แข่งวิ่งโลงผี

“อเมริกันคัน” เรื่องราวเกี่ยวกับอเมริกาในบางแง่มุมในอเมริกาที่หลายคนไม่เคยรู้หรือเคยรับรู้มาบ้าง แต่อาจมองไม่เห็นภาพรวมชัดเจน เจริญขวัญ แพรกทอง บลาฮาสสกี้ เจ้าของคอลัมน์ที่เขียนลงในต่วยตูนมาถึง 10 ปี นำมาเขียนเล่าสู่กันฟังแบบสนุกๆ เหมือนการเล่าให้เพื่อนฟัง โดยคงบุคลิก “ต่วยตูน” ดั้งเดิมเอาไว้คือสาระและบันเทิง

ใครจะเชื่อว่าอเมริกามีการแข่งกีฬาพิสดารแบบฟังแล้วเหวอไปห้านาที แบบนี้ก็มีด้วยเหรอ เพราะนี่ไม่ใช่การแข่งขันกีฬาแบบการแข่งโอลิกปิก  แต่เป็นการแข่งขำๆ บ้าบอคอแตกในแต่ละรัฐ กลายเป็นที่มาของการแข่งกีฬาฮาเฮ

อย่างรัฐเนวาดา ซึ่งเป็นรัฐร้อนแห้งแล้ง ล้อมด้วยทะเลทรายสุดลูกหูลูกตา แต่เป็นรัฐที่ผู้คนนิยมแวะไปเยือน เพราะมีสถานที่ท่องเที่ยวที่ดึงดูดใจอย่างลาสเวกัสอันไม่เคยหลับใหล นอกจากลาสเวกัสแล้ว เนวาดายังมีจุดท่องเที่ยวที่คนไม่ค่อยรู้จักอีกอย่างหนึ่ง  นั่นคือการแข่งขันเรืออ่างอาบน้ำในเมืองอีลายน์

การแข่งขันเรืออ่างอาบน้ำนี้ ไม่ใช่อยู่ๆ นึกอยากจะแข่งก็แข่งได้ แต่ต้องรอให้ถึงช่วงเทศกาลที่เรียกว่า “ค็อกเทลแอนด์แคนนอน” เสียก่อน กฎกติกามารยาทง่ายมาก บรรดาผู้ที่อยากจะเข้าแข่งขันต้องใช้อ่างอาบน้ำที่บ้านมาออกแบบดัดแปลงให้เจ๋งแล้วส่งประกวด

ในรัฐโคโลราโดมีการแข่งขันประเภทหนึ่งที่ต้องจิตแข็งจริงๆ ถึงจะกล้าเข้าแข่งได้ เพราะเป็นการแข่งแบกโลงศพในเมืองเนเดอร์แลนด์ แค่ฟังชื่อก็หลอนสุดขีดแล้ว ประวัติความเป็นมาของการแข่งขันนี้ยิ่งสยองกว่าอีก

รัฐโคโลราโดเป็นรัฐที่อยู่ในเทือกเขาและอากาศหนาวเย็นสุดๆ เมืองเนเดอร์แลนด์เลยมีการแข่งขันการแบกโลงศพ เพื่อเป็นการแสดงความเคารพต่อศพนิรนามจำนวนไม่น้อยที่พบในสภาพแช่แข็งในรัฐโคโลราโด ผู้เข้าแข่งขันทั้ง 6 คน ต้องแบกโลงศพวิ่งให้เร็วที่สุด โดยในโลงศพต้องมีคนนั่งอยู่ด้วย ซึ่งต้องวิ่งไประวังไปไม่ให้คนในโลงศพตกลงมานอนแอ้งแม้งกองอยู่กับพื้นหิมะ

ระยะทางในการวิ่งสาหัสเอาเรื่อง เพราะต้องวิ่งข้ามเครื่องกีดขวางขึ้นๆ ลงๆ เนิน การวิ่งบนหิมะไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะลื่นอย่างยิ่ง ซ้ำยังมีทางวิบากไว้คอยดักอีกเป็นระยะๆ จนถึงจุดสิ้นสุดการแข่งขัน ปิดท้ายงานด้วยขบวนพาเหรดรถขนศพตระการตา งานนี้จัดในช่วงมีนาคมของทุกปี

