ฤดูร้อนเป็นของเขา ฤดูหนาวเป็นของเธอ บทที่ 15 : เจณิสตา

เมื่อความตายไม่ใช่จุดจบ แต่คือจุดเริ่มต้นของการแชร์ร่าง! ‘ณดา’ ต้องรับภารกิจเป็นร่างทรงไทม์แชร์ให้สองวิญญาณข้ามฤดูหนาวและฤดูร้อน ในนวนิยายแฟนตาซี-ฟีลกู๊ด ‘ฤดูร้อนเป็นของเขา ฤดูหนาวเป็นของเธอ’ โดย วิตต ตุลยธัญ อ่านเลย

แกงเหลืองทั้งสองหม้อคืออาหารเย็นในวันนั้นนั่นเอง

ทุกคนนั่งทานอาหารร่วมกันที่ศาลาไม้กลางสวนมะพร้าว อาหารมากมายวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะไม้ตัวใหญ่ ป้านวลและพิชชาเป็นคนลงมือทำอาหารเมนูอื่นๆ ด้วยตัวเอง บรรยากาศในสวนตอนนี้ร่มรื่นเย็นสบาย กลิ่นหอมสดชื่นจากแปลงดอกไม้ลอยตลบอบอวลไปทั่วทั้งศาลา

“ทานให้เต็มที่เลยนะจ๊ะ ถือว่าเป็นการเลี้ยงรับขวัญพนักงานใหม่ทั้งสองคน” ป้านวลพูดขึ้นอย่างยิ้มแย้มก่อนจะตักแกงใส่ถ้วยเล็กส่งให้ณดา “หนูลองชิมแกงของเย็นดูบ้างสิจ๊ะ จะได้รู้ว่ารสชาติต่างกันยังไง”

ณดามองถ้วยแกงตรงหน้าด้วยความผวาราวกับว่าป้านวลกำลังยื่นกระบองเพชรมาให้ ความเผ็ดร้อนของแกงเหลืองยังแผ่ซ่านอยู่ในปากของณดาจนถึงตอนนี้

“ค่ะ…ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวรับถ้วยแกงจากป้านวลทั้งที่มือยังสั่น

ดวงวิญญาณหนุ่มในร่างรีบตักแกงขึ้นซดแล้วซี้ดปากอย่างพึงพอใจก่อนจะตักอาหารจานอื่นๆ ชิมไปทีละจานอย่างเอร็ดอร่อย ส่วนณดาก็คอยยกแก้วน้ำขึ้นดื่มตามเป็นระยะก่อนที่ความเผ็ดร้อนจะโจมตีประสาทรับรสของเธอ

(ทำไมรีบดื่มน้ำตามอย่างนั้นล่ะ ผมยังไม่ทันได้รู้รสอาหารเลยนะ) รวีโอดครวญ

(ฉันไม่ได้กินเผ็ดเก่งเหมือนนายนะ) เจ้าของร่างสวนกลับ (ฉันให้นายมากินข้าวในร่างฉันก็บุญแล้วนะ หัดเกรงใจเจ้าของร่างหน่อยได้ไหม)

(ขอหน่อยเถอะ ผมคิดถึงรสมือแม่ผมนะ ไม่ได้กินมาตั้งนานแล้ว)

พอเจอไม้นี้เข้าไป ณดาก็เริ่มใจอ่อน ยอมให้รวีตักอาหารเข้าปากแต่โดยดี

“ใช้ได้มั้ยคะ แกงฝีมือหนู” เย็นถามขึ้นทันทีที่เห็นณดาตักแกงเข้าปาก พอไม่ได้เป็นคู่แข่งกันแล้ว แววตาเพชฌฆาตของเย็นก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง สายตาของเด็กสาวในตอนนี้เต็มไปด้วยความเป็นมิตร

“อร่อยมากจ้ะ” ณดากัดฟันตอบ

อาหารมื้อนี้ทั้งเอร็ดอร่อยและสร้างความทรมานให้กับณดาในเวลาเดียวกัน หญิงสาวเพลิดเพลินไปกับเมนูอย่างใบเหลียงผัดไข่ ปลาอินทรีทอดซีอิ๊ว และปลาทูต้มหวาน ในขณะที่ดวงวิญญาณหนุ่มในร่างยังเมามันกับการตักอาหารเผ็ดๆ อย่างคั่วกลิ้งและแกงไตปลาเข้าปากไม่หยุด ณดาต้องคอยดื่มน้ำตามทุกคำจนมือเป็นระวิง เหมือนพนักงานดับเพลิงที่ต้องคอยดับไฟที่กำลังลามทุ่งอยู่ตลอดเวลา

