ล่องลำนำกาล บทที่ ๙/๑ : เปิดเผยตัวตน

เมื่อคาถาอาคมยื้อดวงวิญญาณให้อยู่เหนือกาลเวลา ออกขุนแห่งกรุงศรีอยุธยาจึงยอมล่องลอยผ่านสามยุคสมัย จากอยุธยา สู่ธนบุรี ถึงรัตนโกสินทร์ ไม่ใช่เพื่อหนีความตาย… แต่เพื่อตามหาหัวใจเดิมในร่างใหม่ของหญิงอันเป็นที่รัก พบเรื่องราวนี้ใน ล่องลำนำกาล โดยสีตลา สัตตสุวรรณ นักเขียนเจ้าของรางวัลชนะเลิศ จากโครงการอ่านเอาก้าวแรก รุ่น 3

วัดในละแวกใกล้เคียงรีสอร์ตสิทธิคุณมีแห่งเดียว จากวัดเล็กไกลปืนเที่ยงมีพระประธานปูนหล่อ ศาลาการเปรียญไม้เก่าเป็นที่ทำบุญเลี้ยงพระ เมื่อความเจริญหลั่งไหลเข้ามาทำให้วัดได้รับอานิสงส์ไปด้วย

ซุ้มประตูทางเข้าเป็นยอดปราสาททองอร่าม พระประธานสูงจรดเพดาน สระน้ำใหญ่เต็มไปด้วยปลาหลายสายพันธุ์ เป็นศูนย์รวมจิตใจญาติโยมตั้งแต่ชาวบ้านไปจนถึงเจ้าของกิจการแถวนั้น

วงตะวันไม่ชอบคนกลุ่มหลังนักเพราะมักถืออภิสิทธิ์ ตอนทำบุญก็จับจองพื้นที่แถวหน้า ครั้นต้องประเคนของถวายก็มักเป็นหน้าที่คนกลุ่มนี้เพราะกระเป๋าหนัก ไม่เปิดโอกาสให้ชาวบ้านได้เข้าถึง

เมื่อพระคล้อยหลังไม่ทันก้าวพ้นศาลาก็ตั้งวงนินทาอย่างคะนองปาก ซึ่งตัวหล่อนเองหนีไม่พ้นเป็นหัวข้อของการสนทนา

“ไม่ได้เจอแม่เลี้ยงตั้งนาน น้องวินเป็นยังไงบ้าง ออกจากโรงพยาบาลหลายเดือนแล้ว ไม่เจอกันเลย”

คนถามชื่อตวงพรวัยไล่เลี่ยกับวงตะวัน เธอเป็นเจ้าของไร่ชาและโรงบ่มเลยรีสอร์ตสิทธิคุณไปไม่ไกล

“ดีขึ้นแล้วค่ะ เป็นปกติทุกอย่าง” คนถูกถามสงวนวาจาแต่คนถามไม่หยุดซักต่อ

“ไปไหว้พระวัดไหนบอกกันบ้างนะคะ ขนาดน้องวินไม่รู้สึกตัวเป็นเดือนยังกลับมาเป็นปกติได้”

คราวนี้ผู้อุปการะคุณของวัดเขยิบเก้าอี้เข้ามาใกล้กันโดยมิได้นัดหมายเพื่อรอฟัง

“ไม่มีหรอกค่ะ” วงตะวันตอบพร้อมรอยยิ้มมุมปาก “ต้องขอบคุณหมอกับพยาบาลที่ช่วยรักษามากกว่า ดิฉันไม่ค่อยเชื่อเรื่องเหนือธรรมชาติเท่าไร ไม่ได้ว่างมงายนะคะ”

คนรอฟังหน้าม้านไปตามๆ กัน เกือบวงแตกแยกย้ายแล้วแต่ตวงพรไม่ยอมจบ

“มิน่าล่ะ แม่เลี้ยงถึงได้ส่งน้องวินไปรักษาไกลถึงกรุงเทพ นานๆ จะไปเยี่ยมสักครั้งนึง”

