แผนร้ายเกี่ยวรัก บทที่ 8 : แมวเรือนี้เก่งทุกอย่างยกเว้นเรื่องจับหนู!

แผนร้ายเกี่ยวรัก บทที่ 8 : แมวเรือนี้เก่งทุกอย่างยกเว้นเรื่องจับหนู!

โดย : กิ่งฉัตร

แผนร้ายเกี่ยวรัก เรื่องราวของพริมา หญิงสาวที่รักการทำอาหารและรักงานเชฟในเรือยอร์ชขนาดเล็กที่รับรองแต่แขกวีไอพี แต่การลงเรือคราวนี้กลับป่วนหนัก แถมยังมีการตายของแขกคนสำคัญในเรือ งานนี้อย่าว่าแต่เชฟเลย  แมวยังตกเป็นผู้ต้องสงสัยได้เหมือนกัน!  “แผนร้ายเกี่ยวรัก” โดย กิ่งฉัตร  นิยายออนไลน์ ที่ อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

……………………………………………………………….

-8-

 

เช้าวันแรกของทริปวีไอพีพริมาไม่มีเวลานั่งจิบกาแฟอ่านนวนิยายเล่มโปรดเพราะหล่อนต้องขึ้นเกาะเพื่อหาซื้อน้ำตาลสด หญิงสาวตื่นเวลาเดิม เตรียมอาหารเช้าสำหรับแขกไว้ส่วนหนึ่งก่อนออกไปรอที่ท้ายเรือ

ทุกครั้งที่ลงเรือหรือพาแขกส่วนตัวมาเที่ยวริชาร์ดจะต้องตื่นแต่เช้าเพื่อไปเดินแกมวิ่งที่ชายหาดบนเกาะทุกแห่งที่แพนโดร่าทอดสมอ วันนี้ก็ไม่เว้น ดังนั้นนีโรจึงต้องตื่นเช้าเตรียมเอาเรือยางเล็กออก เชฟสาวขอติดเรือไปด้วย และแค่ก้าวลงเรือนวัตก็โผล่หน้ามาถามว่า

“ต้องการคนช่วยขนของไหม”

พริมายิ้มหวานตอบ

นีโรขับเรือไปส่งเจ้าของเรือที่ชายหาดก่อนเพื่อให้ริชาร์ดได้ออกกำลังกายตามที่เขาต้องการ  จากนั้นก็เบนเข็มไปยังท่าเรือเพื่อส่งเชฟกับเอ็นจิเนียร์ขึ้นไปซื้อของ

บนเกาะพีพีของสดและอาหารราคาสูงกว่าที่ภูเก็ตเป็นเรื่องปกติ ตลาดที่นี่เล็กแถมข้าวของใช่ว่าจะมีครบทุกอย่างที่ต้องการเหมือนอยู่บนแผ่นดินใหญ่ แต่โชคดีที่หญิงสาวสนิทกับเจ้าของร้านอาหารรายหนึ่งบนเกาะนี้ และโชคดีสองเท่าที่ร้านนี้มีน้ำตาลสดจำหน่ายประจำ หล่อนจึงโทรศัพท์หาพี่แดงเพื่อขอแบ่งน้ำตาลสดส่วนหนึ่งให้แขกบนเรือ

พี่แดงสาววัยห้าสิบเศษที่ขยันขันแข็งเตรียมเปิดร้านตัวเองแต่เช้าต้อนรับสองหนุ่มสาวอย่างเป็นมิตร หล่อนถามว่า

“กินอะไรกันมาหรือยัง เดี๋ยวพี่ทำข้าวต้มทะเลให้ไหม แป๊บเดียว”

“ไม่เป็นไรค่ะพี่แดง เดี๋ยวเพียวกับคุณเอต้องรีบกลับเรือ ข้าวเช้าคงต้องไปกินบนเรือ”

“ตามใจๆ แล้วนอกจากน้ำตาลสดยังขาดอะไรหรือเปล่า” เจ้าของร้านถามไถ่

พริมาเห็นว่าวิลเลียมไม่ดื่มแอลกอฮอล์ และหล่อนมีแรงงานฟรีมาช่วยยกของหญิงสาวเลยตัดสินใจซื้อมะพร้าวน้ำหอมไปอีกหลายลูก ลำไยสีทองอบแห้งอีกถุงเผื่อทำน้ำลำไย ข้าวของพื้นๆ ไม่กี่อย่างนี้แต่เชฟสาวจ่ายเงินไปมากพอสมควร ส่วนอัญชันข้างรั้วนั้นหล่อนขอเจ้าของร้านเก็บมาถุงใหญ่
ออกจากร้านอาหารพริมาแวะร้านสะดวกซื้อเพื่อซื้อของอีกสองสามอย่างก่อนกลับไปที่เรือเล็ก

