ล่องลำนำกาล บทที่ ๑๐/๒ : บุพเพเรรวน

ล่องลำนำกาล บทที่ ๑๐/๒ : บุพเพเรรวน

โดย : สีตลา สัตตสุวรรณ

Loading

เมื่อคาถาอาคมยื้อดวงวิญญาณให้อยู่เหนือกาลเวลา ออกขุนแห่งกรุงศรีอยุธยาจึงยอมล่องลอยผ่านสามยุคสมัย จากอยุธยา สู่ธนบุรี ถึงรัตนโกสินทร์ ไม่ใช่เพื่อหนีความตาย… แต่เพื่อตามหาหัวใจเดิมในร่างใหม่ของหญิงอันเป็นที่รัก พบเรื่องราวนี้ใน ล่องลำนำกาล โดยสีตลา สัตตสุวรรณ นักเขียนเจ้าของรางวัลชนะเลิศ จากโครงการอ่านเอาก้าวแรก รุ่น 3

สถานการณ์ในปางช้างไม่สู้ดีนักตั้งแต่ถูกบุกยึดของกลาง คนงานบางส่วนต้องไปให้ปากคำกับตำรวจ แม้ไม่มีใครถูกจับกุมแต่ก็ต้องระวังตัวจนยังไม่กล้าเริ่มรอบขนส่งใหม่

นายตำรวจยศสูงส่งลูกน้องมาแจ้งข่าวว่าจะขอเข้าชมการแสดงช้างพร้อมครอบครัวในวันหยุด ถือเป็นการบอกโดยนัยว่าต้องการได้รับการดูแลในฐานะแขกวีไอพี

“คนยิ่งอารมณ์ไม่ดีอยู่ ร้อยวันพันปีไม่เคยมา” วงตะวันระบายความขุ่นมัวที่ถาโถมอย่างต่อเนื่อง

“ผมลงไปรับหน้าท่านฉันท์ชายเอง คุณไม่ต้องเปลืองตัวไปเองหรอก” อรรถพลอาสา

“ฉันไปคนเดียวพอ” แม่เลี้ยงตัดสินใจแล้ว “เดี๋ยวหาว่าเราไม่ให้เกียรติอีก”

รีสอร์ตจัดรถไปรับถึงบ้าน นายตำรวจวัยห้าสิบกว่ามาพร้อมภรรยาและลูกชายหญิงวัยเรียน เด็กๆ สนุกสนานกับการนั่งช้างและเที่ยวชมสวนดอกไม้ ก่อนกินอาหารเที่ยงในห้องรับรองที่มองเห็นเวิ้งเขางดงาม

วงตะวันปล่อยให้เป็นเวลาของครอบครัว หล่อนลงมาต้อนรับแค่ตอนมาถึงและหลังมื้ออาหาร ร่วมจิบกาแฟและกินของหวาน จนแม่ลูกขอตัวลงไปถ่ายรูปด้านนอก จึงเริ่มช่วงเจรจาธุรกิจ

“ไม่ได้มาตั้งนาน ผมชื่นชมแม่เลี้ยงจริงๆ ผู้หญิงตัวคนเดียวดูแลกิจการจนใหญ่โตกว่าสมัยพ่อเลี้ยง…ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย” คำพูดของฉันท์ชายฟังคล้ายชมเชย หากแฝงนัย

“พ่อเลี้ยงรักที่นี่มาก ดิฉันคิดเสมอว่าถ้าเขายังอยู่ พ่อเลี้ยงก็คงจะทำไม่ต่างจากที่เราทำ”

“ผมก็คิดอย่างนั้น” เสียงตอบเคร่งขรึม “ผมอยู่แถวนี้มาตั้งแต่เด็ก ย้ายไปทั่วทุกสารทิศจนได้กลับบ้าน กลับมารับตำแหน่งครั้งนี้เลยคิดว่ามีบางอย่างที่เราต้องจัดการกันใหม่”

