เมียอันดับห้า บทที่ 19 : โรคหัวใจ

เมียอันดับห้า บทที่ 19 : โรคหัวใจ

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 19 –

สนับสนุนอ่านเอาด้วยการสั่งซื้อหนังสือ “ในสวนอักษร” คลิกที่นี่

ยายสายบัวรู้สึกแน่นหน้าอก จะพูดจะตำหนิหลานชายก็รู้สึกเจ็บและเหนื่อย

“ยาย…อย่าเพิ่งพูดนะ” วิทยาเห็นอาการและท่าทางของหญิงชรา เขาก็ไม่สบายใจ

“ต้องตายเพราะแกแน่ๆ”

“อย่าตายเลยนะ ถ้ายายตาย ฉันก็ต้องตายด้วย” วิทยารู้สึกว่าชีวิตนี้จะขาดยายสายบัวไม่ได้เลย

“แค่มานอนโรงพยาบาลก็ต้องตายก่อน แพงแค่ไหน”

“ไอ้แพรมันมีปัญญาจ่าย”

“มันคนเดียวจะตายก่อนเพื่อน”

“อย่ากังวลเลยยาย มันเก่ง มันมีทางเสมอ”

“ไม่…ไม่…ยายต้องออกจากโรงพยาบาลแล้ว ไม่งั้นเจอค่ารักษาเข้า ไอ้แพรมันตายก่อนยายแน่ เอาเสื้อผ้ามา มาให้ยายเปลี่ยนเร็ว…เร็ว” คนพูดจะขยับตัวลงจากเตียงยังยาก เพราะเหนื่อยเหลือเกิน หายใจไม่ทั่วท้อง อยากให้หลานชายช่วย ซึ่งวิทยาก็พยายามยื้อถ่วงเวลารอไหมแพร ซึ่งปกติควรจะมาแล้ว แต่ยามนี้ สายป่านนี้ ยังไม่มา โดยไม่รู้ว่าน้องสาวไปไหน

ไหมแพรเพิ่งมาถึงและพบแพทย์บริเวณเคาน์เตอร์พยาบาลด้านหน้า ได้คุยกับแพทย์ที่รักษายาย และรู้ว่ายายเป็นโรคหัวใจ ต้องพักรักษาตัวสักระยะ เพราะต้องตรวจละเอียดอีกครั้ง และอาจต้องผ่าตัดถ้าจำเป็น

คนแก่อายุเกือบแปดสิบแล้ว ถ้าต้องผ่าตัด…ยัง…ยัง…อย่าเพิ่งคิดเลย ถ้าสามารถรักษาด้วยยาจะดีกว่ามาก ผ่าตัดต้องรุนแรงมาก

หล่อนรู้สึกโลกไม่สดใส หลายเรื่องประดังเข้ามา ตอนนี้หล่อนแทบรับไม่ไหวแล้ว ต้องการคนช่วยระบาย ใครล่ะ…คิดถึงคมกริชมาก แต่คมกริชมักทุ่มเทกับงานจนละเลยคนรักอย่างหล่อน เขาจะรู้ตัวหรือไม่

ก่อนเข้าห้อง หญิงสาวปรับอารมณ์ ปรับสีหน้าตัวเอง ถ้าดูกระจกอาจจะแย่มาก ปรับให้เป็นปกติแล้วก้าวเข้ามา

วิทยาเห็นน้องสาวก็ดีใจ

“แกมาก็ดีแล้ว ฉันจะรับมือกับยายไม่ไหว ยายจะออกจากโรงพยาบาล พอรู้สึกตัวก็ฤทธิ์มาก แรกๆ ก็เห็นซึมๆ พอมีเรี่ยวแรงก็จะออก”

“ยายจ๋า” ไหมแพรจับมือหญิงชราไว้

“กลับบ้านเรานะ” ยายว่า

“ยังจ้ะ…ยาย กลับไม่ได้”