นีโรวนเรือไปรับริชาร์ดที่เดินเร็วบนหาดเรียกเหงื่อได้เล็กน้อย จากนั้นก็ตรงกลับแพนโดร่า หากเหลือเพียงไม่กี่เมตรก็จะถึงเรือใหญ่ เสียงกรีดร้องก็ดังก้องขึ้น…อาจจะดังไปทั่วทั้งอ่าวเลยก็ได้

คนบนเรือเล็กหน้าตาเลิ่กลั่กตกใจ ส่วนพริมาใจหายลงไปถึงตาตุ่มเพราะถึงบนแพนโดร่าจะมีผู้หญิงอยู่สามคนในตอนนี้ แต่เสียงที่ร้องออกมาเป็นของพราวพลอยอย่างแน่นอน

นีโรเร่งเครื่องขึ้นโดยไม่มีใครสั่ง พอถึงเรือริชาร์ดปีนขึ้นบันไดท้ายเรืออย่างรวดเร็ว ตามด้วยพริมาและนวัต กะลาสีชาวฟิลิปปินส์เอาเรือเล็กอ้อมไปด้านหลังเพื่อเก็บในท้ายเรือส่วนคนอื่นๆ แทบจะกรูกันขึ้นไปที่ห้องพักแขกที่หัวเรือ

ยามนี้คนทั้งแพนโดร่าไปรวมตัวกันที่ห้องพักใหญ่หัวเรือ นอกจากกัปตันโจและมาเรียที่อยู่ในชุดฟอร์มของเรือ แขกรายอื่นๆ ล้วนแต่อยู่ในชุดนอน แอนดริวไม่สวมเสื้อนุ่งกางเกงบ็อกเซอร์ตัวเดียว  ส่วนวิเวียนสวมเสื้อนอนลูกไม้ตัวบางสีแดงสดตัดกับผิวที่ขาวผ่องราวน้ำนมของหล่อน หญิงสาวพอเห็นคนจำนวนมากก็หลบไปสวมเสื้อคลุมทับเพื่อความเรียบร้อย

นอกจากสองคนที่อยู่ในชุดนอนซึ่งส่วนตัวมาก คนอื่นๆ อยู่ในชุดนอนแขนสั้นขายาวแบบปาจามาสีสันและรูปแบบแตกต่างกันไป เคนเนธ ลิมนิ่วหน้าเพราะถูกปลุกขึ้นมากะทันหัน เมื่อคืนหลังจากแยกย้ายกันที่ห้องซาลูน เขายังกลับห้องพักหาความบันเทิงส่วนตัวกับเพื่อนเที่ยวของเขาอีกหลายชั่วโมง  กว่าจะหลับจริงๆ ก็เกือบตีสาม ชายหนุ่มตั้งใจไว้ว่ามาพักผ่อนแบบนี้จะตื่นสักเก้าโมงสิบโมง แต่นี่แค่เจ็ดโมงครึ่งก็ต้องตื่นเพราะเสียงสั่นประสาทแล้ว…ช่างน่าหงุดหงิดใจจริงๆ

วิลเลียมนั่งอยู่บนเตียงใบหน้าขาวซีดเพราะยังตกใจไม่หาย ส่วนพราวพลอยก็ตกใจหน้าสลับระหว่างขาวซีดกับแดงก่ำ มองตรงไปยังพื้นห้องอย่างโกรธแค้น

“เกิดอะไรขึ้น ใครเป็นอะไร” ริชาร์ดถามอย่างหวาดหวั่น ถ้ามีเหตุร้ายเกิดขึ้นในเรือของเขาคงเป็นเรื่องไม่ดีแน่…ไม่ดีเอามากๆ

แอนดริวหัวเราะเบาๆ เขาไม่บอกอะไรแค่เดินกลับห้องพักคว้าเอาผ้าขนหนูสีขาวผืนใหญ่ปักตราแพนโดร่ามาพันตัว ส่วนเคนเนธเบ้ปาก พราวพลอยตกใจแถมตอนนี้ยังรู้สึกไม่พอใจมากที่เห็นพวกแขกคนอื่นๆ บนเรือแสดงอาการขบขันหรือรำคาญหล่อนอย่างออกนอกหน้า หล่อนน่ะเป็นแฟนของวิลเลียมนะ แฟนจริงๆ ไม่ใช่ผู้หญิงหาเงินที่เรียกให้ดูดีว่าเพื่อนเที่ยวอย่างแม่วิเวียน พวกเขาไม่ควรชักสีหน้าดูถูกหล่อนแบบนี้

ยิ่งคิดยิ่งแค้น หญิงสาวชี้นิ้วสั่นๆ ไปที่ตัวการซึ่งถูกจับนอนหงายดิ้นกระแด่วๆ อยู่บนพื้นห้อง  น้ำเสียงทั้งกล่าวหาทั้งเจ็บใจยามบอก