เจ้าของไร่ชาจงใจตอกย้ำว่าวงตะวันเป็นแม่ที่ไม่เอาไหน ไม่เพียงแต่ช่วงที่ลูกชายพักรักษาตัวแต่ย้อนไปถึงวีรกรรมของกาลวินท์ตั้งแต่วัยรุ่น ซึ่งเป็นที่รับรู้กันโดยทั่ว

วงตะวันบีบมือแน่นไม่ปริปาก คิดเสียว่าตัวเองพลัดตกลงบ่อจระเข้และถูกรุมขย้ำอยู่

“แย่หน่อยนะคะ พอน้องวินหายก็มาเป็นป้าอุ่นเรือน เวรกรรมแท้ๆ เลย” เสียงหนึ่งแทรกเข้ามา

“อุบัติเหตุน่ะค่ะ ไม่มีใครอยากให้เกิดหรอก” วงตะวันพูดห้วนๆ แล้วขอตัวลุกขึ้นออกจากตรงนั้น หมดความอดทนจะเสวนาต่อ

แม่เลี้ยงลงจากศาลาวัดด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านกว่าอากาศตอนเที่ยง เดินตัวปลิวจนเด็กสาวที่มาด้วยหิ้วของตามไม่ทัน พอขึ้นรถได้ก็ระบายสิ่งที่รับมาจากด้านบนออกจนหมด

“บอกจันตาว่าคราวหน้าให้ทำอาหารเหนือมานะ สำรับเราเหลือเยอะกว่าของคนอื่น พูดไม่รู้จักฟัง”

“ค่ะ” เด็กสาวรับคำตำหนิเสียงสั่น ก่อนถึงตาตัวเองโดนดุบ้าง

“แล้วเราหายไปไหนมาตอนพระให้พร ฉันมองหาไม่เจอ ถ้าไม่อยากมาก็บอก คราวหน้าฉันมาคนเดียวได้”

แม่เลี้ยงขึ้นชื่อลือชาเรื่องความเจ้าระเบียบและไม่ชอบฟังคำแก้ตัว ข้อนี้คนในบ้านรู้ดี ทำให้เด็กสาวได้แต่ก้มหน้างุดรับคำตำหนิไป

“ส่งของรอบหน้าท่านไวยาวัจกรขอให้เราช่วยรับคนของท่านมาด้วย น่าจะมาพักบวชที่วัดก่อนแล้วค่อยส่งเข้ากรุงเทพครับ” คนขับรถรีบรายงานทำให้สีหน้าวงตะวันดีขึ้น

“ค่อยยังชั่ว…ไม่เสียเที่ยวเลยที่มา ให้เขาติดต่อคุณพลได้เลย ฉันคิดราคาเดิมอยู่แล้ว ลูกค้าเก่า”

ธุรกิจก็แบบนี้แหละไม่เลือกสถานที่ ตราบใดโอกาสมาถึง ได้คำตอบว่ามิน่าเล่าพระวัดนี้ถึงได้เปลี่ยนหน้ามารับบิณฑบาตอยู่เรื่อย

รถกำลังผ่านหน้าโบสถ์ วงตะวันยกมือไหว้พระประธานองค์ใหญ่ด้านในเหมือนสิ่งที่ต้องกระทำโดยมิได้เกิดจากความเคารพศรัทธาใด ในหัวครุ่นคิดแต่ว่าจะเอาคืนคนอย่างตวงพรอย่างไรดี

ใกล้รุ่งขับรถเข้าเมืองเช้ากว่าทุกวัน หลังโรงพยาบาลโทร.มาแจ้งว่าอุ่นเรือนรู้สึกตัวแล้วและเรียกหาแต่ลูกสาว แม่ย้ายจากห้องผู้ป่วยวิกฤติไปอยู่ห้องพิเศษ ร่างผอมบางมีอุปกรณ์รอบตัวน้อยลงเพราะไม่ต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ ยกเว้นเฝือกที่ดามแขนและขาไว้

“แม่จ๋า ปุนมาแล้ว” ใกล้รุ่งถลาเข้าไปกุมมือแม่ เปลือกตาแม่กะพริบถี่ๆ เสียงแหบพร่าตอบรับได้เพียงว่า

