอาชีพการงานไม่ต่างกับเธอ

มือเรียวยาวของอนิสาประคองตะกร้าใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยผลไม้อัดแน่นอยู่ในนั้น อนิสายกมือไหว้แม่ก่อนจะหันมายิ้มให้ณดา เห็นได้ชัดว่าเป็นรอยยิ้มแบบฝืนๆ แต่อย่างน้อยเธอก็ยังพยายาม ตอนที่ทำงานด้วยกันที่ออฟฟิศ อนิสาไม่เคยยิ้มให้ณดาเลยแม้แต่ครั้งเดียว

“เดี๋ยวแม่ออกไปเดินเล่นข้างนอกหน่อยนะ หนูคุยกับเพื่อนได้ตามสบายเลยนะจ๊ะ”

“ได้ค่ะ” ณดายิ้มให้แม่ ที่จริงเธอไม่ได้อยากใช้เวลากับอนิสาเท่าไร แต่อยากให้แม่ได้พักบ้างมากกว่า

อนิสาหุบยิ้มทันทีที่วารินก้าวพ้นประตูห้องออกไป การแสดงจบลงแล้ว ณดานึกขอบใจที่อย่างน้อยอนิสาก็ยังรักษามารยาทต่อหน้าแม่ของเธอ

ณดาเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่เคยเจออนิสานอกออฟฟิศมาก่อน วันนี้คู่แข่งตลอดกาลของเธอแต่งตัวสบายๆ ในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์ ลายการ์ตูนรูปหมีบนเสื้อยืดสีขาวดูไม่เข้ากับใบหน้าไร้ความรู้สึกของเธอเลยแม้แต่น้อย แต่ณดาก็ชอบลุคนี้ของอนิสามากกว่าชุดทำงานที่เธอใส่ทุกวันเป็นไหนๆ

“เข้าเรื่องเลยก็ได้นะ เรื่องงานใช่มั้ย” ณดาเป็นฝ่ายเปิดบทสนทนา

อนิสาพยักหน้าก่อนจะวางตะกร้าผลไม้หนักอึ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียง

“ฉันคำนวณโมเดลอันใหม่ใกล้เสร็จแล้วนะ ตอนนี้ฉันหายดีแล้ว เดี๋ยววันนี้ฉันทำต่อแล้วส่งให้เธอพรุ่งนี้ได้เลย” ณดารีบรายงานความคืบหน้าให้อีกฝ่ายรู้เหมือนกลัวว่าอนิสาจะมากดดันเธอ

อนิสาส่ายหน้า สายตายังคงเรียบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง แม้จะแต่งตัวสบายขึ้น แต่ออร่าความจริงจังกับชีวิตก็ยังแผ่ออกมาอย่างเข้มข้นไม่ต่างจากเวลาที่อยู่ออฟฟิศ

“ฉันขอไฟล์ไปทำต่อได้มั้ย”

“ทำไมล่ะ ฉันทำใกล้เสร็จแล้วนะ” ท่าทีของอนิสาทำให้ณดารู้สึกไม่สบายใจ “อย่าบอกนะว่า…หัวหน้าจะให้เธอมาดูโปรเจกต์นี้แทนฉัน”

“ก็คล้ายๆ อย่างนั้น แต่ว่า…มันมีเรื่องอื่นด้วย”

“เรื่องอื่นเหรอ เรื่องอะไรล่ะ”

อนิสาเงียบไปพักใหญ่เหมือนกำลังควานหาคำพูดประโยคต่อไปในหัว ผมม้าแข็งๆ และใบหน้านิ่งๆ ของอนิสาทำให้ณดารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

“กรมธรรม์ที่เธอออกแบบไว้มันมีปัญหาน่ะ ตอนนี้บริษัทกำลังจะเอาโปรดักต์ตัวนี้ออกจากตลาด”

“หา! มีปัญหาอะไรเหรอ” ณดาพูดเสียงดังอย่างลืมตัว

มันเป็นไปไม่ได้อยู่แล้วที่งานของเธอจะผิดพลาด ทุกครั้งที่ทำตารางคำนวณ ณดาจะรีเช็กมันซ้ำแล้วซ้ำอีกเป็นสิบรอบ แล้วกรมธรรม์ที่ว่าก็เพิ่งจะได้รางวัลมาหมาดๆ มันจะผิดพลาดไปได้ยังไง หรือว่าจะเป็น…

แล้วณดาก็นึกขึ้นได้ว่าถ้าจะมีอะไรสักอย่างที่ผิดพลาด…มันก็คือสมมติฐานที่เปรมชัยให้มานั่นเอง!