“มีคนเอากุ้งมังกรมาวางที่หมอนฉัน มันไต่บนตัวฉันบนหน้าฉัน ฉันตื่นขึ้นมาไม่รู้ว่าเป็นตัวอะไรก็เลยตกใจร้องออกมา”

“เสียงคุณดังจริงๆ ดังกว่านาฬิกาปลุกผมเสียอีก” แอนดริวเอ่ยยิ้มๆ

แต่พราวพลอยไม่ขำด้วย หล่อนเห็นพริมายื่นหน้าเข้ามามองด้วยความกังวล หญิงสาวจึงตวาดถามว่า

“เพียว เธอดูแลไอ้พวกกุ้งบ้านี่ยังไง ทำไมมันถึงมาอยู่ในห้องฉันอยู่บนหมอนฉันได้ จงใจแกล้งกันใช่ไหม”

ผู้ถูกกล่าวหาถอนใจ เจ้าของเรือต้องออกมาแก้แทนให้ว่า

“เชฟขึ้นฝั่งไปซื้อของกับผมตั้งแต่หกโมงเช้า คงไม่มีเวลาจับกุ้งมาปล่อยบนเตียงคุณแน่ อีกอย่างเชฟจะทำกับคุณซึ่งเป็นญาติสนิททำไม”

พราวพลอยเม้มปาก หล่อนอยากจะโทษญาติสาวในเรื่องที่เกิดขึ้น แต่รู้ว่าการแสดงความร้ายกาจจะทำให้ตัวหล่อนเสียมากกว่าได้ ดังนั้นหญิงสาวจึงเลิกกล่าวหาแต่ตั้งคำถามแทนว่า

“ถ้าไม่มีใครอยากแกล้งพราวแล้วกุ้งมันมาอยู่ที่นี่ได้ไง อย่าบอกนะว่ามันอุตสาหะเดินจากห้องครัวไต่ขึ้นบันได แล้วเลือกเดินขึ้นมาบนเตียงฉัน”

“มันอาจจะหลงเสน่ห์คุณก็ได้คนสวย” แอนดริวเอ่ยกรุ้มกริ่ม แม้หญิงสาวจะไม่ได้สวมชุดนอนลูกไม้ตัวสั้นเย้ายวนเหมือนวิเวียน แต่เสื้อนอนแขนสั้นกางเกงตัวยาวของหล่อนตัดจากผ้าแพรนุ่มลื่นแนบกับตัว สีครีมยิ่งทำให้เห็นทรวดทรงองค์เอวและส่วนที่ดึงดูดตาดึงดูดใจได้ชัด มองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าใต้ผ้าเนียนลื่นนั้นมีเพียงเนื้อสาว ไม่มีอย่างอื่นอีก

สำหรับผู้ชายหลายคนแล้ว ชุดที่ปิดหมดแต่เหมือนอวดเนื้อหนังทั้งหมดเช่นกันแบบนี้ยวนใจกว่าชุดลูกไม้วับๆ แวบๆ เสียอีก

แต่พราวพลอยไม่สนใจสายตาผู้ชายหลายคนในห้อง หล่อนมัวแต่แค้นใจที่ตื่นขึ้นมาเป็นตัวตลกในสายตาคนอื่น…โดยเฉพาะในสายตาพริมา อีกอย่างหล่อนเชื่อว่าต้องมีใครกลั่นแกล้งหล่อน ใครบางคนอิจฉาหรือมุ่งร้ายถึงได้นำไอ้กุ้งบ้านี่มาไว้บนเตียงหล่อน ทำเอาหล่อนตกใจเกือบตาย…

“ขอโทษนะครับ” นวัตที่ยืนมองกุ้งมังกรอยู่อดรนทนไม่ไหวแทรกขึ้น ตามปกติหน้าตาเขาก็ค่อนข้างนิ่งจนเหมือนบอกบุญไม่ค่อยรับอยู่แล้ว มาตอนนี้ยิ่งหน้านิ่วคิ้วขมวดหนักขึ้นไปอีก “กุ้งพวกนี้ไม่ได้อยู่ในครัว มันถูกเลี้ยงอยู่ในถังที่ส่วนเก็บของท้ายเรือ”

ชายหนุ่มให้ข้อมูลที่ถูกต้อง ตามหลักวิชาการถ้าข้อมูลพื้นฐานผิดพลาดทุกอย่างย่อมผิดพลาดไปหมด และเขาไม่ชอบถ้าใครจะเอ่ยถึงอะไรที่มันไม่ใช่ความจริง