“ปุน…” แต่ไม่มีเสียงพูดลอดออกมาเป็นประโยค

“ปุนอยู่นี่จ้ะ แม่ปลอดภัยแล้วนะ ปุนจะไม่ทิ้งแม่ไปไหนอีก” หญิงสาวกลั้นน้ำตาไว้ ได้แต่ทำเป็นจัดท่าทางการนอนให้แม่ได้สบายตัว มิให้คนเจ็บใจเสียหากเห็นน้ำตาหล่อน

สิทธาตามมาหลังราวน์วอร์ดเสร็จ หมอเจ้าของเคสได้สรุปอาการและบอกแนวทางการรักษากับใกล้รุ่งเรียบร้อยแล้ว เขาเพียงให้กำลังใจว่า

“เป็นสัญญาณดีที่คุณน้าฟื้นตัวได้เร็ว ปุนมานอนเฝ้าแม่ได้แล้วนะ”

“แต่แม่คงกลับไปทำงานเหมือนก่อนไม่ได้แล้ว” หญิงสาวรำพันเบาๆ เหลือบดูแม่ที่หลับไปจากฤทธิ์ยา

ชีวิตของใกล้รุ่งเกิดและโตในเรือนสิทธิคุณ ไม่เคยคิดย้ายไปอยู่ที่อื่น แต่ถ้าแม่ไม่สามารถทำงานให้แม่เลี้ยงได้อีกแล้ว ก็คงไม่พ้นเป็นหน้าที่ของหล่อนที่ต้องรับช่วงต่อ

“อย่าเพิ่งคิดไปไกลเลย มีแต่จะไม่สบายใจเปล่าๆ” สิทธาปลอบ เขารู้ดีว่าหญิงสาวชอบคิดแทนคนอื่นและเกรงใจไปเสียทุกเรื่องเสมอ

“สองสามวันนี้ เราต้องลงไปขนของที่กรุงเทพ รีบไปรีบกลับ เราฝากแม่ด้วยนะหมอแจ๊ค”

“ไม่ต้องห่วง ใช้รถของรีสอร์ตไหม เดี๋ยวเราบอกคุณป้าให้” แพทย์หนุ่มเสนอทั้งที่รู้ว่าหล่อนคงปฏิเสธ

ซึ่งก็เป็นไปตามคาด หลังใกล้รุ่งโทร.แจ้งข่าวของแม่ผ่านอรรถพล วงตะวันและกาลวินท์รีบเข้ามาเยี่ยมในตอนบ่าย พร้อมจัดแจงวางแผนให้เสร็จสรรพ

“ใช้รถตู้รีสอร์ตนี่แหละ ให้คนขับลงไปส่ง เก็บของนอนพักสักคืนแล้วตีรถกลับขึ้นมาเลย”

“แต่…” ใกล้รุ่งกำลังจะแย้ง แต่ถูกยกมือห้ามไม่ให้ออกความเห็น

“เอาตามนี้แหละ ไม่ต้องคิดเยอะ ไปพรุ่งนี้หรือมะรืนเลยได้ยิ่งดี”

ในมุมมองของแม่เลี้ยงหล่อนเป็นคนใต้อาณัติไม่มีสิทธิ์ออกเสียง แต่อีกมุมก็เป็นความเมตตาที่เหนือกว่าคนอื่นๆ ในบ้านอย่างชัดเจน

“ให้ใครนั่งไปด้วยไหม” วงตะวันถามโดยไม่หวังคำตอบ เป็นขุนเทพที่รีบเสนอตัว

“ผมไปด้วยได้ครับ” เขาพูดกับผู้เป็นแม่โดยไม่สบตาใกล้รุ่งที่เลิกคิ้วหันไปหาด้วยความตกใจ

ถ้าแม่เลี้ยงไม่อยู่ตรงนั้นหล่อนคงปฏิเสธเขาแน่ นึกถึงหลายชั่วโมงที่ต้องอยู่ด้วยกันลำพัง