“โหย กินข้าวกันไม่รอหนูเลย” เสียงสดใสดังขึ้นจากด้านหลังของณดา

“อ้าวหนูเจนรีบมาทานด้วยกันสิ อาหารเย็นชืดหมดแล้ว” หญิงชราเอ่ยทักผู้มาเยือน

รวีหันขวับไปมองเด็กหญิง เธอคือ เจณิสตา ลูกสาวของรวีนั่นเอง เด็กหญิงดูน่ารักสดใสในชุดแซกแขนกุดสีชมพู ดวงตากลมโตของเธอดูเหมือนรวีไม่มีผิด ผมม้าสีน้ำตาลนิดๆ ดูมีเสน่ห์แปลกตา หน้าตาดูคมสันแบบไทยๆ แต่มีอินเนอร์ที่ดูมั่นใจแบบเด็กฝรั่ง

ณดารู้สึกได้ถึงความสุขที่เอ่อล้นขึ้นมาในอก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ารวีดีใจแค่ไหนที่ได้เจอหน้าลูกอีกครั้ง

เด็กหญิงโผเข้ากอดย่าเต็มแรง ก่อนจะเหลือบมามองณดาด้วยหางตา

“นี่หนูเจน ลูกสาวของรวี ลูกชายป้าที่เพิ่งเสียไป ปกติเขาอยู่ที่แคนาดา แต่ช่วงนี้ปิดเทอมก็เลยมาพักผ่อนที่นี่” ย่านวลอธิบายด้วยสีหน้าแช่มชื่น “ส่วนนี่น้าณดากับพี่เย็นจ้ะ พวกเขาจะมาช่วยงานที่สวนของเรา”

เด็กหญิงพยักหน้าก่อนจะเดินมานั่งที่เก้าอี้ข้างณดาที่ยังว่างอยู่

“สวัสดีจ้ะ” ณดาทักทายเจณิสตาอย่างเป็นมิตร แต่เด็กหญิงทำเป็นไม่ได้ยิน

ณดารู้สึกชาไปทั้งหน้า (ทำไมหนูเจนหยิ่งจังเลย เขาไม่ชอบหน้าฉันหรือเปล่านะ)

(หนูเจนเขาก็เป็นคนแบบนี้แหละ เดี๋ยวอยู่ด้วยกันนานๆ ก็สนิทกันไปเองนั่นแหละ) รวีแก้ตัวให้ลูกสาว

ในตอนนั้นเองที่หญิงสาวอีกคนเดินมาสมทบที่โต๊ะอาหาร ดวงตาเรียวยาวและคิ้วโก่งได้รูปอย่างพอดีของเธอทำให้ณดานึกไปถึงนางเอกหนังญี่ปุ่นคนหนึ่ง หญิงสาวดูดีไปทุกกระเบียดนิ้วแม้จะแต่งตัวสบายๆ ในชุดเสื้อแขนกุดกับกางเกงขาสั้น เธอมีแววตาที่เรียบนิ่งเหมือนกับเจณิสตาอย่างไม่มีผิดเพี้ยน

“นี่ศศิธรนะ เป็นแม่ของหนูเจน เป็นภรรยาของรวี” คราวนี้พิชชาเป็นฝ่ายแนะนำบ้าง

“อดีตภรรยาค่ะ” หญิงสาวรีบแก้ “อย่าลืมสิคะว่าตอนนี้ฉันแต่งงานใหม่ไปแล้ว”

“จ้ะ อดีตภรรยา” พิชชายิ้มเจื่อนก่อนจะหันหน้ามาทางณดา “ส่วนนี่ณดากับเย็นจ้ะ เขาจะมาช่วยงานที่สวนของเรา”

ศศิธรหันมามองหน้าณดาด้วยสายตาเย็นชาเหมือนมองเก้าอี้เปล่า ก่อนจะหันไปคุยกับป้านวล “รับมาสองคนเลยเหรอคะ หนูคิดว่าช่วงนี้ที่สวนคุณป้าต้องประหยัดค่าใช้จ่ายเสียอีก เห็นเมื่อวานพิชชาเพิ่งบอกว่าช่วงนี้ไม่ค่อยมีลูกค้ามาเที่ยวที่สวนเท่าไหร่”

ป้านวลหน้าเสียแต่ก็พยายามฝืนยิ้มเพื่อรักษาบรรยากาศเอาไว้ “ลูกค้าน้อยลง เราก็ยิ่งต้องพยายามให้มากขึ้นสิจ๊ะ เดี๋ยวนี้รวีเขาไม่อยู่แล้ว พวกเราก็ต้องแอ็กทีฟกันให้มากขึ้น”