“อีกอย่างมันเดินขึ้นมาเองไม่ได้ มีความเป็นไปได้น้อยมากที่มันจะขึ้นบันไดหลายขั้นแล้วเดินมายังห้องพักห้องนี้ ยิ่งโอกาสที่จะไต่ขึ้นบนเตียงยิ่งมีน้อยเข้าไปใหญ่ บนเตียงไม่มีน้ำหรืออาหารที่มันสนใจ ผมเชื่อว่าถ้าเลือกได้กุ้งมังกรน่าจะเดินลงทะเลมากกว่าปีนเตียงคน”

สายตาทุกคู่หันมามองเอ็นจิเนียร์หนุ่มอย่างแปลกใจ

พริมาอยากยกมือก่ายหน้าผาก เข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงแพ้การโต้วาที มีอย่างหรือจู่ๆ ก็พูดให้ทุกอย่างมันแย่ลงแบบนี้…

เชฟสาวขึงตาใส่เขา แต่ชายหนุ่มไม่ได้มองเพราะออกเดินเข้าไปแล้วหยิบกุ้งที่เริ่มเหนื่อยแรงขึ้นมาจากพื้น เขาพลิกมันไปมาอย่างระมัดระวัง พอเห็นว่ามันไม่ได้บอบช้ำอะไรนักก็พยักหน้าพอใจแล้วเดินกลับมารวมกลุ่มกับพริมา ระหว่างนั้นพราวพลอยได้ใจร้องว่า

“นั่นไง คุณเอยังบอกเลยว่าต้องมีคนแกล้งเอากุ้งมาปล่อยบนเตียงพราว”

“ผมไม่ได้พูดอย่างนั้นสักหน่อย” คุณเอขมวดคิ้ว ไม่ชอบให้ใครเอาคำพูดของเขาไปแปลงสาส์นหรือสรุปเข้าข้างตัวเอง

กัปตันโจกระแอมเบาๆ ก่อนเอ่ยว่า

“ผมว่าเรื่องที่เกิดขึ้นอาจจะเป็นฝีมือแบลงเก็ต”

“แบลงเก็ต แมวเนี่ยนะ”

“ครับ แมวชอบล่าสัตว์เล็กเป็นอาหารและเอามามอบให้เป็นของขวัญแก่เจ้านายหรือคนที่มันพอใจ”

“บ้าแล้ว แมวมันจะคาบกุ้งมังกรมาให้ฉันทำไม เมื่อวานฉันไม่ได้สนใจมันเลยนะคะกัปตัน มันก็ไม่มองฉันด้วย…” จริงๆ นอกจากริชาร์ดแล้วแมวบ้านั่นไม่ได้มองใครสักคน “ถ้ามันจะให้ของขวัญจริง  ให้วิเวียนไม่ดีกว่าหรือคะ เขารักแมว เห็นถลาเข้าหาตั้งแต่ที่ท่าเรือแล้ว แต่ฉันไม่ชอบแมว ไม่แม้แต่จะยิ้มให้มันด้วยซ้ำ”

“สำหรับแมวแล้วการที่คุณวางหน้าเฉย ไม่ยิ้มไม่เล่นด้วยเท่ากับคุณเป็นมิตรกับมัน แต่ถ้าคุณยิ้มแย้มพยายามเล่นกับมัน มันกลับคิดว่าเรากำลังแยกเขี้ยวท้าทาย คุณไม่สนใจมันแต่แบลงเก็ตคงสนใจคุณเลยเอากุ้งมาให้คุณ…”

โจพูดลื่นไหลจนพริมามองอย่างชื่นชม แต่คนที่ประคองกุ้งในฝ่ามือข้างตัวหล่อนนิ่วหน้า…อีกแล้ว  เขาตั้งท่าจะพูดแต่เชฟสาวไวกว่ารีบถองเขาเบาๆ พอชายหนุ่มเหลียวมามองด้วยความแปลกใจ หล่อนก็ขึงตาใส่อีกรอบเป็นเชิงเตือน

นวัตนิ่วหน้าแต่ยอมไม่ทักท้วงอะไร เขายืนนิ่งปล่อยให้พราวพลอยที่ไม่ยอมเชื่อถามต่อว่า

“แล้วมันเข้ามาในห้องได้ยังไง อย่าบอกนะว่าแมวของคุณเปิดประตูห้องเองได้” หญิงสาวเอ่ยเสียงประชด

“แบลงเก็ตเปิดประตูได้จริงๆ ครับ มันกระโดดขึ้นจับมือจับประตูแล้วใช้น้ำหนักกดคันโยก…”

ราวกับรู้ตัวว่าเป็นตัวเอกในละครรับอรุณ แมวสามสีขนฟูตัวใหญ่เดินนวยนาดผ่านขาผู้คนเข้ามาในห้อง สีหน้ามันเหมือนถามไถ่

ชุมนุมอะไรกัน มีอะไรทำไมไม่เรียกหือ…

 

