ล่องลำนำกาล บทที่ ๑๐/๑ : บุพเพเรรวน

ล่องลำนำกาล บทที่ ๑๐/๑ : บุพเพเรรวน

โดย : สีตลา สัตตสุวรรณ

Loading

เมื่อคาถาอาคมยื้อดวงวิญญาณให้อยู่เหนือกาลเวลา ออกขุนแห่งกรุงศรีอยุธยาจึงยอมล่องลอยผ่านสามยุคสมัย จากอยุธยา สู่ธนบุรี ถึงรัตนโกสินทร์ ไม่ใช่เพื่อหนีความตาย… แต่เพื่อตามหาหัวใจเดิมในร่างใหม่ของหญิงอันเป็นที่รัก พบเรื่องราวนี้ใน ล่องลำนำกาล โดยสีตลา สัตตสุวรรณ นักเขียนเจ้าของรางวัลชนะเลิศ จากโครงการอ่านเอาก้าวแรก รุ่น 3

ปี 2389 ปีที่ 24 ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระนั่งเกล้าเจ้าอยู่หัว

แผ่นดินที่สามแห่งกรุงรัตนโกสินทร์ ผู้คนส่วนใหญ่ในรัชกาลล้วนเกิดในแผ่นดินใหม่หลังเสียกรุงแล้วทั้งนั้น บ้านเมืองแม้ยังไม่สงบเสียทีเดียวแต่ก็ห่างจากการรบพุ่งไม่เหมือนตอนสถาปนากรุงใหม่ๆ เป็นห้วงเวลาได้รื้อฟื้นศิลปวัฒนธรรมต่อเนื่องจากรัชกาลก่อน ผู้ทรงพระปรีชาด้านกวีและการละคร

ขุนเทพอัญเชิญมนตร์บทนั้นลงมาอาราธนาด้วยจิตมุ่งมั่นเป็นครั้งที่สาม

นายวันเป็นหลานตาของครูทองสุก หนึ่งในครูฝึกสอนคณะละครนอกของเสด็จในกรม ตอนวัยโกนจุกวันปีนต้นไทรหลังวัดเล่นโหนกิ่งจนหักร่วงตก หัวกระแทกพื้นสลบอยู่หลายคืนจนใครๆ คิดว่าคงไม่รอดแล้ว

สำหรับขุนเทพ โอกาสได้อาศัยร่างเด็กชายไม่ได้เกิดขึ้นบ่อย เขาจำใจฝากเรือนไว้กับไต้ก๋งแล้วละทิ้งสังขารเดิมก่อนสิ้นอายุขัยครั้งที่สอง เพื่อถือกำเนิดและเติบโตเป็นเด็กหนุ่มในคณะละคร

“ถ้าเป็นเมื่อก่อน หน่วยก้านอย่างเจ้าคงได้ถวายตัวเป็นทหารมหาดเล็กรับใช้พระเจ้าอยู่หัวแล้ว” ตาทองสุกเอ่ยอย่างภูมิใจ

แล้ววันที่รอคอยกว่าแปดสิบปีก็มาถึง…แวบแรกที่เห็นใบหน้านั้นก็พลันระลึกได้ตามคำอธิษฐาน หัวใจของเขาเต้นระส่ำเหมือนจะหลุดจากอก แม่สีนวลในชาตินี้อยู่ในร่างหนุ่มน้อยหน้าแฉล้มนามว่าอรุณ ซึ่งแม่พามาฝากฝังกับคณะละคร ด้วยหน้าตาสะสวยผิดแผกจากเด็กชายทั่วไปจนได้เป็นนายรำในคณะ

อรุณลงเรือมาซ้อมทุกวันก่อนย้ายมาพำนักกับพ่อครู แสดงจากบทเล็กๆ จนฉายแววได้เลื่อนเป็นตัวนางคู่กับวัน ด้วยรูปร่างเล็กบวกกับหน้าตาจิ้มลิ้มทำให้คนดูลืมไปเลยว่าเป็นละครนอกที่ใช้แต่ผู้ชายล้วน

คืนนั้นแสงจันทร์สุกสกาวนัก โรงละครเพิ่งเลิกก่อนพลบค่ำ เป็นตอนพระอภัยถูกนางยักษ์จับตัว เหล่านักแสดงเปลี่ยนเครื่องแต่งกายล้างหน้าล้างตากันแล้ว แต่ยังเอ้อระเหยจับกลุ่มคุยกันใต้ถุนเรือนพ่อครู