“ยายอยู่ไม่ได้ เปลืองเงิน กลุ้มใจกับมัน” หลานคนโปรดก็ถูกตำหนิ “ทำให้ยายเป็นแบบนี้ เพราะมันคนเดียว”

“ยายเป็นลมเพราะฉันจริงๆ เหรอ” วิทยาถามเสียงอ่อย

“แกเป็นหนี้อีกเท่าไร” ยายถาม

หา…จะตอบอย่างไรล่ะ ตอบไปก็คงเป็นลมอีกรอบ

หลักล้าน…ล้านกว่า

“นิดเดียว” เสียงอ่อยๆ ไม่อยากตอบ

“เท่าไร” คนป่วยถามอีกครั้ง

“อย่าถามเลยยาย ยังไม่ใช่เวลามาพูด”

“ยายอย่าเพิ่งคิดมาก แพรจะเคลียร์กับพี่วิทเอง” ไหมแพรรีบพูด “ตอนนี้ยายไม่ต้องยุ่งแล้ว”

ยายสายบัวพูดเสียงแข็งว่า

“คราวนี้เยอะละสิ ให้ยายตายดีกว่าไหม เผื่อจะมีชาวบ้านเอาเงินใส่ซองมาช่วย ให้แกได้เงินไปจ่ายบ้าง”

วิทยาสะอึก เงียบไปหลายวินาที ไหมแพรรีบโบกมือ

“ยายไม่สบายอยู่ด้วย เรื่องเงินแพรจะเคลียร์เอง แพรจัดการได้”

ยายสายบัวเองก็หมดแรงแล้ว หลับตา…นิ่งเงียบ

วิทยาจึงฉุดแขนไหมแพรออกมาที่ระเบียงนอกห้องพยาบาล และพูดว่า

“แกรับปากแล้วนะจะช่วยฉัน”

“แพรพูดให้ยายสบายใจ รู้ไหม ยายเป็นโรคหัวใจ ยายกลุ้มใจเพราะพี่วิท ยายแก่แล้วนะ พี่วิทยังหนุ่มแน่น ไม่ละอายใจบ้างหรือที่ทำคนแก่ไม่สบายใจ ครั้งก่อนไม่พอหรือไง ยังมีอีก แพรต้องหาเงินมารักษายายก่อน เรื่องพี่วิทไปแก้ไขเองเถอะ”

วิทยาตาโต

“แกจะปล่อยฉันตายจริงๆ หรือ”

“เคยช่วยแล้วและพี่วิทไม่สำนึก ถ้าจะต้องฉุดกันตายทุกคนแล้วละก็ พี่วิทเชิญไปตายเอง” คราวนี้ไหมแพรคิดจะใจแข็ง พอแล้ว…ไม่แล้ว ต้องคิดถึงยายก่อน ต้องหาค่ารักษายายก่อน

วิทยางงตาโต…แก…แก…ได้แต่พูดไม่ออก กลอกตาไปมา มองน้องสาวอย่างไม่เชื่อสายตาและคำพูด

“คราวนี้ฉันตายจริงๆ นะ เพราะมันเยอะ มันเป็นล้าน”

ไหมแพรไม่สนใจ เดินผละไปโดยบอกกับตัวเองว่า ใจแข็ง…ต้องใจแข็ง

เลิกงานแล้ว คมกริชแวะมาเยี่ยมยายสายบัวที่โรงพยาบาล เพราะไหมแพรส่งไลน์ไปบอก

ยายสายบัวซึม…เงียบ…จึงแค่รับไหว้ชายหนุ่ม และทั้งสองก็ออกมาคุยกันข้างนอก บริเวณที่พักญาติผู้ป่วย

“โดนหนักเลยนะแพร วันนี้” คมกริชพูดกับคนรัก เห็นหน้าหล่อนก็รู้ว่าหล่อนต้องแบกรับอะไรมากมาย

หญิงสาวยักไหล่

“บททดสอบความเข้มแข็งอย่างไรล่ะ”

“ผมว่าแพรจะไม่ไหว”