เจ้าหล่อนชะงักนิดหนึ่งก่อนตัดสินใจยักย้ายส่ายสะโพกตรงไปยังหน้าเตียง นั่งลงและเงยหน้ามองวิลเลียมราวกับเพิ่งค้นพบดินแดนใหม่ จมูกสีชมพูเล็กๆ ขยับเล็กน้อยก่อนสาวงามผู้เย่อหยิ่งจะลดตัวลงนอนกลิ้งแทบเท้าชายหนุ่ม

ใบหน้าที่ขาวของวิลเลียมยิ่งขาวขึ้นด้วยความตกใจ เขาชักเท้าหลบ มองแมวสาวเหมือนมองก้อนขนสัตว์สกปรก

ระหว่างที่คนอื่นๆ ตะลึงบ้างมึนงงบ้าง เคนเนธกลับหัวเราะเสียงดัง เขาว่า

“คดีพลิกเสียแล้ว นึกว่าหลงสาวที่แท้แมวหลงหนุ่ม อุตส่าห์เอาของขวัญมาให้ แต่กุ้งมังกรไม่รักดีดันเดินไปหาสาวเสียแทนนี่!” หนุ่มสิงคโปร์มองเพื่อนและคู่ค้าด้วยสายตาขบขัน เขาเสริม “ยินดีด้วยนะวิล นายนี่เสน่ห์แรงจริงๆ สาวรักสาวหลง น่าปลื้มใจชะมัดเลย”

หากวิลเลียมนั้นไม่ปลื้มด้วย เขากัดฟันเอ่ยเสียงเขียวว่า

“เอามันออกไป!”

มาเรียที่อยู่ใกล้ที่สุดรีบเข้าไปคว้าแบลงเก็ตขึ้นมาอุ้ม ริชาร์ดถามเสียงขุ่นว่า

“ผมให้เอาประตูกั้นมากั้นตรงทางขึ้นห้องซาลูนแล้ว ทำไมแบลงเก็ตยังขึ้นมาได้อีก”

แม่บ้านชาวฟิลิปปินส์หน้าสลด หล่อนมองวิลเลียมที่นั่งหน้าขาวอยู่บนเตียงด้วยสายตาอาลัยเหมือนมองทิปก้อนโตกำลังติดปีกโบยบินหนีไป ก่อนยอมรับว่า

“ฉันคงไม่ระวังเองค่ะ น่าจะปิดประตูไม่สนิทไม่ได้หักกลอนลง แบลงเก็ตเลยเปิดขึ้นมาได้”

พราวพลอยที่รู้สึกเสียหน้าไม่น้อยทำเสียงคล้ายเชอะ…ในลำคอ ก่อนเอ่ยกระแทกเสียงว่า

“แมวเรือนี่เก่งจริงนะ เปิดประตูกั้นเด็กได้เปิดประตูห้องนอนก็ได้ สงสัยทำไม่เป็นอย่างเดียวคือจับหนู!”

จับหนู! หยาบคายที่สุด!

แบลงเก็ตที่เหมือนเพิ่งตื่นจากภวังค์หรี่ตามองคนแปลกหน้าสาวตาขุ่น ดวงตาสีเขียวคู่สวยมีแววอาฆาต มนุษย์ปากร้ายมาว่าแบลงเก็ต ระวังให้ดี…ระวังให้ดี…

“ฉันต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ” แม่บ้านสาวก้มศีรษะขออภัย “ต่อไปจะระวังไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีก”

วิลเลียมยิ้มนิดหนึ่งแต่รอยยิ้มนั้นไปไม่ถึงดวงตาเท่าไร

“ไม่เป็นไร เรื่องมันพลาดกันได้ ผมเองก็ไม่ได้เกลียดสัตว์เลี้ยง เพียงแค่หมอไม่ให้เข้าใกล้เท่านั้น ผมแพ้ขนหมาขนแมวเลยต้องระวัง”

มาเรียก้มศีรษะขอโทษอีกหลายครั้งก่อนรีบพาแบลงเก็ตที่หน้างอง้ำขึ้นเรื่อยๆ ลงไปที่ห้องพักลูกเรือด้านล่าง พริมาเห็นว่าเรื่องไม่มีอะไรแล้ว แถมแขกยังตื่นกันหมดและคงไม่มีอารมณ์นอนต่อกัน  ดังนั้นหล่อนควรจะเข้าครัวแล้วเตรียมทอดไข่ดาวกับเบคอนให้พร้อม

นวัตตามหลังหล่อนมาพร้อมกุ้งมังกร แขกคนอื่นๆ แยกย้ายกลับห้องพัก แต่ทั้งคู่ยังได้ยินเสียงริชาร์ดขอโทษขอโพยแขกคนพิเศษและวิลเลียมตอบกลับว่าไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรอย่างใจกว้าง

