ฆาตกรรมที่หนองระหาน

อ่านเอาขอแบ่งปันเรื่องเล่าจากเงาสนธยา เรื่องลี้ลับจากประสบการณ์ตรงของ ภัทรภร มนุษย์ฟรีแลนซ์ ที่ตระเวนเดินทางทำงานไปทั่วทิศและมักได้ของแถมเป็นการพบปะทักทายจากเหล่าเพื่อนต่างมิติ และ ทรรศิตา มนุษย์ผู้ใช้ชีวิตเป็นจาริกชนคนเดินทางแสวงหาความหมายชีวิตระหว่างอดีตกับปัจจุบัน และมักผูกพันกับเรื่องลี้ลับบางอย่างเกินคาดเดา

ตำบลเมืองเก่าอันเป็นบ้านเกิดของผู้เล่ามีเหตุการณ์ฆาตกรรมที่สะเทือนขวัญผู้คนมากที่สุดอยู่สองครั้ง ครั้งแรกเกิดในยุคที่พ่อของผู้เล่าเพิ่งเข้ามาเป็นผู้ใหญ่บ้านใหม่ๆ ซึ่งพ่อเล่าว่าเป็นเรื่องพ่อตาจ้างลูกเขยให้ไปฆ่าลูกชายของตัวเองเพราะลูกเป็นนักเลงอันธพาลชอบนำความเดือดร้อนมาสู่วงศ์ตระกูลเสมอๆ จนพ่อสุดจะทนได้ ส่วนเหตุการณ์ครั้งที่สอง ผู้เล่าได้รู้ได้เห็นมากับตาตัวเองซึ่งจะเล่าดังต่อไปนี้

ผู้เล่ารู้จัก ทิดสมนึก ในฐานะญาติห่างๆ ทางแม่ ทิดสมนึกเป็นผู้ชายที่ค่อนข้างผอมบาง ผิวคล้ำเหมือนคนขี้โรคหากแต่เป็นคนอารมณ์ดี คุยเก่ง จึงเป็นที่รักของคนทั่วไป ประมาณปี 2533 ผู้เล่าและดำเพื่อนสนิทได้เข้าบวชเป็นสามเณรที่วัดบ้านเกิด และในปีนั้นมีพระบวชเข้าพรรษามากที่สุดเป็นประวัติการณ์ของหมู่บ้าน คือมีมากถึง 22 รูปและหนึ่งในนั้นมี ทิดสมนึก รวมอยู่ด้วย นั่นเองจึงเป็นเหตุให้ผู้เล่าได้สนิทสนมกันกับทิดสมนึกมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม จนกระทั่งสามเดือนผ่านไปเมื่อถึงวันออกพรรษาต่างคนต่างก็แยกย้ายกันไปตามภาระหน้าที่ของตน ทิดสมนึกและเพื่อนพระหลายรูปต่างลาสิกขาออกไปเป็นฆราวาส ส่วนผู้เล่าและเพื่อนได้ย้ายเข้าไปศึกษาต่อในต่างจังหวัดอันอยู่ห่างไกลถึงคนละภาค

หลายปีผ่านไป ผู้เล่าได้กลับไปบ้านเกิดอีกครั้ง ซึ่งก็แทบจะจำบ้านเกิดเมืองนอนของตนเองไม่ได้เพราะมีการเปลี่ยนแปลงไปตามวิวัฒนาการของสังคมโลก เมื่อถามถึงผู้คนและเหตุการณ์ในชุมชนหมู่บ้านจากเพื่อนๆ และญาติๆ ก็มีเรื่องให้ต้องแปลกใจและหดหู่ใจอยู่หลายอย่าง เช่นเรื่องทิดสมนึกเป็นต้น

“มันกลายเป็นคนขี้เหล้าเมายา…จับกลุ่มพากันหากินเหล้าได้ทั้งวันทั้งคุ้มเหนือคุ้มใต้ แต่ดีที่มันไม่เป็นนักเลงอันธพาลเที่ยวออกไปหาเรื่องชกต่อยตีใคร” แม่ของผู้เล่าว่าให้ฟัง