“ถ้าต้องขนของด้วยก็ติดตั้วไปด้วยอีกสักคนเถอะ”

ไม่รู้ว่าแม่เลี้ยงอ่านความคิดหล่อนออก หรือไม่ไว้ใจลูกชายตัวเองที่จะต้องไปด้วยกันสองต่อสอง เลยเสนอให้ตั้วตามไปด้วย

“ไม่ต้องหรอกครับ นั่งรถทางไกลต้องขนของกลับมาด้วย จะได้มีที่วางของมากขึ้น”

เมื่อหาข้ออ้างมาปฏิเสธไม่ได้ วงตะวันจำต้องพยักหน้ารับ แต่สีหน้ายังมีริ้วรอยของความระแวง

หากกาลวินท์เป็นหนังสือ เขาคงเป็นหนังสือที่เดาเรื่องไม่ถูกตั้งแต่หน้าแรก หลังเหตุการณ์ที่น้ำตก เขาจงใจหลบหน้า ไม่พยายามเข้าหาอีก แต่พอคืนก่อนเดินทางเขากลับส่งตั้วลงมา ประคองพระพุทธรูปเนื้อทองเหลืองเก่าจนผิวเป็นสีนิลหน้าตักครึ่งไม้บรรทัด พร้อมข้อความมาบอกว่า

“คุณวินฝากให้พี่ปุนไว้บูชาห้องป้าอุ่นที่โรงพยาบาล จะได้มีพระคอยคุ้มครอง”

“ขอบใจนะ” ใกล้รุ่งรับมาวางในห้องไว้ นึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่กลับมายังไม่มีโอกาสคุยกับตั้วเลย จึงรีบออกไปตามเด็กหนุ่มที่คล้อยหลังกำลังขึ้นเรือน

“พี่ขอคุยด้วยหน่อย รอพี่ตรงนี้ก่อน”

ใกล้รุ่งรู้จักตั้วตั้งแต่ครั้งที่เด็กหนุ่มเข้ามาทำงานใหม่ๆ พ่อแม่ของเขารับจ้างทำไร่อยู่แถวนี้ เลยฝากลูกชายที่จบมัธยมต้นให้มาช่วยงานแม่เลี้ยง หวังให้มีรายได้ประจำ แม้เจอกันแค่ช่วงปิดภาคเรียน แต่ด้วยคนงานบนเรือนมีไม่มาก จึงทำให้ได้ใกล้ชิดสนิทสนมกัน

แม่เลี้ยงให้ตั้วรับใช้กาลวินท์แทบจะยี่สิบสี่ชั่วโมง หลายครั้งเขาถูกปลุกกลางดึกเพื่อพาเจ้านายในสภาพเมามายไม่ได้สติกลับขึ้นห้อง หรืออดนอนเฝ้าทั้งคืนในวันที่จัดปาร์ตี้กับผองเพื่อนที่ห้องจัดเลี้ยงของรีสอร์ต จนใกล้รุ่งอดสงสารไม่ได้ แต่ทั้งหมดนั้นดูเหมือนจะไม่เกิดขึ้นกับกาลวินท์คนปัจจุบัน

หญิงสาวกลับห้องไปคว้าเสื้อคลุมมาสวมทับ อากาศบนเขาตอนกลางคืนทั้งลมแรงและชื้นด้วยน้ำค้าง หล่อนไม่อยากล้มป่วยช่วงนี้

“พี่ไม่ค่อยได้เจอตั้วเลย เราเป็นไงบ้าง สบายดีไหม” หล่อนถามระหว่างนำขึ้นบันไดไปยังโถงล็อบบีของรีสอร์ต ซึ่งเหลือพนักงานไม่กี่คนหน้าเคาน์เตอร์

“สบายดีครับ พ่อแม่ผมไปเยี่ยมป้าอุ่นก่อนป้าจะฟื้นด้วย” เด็กหนุ่มดูสดใสกว่าเมื่อก่อนมาก

“แล้วคุณวินล่ะ แกหายดีแล้วใช่ไหม”