นวัตลงไปที่ห้องเก็บท้ายเรือเพื่อนำกุ้งมังกรใส่กลับในถังน้ำมัน  เมื่อเขาลงไปยังส่วนที่พักลูกเรือนั้นในครัวเต็มไปด้วยกลิ่นหอมของเบคอนและไข่ดาว ส่วนแบลงเก็ตนั่งหน้างอเหมือนหน้าเขายามสงสัยอยู่บนโต๊ะกินข้าวของลูกเรือ ตรงหน้ามีจานประจำตัววางแฮมอบชิ้นบางๆ ชิ้นหนึ่ง แต่มันทำหน้าเชิดใส่เหมือนไม่พอใจอะไรอยู่

พริมาเห็นว่าเขาช่วยยกมะพร้าวอ่อนให้หล่อนจึงถามเขาว่า

“กินอะไรก่อนไหมคะ มื้อเช้าวันนี้กินเหมือนแขก ไข่ดาว เบคอน หรือจะกินซีเรียลกับนมก็จัดการได้เลย นมอยู่ในตู้เย็น”

“ผมขอไข่ดาวสองฟอง เอาแบบที่คุณทอดอยู่ก็ได้ เบคอนกับขนมปัง ว่าแต่…ทำไมแบลงเก็ตมีแฮม” ชายหนุ่มสงสัย

“เบคอนไขมันเยอะไม่ดีกับสุขภาพแมว มันเองไม่ค่อยชอบของมันเท่าไหร่ เลยต้องเอาแฮมของพรุ่งนี้ให้มันก่อน”

“ผมว่าแบลงเก็ตคงไม่ชอบแฮมเหมือนกัน นั่งนิ่งทีเดียว” นวัตออกความเห็น เขาเคยเห็นปริมาณการกินของแมวสามสีตัวนี้มาก่อน ประสิทธิภาพของมันเหมือนเครื่องดูดฝุ่นชั้นดี กลืนหายกลืนหายในเวลาอันรวดเร็ว แต่นี่นั่งมองนิ่ง…คงจะไม่ชอบเท่าไร

“ชอบค่ะ แต่ตอนนี้มันกำลังเคือง” เชฟสาวลดเสียงลงนิดเหมือนกระซิบ “ฉันว่าคุณอยู่ห่างมันนิดก็ดีนะคะ จะได้ไม่ถูกลูกหลง”

“ผมเข้าใจมันนะ ถ้าถูกใส่ความแต่เช้าเป็นใครก็คงต้องเคืองเหมือนกัน” เขาหยุดนิดหนึ่งก่อนเอ่ยเหมือนประกาศว่า “แบลงเก็ตไม่มีทางเอากุ้งขึ้นมาจากถังน้ำมันได้ มันไม่ได้คาบหมายเลขสามไปทิ้งไว้บนเตียงมิสเตอร์วิลเลียม”

พริมาไม่ได้แปลกใจกับข่าวที่ได้รับเลย หล่อนส่งจานไข่ดาวและเบคอนให้ชายหนุ่ม ส่วนขนมปังนั้นทั้งตัวขนมปังและเครื่องปิ้งวางอยู่ที่เคาน์เตอร์ด้านนอก ลูกเรือเลือกได้ว่าจะกินขนมปังสดหรืออยากปิ้งในระดับที่ตัวเองต้องการ แขกด้านบนก็เช่นกัน ตามปกติหญิงสาวจะอบขนมปังใหม่ๆ ทุกเช้า แต่วันนี้ไม่มีเวลาเลยใช้ขนมปังแถวที่เพิ่งซื้อมาจากร้านสะดวกซื้อไปก่อน พรุ่งนี้หล่อนถึงจะอบขนมปังสดใหม่เอง

“ฉันรู้ค่ะ” เชฟสาวตอบตามตรง “อันที่จริงลูกเรือทุกคนรวมถึงมิสเตอร์ริชาร์ดด้วยรู้ดีว่าไม่ใช่ฝีมือแบลงเก็ตเพราะมันเกลียดน้ำ มองได้กินได้แต่ไม่ชอบสัมผัส โจเคยพามันไปอาบน้ำครั้งหนึ่ง ร้านแทบแตก นอกจากเสียค่าอาบน้ำแล้วยังต้องเสียค่ารักษาพยาบาลไปเยอะเลย แม่ผีผ้าห่มสลัดสายรัดหลุดแล้วไล่ตบทุกชีวิตในร้าน ทั้งคน หมา กระต่าย ปลาทองรอดตัวไปหวุดหวิดเพราะมันอยู่ในน้ำ  ส่วนที่เหลือเจอยันต์ห้าแถวกันคนละปื้นสองปื้น งานนั้นโจเข็ดสุดขีดค่ะ บอกฆ่าให้ตายก็ไม่พาแบลงเก็ตไปอาบน้ำอีกแล้ว ฉะนั้นไม่มีทางเลยที่แบลงเก็ตจะล้วงมือลงในถังน้ำเพื่อเอา…อืม…หมายเลขสามออกมากำนัลใคร แม้มันดูจะหลงมิสเตอร์วิลแบบแปลกๆ ก็ตามที”

