
ล่องลำนำกาล บทที่ ๙/๒ : เปิดเผยตัวตน
โดย : สีตลา สัตตสุวรรณ
![]()
เมื่อคาถาอาคมยื้อดวงวิญญาณให้อยู่เหนือกาลเวลา ออกขุนแห่งกรุงศรีอยุธยาจึงยอมล่องลอยผ่านสามยุคสมัย จากอยุธยา สู่ธนบุรี ถึงรัตนโกสินทร์ ไม่ใช่เพื่อหนีความตาย… แต่เพื่อตามหาหัวใจเดิมในร่างใหม่ของหญิงอันเป็นที่รัก พบเรื่องราวนี้ใน ล่องลำนำกาล โดยสีตลา สัตตสุวรรณ นักเขียนเจ้าของรางวัลชนะเลิศ จากโครงการอ่านเอาก้าวแรก รุ่น 3

รถตู้รีสอร์ตออกเดินทางช่วงสายเพื่อให้ถึงกรุงเทพฯ ก่อนค่ำ ใกล้รุ่งเลือกนั่งแถวหลังสุดเพื่อความเป็นส่วนตัว โดยไม่รู้ตัวว่ามีพุดจีบคอยประกบและจ้องมองไปตลอดทางตั้งแต่ออกจากเรือน
“คิดจะทำอะไรไม่ควร พี่จะให้ไต้ก๋งมาพาเรากลับนะ” ขุนเทพสื่อสารด้วยจิตปรามเด็กหญิง
“คุณพี่เจ้าขา…เรารอกันมาร้อยกว่าปีให้คุณพี่พบแม่สีนวลอีกครั้ง น้องไม่อยากพลาดช่วงเวลาสำคัญนี้เลย” พุดจีบออดอ้อนเสียงเล็ก ท่าทางสนุกและตื่นเต้นที่ได้ตามมาด้วย
เพราะมัวแต่พะวงในสิ่งที่ตั้วเล่าจนไม่ได้นอนทั้งคืน เมื่อหลังพิงเบาะที่ปรับเอน ใกล้รุ่งจึงหลับไปโดยไม่รู้ตัว ตั้งแต่รถเคลื่อนออกจากเรือน
หล่อนฝัน…ในความฝันนั้นหล่อนอยู่ในเรือนไทยหลังใหญ่ ชานบ้านกว้างอยู่ใต้ร่มไม้ซึ่งแผ่กิ่งก้านกำบังแดดยามสายที่ทอแสงอ่อนลงมา เสียงดนตรีไทยคลอเบื้องหลังมาจากวงดนตรีที่ตั้งเล่นอยู่ไม่ห่าง
ผู้ชายทุกคนดูคล้ายกันไปหมด เอวบางร่างน้อยและดูอ่อนวัย นุ่งโจงกระเบนเนื้อมันวับดูเป็นของดีมีราคา ปล่อยแผ่นอกเปลือยเปล่าขณะกำลังร่ายรำชดช้อยตามจังหวะเพลง
“อรุณ…มานี่เร็ว” ชายคนหนึ่งในกลุ่มกวักมือเรียก แต่คงไม่ทันใจจนต้องตรงเข้ามาคว้าข้อมือจูงไป
ใกล้รุ่งฝืนตัวเองไว้เพราะเข้าใจว่าเขาไม่ได้เรียกหล่อน แต่ในฝันยอมก้าวตามไปโดยดี เสียงเจื้อยแจ้วของอีกฝ่ายชวนคุยต่อ
“นั่นปะไร…พ่อวันมาโน่นแล้ว จะได้ซ้อมกันเสียที ก่อนเสด็จในกรมท่านลงมาทอดพระเนตร”
หญิงสาวมองชายหนุ่มชื่อวันไม่วางตา ร่างกำยำล่ำสัน ผิวสีน้ำผึ้งเนียนทั้งตัวและสูงเด่นกว่าคนอื่น ยิ่งเขาเดินเข้ามาใกล้รอยยิ้มกว้างเห็นฟันขาวเรียงเป็นระเบียบ
“วันนี้พี่ได้คู่กับน้องอีกแล้วนะ รจนาเลือกคู่อีกแล้ว” เสียงทุ้มลึกทำให้ขุมขนในกายลุกชันไม่มีสาเหตุ
“ดูทำหน้าเข้า ราวกับเจ้าไม่เคยเป็นตัวนางคู่พ่อพระอย่างพ่อวันเลย” ชายกลางคนลักษณะน่าเกรงขามซึ่งทุกคนเรียกพ่อครูทำเสียงเข้ม แม้จะเป็นเพียงฝันแต่ใกล้รุ่งจำความร้อนผะผ่าวที่แผ่ซ่านไปทั่วหน้าได้
เมื่อยกมือขึ้นสัมผัส ก็รับรู้ได้ถึงไรหนวดบางเหนือริมฝีปาก และเรือนผมสั้นกุดอย่างชาย ซึ่งทำหล่อนอุทานออกมาด้วยความตกใจ ก่อนสะดุ้งสุดตัวขณะรถตู้เลี้ยวเข้าจุดพัก นาฬิกาบอกเวลาเที่ยงพอดี
“ทำไมฝันกลางวันเป็นตุเป็นตะได้ขนาดนี้เลย” หญิงสาวพึมพำ โล่งใจที่เป็นเพียงฝัน