ธุรกิจรีสอร์ตอยู่ได้ด้วยการโปรโมตให้คนรู้จักฉันใด ธุรกิจสีเทาซึ่งเป็นรายได้อีกแหล่งก็อยู่ได้ด้วยการเอาหูไปนาเอาตาไปไร่ของเจ้าหน้าที่บ้านเมืองฉันนั้น หากทุกอย่างมีต้นทุนที่ต้องจ่าย

“ถ้าสรุปได้แล้ว บอกมาได้เลยค่ะ ถ้าฉันให้ได้…ฉันเต็มที่อยู่แล้ว” ลูกล่อลูกชนของแม่เลี้ยงแสดงให้อีกฝ่ายรู้ว่ามิได้อยู่ในสถานะที่ต้องยอมทุกข้อเสนอ

“ผมชอบจัง ผู้หญิงแมนๆ อย่างแม่เลี้ยงเนี่ย” ฉันท์ชายจ้องมองผลประโยชน์ตาโต

“ผมมีกฎง่ายๆ อยู่สองข้อ หนึ่งคือถ้าคนของผมบอกว่าไม่ก็คือไม่ ครั้งก่อนลูกน้องผมแจ้งแล้วว่าให้หยุดรอเพราะสายตำรวจชุดอื่นชุมเหลือเกิน แต่คนของแม่เลี้ยงไม่ทำตาม ก็เป็นไปอย่างที่เห็น”

“แล้วอีกข้อล่ะคะ” แม่เลี้ยงใจร้อนถามสวนทันควัน

“ความเสียหายจากครั้งก่อนทำให้ผมต้องทำงานหนักขึ้น แม่เลี้ยงก็รู้ว่ามันเสี่ยงแค่ไหนถ้าเกิดผมหรือคนของผมถูกกล่าวหาว่ามีเอี่ยวด้วย”

“โถนึกว่าเรื่องอะไร” หล่อนแสยะยิ้ม มุมปากข้างหนึ่งเชิดขึ้น “ถ้าเป็นเรื่องนี้ท่านยกหูหาดิฉันได้ตลอดเลยค่ะ ไม่จำเป็นต้องเจอตัวด้วยซ้ำ” ถ้าเป็นลูกผู้ชายด้วยกัน ถือเป็นการหมิ่นศักดิ์ศรีอย่างแรง แต่ความเป็นผู้หญิงทำให้อีกฝ่ายแค่ชะงักไป ก่อนตั้งหลักตอบกลับได้หนักหน่วง

“ธุระผมไม่ใช่เท่านี้สิ ได้ข่าวว่าลูกช้างที่ตายทิ้งของดีๆ ไว้เยอะเลย ผมเลยต้องขอมาดูให้เห็นกับตา”

“ท่านได้ยินจากไหนมาคะ” คราวนี้หล่อนยืดตัวขึ้น ท่าทางราวกับไม่เคยรู้เรื่องนั้นมาก่อน ได้แต่ปรายตามองลูกน้องของตน ซึ่งมีแต่คำปองที่ถูกสั่งให้มาช่วยดูแลไม่ห่าง

“คนเขาพูดกันทั่ว ผมมันก็เชื่อคนง่ายด้วยสิ เขาว่าของขลังสายไหนก็ไม่แรงเท่าพลังคชสาร แถมไม่ได้หากันง่ายๆ ด้วย ไอ้ตัวผมก็รู้จักปางช้างที่เดียว…ก็ที่นี่แหละ”

เพราะเหตุนี้วงตะวันจึงสั่งให้กำจัดซากช้างให้สิ้นซาก แม้ของเหล่านั้นจะทำเงินได้มากแต่ไม่คุ้มเลยหากคนงานจะมัวแต่ฝักใฝ่หากินกับช้าง ซึ่งเป็นสัตว์ทำมาหากินของรีสอร์ต

“วันนี้คุณพลไม่อยู่ ดิฉันให้ไปทำธุระในเมือง ไว้ขอนัดท่านใหม่เพื่อเข้าพบส่วนตัวจะดีกว่า จะได้มีเวลาให้ท่านเลือกด้วย จริงไหมคำปอง”