ขุนเทพในร่างวันกลับขึ้นเรือนไปก่อน อาศัยลอบมองผ่านแนวกระถางไม้ดัดที่วางเรียงรายบนชั้น พลางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับตัวเอง จนนายเปลี่ยนมือระนาดเข้ามาเกาะไหล่ไม่ให้รู้ตัว

“งามจับตานัก ฝึกไม่นาน เล่นได้ทั้งบทนางบทตลก” นายเปลี่ยนพูดถึงคนที่นายวันกำลังจ้องอยู่

“เจ้าหมายถึงใคร” วันแกล้งไม่รู้ไม่ชี้

“อย่าทำไขสือไปเลย ข้าเห็นเจ้ามองอรุณไม่วางตาตั้งแต่แรกเจอแล้ว”

“เจ้าก็พูดเกินไป ชายกับชายจะชอบพอกันมิได้หรอก” ขุนเทพแก้เก้อเสียงดัง

“นั่นปะไร ข้าเดาใจเจ้าถูกว่าเจ้าคิดสิ่งใดกับนายอรุณนั่น” พูดพลางตบไหล่เกลอสนิทก่อนปีนขึ้นขอบระเบียง แล้วตะโกนไปยังกลุ่มคนด้านล่าง

“วันนี้วัดพระโตมีเทศน์มหาชาติ ใครไปกับพี่วัน ได้กินน้ำตาลเมาทั้งคืน ไม่ต้องจ่ายสักเฟื้อง”

เสียงเฮลั่นใต้ถุนเรือนทำวันเขินจนหน้าแดง หนึ่งในนั้นคืออรุณ เจ้าของรอยยิ้มที่เหลือบมองขึ้นมาสบตาวันพอดี อรุณหัวเราะเบาๆ ก่อนเม้มปากคล้ายสะกดใจไม่ให้ยิ้มกว้างไปกว่านี้

เด็กหนุ่มวัยกำลังกำดัดคลุกคลีตีโมงอยู่ด้วยกันทั้งวันทั้งคืน จากความใกล้ชิดกลายเป็นความอ่อนไหวเกินกว่าเพื่อนร่วมคณะ ไม่มีใครพูดออกมาตรงๆ และก็ไม่เป็นที่แพร่งพรายให้เสื่อมเสีย

“ข้าเปิดทางให้แล้ว ไม่รีบตามให้ทัน ข้าไม่รู้ด้วยนะ” นายเปลี่ยนเร่งเพื่อนที่ยังจดๆ จ้องๆ คอยท่า ก่อนลงจากเรือนเพื่อไปรวมกลุ่ม ปล่อยวันและอรุณอยู่ท้ายขบวน

เรือนพ่อครูอยู่แถวบางลำพู ไม่ไกลจากวัดพระโตหรือวัดสุทัศน์ตามชื่อที่ได้รับพระราชทานในภายหลัง อากาศหัวค่ำเย็นสบายเปิดทางให้สองหนุ่มเดินเคียงกันใต้ฟ้าที่สว่างด้วยแสงจันทร์

“เมื่อวานฉันได้อัฐจากคนดูมาโข ฉันต่างหากที่ควรเลี้ยงพี่” เสียงสดใสพอๆ กับดวงตาเปล่งประกาย

“เก็บอัฐน้องไว้เถิด อย่ากังวลไปเลย” วันตอบพลางวางมือบนไหล่ของอรุณ

ลานวัดแน่นขนัดไปด้วยแผงขายอาหารและขนม ทั้งควันและกลิ่นหอมลอยฟุ้งไปทั่ว โคมหลากสีประดับประดาตกแต่งบนต้นไม้ หนุ่มสาวที่มาร่วมงานก็แต่งตัวสวยงามเผื่อว่าปะเหมาะได้พบปะพูดจากัน

ขุนเทพแวะร้านขนมเบื้อง มิใช่ขนมหวานแต่เป็นเบื้องญวนกินอย่างของคาว คนขายเป็นชาวญวนที่ถูกกวาดต้อนมาหลังสงครามกำลังละเลงแป้งสีเหลืองลงบนกระทะร้อน ส่งเสียงดังฉู่ๆ ชวนหิว

“หยุด…อย่าหนีนะ” เสียงตะโกนนำมาแต่ไกล ตามด้วยร่างเด็กชายสามสี่คนแหวกฝูงชนวิ่งตรงเข้ามา ในมือมีห่อขนมที่แอบขโมยมา

คนแรกเบี่ยงตัวหลบวันไปได้ แต่อีกคนที่ตามมาชนกับอรุณเข้าอย่างจังจนทำให้เสียหลักล้มทั้งคู่ ตัวคนชนตั้งหลักลุกขึ้นได้รีบโกยอ้าวลับตาไป ปล่อยอรุณให้ก้นจ้ำเบ้าอยู่กลางฝุ่น