ผู้เล่ายอมรับว่า รู้สึกตกใจและหดหู่ใจในหลายๆ เรื่องที่ได้รับฟังมา เพราะไม่คิดว่าชุมชนตำบลเมืองเก่าของตนเองจะกลายเป็นชุมชนที่มีปัญหาทางด้านสังคม เช่น ปัญหาครอบครัวแตกแยก ปัญหาเด็กวัยรุ่นมั่วสุมติดยา เช่นเดียวกับที่อื่นๆ เมื่อได้รู้ได้เห็นกับตาตนเองแล้ว ก็ทำสิ่งใดไม่ได้นอกจากปลงตกสุดแท้แต่กรรมของใครของมัน

ปีต่อมา ดำ เพื่อนสนิทของผู้เล่าซึ่งกลับไปอยู่บ้านเดิมโทรมาเล่าให้ฟังด้วยเสียงตื่นตระหนกว่า “ทิดสมนึกตายแล้วนะ ถูกฆ่าตายเมื่อคืนนี้เอง!” ถือว่าเป็นข่าวร้ายข่าวใหญ่ในตำบลทีเดียว เล่นเอาผู้เล่าถึงกับนั่งไม่ติด เพราะรู้จักผู้ตายดี คนนิสัยใจคอเรียบร้อยอย่างทิดสมนึกไม่น่าจะมีศัตรูที่ถึงกับต้องฆ่าแกงกันได้ขนาดนี้ แล้วเหตุการณ์ต่างๆ ก็ถูกเล่าผ่านปากของเพื่อนพอจับเรื่องราวได้ว่า

คืนก่อนเกิดเหตุ ทิดสมนึกได้ไปหากินเหล้ากับกลุ่มเพื่อนขี้เหล้าเหมือนเดิม จนกระทั่งรุ่งเช้า ยายไว แม่ของทิดสมนึกตื่นขึ้นมา หากก็ต้องแปลกใจเพราะไม่เห็นลูกชายนอนตรงแคร่ไม้ไผ่อันเป็นที่นอนใต้ถุนเรือนเหมือนอย่างเคย จึงเดินออกไปทางด้านหลังคอกควายที่ติดกับดงกล้วย เพราะกลัวว่าลูกจะเมาหนักจนไปนอนที่ใต้ร่มมะม่วงป่าหลังบ้าน และเมื่อไปถึงสายตาของยายไว ก็พลันหันไปปะทะกับร่างหนึ่งที่แขวนห้อยโตงเตงอยู่กับกิ่งมะม่วงตรงหน้า เมื่อเห็นแกก็ถึงกับหวีดร้องไม่เป็นภาษาคน รีบวิ่งออกมาตะโกนเรียกให้คนช่วย!

“ช่วยด้วยๆ ลูกกูผูกคอตาย ลูกกูผูกคอตาย ใครช่วยลูกกูที!” ยายไวตะโกนวิ่งวนลนลานไปทั่วเหมือนคนเสียสติ จนทุกคนที่อยู่แถวนั้นต่างวิ่งออกมาและเข้าไปตรงที่แกชี้บอกก็พบว่า ทิดสมนึกผูกคอตนเองด้วยเชือกผูกควายแขวนกับกิ่งมะม่วงใหญ่ ตาเหลือกลิ้นจุกคอตายอย่างสยดสยองและคาดว่าน่าจะตายมาแล้วตั้งแต่เมื่อคืน!

“ใครกันนะที่ใจบาปหยาบช้าช่างโหดร้ายทารุณ ถึงกล้าทำกับคนอย่างพี่ทิดสมนึกได้ลงคอ” ผู้เล่าได้แต่ปลงสังเวชด้วยความเศร้าสลดใจ

แต่เรื่องยังไม่จบเท่านี้ ยังมีเหตุการณ์ที่ทุกคนในหมู่บ้านต้องหวาดกลัวและขนลุกขนชันมากกว่านั้นขึ้นไปอีก เมื่อผลการชันสูตรศพทิดสมนึกออกมาว่า แกโดนฆาตกรรม! โดยถูกของแข็งคล้ายค้อนทุบที่ศีรษะทางด้านหลังอย่างรุนแรงจนกะโหลกยุบ ตรงบริเวณริมเนินฝั่งหนองระหานอันอยู่ทางทิศใต้ของหมู่บ้านและร่างถูกลากเข้ามาทางดงกล้วยจนถึงคอกควายหลังบ้านแก แล้วถูกจับแขวนคอไว้กับกิ่งมะม่วงใหญ่เพื่ออำพรางคดีให้คนคิดว่า ทิดสมนึกฆ่าตัวตาย!