ตอนที่ทำโปรเจกต์นี้ ณดาเคยคุยเรื่องนี้กับเปรมชัยหลายครั้ง ในความเห็นของณดา มันเป็นกรมธรรม์ที่เสี่ยงเกินไป เรียกเบี้ยประกันน้อยแต่จ่ายค่าสินไหมเยอะ แน่นอนว่านั่นเป็นเรื่องดีต่อผู้เอาประกันแต่ก็อาจทำให้บริษัทเสียผลประโยชน์ได้ ถึงจะบอกไปอย่างนั้น เปรมชัยก็ยังยืนยันว่ามันเป็นความต้องการของฝ่ายการตลาด

เวลาที่ต้องคุยกับเปรมชัย ณดาจะรู้สึกเครียดทุกครั้ง เปรมชัยเป็นคนตัวใหญ่แต่เสียงแหลมเล็กเหมือนผู้หญิง เวลาที่ต้องเถียงกัน เปรมชัยมักจะใช้ตำแหน่งที่สูงกว่าและขนาดตัวที่ใหญ่กว่าเข้าข่ม แล้วเสียงแหลมๆของเขาก็มักจะทำให้ณดารู้สึกประสาทเสียอยู่เสมอ

ในที่สุดณดาก็ต้องยอมใช้สมมติฐานที่เปรมชัยให้มา แล้วพอเปิดตัวโปรดักต์ตัวนี้ออกไป มันก็กลายเป็นกรมธรรม์ขายดีอย่างที่ฝ่ายการตลาดคาดไว้จริงๆ คนที่ได้หน้าไปเต็มๆ ในตอนนั้นก็คือเปรมชัย แต่ในทันทีที่โปรดักต์ตัวเดียวกันเริ่มมีปัญหา มันก็กลายเป็นความผิดของณดาไปซะอย่างนั้น

ฉันก็แค่ทำตามคำสั่ง แล้วทำไมความผิดถึงตกมาอยู่ที่ฉันคนเดียว อย่าบอกนะว่าฉันกำลังจะโดน…

“หัวหน้าบอกให้เธอลาออกน่ะ” อนิสาพูดโพล่งออกมาราวกับอ่านใจณดาออก

ณดาใช้เวลาหลายวินาทีเพื่อย่อยสิ่งที่เพิ่งได้ยิน ‘ให้ลาออก’ ก็คือคำสุภาพของ ‘การโดนไล่ออก’ นั่นเอง

นี่ขนาดจะไล่ฉันออกยังต้องส่งคนอื่นมา เปรมชัยไม่กล้าสู้หน้าฉันตรงๆ เลยด้วยซ้ำ ณดาคิดอย่างคับแค้นใจพลางมองไปที่ตะกร้าผลไม้ ในใจนึกอยากทุ่มตะกร้าใส่หน้าอนิสาให้รู้แล้วรู้รอด แต่พอคิดอีกที ตอนนี้เธอก็มีเรื่องให้กลุ้มใจมากพออยู่แล้ว การเพิ่มคดีทำร้ายร่างกายเข้าไปอีกคดีคงไม่ใช่ไอเดียที่ดีเท่าไรนัก

“บริษัทจะจ่ายเงินชดเชยให้เธอหกเดือน ข้อมูลอยู่ในแฟ้มนี้นะ” อนิสาพูดด้วยเสียงเย็นชาราวกับหุ่นยนต์ ก่อนจะดึงแฟ้มเอกสารสีเทาออกจากกระเป๋ามาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ณดามองหน้าอนิสาสลับกับลายการ์ตูนหมีบนเสื้อยืด หมีการ์ตูนยิ้มอย่างร่าเริงแต่ใบหน้าของอนิสายังเรียบนิ่งไม่เปลี่ยนแปลง