“พี่วัน หยุดหัวเราะแล้วช่วยน้องก่อน” เจ็บตัวไม่เท่าไรแต่เคืองเสียงหัวร่อของพี่ชายมากกว่า

ขุนเทพตรงเข้าไปประคองให้ลุกขึ้น แต่อรุณแกล้งจับเขาไว้ด้วยสองมือ ทำทีเป็นจะลุกแต่กลับเหนี่ยวตัวดึงเขาให้ล้มตามลงมา ใบหน้าสองหนุ่มห่างแค่คืบจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน

“เด็กดื้อ” วันทำเสียงดุในลำคอ เรียกเสียงหัวเราะจากอรุณที่แกล้งเอาคืนได้สมใจ

หากเป็นสตรี ขุนเทพจำต้องรักษาระยะห่างเพื่อให้เกียรติ แต่แม่สีนวลตรงหน้าเขาเป็นชาย และเป็นชายที่งดงามไม่ด้อยไปกว่าสตรีเลย

ขุนเทพแสร้งทำเป็นปัดเนื้อตัวให้อีกฝ่าย ก่อนดึงร่างอรุณเข้ามาใกล้แล้วแอบขโมยประทับริมฝีปากที่กลางหน้าผากโดยไม่ให้เด็กหนุ่มทันตั้งตัว

“วันนี้พี่ฝากไว้ก่อน แล้วจะมาทวงคืนวันหน้า”

 

กาลวินท์ขับรถตู้มารับตามที่สัญญาไว้ตั้งแต่เมื่อคืน ใกล้รุ่งใช้เวลาร่ำลาเพื่อนที่มาส่งอยู่พักใหญ่ก่อนขึ้นไปนั่งข้างคนขับ จนพุดจีบต้องยอมขยับไปนั่งยิ้มแฉ่งด้านหลัง

“คุณไม่รีบใช่ไหม ผมนัดบัญชาไว้เกือบเที่ยง ปล่อยให้พักเต็มที่” ขุนเทพบอกเสียงใส

“ไม่ค่ะ ยังไงเราก็กลับไปถึงค่ำอยู่ดี ฉันโทรเช็กอาการแม่จากหมอแจ๊คแล้วเมื่อเช้า” หน้าตาหญิงสาวดูแจ่มใสเช่นกัน ไม่เหมือนคนที่นอนไม่กี่ชั่วโมง

“ผมอยากพาปุนแวะที่หนึ่งก่อนกลับ สัญญาว่าจะไม่ทำให้เสียเวลา”  ขุนเทพหันมองคนข้างตัว ใกล้รุ่งเพียงพยักหน้าเบาๆ บอกว่ายินยอม

เขาขับเข้าเมือง ลัดเลาะผ่านซอยน้อยใหญ่อย่างคนชำนาญทางโดยไม่พึ่งแอปพลิเคชันแผนที่ ก่อนพามาหยุดหน้ารั้วเหล็กสูงทึบที่กำลังค่อยๆ เปิดออกด้วยอะไรก็ตามที่ใกล้รุ่งเข้าใจว่าเป็นรีโมต

“เมื่อคืนคุณนอนที่นี่เหรอคะ บ้านคุณวินเหรอ” คำถามมากมายผุดขึ้นมากกว่าที่พูด เหมือนชายหนุ่มจะเดาความคิดหล่อนได้รีบอธิบายว่า

“ใช่ครับบ้านผมเอง พออายุมากขึ้น ผมว่าอยู่บ้านสบายกว่าคอนโด โชคดีผมรู้จักกับญาติเจ้าของบ้านเลยได้มาราคาไม่แพง เป็นมรดกจากตระกูลของเขา” เขาเลือกที่จะเล่าเท่าที่เล่าได้เท่านั้น

“คุณคงไม่ได้บอกแม่เลี้ยงใช่ไหม” ใกล้รุ่งคิด กาลวินท์ทำธุรกิจหลายอย่างก็จริงแต่หักลบค่าใช้จ่าย จะให้เหลือเงินซื้อบ้านหลังโตในทำเลตรงนี้เป็นเรื่องยาก แต่หากเป็นจริงก็เป็นเรื่องน่ายินดีที่ผู้เป็นแม่ควรรู้

“ปุนคงไม่คิดว่าผมไปยึดบ้านใครมาหรอกนะ” เขาตอบหล่อนด้วยคำถาม เป็นอีกครั้งที่ใกล้รุ่งรู้สึกว่าเขาเดาความคิดในหัวของหล่อนได้