“ไหวหรือไม่ไหวก็ต้องไหว”

“ผมช่วยอะไรแพรไม่ได้เลย”

หญิงสาวเม้มริมฝีปาก หล่อนต้องการอะไรล่ะ แค่กำลังใจแต่เขาแทบไม่มีให้เลย

“เอ้อ…ที่บริษัท ผมเห็นแพร แต่ผมก็ช่วยไม่ได้ แพรพูดถูกแล้วที่เคยบอกว่าผมกลัว เพราะผมกินเงินเดือนเขา ผมออกหน้าอะไรมากไม่ได้ ผมอึดอัดแล้วเรื่องนี้ แพรก็เป็นฝ่ายผิดเห็นๆ รับปากเขาแล้วทำไม่ได้ แพรทำแบบนี้ แพรเสียนะ”

หญิงสาวโคลงศีรษะ

“แม้แต่คมก็ไม่เชื่อถือแพร คิดว่าแพรเป็นคนไม่รักษาคำพูด เป็นคนกลับกลอก ไม่อยู่กับร่องกับรอยหรือ”

“หลักฐานจะจะ เห็นๆ”

“อืม…แล้วคมไม่เชื่อแพร”

“ผมก็อยากจะเชื่อ”

“แพรไม่รู้เรื่องเลย หัวหน้าเสนอข่าวไปเอง เป็นฝ่ายทำโดยไม่บอกแพร แพรเป็นแค่พนักงานคนหนึ่ง โดนเต็มๆ”

“ก็…ก็…แพรไม่น่ารับปากคุณภีม รับปากผมแล้ว”

“ตอนแรกถ้าคุณภีมขอ คงไม่ให้ แต่แพรเกรงใจคุณวรรณมากกว่า”

“ผมก็เสียไปด้วย ควบคุมแฟนตัวเองไม่ได้ ผมก็โดนเรียกตัวไปตำหนิ”

“คมมาที่นี่ เพราะจะมาต่อว่าแพรหรือ”

ชายหนุ่มรีบโบกมือพัลวัน

“เปล่าๆ ตั้งใจจะมาเยี่ยมยาย แต่เรื่องนี้ก็ต้องพูดคุยกัน มันกระทบกับการงานผมอย่างจัง”

“อ้อ โดนหนักมาแน่”

“คุณภีมต่อว่า ผมก็เสีย…เสียหาย”

“จะให้แพรทำอย่างไร ขอโทษไปแล้ว”

“ไม่ใช่แค่ขอโทษจะจบ บางเรื่องจบไม่ง่าย ผมเท่ากับมีประวัติเสียไปแล้ว ปีนี้โบนัสคงขาดหายไปหลายเดือน เงินเก็บจะได้สักเท่าไรเชียว อยากซื้อบ้านก็ซื้อไม่ได้ ระยะนี้โดนดุบ่อย เพื่อนร่วมงานจะมองผมอย่างไร”

เขาคงจะพูดต่อ…ต่อ…เหมือนว่าเขาเสียหายเพราะหล่อนมากแค่ไหน

ไหนล่ะ…กำลังใจที่ไหมแพรอยากได้

“ก็ได้…ก็ได้…คมพอเถิด แพรขอโทษ”

“แพร…ผมไม่อยากโทษแพรหรอก แต่แพรต้องยอมรับความจริงว่าแพรผิด”

“ก็ได้…แพรผิด”

“เอาเถอะ…ไหนๆ ก็ผ่านไปแล้ว ผมโดนเยอะแล้ว ต่อไปคงหมดเรื่องหมดราวเสียที”

หล่อนแทบพูดอะไรไม่ออก คมกริชกล่าวต่อ

“ยายก็มาไม่สบาย เมื่อกี้พี่วิทเห็นผมหลบไปเลย ไม่กล้าสู้หน้า หรือพี่วิทจะก่อเรื่องอีก แพรโดนหนักเลยนะ ทั้งยายไม่สบาย ทั้งเรื่องผิดคำพูด”