ขุนเทพพอเดาได้ หันไปทางพุดจีบโดยไม่ส่งเสียง สีหน้าระรื่นชัดเจน หนูน้อยแก้ตัวว่า
“น้องก็แค่ทบทวนความทรงจำในชาติก่อนๆ ระหว่างคุณพี่กับแม่สีนวลนิดหน่อยเท่านั้นเอง”
ร้านอาหารที่แวะอยู่ในปั๊มน้ำมัน นายบัญชาคนขับขอแยกตัวไปกินต่างหาก ปล่อยใกล้รุ่งดูแลชายหนุ่มลูกนาย เขาสั่งข้าวราดแกงง่ายๆ ถือจานมานั่งตรงข้ามหญิงสาวอย่างไม่ถือตัว
“ฉันขอบคุณคุณมากที่มาเป็นเพื่อน” ใกล้รุ่งรู้สึกเสียมารยาทที่ปล่อยเขานั่งรถมาครึ่งวันโดยไม่ได้พูดคุยกันสักคำ “ทุกอย่างมันเข้ามาพร้อมกัน จนฉันตั้งตัวไม่ทัน”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน หล่อนคงไม่กล้าแม้แต่จะพูดกับเขาเพราะคงถูกเมินตั้งแต่อ้าปาก แต่กับกาลวินท์คนนี้ เขาวางช้อนลงแล้วตอบด้วยแววตาจริงใจ
“ปุนไม่ต้องขอบคุณผมหรอก ผมยินดีช่วยทุกอย่าง เรามีกันอยู่เท่านี้จริงๆ อย่างที่ผมเคยบอก”
“คุณวินมีธุระที่ไหนหรือเปล่าคะ ขอแค่ไปส่งฉันที่คอนโดแล้วค่อยกลับมารับพรุ่งนี้เช้าก็ได้ ฉันเกรงใจไม่อยากรบกวน” สีหน้าใกล้รุ่งดีขึ้นเมื่อได้พูดในสิ่งที่คิด
“ไม่ได้สิ” เขารีบปฏิเสธ “ผมมากรุงเทพครั้งนี้ตั้งใจไปเป็นเพื่อนปุนอย่างเดียวเลย”
หญิงสาวพยักหน้าว่าเข้าใจ พยายามเตือนตัวเองว่าจะไม่หาเหตุมากวนใจเขาอีก บรรยากาศในรถช่วงบ่ายผ่อนคลายขึ้น หล่อนขยับมานั่งด้านหน้าข้างเขา หาหัวข้อสนทนามาพูดคุยไปเรื่อย
“ผมเคยอยู่เมืองตากมาก่อน เมื่อก่อนยังไม่เจริญแต่ก็เป็นเมืองชายแดนค้าขายไม่ต่างจากตอนนี้” เขาเปรยขึ้นขณะผ่านป้ายบอกระยะทางเข้าเมืองตาก
คำว่าเคยที่เขากล่าว มิได้ขยายความถึงปัจจุบัน หากแต่ย้อนไปในอดีต สมัยที่ขุนเทพติดตามหลวงยกกระบัตรเมืองตากผู้ซึ่งภายหลังได้รับการแต่งตั้งเป็นพระยาตาก เจ้าเมืองตากก่อนเสียกรุงครั้งที่สอง
“คุณโชคดี ได้ใช้ชีวิตตามที่คุณต้องการ อยากไปไหนก็ได้ไป”
“ปุนก็โชคดี มีคนรักและเอ็นดูมากกว่าผมเสียด้วยซ้ำ” ขุนเทพพูดอย่างจริงใจ
“คุณวินรู้ได้ยังไง เขาอาจจะแค่เกรงใจแม่ฉันก็ได้” ใกล้รุ่งสะดวกใจที่จะแสดงความเห็นของตัวเอง
“นี่เรากำลังแข่งกันอยู่ว่าใครมีชีวิตน่าสงสารกว่ากันหรือเปล่า” ขุนเทพพูดหยอกล้อ
“คุณวิน…” หญิงสาวหลุดหัวเราะเบาๆ ดวงตาเปล่งประกายน่าเอ็นดู
“คุณไม่โกรธผมแล้วใช่ไหม ที่ทำให้น้าอุ่นเรือนต้องเจ็บตัว” เขาตัดสินใจกลับมาถามในสิ่งที่คาใจ
“ไม่ค่ะ” หล่อนตอบได้โดยไม่ต้องผ่านกลั่นกรองใดๆ “ฉันขอโทษด้วยที่ก่อนหน้านี้มาระบายลงกับคุณ ทั้งที่คุณไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องเลยด้วยซ้ำ”
“ปุนย้ายกลับมาอยู่เรือนสิทธิคุณได้เลยนะ ไม่ต้องให้คุณน้าทำงานแล้ว ผมจะคุยกับ…แม่ให้”
“ฉันไม่มีที่ให้ไปมากนักหรอกค่ะ ชีวิตฉันอยู่ที่นั่น ถ้าแม่ทำงานไม่ได้ก็คงต้องเป็นฉันทำหน้าที่แทน”
“ไม่จำเป็นเสมอไปหรอก” กาลวินท์แย้งนุ่มนวล “คุณเรียนมาขนาดนี้ ไปช่วยงานตรงอื่นได้”