“แล้วทำไมพวกคุณไม่แก้ต่างให้แบลงเก็ตเลย”

“ยิ่งแก้ยิ่งยาวค่ะ” เชฟสาวเหลือบมองเห็นแบลงเก็ตกำลังหมกมุ่นกับความไม่พอใจของตัวเอง ไม่ได้เหลือบมองมาทางครัว หล่อนจึงบอกเสียงเบาว่า “ให้แมวรับบาปดีกว่าคนรับเคราะห์นะคะ เรื่องเช้านี้ฉันเชื่อว่าเป็นฝีมือแขกคนใดคนหนึ่งที่คิดแกล้งกันแน่ แต่ดูท่าแล้วไม่มีใครยอมรับ ฉะนั้นถ้าไม่โยนให้แบลงเก็ต ไม่มาเรียก็โจจะต้องรับเคราะห์แน่”

“ทุกคนมีสิทธิ์เป็นผู้ต้องสงสัย” นวัตแก้ “เพราะพวกเราคนใดคนหนึ่งอาจจะเอาหมายเลขสามไปปล่อยที่ห้องนอนแขกก่อนลงเรือเล็กได้”

“นั่นทำให้ฉันตกที่นั่งลำบากที่สุดเพราะอันที่จริงกุ้งพวกนั้นอยู่ในความรับผิดชอบของฉัน และทุกคนรับรู้ได้ว่าถึงพราวจะแสดงท่ารักใคร่ไยดีฉันมาก แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่” พริมาหยุดนิดหนึ่งก่อนยิ้มมากขึ้น หล่อนยิ้มจนดวงตายิบหยีดูน่าเอ็นดูเหมือนตุ๊กตาเด็กจีนที่ดวงตาเรียวหน้าขาวกลม “คุณเองก็คิดแบบนี้ใช่ไหมคะถึงได้ไม่ได้พูดอะไรออกมาตอนนั้น”

“อืม…” นวัตทำเสียงเหมือนยอมรับในลำคอ

ผู้หญิงตรงหน้าอ่านความคิดเขาออก น่าสนใจ…น่าสนใจจริงๆ

ชายหนุ่มก้มมองไข่ดาวตรงหน้า สองฟอง ผิวไข่ขาวเป็นมันเลื่อม ไข่แดงกึ่งสุกกึ่งดิบกำลังดี รอให้บิขนมปังจ้วงตักกินได้สบายๆ

เขาเงยหน้าขึ้นแล้วถามซ้ำ

“คุณมีแฟนหรือยัง”

พริมาชะงัก กะพริบตาปริบๆ ก่อนหัวเราะคิก หล่อนว่า

“ไปกินอาหารเช้าของคุณก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวฉันอาจจะต้องรบกวนแรงงานคุณช่วยยกถาดของขึ้นไปไว้ที่ซาลูน”

“อืม…” ชายหนุ่มถือจานตัวเองเดินต้อยๆ ไปที่โต๊ะอาหาร

เขานั่งลง แบลงเก็ตมองเขา หน้าตาแมวบูดบึ้ง หน้าตาคนเวลาเฉยๆ ก็บึ้งอยู่แล้วตอนนี้ยิ่งบึ้งหนักเหมือนกัน

หนึ่งคนหนึ่งแมวสบตากัน

แมวได้ฉายาว่าเป็นสัตว์ที่คิดจะครองโลก มันมีความอดทนในการรอคอย และที่สำคัญมันมีความอดทนในการจ้อง จ้อง จ้อง จ้อง…

แน่นอนว่าคนต้องยอมยกธงขาวยอมละสายตาก่อน นายช่างหนุ่มเดินไปหยิบขนมปังมาแล้วลงมือกินอาหารเช้าตรงหน้า ระหว่างนั้นเขาก็เหมือนกับคนรุ่นใหม่ทั่วไปที่เปิดโทรศัพท์มือถือพิมพ์นั่นอ่านนี่ไปด้วยกินไปด้วย ชายหนุ่มคิดนิดหนึ่งก่อนเปิดกลุ่มไลน์และพิมพ์ลงไปว่า

ถามผู้หญิงว่ามีแฟนหรือยังสองครั้ง เขาไม่ตอบ หมายความว่ายัไง

นวัตคิดว่าเวลาค่อนข้างเช้าสำหรับเพื่อนฝูงกลุ่มโรนินสยามที่ทำงานส่วนตัวหรือมีบริษัทเองกันเกือบทั้งนั้น ดังนั้นกว่าจะมีคนมาเห็นข้อความและตอบกลับคงจะเป็นสายๆ แต่ที่ไหนได้ นิ้วเขาเพิ่งละจากแป้นพิมพ์ได้ไม่ถึงสามวินาที ข้อความก็เด้งขึ้นทันที

เฮ้ย!