“ยังไหว…ยังไหว” หล่อนกัดฟันพูด

“ให้ผมช่วยอะไรได้บ้าง”

หญิงสาวโคลงศีรษะ ช่วย…ไม่ต้องแล้ว ทำไม…ทำไม พบคนรักกลับเหน็ดเหนื่อยกว่าเดิม

“อยากมีเงินเยอะๆ คมช่วยแพรไม่ได้หรอก”

เงิน…พอพูดถึง ‘เงิน’ คมกริชทำหน้าเหมือนดูหนังสยองขวัญ

“เอ้อ…ผมเก็บเงินซื้อบ้าน เพื่ออนาคตของเรา”

“แพรรู้ คมมีเงินเก็บมากพอควร”

“ก็…ไม่มากหรอกครับ ไม่มากพอ นี่…แพรเดือดร้อนเรื่องเงินอีกแล้วเหรอ”

หล่อนพยักหน้าแทนคำตอบ

“ยายต้องใช้เงิน ผมเห็นๆ แล้วพี่วิทอีกสิท่า ตอนนี้อีกเท่าไร”

“ได้ยินแวบๆ ล้าน…ล้านค่ะ”

คมกริชถึงกับหน้าเสีย เบ้ปาก

“โอ๊ย มันจะเกินไปแล้ว ไม่ไหวแล้ว พี่ชายนักพนันของแพรคนนี้”

“แพรก็บอกพี่วิท จะไม่ยุ่งอีกแล้ว”

“ผมเห็นใจนะแพร สงสารแพรด้วย รู้ไหม นี่เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้เราแต่งงานกันไม่ได้ในเวลานี้ ทั้งที่เราคบกันมาหลายปี ผมเครียดเรื่องเงินเสมอ และไม่อยากเครียดมาก ถ้าเราแต่งงานกันต้องพร้อมทุกอย่าง เราจะมีกันสองคนเท่านั้น ผมรับผิดชอบชีวิตคนอื่นไม่ได้หรอก”

“ก็ดีนะที่คมยังพูดตรงๆ แพรก็ยังแต่งงานไม่ได้ ตราบใดที่แพรยังมีภาระ”

“เงิน…มันสำคัญที่สุดในการดำรงชีวิต แพร…เราต้องร่วมมือกัน เราต้องเก็บเงินเพื่อแต่งงาน” แล้ว…แล้ว…แพรก็ทำไม่ได้ ตอนท้ายเขาคิดในใจ ไม่พูดออกมา แพรรักครอบครัว ทุ่มเทเพื่อยายกับพี่ชาย เขามองไม่เห็นอนาคตเลย

 

พรวิไลเห็นข่าวจากหนังสือพิมพ์ฟ้าใหม่ โดยผู้จัดการของหล่อนนำมาให้อ่านในกองถ่ายละคร

หญิงสาวโวยวายกับผู้จัดการ โดยระบายอารมณ์ ไม่ตั้งใจใช้ผู้จัดการเป็นที่รองรับ

“ต้องโทษคุณภีม ไหนว่าจัดการเรียบร้อยจนไม่มีภาพลงหนังสือพิมพ์แน่นอน แล้วนี่มันอะไรกัน” พรวิไลงง

“มันเรียกว่าผิดพลาดจ้ะ พี่คุยกับคุณแพรแล้วด้วย กลับผิดคำพูด”

“ต่อโทรศัพท์หาคุณภีมให้วิหน่อยค่ะ พี่ดาว”

ผู้จัดการชื่อดาวก็พยายามจะติดต่อภีม แต่ติดต่อไม่ได้

“ทางคุณอุบลว่าคุณภีมไม่รับสายใครทั้งนั้น”

“บอกว่าวิโทรมาสิ”

“ทางนั้นบอกว่าไม่รับ…ทุกคนจ้ะ”

“แม้แต่วิเหรอ”

“จ้ะ…ไม่รับทุกคน”

“โอ๊ย…แย่จริง ชื่อเสียงวิ”