และเรื่องที่ทำให้ทุกคนหวาดผวาไม่กล้าเดินผ่านไปทางหนองระหานอีกนานหลายเดือน คือ ตอนเช้ามืดวันถัดมา มีคนเห็นทิดสมนึกยืนอยู่ตรงริมฝั่งหนองระหาน! และมิใช่แค่ครั้งเดียว ยังมีชาวบ้านคนอื่นๆ เห็นเหมือนกันอีกนับสิบครั้ง จนมีเสียงเล่าลือกันว่า “ทิดสมนึกคงไม่รู้ว่าตนเองตาย จึงตื่นแต่เช้ามืดมาอาบน้ำก่อนจะไปปล่อยควายออกจากคอกไปลงทุ่งกุลาเหมือนอย่างเคย!” หรือไม่ก็ลือกันว่า “ผีตายโหงของทิดสมนึกมาเฝ้ารอแก้แค้นคนที่ฆ่าแกอยู่ตรงนั้น!”

ผู้เล่าเฝ้าติดตามข่าวคราวการสืบสวนคดีนี้จากเพื่อนสนิทอยู่เกือบปี ในที่สุดตำรวจก็สามารถจับคนร้ายได้และเป็นที่น่าสลดใจอย่างยิ่ง เมื่อพบว่าฆาตกรที่ฆ่าทิดสมนึกนั้นมิใช่ใครที่ไหน หากเป็นคนในหมู่บ้านคุ้มเดียวกันและยังเป็นเพื่อนที่อยู่ในกลุ่มวงเหล้าเดียวกันอีกด้วย แกชื่อว่า นายหาน!

นายหาน เป็นคนอำเภออื่นแต่มาได้เมียที่หมู่บ้านนี้ มีรูปร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำ หน้าตาดุดัน นิสัยเป็นคนโผงผางพูดจาเสียงดัง มีคนเล่าให้ฟังว่า แกเคยเป็นนักเลงมาก่อนและเคยติดคุกมาด้วย เมื่อมาได้เมียจนมีลูกสาวหนึ่งคน แกก็ไปทำมาหากินเป็นลูกเรือลากอวนหาปลาอยู่ชลบุรีหลายสิบปี ไปๆ มาๆ ไม่ค่อยอยู่ติดบ้าน และก็มีข่าววงในลือกันอีกว่า…ในช่วงที่มีการพัฒนาหมู่บ้าน โดยทางกำนันผู้ใหญ่บ้านได้จัดให้มีการขุดลอกคูหนองกำแพงเมืองเก่ารอบหมู่บ้านนั้น ได้มีหนุ่มๆ ต่างถิ่นเจ้าของบริษัทรถรับจ้างขุดลอกหนองมาติดพันลักลอบเป็นชู้กับเมียของนายหาน จนกระทั่งแกจับได้และเกิดคดีความทะเลาะวิวาททำร้ายกันจนถึงกับขึ้นโรงขึ้นศาลเสียเงินไปหลายหมื่น และดูเหมือนว่า เรื่องนี้จะเป็นปมด้อยอย่างหนึ่งในใจลึกๆ ของนายหานเรื่อยมา

วันเกิดเหตุ ทิดสมนึกได้ไปร่วมวงดื่มเหล้ากับนายหาน พร้อมกับเพื่อนอีกสองคนคือ ตาช้อย กับ ไอ้หยิก ซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิทของนายหาน วงเหล้าดำเนินไปจนถึงเที่ยงคืนจวนจะเลิกวงอยู่แล้ว นายหานเกิดอารมณ์เมาพาลอย่างไรสุดจะรู้ได้เผลอไปพูดกระทบจิตใจทิดสมนึกอย่างรุนแรงว่า

“มึงไร้ความสามารถโตจนเป็นหนุ่มแก่แล้วยังไม่มีปัญญาหาเมียมานอนกกเหมือนกูได้!”