“ดีครับเป็นปกติทุกอย่าง ดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ แกน่ารักขึ้นเยอะเลย ผมชอบคุณวินที่เป็นอย่างนี้มากกว่า”

“แล้วเขา…ยังไปเจอเพื่อนๆ อยู่ไหม กลุ่มที่เราเคยเจอกันบ่อย”

“ไม่นะครับ” ตั้วตอบโดยไม่ต้องคิด “เคยแวะมาเยี่ยมครั้งสองครั้งตอนออกจากโรงพยาบาลใหม่ๆ หลังจากนั้นผมก็ไม่เห็นมาอีกเลย”

เพื่อนของกาลวินท์ส่วนใหญ่เป็นลูกหลานคนมีเงิน ใช้ชีวิตแบบรักสนุก ไม่ต้องทำงานก็อยู่ได้ทั้งชาติ ถ้าต้องมาเจอกาลวินท์คนใหม่ ก็ไม่แปลกใจที่พวกเขาจะหายห่างไป

“คุณวินยังพูดติดตลกกับผมเลยว่าจะเลือกคบใครให้ดูด้วย คิดจะเป็นเสืออย่าคบหมา”

“สำบัดสำนวนนัก” ใกล้รุ่งนึกถึงสีหน้าเคร่งขรึมขณะพูดประโยคนั้นลอยขึ้นมา

“พี่ปุนว่ายังไงนะฮะ…”

“เปล่าจ้ะ” หล่อนเปลี่ยนเรื่องอย่างเร็ว “ว่าแต่ที่ตั้วไลน์หาพี่ มีอะไรไหม พี่โทรไลน์กลับไปก็ไม่รับ”

เด็กหนุ่มจำไม่ได้จนใกล้รุ่งต้องเปิดโทรศัพท์ให้ดูข้อความสั้นที่เจ้าตัวส่งมาแล้วเงียบไป ตั้วถึงนึกออกรีบลดเสียงลงจนเหมือนกระซิบ

“พี่ปุนจำได้ไหม ที่เราเคยสงสัยกันว่าในปางช้างมีคนแอบลักลอบขนของเถื่อน แล้วก็พาคนจากฝั่งโน้นข้ามมาผิดกฎหมายตอนดึกๆ ผมพอรู้แล้วว่าเป็นใคร”

“ใคร…แล้วตั้วไปรู้มาได้ยังไง” ใกล้รุ่งถามอย่างร้อนรน เพราะเป็นความผิดร้ายแรงที่อาจเกิดอันตรายกับคนที่รู้ ตั้วระวังตัวหันซ้ายหันขวาก่อนพูด

“ลุงคำปองกับคุณผู้จัดการครับ”

คำตอบนั้นทำหญิงสาวหน้าชาและเย็นวาบไปทั้งตัว ตั้วเล่าเหตุการณ์ที่ไปเห็นคำปองอาละวาดหลังโรงแสดงช้าง ก่อนที่ควาญหลายคนจะพร้อมใจกันหยุดงานวันถัดมา จนเกือบทำให้การแสดงล่มไม่เป็นท่า

“คุณลุง…” ใกล้รุ่งถึงกับยกมือทาบอก จากที่ตั้วเล่า ไม่ผิดแน่แล้วว่าอรรถพลต้องรู้เห็นเป็นใจด้วย เธอนึกถึงแม่เลี้ยงทันที ก็ในรีสอร์ตแห่งนี้จะมีสิ่งใดกันเล่า ที่จะเล็ดลอดผ่านหูผ่านตาแม่เลี้ยงไปได้

“เรายังไม่ได้บอกใครใช่ไหม” หล่อนถามเพื่อความแน่ใจ

“ไม่ได้บอกครับ ผมไม่กล้าบอกใครเลยแม้แต่แม่เลี้ยง”

“ดีแล้วห้ามเข้าไปยุ่งเด็ดขาด แล้วพี่จะหาทางจัดการเอง” หล่อนเตือนเด็กหนุ่มแต่ยังไม่รู้ว่าจะทำตามที่พูดได้อย่างไร