“ไม่ค่ะ” ปากปฏิเสธแต่ในหัวเผลอคิดตามที่เขาว่าไปแล้ว

“มีหลายเรื่องที่ผมเข้าใจว่าถ้าบอกแล้วจะทำให้แม่ไม่สบายใจ ที่ผมกลับมาหายเป็นปกติได้ก็เรียกว่าอัศจรรย์ที่สุดแล้ว มนุษย์เราถ้าลองเจอสิ่งไหนไม่เป็นไปอย่างที่คิดหรือหาเหตุผลตามหลักการของตัวเองมาอธิบายไม่ได้ ก็มักจะคิดว่าเป็นสิ่งไม่ถูกต้องหรืออันตรายไปเสียหมด”

ถนนเข้าบ้านมาสุดก่อนบันไดขึ้นเรือน ใกล้รุ่งมัวแต่คุยจนเพิ่งสังเกตว่าตั้งแต่ผ่านรั้วเข้ามา หล่อนได้ยินแต่จิ้งหรีดเรไรส่งเสียงระงมกลบความวุ่นวายภายนอก อากาศเย็นที่กระทบตัวก็เย็นสบายทั้งที่แดดร้อนเปรี้ยง

เรือนไทยตรงหน้ายกพื้นสูง มองจากด้านนอกเป็นผนังไม้ทึบ ต้องผ่านเข้าไปถึงเห็นว่าเป็นหลายหมู่เรือนเชื่อมต่อกัน แต่ละเรือนโอ่โถงแบ่งสัดส่วนเป็นห้องต่างๆ ถ้าไม่มีเครื่องใช้ไฟฟ้าและสิ่งอำนวยความสะดวกตั้งอยู่ ใกล้รุ่งคงคิดว่าตัวเองหลุดเข้าไปในอีกมิติสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้นเป็นแน่

“เชิญปุนตามสบาย คอยผมสักครู่”  เขาบอกก่อนปลีกตัวไปด้านหลัง ปล่อยหญิงสาวได้เดินสำรวจโดยพุดจีบกับไต้ก๋งคอยเดินตามไม่ห่าง

บ้านใหญ่โตไม่มีคนอยู่เลย แต่ไม่ทำให้หล่อนกลัวเลยสักนิด ตรงกันข้ามกลับคุ้นเคยราวกับไม่ใช่ครั้งแรกที่มาเยือน หล่อนก้มดูต้นไม้ในกระถางอย่างสนใจใช้ปลายนิ้วสัมผัสใบไม้จิ๋ว จนไต้ก๋งถามพุดจีบว่า

“อาคุงเทพเขาไปไหน ทิ้งแม่สีนวลไว้ลำพัง”

“ไม่รู้” เด็กหญิงทำหน้ามีพิรุธและแกล้งตอบว่า “อากงอยากรู้ก็รอดูฉากสำคัญสิ”

บ่าวในบ้านออกมาชื่นชมสีนวล เป็นร้อยปีแล้วที่นายวันเคยพาอรุณมาเรือนหลังนี้ ตอนที่ยังไม่ยกมาจากที่เก่าในบรรยากาศที่เหมือนเดิมทุกอย่าง ผิดแต่ขุนเทพวันนั้นมิได้ตัดสินใจทำดังที่กำลังจะทำในวันนี้

“นั่นไง พี่เทพมาโน่นแล้ว” พุดจีบชี้ให้ดูเจ้าบ้านซึ่งกลับมาพร้อมกล่องกำมะหยี่ใส่กำไลที่เขาเพิ่งไปรับจากคุณถนอมเมื่อวาน

ทับทิมสีแดงสดถูกติดแทนเม็ดที่หายไป ไม่เพียงเข้ากันได้ดีแต่ทำให้กำไลดูงดงามไม่ต่างจากเมื่อสองร้อยกว่าปีก่อนที่เขามอบให้สีนวลก่อนกรุงแตก

แสงแดดทอดผ่านแมกไม้ลงมากระทบเกิดเป็นประกายละมุนไปทั่วบริเวณนั้น กาลวินท์ก้าวเข้ามาอย่างเงียบเชียบใช้ปลายนิ้วแตะหลังมือหญิงสาวเบาๆ เป็นเชิงขออนุญาต แล้วประคองมือขาวเนียนนั้นอย่างนุ่มนวล