“วันไหนว่างๆ ก็เข้าไปเก็บของที่ออฟฟิศด้วยนะ” อนิสาพูดทิ้งท้ายก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้อง เมื่อเดินไปถึงประตู อนิสาหันกลับมามองหน้าณดาอีกครั้ง แววตาของเธอดูอ่อนลงเล็กน้อย “แล้วก็…”

‘หายไวๆ นะ’ นั่นคือคำพูดที่ณดาอยากได้ยิน ลึกๆ แล้วณดาก็ยังแอบหวังว่ามันอาจจะมีมิตรภาพเล็กๆ ระหว่างเธอกับอนิสาซ่อนอยู่ที่ไหนสักแห่งในหัวใจที่เย็นชาดวงนั้น

“อย่าลืมส่งไฟล์ให้ฉันด้วยล่ะ” แล้วคำพูดของอนิสาก็ดับฝันของณดาลงไปต่อหน้าต่อตา

เมื่ออนิสาเดินพ้นประตูออกไป ณดาก้มลงมองสภาพตัวเองในชุดคนไข้อีกครั้ง

นี่ฉันเพิ่งผ่านอุบัติเหตุครั้งใหญ่แถมยังถูกไล่ออกจากงานอีกเหรอเนี่ย ในช่วงเวลาแค่สองวัน ณดาได้เปลี่ยนสถานะจากพนักงานดีเด่นมาเป็นคนไข้ตกงานแบบไม่ทันตั้งตัว นี่คือความซวยซ้ำซ้อนอย่างแท้จริง

ณดาอยากถามแม่เรื่องอุบัติเหตุ แต่แม่ก็ยังไม่เดินกลับมา หญิงสาวจึงลุกขึ้นไปหยิบแท็บเล็ตที่แม่วางทิ้งไว้บนโซฟาแล้วพิมพ์คำว่า ‘อุบัติเหตุ’ ตามด้วยชื่อนามสกุลตัวเองในช่องค้นหา ผลการค้นหามากมายผุดขึ้นบนหน้าจอ ณดามองไปที่ผลการค้นหาแรก ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกขนลุกชันไปทั่วร่าง

รถตู้ที่สมุยถูกสิบล้อชนเละ ผู้โดยสารตายทั้งคัน สาวโชคดีรอดชีวิตปาฏิหาริย์!

ณดากะพริบตาถี่ๆ แล้วอ่านประโยคเดิมวนไปมาอีกสามรอบอย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง แต่ข้อความตรงหน้าก็ยังไม่เปลี่ยนแปลง หญิงสาวกดเข้าไปอ่านข้อมูลในข่าวและมันก็ยืนยันสิ่งที่เธอคิดอีกครั้ง

ถึงจะเจอเรื่องร้ายๆ แต่ดูเหมือนว่าณดาจะยังไม่ใช่คนที่โชคร้ายที่สุดในเหตุการณ์ครั้งนี้ ที่จริงแล้วเธอคือ ‘หญิงสาวผู้โชคดี’ ที่รอดชีวิตจากอุบัติเหตุครั้งใหญ่มาได้ต่างหาก

ในตอนนั้นเองที่เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้นอีกครั้ง ณดาสะดุ้งจนเกือบทำแท็บเล็ตหล่นจากมือ

“เข้ามาได้เลยค่ะ” ณดาส่งเสียงบอก ในใจได้แต่ภาวนาว่าคงไม่มีเรื่องร้ายๆ เกิดขึ้นอีก ประตูบานนั้นค่อยๆ แง้มออกแบบสโลว์โมชันราวกับรู้ว่าณดากำลังลุ้นอยู่ และนั่นก็คือครั้งแรกในชีวิตที่ณดาได้เจอกับสิ่งที่เรียกว่า…ผี