“เงินก็เป็นของแม่คุณทั้งนั้น ยังไงก็ต้องใช้คืน” หญิงสาวเอ่ยด้วยน้ำเสียงสงบ “แค่ให้ฉันมีที่ซุกหัวนอนอยู่ทุกวันนี้ก็เป็นพระคุณมากแล้ว” หญิงสาวยิ้มขื่นๆ ให้กับความจริงที่เพิ่งพูดออกมา
ขุนเทพโอดครวญ โถแม่สีนวลของพี่ คงเป็นวิบากกรรมของน้องที่ทำให้ชีวิตต้องเจอแต่ความวุ่นวายไม่หยุดหย่อน แต่ในโชคร้ายก็ยังมีโชคดีที่มีคนอุปถัมภ์ค้ำจุนมิได้ห่าง
กว่าจะฝ่าการจราจรเข้าเมืองได้ก็ค่ำแล้ว รถตู้ส่งใกล้รุ่งก่อน กลุ่มเพื่อนของหล่อนรอรับอยู่เมื่อไปถึง ทุกคนตื่นเต้นที่ได้เห็นกาลวินท์
“พรุ่งนี้ผมจะมารับคุณนะ พร้อมเมื่อไรให้ไลน์บอก”
“แล้วคุณวินพักที่ไหนคะ ไกลจากที่นี่มากไหม” หล่อนถามด้วยความห่วงใย
“ผมเป็นนักเดินทาง มีเวลามากกว่าที่ปุนคิดมากนัก ต่อให้ไกลแค่ไหนผมก็กลับมาหาปุนได้”
ใกล้รุ่งไม่เข้าใจที่เขาพูดนักแต่ก็โบกมือให้เป็นสัญญาณว่าแล้วค่อยพบกัน เมื่อชายหนุ่มหันหลังให้ เสียงเพื่อนในกลุ่มดังหยอกล้อทำให้หญิงสาวเขินอายจนเสียอาการ
กาลวินท์ขึ้นไปประจำที่คนขับโดยมีเด็กหญิงพุดจีบอยู่เบาะข้าง แวบเดียวที่หางตาของนายบัญชามองเห็นเด็กผมจุกก็รีบขยี้ตาโดยไว และโทษว่าเป็นเพราะใช้สายตาขับรถนานเกินไป
“เดี๋ยวผมขับเข้าบ้านเอง นายมีที่นอนคืนนี้แล้วใช่ไหม” ขุนเทพถามเพื่อความมั่นใจว่ารีสอร์ตได้จัดห้องพักไว้ให้คนขับแล้ว เขายังไม่วางใจให้ใครไปส่งหรือเข้าถึงบ้านเรือนไทยได้
“มีแล้วครับ…แต่แม่เลี้ยงให้ผมคอยรับส่งคุณวินกับคุณปุน” บัญชายึดคำสั่งอย่างเคร่งครัด
“ผมไม่ใช่เด็กแล้ว จะให้นายมาตามตลอดทั้งวันได้ยังไง” ขุนเทพไม่พูดเปล่าแต่คว้าธนบัตรใบละพันหลายใบยัดใส่กระเป๋าเสื้อโดยไม่นับ เขาสำทับว่า
“นานๆ จะลงมากรุงเทพไปหาซื้อของฝากลูกเมียเถอะ แล้วกลับมาที่นี่พรุ่งนี้ ผมจะโทรเรียก”
อาการแข็งขืนก่อนหน้าหายไป ไม่ได้เกิดจากเงินที่รับ แต่มาจากที่ชายหนุ่มขยับปากขมุบขมิบ ซึ่งทำให้บัญชาเดินออกไปโบกรถหน้าถนนอย่างรวดเร็ว
“ว่าแต่เราใช้ทางลัดพร่ำเพรื่อ พี่เทพยังใช้เลย” พุดจีบบ่นกระปอดกระแปด
“มัวแต่เถียงไม่จบ พี่ไม่อยากเสียเวลา” ข้ออ้างของขุนเทพทำให้เด็กหญิงยอมนั่งเงียบไปได้ตลอดทาง
คนในรีสอร์ตสิทธิคุณถูกปลุกกลางดึกจากเสียงรถหวอที่ดังทั่วหุบเขา จากตัวเรือนที่หันไปทางภูเขาเป็นด้านที่เห็นแสงไฟสีแดงส้มลุกโชนตัดกับแผ่นฟ้ากำมะหยี่สีดำสนิท
“ไฟไหม้ไร่แม่เลี้ยงตวงพรหนักเลยครับ” ตั้วโทร.ขึ้นมารายงานวงตะวันที่กำลังเข้านอน
“โทรหาคุณพลให้คนเอารถน้ำของเราออกไปช่วยดับไฟด้วย” ในปางช้างมีรถบรรทุกน้ำไว้ฉีดล้างทำความสะอาดและขนน้ำเข้าไปเติมตามจุดต่างๆ เผื่อน้ำประปาหรือน้ำบาดาลมีปัญหา
เสียงเคาะประตูห้องนอนวงตะวันดังหลังออกคำสั่ง ผู้มาเยือนในชุดทำงานรวบเอวแม่เลี้ยงไว้แล้วใช้หลังดันประตูปิด ก่อนก้มหน้าลงพรมจูบใส่เจ้าของห้องอย่างโหยกระหาย