ส่วนอีกเมืองในรัฐนี้มีการแข่งขันการวิ่งโลงศพเหมือนกัน จัดช่วงก่อนวันฮาโลวีนของทุกปี โดยจำกัดคนแบกไว้เพียงสี่คน และมีคนในโลงอีก 1 คน  อนุญาตให้ทำล้อติดโลงได้ อากาศช่วงนั้นเป็นช่วงฤดูใบไม้ร่วง เลยยังไม่หนาวเท่าไหร่ ผู้แข่งขันจึงแต่งตัวกันแบบสุดสวิงริงโก้อีโต้บั๊มพ์ เพราะมีการประกวดเครื่องแต่งตัวด้วย การแข่งขันวิ่งโลงศพนี้เรียกว่า Emma Crawford Coffin Races เพื่อเป็นเกียรติแก่เอ็มม่า ครอฟอร์ดแห่งเมืองแมนนิทัวสปริงส์

ความเป็นมาของการแข่ง Emma Crawford Coffin Races นี้ทั้งสยองทั้งโรแมนติกปนกัน เมื่อร้อยกว่าปีที่แล้ว สาวน้อยเอ็มม่าเชื่อว่าหากย้ายมาอยู่โซนภูเขาแล้วจะช่วยให้สุขภาพดีขึ้น จึงย้ายมาอยู่ในเมืองแมนนิทัวสปริงส์ ที่ว่านี้แหละ

เธอหลงรักภูเขาอย่างยิ่ง โดยเฉพาะเรดเมาเท่นจึงบอกกับคู่หมั้นว่าเมื่อเสียชีวิตก็อยากถูกฝังไว้ที่ภูเขาลูกนี้ จากนั้นไม่นานเอ็มม่าป่วยจนสิ้นชีวิต โดยยังไม่ทันแต่งงาน คู่หมั้นเสียใจมาก อยากทำตามคำขอ  ด้วยการนำร่างสาวคนรักไปฝังไว้บนภูเขาแดงที่เอ็มม่าหลงใหล วันหนึ่งฝนตกหนัก ฝนชะภูเขาจนดินถล่มลงมา โลงศพของเอ็มม่าลื่นไถลลงมาจากภูเขากลิ้งมาใจกลางเมือง ดังนั้นการแข่งขันการวิ่งโลงศพของที่นี่จึงตั้งชื่อตามเอ็มม่า ครอฟอร์ด เป็นการแข่งขันที่ไม่ได้เศร้าโศกหรือน่ากลัวแต่อย่างใด  แต่เฮฮาปาร์ตี้สีสันสุดๆ

รัฐเพื่อนบ้านใกล้เรือนเคียงกับรัฐที่ฉันอาศัยอยู่ก็มีการแข่งขันพิลึกพิลั่นเหมือนกัน การแข่งประเภทนี้น่าร่วมลงแข่งด้วยจริงๆ นั่นคือการแข่งเข็นเตียงนอน  ต้นตำรับนั้นอยู่ที่เมืองวาปาโคเนตา รัฐโอไฮโอ กติกาการเล่นไม่มีอะไรมาก แต่ละทีมมีทั้งหมด 5 คน สี่คนช่วยกันเข็น ส่วนอีกคนนั่งเป๋ออยู่บนเตียง  คนแข่งต้องทำโน่นนี่ไปด้วยระหว่างเข็นเตียงเข้าเส้นชัย   แต่จะว่าไปแล้วงานนี้เหมือนสงกรานต์บ้านเราคือ มีการฉีดน้ำใส่คนที่เข้าแข่งขัน

บางทีร้อนๆ กรรมการก็หันมาสาดน้ำใส่กันเอง ทั้งคนดู คนแข่ง และกรรมการสนุกสนานท่ามกลางเสียงร้องวิ๊ดว้ายและเสียงเชียร์ระงม เด็กๆ ที่ยืนดูสองข้างทางผสมโรงใช้ปืนฉีดน้ำฉีดใส่คนแข่งหัวเราะเอิ๊กอ้ากๆ อย่างสนุกสุขสม นับเป็นกีฬาที่น่ารักและเปียกปอนดี  การแข่งเข็นเตียงยังกระจายไปตามเมืองต่างๆ ในรัฐโอไฮโอ เพราะความสนุกสนานของต้นแบบนี่เองที่ทำให้กลายเป็นจุดขายกระจายไปทั่วรัฐ

ไปที่รัฐเพนซิลเวเนีย ถือว่ายังอยู่ในฝั่งตะวันออกหรืออีสต์โคสต์ของอเมริกา มีการแข่งกีฬาฮาเฮประเภทหนึ่ง จัดขึ้นในเดือนพฤษภาคมของทุกปีเช่นกัน จัดขึ้นที่ทะเลสาบนาโอมิ เทือกเขาโพโคโน คนที่อยากเข้าร่วมการแข่งต้องสร้างเรือด้วยฝีมือตัวเอง บ้าบอคอแตกขนาดไหนก็ได้มาประดิษฐ์เป็นเรือ กติกาง่ายๆ สั้นๆ ขอให้เจ้าสิ่งนั้นลอยได้เป็นพอ