ทิดสมนึกได้ฟังก็โกรธพูดสวนกลับออกไปว่า

“กูก็ยังดีกว่ามึงที่โง่ให้เมียสวมเขาเอาได้!”

เท่านั้นเองทั้งคู่ก็ทะเลาะอย่างรุนแรงจนตาช้อยยกมือไหว้งกๆ ขอให้ทั้งคู่แยกย้ายกันก่อน เอาไว้วันหลังค่อยมาปรับความเข้าใจกันใหม่ และเมื่อต่างคนต่างแยกย้ายกันหันหลังเดินกลับ นายหานหันไปพูดเบากับไอ้หยิกว่า

“กูจะเก็บไอ้สมนึก มึงจะเอากับกูไหม?” ไอ้หยิกด้วยความเป็นเด็กเพิ่งวัยรุ่นนึกว่านายหานพูดเล่นจึงได้แต่พยักหน้าหงึกๆ เอาใจลูกพี่

นายหาน หันกลับไปหยิบเอาท่อเหล็กจากบ้านตนเองมา แล้วพาไอ้หยิกแอบเดินตามทิดสมนึกมาอย่างเงียบๆ ในความมืดจนถึงเนินคูฝั่งหนองระหาน ก็ตรงรี่เข้าไปเหวี่ยงท่อเหล็กฟาดตรงศีรษะทิดสมนึกทางด้านหลังอย่างแรงจนล้มลงไปกับพื้นสลบแน่นิ่งอยู่ ไอ้หยิกเห็นท่าไม่ดีเสียแล้ว ด้วยความตกใจมันจึงรีบวิ่งหนีหายลับไปในความมืด ทิ้งให้นายหานจัดการกับร่างทิดสมนึกต่อไปด้วยความโกรธแค้น!

“ความมาแตกจากปากไอ้หยิกนี่แหละ! มันหนีไปอยู่กับญาติที่หมู่บ้านอื่นเกือบสองเดือน เมื่อตำรวจตามหาจนไปเจอ มันจึงสารภาพออกมาจนหมดเปลือก จึงสามารถจับฆาตกรอย่างนายหานได้!” เพื่อนของผู้เล่าสรุป

“แล้วระหว่างนั้น นายหานไปทำอะไรอยู่ที่ไหน?” ผู้เล่าสงสัย

“โอ้ย! แกเลือดเย็นมาก หน้าตานิ่งเฉยเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลย นี่..ขนาดตำรวจเรียกตัวไปสอบสวน แกก็ได้แต่ตอบว่า หลังจากกินเหล้าเสร็จก็แยกย้ายกันกลับบ้านไป เรื่องทะเลาะกันคืนนั้นก็เป็นเรื่องธรรมดาปกติ เพราะเคยทะเลาะขัดแย้งกันเป็นประจำ ถึงวันหลังก็มาดื่มด้วยกันเหมือนเดิม!”

หลังจากที่เพื่อนเล่าให้ฟังวันนั้น คดีสะเทือนขวัญก็ปิดลงตรงที่ นายหานถูกตัดสินจำคุกไปนานหลายปี นานเสียจนผู้เล่าเองก็ลืมไปแล้ว กระทั่งไม่นานมานี้เอง ผู้เล่าได้กลับไปช่วยงานเผาศพญาติผู้ใหญ่ที่ตำบลเมืองเก่าบ้านเกิดอีกครั้ง จึงได้ทราบเรื่องนี้อีกจากปากเพื่อนสนิทเล่าให้ฟังต่อ และเมื่อเพื่อนเล่าจบ ผู้เล่าก็ถึงกับขนลุก เพราะเพื่อนบอกว่า…

“ปีก่อน นายหาน ออกจากคุกมาแล้วนะ แกกลายเป็นคนติดเหล้าติดยาอย่างหนัก และตายคาขวดเหล้าเมื่อต้นปีที่ผ่านมานี่เอง…แต่ที่น่ากลัวนะ คือ มีชาวบ้านไปพบศพแกนอนตาเหลือกตัวแข็งตายบนเนินคูหนองระหาน ตรงที่แกเคยฆ่าทิดสมนึกตายนั่นแหละ!”