“คุณพล ฉันอาบน้ำแล้ว” แม่เลี้ยงผลักอรรถพลออก เขาหัวเราะแห้ง จ้องมองชุดนอนลูกไม้สีขาวบางเบาเผยทรวดทรงองค์เอว ผมปล่อยยาวสยายเต็มบ่า คนละคนกับแม่เลี้ยงในตอนกลางวันอย่างสิ้นเชิง
“ผมนับถือน้ำใจคุณจริงๆ เป็นผมไม่ขนน้ำมันไปฉีดใส่ก็บุญแล้ว”
“บ้านใกล้เรือนเคียง ดีต่อกันไว้ไม่เสียหลาย” น้ำเสียงเนิบๆ แต่สีหน้าแสดงตรงกันข้าม
“ไม่เอาน่ะ เขาไม่รู้ว่าคุณอารมณ์ไม่ดี เพิ่งเสียของไปเป็นล้าน แต่แน่ใจนะว่าจะไม่มีใครจับได้”
ใครก็รู้ว่าทุกไร่แถวนี้สร้างโรงหมักขยะอินทรีย์ไว้ทำปุ๋ยธรรมชาติเพื่อไม่ต้องเสียเงินซื้อ สิ่งนี้เป็นเชื้อเพลิงธรรมชาติชั้นดีซึ่งหากติดไฟแล้ว ยากจะดับได้โดยง่าย
“แน่นอนสิ อุบัติเหตุน่ะ ไม่มีใครอยากให้เกิดหรอก” วงตะวันยกคำพูดของตัวเองที่ตอบตวงพรขึ้นมากล่าวลอยๆ ก่อนพูดต่อด้วยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมว่า
“ศัตรูร้ายกาจที่สุดมักจะมาในรูปแบบเพื่อนแท้ยามยากเสมอแหละ” วงตะวันเอียงศีรษะไปซบไหล่คนข้างตัว จ้องมองแสงเพลิงไกลลิบเหมือนเป็นดวงไฟแห่งการเฉลิมฉลอง กล่อมให้หลับฝันดีได้ในคืนนี้
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๑๐/๑ : บุพเพเรรวน
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๙/๒ : เปิดเผยตัวตน
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๙/๑ : เปิดเผยตัวตน
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๘/๒ : ความเข้าใจ
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๘/๑ : ความเข้าใจ
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๗/๒ : พานพบจบจาก
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๗/๑ : พานพบจบจาก
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๖/๒ : จากจบเพื่อพบใหม่
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๖/๑ : จากจบเพื่อพบใหม่
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๕/๒ : พบกันอีกครา
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๕/๑ : พบกันอีกครา
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๔/๒ : ของกำนัล
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๔/๑ : ของกำนัล
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๓/๒ : จุดกำเนิด
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๓/๑ : จุดกำเนิด
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๒/๒ : แรกรัก
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๒/๑ : แรกรัก
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๑/๒ : การกลับมา
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๑/๑ : การกลับมา
- READ ล่องลำนำกาล : บทนำ