ณดารู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจของรวี ก่อนหน้านี้ชายหนุ่มคือเรี่ยวแรงสำคัญของสวนมะพร้าวแห่งนี้ การที่สวนขาดเสาหลักอย่างเขาไปย่อมทำให้เกิดปัญหาเป็นธรรมดา

(เมียเก่านายนี่ ‘แรง’ ใช้ได้เลยนะ) ณดาแซวรวี

(ศศิธรเขาก็เป็นคนพูดตรงๆ แบบนี้นั่นแหละ ไม่มีอะไรหรอก)

ณดาเริ่มรู้สึกเบื่อกับคำว่า ‘ไม่มีอะไร’ ของรวีเต็มทน บางทีการมองโลกในแง่ดีมากเกินไปมันก็เป็นปัญหาได้เหมือนกัน ณดาเคยคิดว่างานที่สวนมะพร้าวน่าจะสบายกว่างานโรงแรมที่ต้องรับมือกับคนเยอะๆ แต่พอเจอออร่าความไม่เป็นมิตรของสองแม่ลูกเข้าไป ก็ดูท่าว่ามันจะไม่ใช่งานง่ายๆ อย่างที่คิดซะแล้ว

“เออ แล้วคุณย่าจับโจรขโมยมะพร้าวได้หรือยังคะ” เจณิสตาเอ่ยขึ้น

“ยังเลยจ้ะ”

“ที่นี่มีโจรขโมยมะพร้าวด้วยเหรอ” รวีโพล่งขึ้นมาก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขากำลังใช้ร่างของณดาอยู่

“เมื่อก่อนน่ะไม่มีหรอก แต่เดี๋ยวนี้เศรษฐกิจไม่ดี คนทำมาหากินลำบากก็เลยหันมาลักเล็กขโมยน้อยกัน เจ้าพวกนี้ชอบแอบมากันตอนดึกๆ ขโมยมะพร้าวไปเงียบๆ แล้วก็หายไป”

“ชอบมากลางคืนแบบนี้ ต้องให้ผีหลอกซะให้เข็ด” เด็กหญิงพูดกับผู้เป็นย่าด้วยหน้าตาจริงจัง

“ถ้าผีมีจริงอย่างหนูว่าก็ดีน่ะสิ” ป้านวลหัวเราะอย่างเอ็นดูกับไอเดียของหลานสาว

“คุณแม่อย่าสอนอะไรแบบนี้หลานสิคะ หนูอยากให้เขาเป็นคนคิดอะไรแบบมีเหตุผลค่ะ” ศศิธรเตือนอดีตแม่สามีด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“ขอโทษจ้ะ ย่าลืมไป” ป้านวลหัวเราะก่อนจะหันมามองหน้าณดา “ณดาเป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ ทำไมทำหน้ากังวลแบบนั้น”

“ไม่มีอะไรค่ะ” รวีรีบปฏิเสธแต่ณดารู้สึกได้ถึงความไม่สบายใจของดวงวิญญาณหนุ่ม

“เรื่องขโมยไม่ต้องห่วงหรอกนะ พวกเขาก็แค่ลักเล็กขโมยน้อย เขาไม่กล้าทำร้ายพวกเราหรอก” ป้านวลพูดเหมือนอ่านใจรวีออก

“แต่ปล่อยให้เข้ามาขโมยเรื่อยๆ แบบนี้ เดี๋ยวมันจะได้ใจเอานะคะ” ศศิธรยังคงแสงความคิดเห็นอย่างไม่เกรงใจอดีตแม่สามี

(ผมว่าเราต้องทำอะไรสักอย่างกับเรื่องนี้แล้วละ) เสียงของรวีดังขึ้นในหัวของณดา

(หา อย่าบอกนะว่าจะให้ฉันจับโจรขโมยมะพร้าวให้นาย นี่ฉันสมัครมาเป็นแม่ครัวนะ ไม่ใช่ยาม) ณดาโอดครวญ

(อย่าเพิ่งตีโพยตีพายไปก่อนสิ ผมมีแผนการนะ) รวีเอ่ยขึ้น

(แผนอะไรอีกล่ะ) แค่ได้ยินคำว่า ‘แผนการ’ ณดาก็รู้สึกไม่สบายใจขึ้นมาทันที

(เดี๋ยวรอหมอกกลับมาก่อน แล้วผมค่อยเล่าให้ฟัง เรื่องนี้ต้องให้หมอกเขาช่วยด้วย)

ในตอนนั้นเอง อวัศยาที่กำลังเดินเล่นอยู่ที่อีกมุมหนึ่งของสวนก็จามออกมา ดวงวิญญาณสาวไม่รู้ตัวเลยแม้แต่น้อยว่า เธอกำลังจะเป็น ‘นางเอก’ ในแผนการใหญ่ที่รวีวางเอาไว้ในใจ