“ช่างมันเถิด แค่เงื้อมือ ยังไม่ทันตบ ถ้าตบจริงๆ ข่าวมันแรงกว่านี้”

“วิกลัวทางบ้านคุณภีมไม่พอใจ โดยเฉพาะย่าฉวี”

“ท่านก็ไม่ปลื้มน้องวิอยู่แล้ว ช่างมันเถอะ เราเป็นแค่อดีตภรรยา อย่าคิดมากเลยจ้ะ”

และด้านจันทนีเองก็เห็นข่าวเช่นกัน

อดีตภรรยาเพิ่งหย่าหมาดๆ คนล่าสุด รู้สึกเสียหน้าเหมือนกันนะที่เกือบถูกตบ คำว่า ‘อดีต’ ไม่ช่วยให้ความรู้สึกดีขึ้นเลย ใช่ว่าหล่อนอยากจะหย่า จำเป็นต้องหย่าเพื่อแลกกับเงินก้อนโตถึงห้าสิบล้านจากคุณย่าฉวี แลกอิสระให้กับหลานชาย เพราะเห็นว่าจันทนีใช้เงินเก่งและชอบเล่นการพนัน สักวันภีมต้องมีปัญหา

ในตอนที่หย่า จันทนีมีหนี้สินและถ้าไม่หย่า หล่อนจะลำบาก

คนรักเก่าของหล่อนชื่อ ‘นิกร’ คนนี้ละที่ชวนให้หล่อนเข้าบ่อน ตอนจันทนีแต่งงาน ก็ถือว่านิกรเป็นเพื่อนที่ดี เขาไม่โวยวายต่อว่า แต่กลับสนับสนุนเพื่อให้คนรักสุขสบาย

นิกรทำงานธนาคาร ไหนเลยจะมีปัญญาเลี้ยงให้จันทนีมีความสุขเหมือนภีม ต่างกันด้านฐานะราวฟ้ากับดิน

จันทนีไม่มีญาติสนิทที่ไหน

กับนิกร…ถือว่าสนิทที่สุดแล้ว

ความที่เคยยากจนมาก่อน จึงเกลียดความจน ดิ้นรนจนได้พบกับภีม ด้วยความทะเยอทะยานของตัวเองแท้ๆ

จันทนีนัดพบนิกรเสมอ เขาเป็นเพื่อนที่หล่อนเชื่อใจและภาพข่าวก็เป็นนิกรที่นำมาให้หล่อนดู ทำเอาหญิงสาวอารมณ์เสีย

“ไหนว่าไม่มีข่าวแน่นอน” จันทนีโยนหนังสือพิมพ์ทิ้ง โยนไว้บนโต๊ะแต่มันเลื่อนหล่นบนพื้น นิกรหยิบขึ้นวางบนโต๊ะและกล่าวว่า

“นี…คุณก็ไม่เสียหายอะไรมากมาย คนเสียเป็นพรวิไลมากกว่าที่เริ่มต้นก่อน”

“ใช่…แต่ภาพนี้เท่ากับเราวิวาททะเลาะกัน โอกาสที่นีจะกลับไปเป็นสะใภ้บ้านนั้นก็ยากขึ้น”

“ยังคิดจะกลับ”

“กร…นีสบายเคยตัวแล้ว ปีกว่าที่เป็นเมียคุณภีม เหมือนชีวิตในฝัน”

“เคยเตือนแล้วอย่ายอมหย่า”

“แลกกับห้าสิบล้านเชียวนะ”

“กินยาวดีกว่ากินสั้น”

จันทนีหน้าเศร้า

“ตอนติดหนี้ต้องรีบจ่าย ถ้าไม่มีห้าสิบล้านคงถูกอุ้มฆ่าไปแล้ว ตอนร้อนเงิน นีจำต้องรับข้อเสนอ แต่สักวัน…สักวัน นีต้องกลับเข้าไป กลับไปเป็นเมียคุณภีมให้ได้

Don`t copy text!