ไม่รู้เพราะใกล้รุ่งกำลังเพลิดเพลินกับความงดงามตรงหน้าจนเหมือนต้องมนตร์สะกดหรือเปล่า จึงไม่ทันได้คิดว่าจะต้องขัดขืน ได้ยินเสียงทุ้มนุ่มของเขาพูดว่า

“กำไลวงนี้ ผมให้ปุน” พร้อมกับกำไลทองวงหนาเลื่อนผ่านข้อมือเข้ามา

“คุณวินให้ฉัน…เนื่องในโอกาสอะไรคะ” ใกล้รุ่งตกใจแต่ไม่ปฏิเสธ ตลอดชีวิตนี้หล่อนไม่เคยเป็นคนพิเศษของใครมาก่อน ทำให้หล่อนจำเป็นต้องถามซึ่งเขาเองก็ดูจะพอใจ

“นานมาแล้ว ผมเคยให้กำไลวงนี้กับผู้หญิงคนหนึ่ง พร้อมคำมั่นสัญญาว่าจะกลับมารับเขาไปใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน แต่แล้วก็เป็นความผิดผมเองที่กลับมาสายไป…” ขุนเทพสะกดปลายเสียงสั่นเครือในช่วงท้าย

“นานของคุณ นานแค่ไหนกันคะ” เสียงของหญิงสาวฟังดูอ่อนไหวไปกับเรื่องเล่าของเขา

“นานมาก” เขาลากเสียงยาว “นานอย่างที่ปุนคิดไม่ถึงเลย”

“คุณวิน” หล่อนพูดต่อไม่ออกด้วยความตื้นตัน ราวกับกำลังคิดว่าเป็นเรื่องของตัวเอง

“ผมไม่หวังให้ปุนสวมไว้ตลอด เพราะมันอาจจะดูเก่าเทอะทะไม่ทันสมัย แต่ขอเพียงวันใดวันหนึ่ง ที่ปุนได้หยิบกำไลวงนี้ขึ้นมา ให้ระลึกถึงวันนี้ วันที่ปุนได้มาที่นี่…ครั้งแรกของปุน”

หญิงสาวก้มมองของขวัญที่ได้แล้วก่อนเงยหน้าขึ้นพร้อมน้ำตาร่วงเป็นสาย หล่อนแตะกำไลวงหนาซึ่งดูไม่เข้ากับข้อมือตัวเองเลย แต่กลับคุ้นเคยเหมือนได้เป็นเจ้าของมาก่อน

“ปุนร้องไห้ทำไม” ขุนเทพทำตัวไม่ถูก เขาพูดอะไรผิดไปหรือ

“เปล่าค่ะ ปุนไม่ได้เป็นอะไรเลย” หล่อนพยายามปาดน้ำตาทิ้งไป แต่ยิ่งห้ามกลับยิ่งไหลเอ่อ เหมือนกำแพงกั้นที่หล่อนสร้างไว้แน่นหนาเพิ่งพังทลาย ทำให้ความรู้สึกภายในพรั่งพรูออกมา

“ปุนขอบคุณคุณวินมาก ตั้งแต่จำความได้ชีวิตปุนก็มีแต่แม่เท่านั้น แม่เป็นแค่แม่บ้าน เราไม่เคยคาดหวังว่าจะได้รับความเคารพจากใครเลย ลำพังที่แม่เลี้ยงกับคุณลุงเมตตาให้พวกเราได้มีงานทำ มีที่ซุกหัวนอนก็ถือเป็นพระคุณมากแล้ว ปุนไม่ได้เคยหวังสิ่งตอบแทนจากคุณเลย” ใกล้รุ่งสะอื้นในลำคอ

กาลวินท์อยากโอบหล่อนไว้แล้วดึงตัวเข้ามากอดแต่ไม่กล้า ทำได้เพียงปลอบห่างๆ ว่า

“ไม่เป็นไรนะ ต่อจากนี้ไปผมจะไม่ให้ใครทำร้ายปุนได้อีก ผมสัญญา”

บ่าวในบ้านพลอยร่ำไห้ไปด้วย โดยเฉพาะพุดจีบที่ร้องหนักกว่าใครด้วยรับรู้ความเป็นไปของหญิงสาวตลอดร้อยกว่าปี มีแต่ไต้ก๋งที่ยืนไพล่มือไว้ด้านหลัง มองภาพตรงหน้าอย่างสงบนิ่ง ชายชรารู้ดีว่าหากครั้งนี้ทั้งสองได้เคียงคู่กันดังคำอธิษฐาน คงสมควรแก่เวลาที่เขาจะได้ปล่อยวางให้เป็นไปอย่างที่ควรเป็น

 

 



Don`t copy text!