ประโยคท้ายทำให้นายคำปองซึ่งยืนนิ่งอยู่นานสะดุ้งเฮือก วงตะวันรู้ดีว่าจะต้องพูดอย่างไรให้คนฟังพอใจและยอมล่าถอยกลับไป อย่างน้อยก็ชั่วคราวในวันนี้

หล่อนอดทนส่งแขกจนหมด รออรรถพลที่หลบอยู่ในสำนักงานด้านล่างขึ้นมาหา แก้วเหล้าในมือถูกเติมไปหลายรอบแล้ว จนอารมณ์ที่เก็บกดไว้พร้อมปะทุ

“ฉันบอกแล้วใช่ไหมให้เอาของพวกนั้นไปทิ้งให้หมด” เสียงสั่นด้วยความโกรธ แววตาลุกวาวราวกับไฟเผาไหม้ข้างใน ล้างภาพสตรีสูงวัยใจดีจนเกลี้ยง

อรรถพลคุ้นชินกับด้านนี้ของแม่เลี้ยงดี เขานึกตำหนิตัวเองที่อนุญาตให้คำปองขุดเอาซากช้างออกมาขาย ไม่คิดว่าอุตส่าห์หาลูกค้าไกลถึงชายแดนตะวันออกติดประเทศเพื่อนบ้านแล้ว เรื่องยังจะแดงจนได้

“แล้วผมห้ามพวกมันได้ที่ไหนกันเล่า” เขาทำเสียงแข็งกลบเกลื่อนความผิด

“คุณพล” แม่เลี้ยงตวาด หล่อนระอากับความไม่เด็ดขาดของอรรถพล จนต้องหันไปบอกคำปอง

“บอกนายเธอด้วยนะ ว่าฉันรับปากอะไรไว้ แล้วจัดการให้เรียบร้อย”

พนักงานรีสอร์ตที่เข้ามาเก็บโต๊ะอาหารทำตัวลีบหลบแม่เลี้ยงที่ก้าวฉับๆ สวนออกไป ในห้องมีแต่อรรถพลและคำปองที่สนทนากันครู่หนึ่ง แล้วรีบพากันออกมา

 

ความสัมพันธ์ระหว่างกาลวินท์กับใกล้รุ่งดีขึ้นเป็นลำดับหลังกลับจากกรุงเทพฯ เขาขับรถไปโรงพยาบาลในตอนเช้า อยู่พูดคุยเป็นเพื่อนใกล้รุ่งแล้วกลับในตอนเย็น

อุ่นเรือนทำกายภาพและฝึกพูด เพราะสมองส่วนที่ได้รับการกระทบกระเทือนส่งผลให้ความทรงจำบางส่วนขาดหาย เหมือนแผ่นฟิล์มที่ขาดแหว่งจำได้บ้างไม่ได้บ้าง

ทั้งสองไม่รู้เลยว่าความสัมพันธ์ที่พัฒนารุดหน้าในช่วงที่ผ่านมานั้น กำลังถูกจับตามองอย่างใกล้ชิด

“เก็บเมมโมรีจากกล้องหน้ารถมาให้ด้วย” อรรถพลสั่งคนดูแลรถ

ตอนกาลวินท์ยังทำตัวเกกมะเหรกเกเร วงตะวันสั่งจับตาความเคลื่อนไหวของลูกชาย รถทุกคันที่ขับมีอุปกรณ์จีพีเอสซ่อนอยู่ กล้องหน้ารถบันทึกภาพและเสียงชัดเจน และถูกดึงไฟล์มาเก็บไว้ทุกวัน

ยิ่งครั้งนี้ที่มีใกล้รุ่งเดินทางด้วย อรรถพลถึงกับต้องถอดไฟล์ออกมาตรวจด้วยตัวเอง นึกขัดใจแม่เลี้ยงที่ปล่อยทั้งคู่ไปด้วยกันโดยไม่ปรึกษาเขาก่อน

ยังพอใจชื้นขึ้นบ้างเมื่อฉันท์ชายได้รับของขลังที่ปลุกเสกจากลูกช้างเชือกนั้นแล้ว ดีที่เขาเก็บรกช้างบางส่วนไว้ และสั่งให้คำปองตามซื้อคืนมา จากนั้นธุรกิจแม่เลี้ยงก็กลับมาเป็นปกติโดยไม่มีใครกวนใจ