คนที่เข้าแข่งเลยจัดหนัก หาของที่ลอยน้ำได้มาสร้างเป็นเรือทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นกล่อง ขวดน้ำ โฟม หรือแม้แต่ตุ๊กตายาง ขอให้ออกแนวตลกขบขันแต่ครีเอทและลอยน้ำได้จริงเป็นใช้ได้หมด  การแข่งขันนี้ชื่อยาวมาก แค่อ่านชื่อการแข่งขันก็ฮาแล้ว เพราะระบุชัดเจนว่า Anything That Floats But a Boat Race  แปลไทยง่ายๆ คือ อะไรก็ได้ที่ลอยน้ำ ยกเว้นเรือ

ลงไปทางใต้ของประเทศ ในรัฐนิวเม็กซิโก มีการแข่งขันขี่พลั่ว คนที่เข้าแข่งต้องขี่พลั่วไถลลงมาจากเนินหิมะด้วยความเร็ว 70 ไมล์ต่อชั่วโมง บ๊ะ..มีการกำหนดความเร็วเสียด้วยว่าต้องระดับนี้ ห้ามช้าหรือเร็วกว่านั้น เทศกาลนี้จัดขึ้นในเดือนกุมภาพันธ์ ในเมืองแองเกิลไฟร์ โดยเริ่มแข่งกันมาตั้งแต่ปี 1970 โน่นแน่ะ

การโกยหิมะนั้นน่าเบื่อเหลือแสน เลยมีการแข่งขี่พลั่ว ด้วยการขึ้นไปนั่งบนส่วนที่เป็นพลั่ว ยึดด้ามไว้แน่นทางด้านหน้าแล้วไถลลงเนินมา บางหนคนขี่ก็กลิ้งโค่โล่ลงมากองข้างทาง ขณะที่พลั่วแล่นฉิวๆๆๆ ลงเนินไป เรียกเสียงเฮฮาแก่บรรดาคนดู และน่าหวาดเสียวแก่บรรดาเมียของไอ้หนุ่มที่กำลังขี่พลั่วอยู่    เพราะอาจพลาดท่า ร่างกระเด็นหลุดจากพลั่วจนอวัยวะบางส่วนฟาดพื้นชำรุดเสียหายได้ อาจต้องมีการพันผ้าหรือรัดแบบแหนมเป็นการป้องกันไว้ก่อนเพื่อความรอบคอบ

แต่ในบรรดาการแข่งขันทั้งหมด คงไม่มีการแข่งไหนที่กลิ่นแรงเท่าการแข่งส้วมซิ่งที่นอร์ธแคโรไลน่าอีกแล้ว  การแข่งส้วมซิ่งหรือรู้จักกันในชื่อ “ปาร์ตี้นักขี้” จัดขึ้นที่รีสอร์ทแซฟไฟร์ รีสอร์ท ในเดือนกุมภาพันธ์ทุกปี  คนที่เข้าแข่งขันต้องดัดแปลงส้วมให้ซิ่งได้โดยแล่นไถลไปตามหิมะ

แต่ละทีมจะตั้งชื่อส้วมเล็กๆ อย่างน่ารักน่าชัง คนผลักส้วมที่มีคนอยู่ข้างในให้แล่นไถลลงเนิน ท่ามกลางเสียงเชียร์และเสียงหัวเราะ ส้วมหลังไหนเข้าเส้นชัยก่อนก็เป็นผู้ชนะ ส่วนรางวัลนั้นไม่ได้บอกไว้ว่าเป็นอะไร คงไม่ใช่กระโถนทองคำแน่นอน มีอยู่ปีหนึ่งที่ได้รับฝารองโถส้วมเป็นรางวัล  จากนั้นผู้ชนะจะโบกกระดาษทิชชู่ม้วนเป็นการแสดงความดีใจ นอกจากสุขาจะเป็นที่ปลดทุกข์แล้วยังสร้างเสียงหัวเราะได้ด้วย

ทั้งหมดทั้งมวลนี้เป็นเพียงการหาเรื่องเล่นสนุกของเหล่ามะริกันเท่านั้นเอง ชีวิตคงแห้งแล้งเกินไปหากขาดเสียงหัวเราะ เสียงหัวเราะนั้นไม่เคยหมดอายุและคือยาขนานเอกที่ได้ผลกว่ายาประเภทใดในโลก