โว้ยโฮ้ยยย

ว้าย อะไรเนี่ย

พรวด! โอ๊ย ฉันสำลักโจ๊ก อธินาถคร่ำครวญ

เอาละโว้ย ไอ้บึ้งแผลงฤทธิ์แล้ว

ในที่สุด ในที่สุด ดร.บึ้งของพวกเราก็เป็นหนุ่มเต็มตัวเสียที ปาดน้ำตา!

นวัตขมวดคิ้วกับข้อความของวาริษา ยายเจ้าของค่ายมวย อ.โอ่งอ่างเขียนมาแบบนี้นี่หมายความว่าอย่างไร

รูป อยากเห็นหน้าผู้หญิงเคราะห์ร้ายคนนั้น ข้อความนี้มาจากอมลรุจี

ชายหนุ่มหน้างอ ผู้หญิงเคราะห์ร้ายที่ไหนกัน ยายรุจีนี่ตั้งแต่หาแฟนเป็นตัวเป็นตนได้ปากร้ายขึ้นทุกวัน

รูป! รูป! รูป! ชาวโรนินสยามแซ่ซ้องเป็นเสียงเดียว

ชายหนุ่มเงยหน้ามองในครัว เห็นเชฟสาวกำลังทอดไข่อย่างตั้งใจเขาก็ส่ายหน้าให้ตัวเอง ให้ถ่ายภาพส่งไปหรือ ไม่มีทางเสียละ

ส่วนในไลน์ยังคล้ายพายุคำถามโหมกระหน่ำ มีเพียงศิวกรคนเดียวกระมังที่ตอบนวัตว่า

หมายความว่าเขาไม่สนมึงไงไอ้บึ้ง แต่เดี๋ยวก่อน…ฟังกูรูเม้ง ผู้หญิงไม่สนไม่ใช่เรื่องใหญ่ รุกเลยมึง โอกาสมาฟ้าเปิดแล้ว เจอคนที่ถูกใจต้องรีบคว้า แม้กรู…เอ๊ย…กูรูจะปวดใจเพราะอนาคตมรดกที่

จะได้รับอาจถูกแบ่งเป็นสินสมรสครึ่งหนึ่ง แต่เพื่อเพื่อน…เม้งยอม

รับปรึกษาปัญหาหัวใจ ราคาไม่แพงอย่างที่คิด ทศพล ศิลปินชื่อดังประจำกลุ่มเด้งข้อความขึ้นมา

ไอ้พล น้ำหน้าอย่างแกยังไม่มีแฟนจะรู้อะไรวะ ไปปั้นหม้อปั้นไหของแกต่อไปไป๊ ไอ้เม้งของเพื่อนฝูงพิมพ์ขับไล่ก่อนย้ำ ไอ้บึ้งฟังข้าคนเดียวพอ นกกาที่อื่นไม่ต้องใส่ใจ

ใครฟังไอ้เม้งนี่ออกลูกเป็นลิงแล้ว…

นวัตถอนใจยาว เขาคิดถูกหรือผิดนี่ที่แอบปรึกษาเพื่อนชาวโรนินสยาม แต่ว่าไปแล้ว…คำแนะนำของไอ้เม้งดูมีน้ำหนักสุดแล้ว

พริมาทอดไข่เสร็จ หล่อนปิดเตาจัดทุกอย่างในถาดกระเบื้องสวยงาม เบคอนที่มีทั้งทอดกรอบแบบที่ชาวตะวันตกชอบกับทอดพอเป็นสีชมพูเข้มแบบที่ชาวเอเชียชอบวางพูนบนจานเปลใบใหญ่ รอบจานคือสับปะรดภูเก็ตสีเข้มที่ใช้ทั้งตกแต่งจานและช่วยตัดความเลี่ยนมันของเบคอน โยเกิร์ตวางในถาดน้ำแข็ง นมสดในเหยือกแก้วขนาดใหญ่…

เชฟสาวเงยหน้าจากผลงานของตัวเองและมองผ่านประตูใสของครัวออกไป

ที่โต๊ะอาหารของลูกเรือ แบลงเก็ตนั่งจ้องนวัต ส่วนนวัตมองมาที่หล่อนอย่างหมายมาด

นี่…นี่หล่อนควรจะกลัวไหมเนี่ย

 

 

Don`t copy text!