“เร่งมือเข้า นัดส่งของคืนนี้” เสียงตะโกนสั่งการเรียกความคึกคักกลับมา

ตะวันตกดินแล้วเป็นช่วงเปิดทำการ แสงไฟจากรถบรรทุกสาดเข้ามาตามทางก่อนหยุดส่งคนหลังรีสอร์ตตรงโกดังเก็บของเก่าพวกโต๊ะตู้เตียงในรีสอร์ตที่พังจนซ่อมแซมไม่ได้อีก

คนงานช่วยกันยกถังพลาสติกขนาดร้อยลิตรลงจากหลังรถ แล้วใช้ชะแลงงัดพื้นรถทีละแผ่นอย่างชำนาญ สัมภาระเต็มคันไม่มีที่ว่างแต่เบื้องล่างกลายเป็นห้องแคบๆ บรรจุคนนับสิบในลักษณะกึ่งนั่งกึ่งนอนเพื่อหลบหนีการตรวจสอบจากเจ้าหน้าที่ ส่วนใหญ่เป็นครอบครัวพ่อแม่ลูกและหนุ่มสาววัยแรงงานที่หอบความหวังจะมาตายเอาดาบหน้าในอีกประเทศเพื่อชีวิตที่ดีขึ้น

“ทำไมไอ้นั่นมันไม่ยอมลุกวะ ถึงแล้วโว้ย มัวนอนขี้เซาอยู่ได้” ปันนาตะโกนจนเกือบตะคอก ถ้าอยู่ใกล้อีกนิดคงใช้เท้าเขี่ยไม่ต่างจากวัตถุสิ่งของ

ชายตัวเล็กเนื้อตัวมอมแมมนอนคุดคู้ด้านในสุดไม่ไหวติง จนคนที่กำลังลุกออกจากรถต้องหันกลับไปเขย่าตัวแรงๆ ปากก็บอกเล่าในภาษาตัวเองว่า

“มันป่วยนอนจับไข้ตัวสั่นตั้งแต่ก่อนมาแล้ว มันจะเข้าไปตามเมียในกรุงเทพ”

“ลากมันขึ้นมา รถต้องเข้าเมืองแล้ว ย้ายมันไปหลังกระบะโน่น” หลายครั้งที่หมื่นคำต้องพบเหตุไม่คาดฝันบ่อยๆ กระทั่งคนงานลงไปถึงตัวนั่นแหละ นอกจากเนื้อตัวเย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งแล้ว กล้ามเนื้อหดเกร็งและคอที่พับตกลงทำให้แน่ชัดแล้วว่า

“มันตายแล้ว” สิ้นคำบอก ผู้คนกระจายตัวด้วยความตกใจ ร่วมหลายชั่วโมงที่ต้องเดินทางร่วมกันมาโดยหารู้ไม่ว่าเพื่อนที่อยู่ใกล้กันไม่หายใจมาพักใหญ่แล้ว

“ฉิบหายแล้ว เพิ่งกลับมาดีแท้ๆ เชียว” หมื่นคำสบถ คราวก่อนก็รอดจากซังเตมาได้อย่างหวุดหวิด เขาเงยหน้าขึ้นเห็นปันนากำลังยกมือถือขึ้นกด จึงตะโกนห้ามลั่น

“หยุดเลยนะ มึงจะโทรหาใคร”

“กูจะบอกนาย” เสียงตอบสั่นเครือ จากความพยายามจะตั้งสติให้มั่น

“บอกให้ซวยกันหมดเหรอ จำไม่ได้เหรอครั้งก่อนโดนอะไรมาบ้าง มึงไปเกณฑ์พวกที่เหลือขึ้นรถให้หมด ตรงนี้ค่อยจัดการทีหลัง ตามลุงบุญทามาช่วย เอามันไปทิ้งไว้บนเขานั่นแหละ”

 

 



Don`t copy text!