ปล้นดวงใจมหาสมุทร บทที่ 8 : หอมกลิ่นเนื้อคู่

ปล้นดวงใจมหาสมุทร บทที่ 8 : หอมกลิ่นเนื้อคู่

โดย : อสิตา

ปล้นดวงใจมหาสมุทร โดย อสิตา เธอและเขาเป็นลูกคนละแม่ที่แค่เห็นหน้าก็แทบพุ่งเข้ากัดกันแต่อยู่ดีๆ ท่านทวดที่ไม่ใช่มนุษย์แต่หน้าตาเหมือนโพไซดอนก็มาบอกให้ตามล่าหาเนื้อคู่ให้เจอและทั้งคู่จะตายก่อนวันเกิดครบสามสิบ! ศึกแย่งสมบัติของเจ้าสมุทรก็ว่าหนักแล้ว ยังต้องวิ่งหนีจากความตายอีก เรื่องราวจะเป็นยังไง อ่านออนไลน์ได้ที่อ่านเอา

นังเด็กหอยกาบนั่น…ช่างกล้าล่ามโซ่ลูกชายเขาไว้กับรั้วกลางสะพาน หึ บางทีนิยามคำว่าทารุณของคนเราอาจไม่เหมือนกัน…

เขาจะไม่ทวงถามถึงการชดใช้ให้ ‘ลูกหมาน้อย’ ของตน

แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าแค้นจะถูกลบออกจากบัญชีหนังแมว!

ตอนเขาพาลูกรักออกไปวิ่งรอบทะเลสาบ เจ้าฮีโร่ซึ่งทีแรกไม่ยอมวิ่งกลับเตลิดตามร่างที่เห็นอยู่ไกลลิบๆ ไปอย่างไม่ทราบเหตุผล เจ้าของร่างนั้นก็กระไรเลย แต่งชุดวอร์มมิดชิดจนไม่น่าเชื่อว่าจะออกมาวิ่งร้อนๆ บางคนก็มีความคิดความเชื่อที่ว่ายิ่งเหงื่อออกมากยิ่งดี

ชั่วขณะที่วิ่งหน้าตั้งตามหมา เพลิงพระสมุทรคิดอะไรได้หลายอย่าง อย่างแรก สำหรับหมาของเขา สิ่งที่กระตุ้นให้มันทำแบบนี้ได้…คงต้องเป็นสิ่งที่พิเศษมาก ตัวที่นานๆ จะกระตือรือร้นทีอย่างฮีโร่ถึงได้วิ่งหน้าเริ่ดขนาดนั้น

เป็นกลิ่นแบบไหนกันนะ

อยากได้กลิ่นอะไรที่น่าสนใจแบบนั้นบ้าง แต่จมูกยังบอดใบ้

อีกประการ เขาบังเอิญคิดขึ้นมาเกี่ยวกับตัวเอง หวนนึกไปถึงสมัยเรียน ร.ด. เพื่อนคนอื่นวิ่งระยะเท่าที่ถูกสั่งก็เกือบตายแล้ว แต่เขาสิ มัวคิดอะไรเพลิน ดันวิ่งเกินเป้าที่ครูฝึกสั่ง ได้รับการชมเชย? เปล่า โดนลงโทษหนักไปอีก ทว่าลงโทษเท่าไรเพลิงพระสมุทรก็ไม่รู้สึกรู้สา ทำตามคำสั่งเหมือนหุ่นยนต์หน้าตาถมึงทึง ครั้นจะทุบจะเขกหัวเขา คนทุบก็เจ็บมือไปอีก ไม่มีวิธีไหนคุกคามเขาได้เลย แม้ไม่มีกระดองอย่างเป็นทางการดังปูทะเล แต่เขาก็เหมือนปลาดาวเปลือกแข็งพอตัว จนสุดท้ายพวกนั้นก็เหนื่อยไปเอง

…ถึงคิดเรื่องอื่นไปด้วย ขาเขายังวิ่งตามเป้าหมายไม่ลดละ

เจ้าของร่างนั้นสวมเสื้อวอร์มมีฮูดคลุมหัว ยังอยู่ห่างออกไปมาก แถมจ้ำเร็วสุดๆ คล้ายกำลังหนี ทีแรกเขาเองไม่อยากให้โจ่งแจ้งจนไก่ตื่น…ส่วนฮีโร่ไม่ได้วิ่งเต็มฝีเท้าอีกแล้ว มันแค่ไปของมันเรื่อยๆ จึงยังไม่ถึงตัวเป้าหมาย เหมือนเห็นว่ายังไงก็คงไม่รอดไปได้ จึงตามไปชิวๆ เดี๋ยวก็ถึง จะช้าหรือเร็วแค่นั้น อย่างกับกำลังตามเจ้าของใหม่กลับบ้านแบบสบายๆ

จู่ๆ ความอดทนของเพลิงพระสมุทรก็ถึงจุดเดือดแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว

ชักยืดเยื้อเกินไปแล้ว! เช่นนั้นชายหนุ่มจึงติดสปีดไม่คิดชีวิต พุ่งแซงหมาของตัวเองที่ตอนนี้วิ่งเหยาะๆ เข้าใกล้ร่างบุคคลลึกลับอย่างรวดเร็ว

“คุณครับ” แน่ะ ยิ่งเรียกยิ่งหนี ไก่ตื่นแล้วสิท่า “คุณ!”

ทันทีที่มือของเขาแตะถึงต้นแขน อีกฝ่ายก็ร้องลั่น

“ว้าย! ต้องการอะไรกันแน่ เห็นวิ่งพรวดๆ ตามมาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว พวกวิ่งราวเรอะ!? ฉันไม่ได้เอากระเป๋าตังค์มา ไม่มีเงินจะให้แกซักบาท แถมไอ้หมานั่นอีก มันอยากกัดฉันแน่เลย…ใครก็ได้ช่วยที!”

ฝ่ายนั้นหอบแฮ่กๆ ไม่รู้เพราะที่ร้องโวยวายเป็นชุด หรือเพราะวิ่งมาเหนื่อย ก่อนจะหมดแรงซวนเซไปเกาะเสาไฟฟ้าตั้งหลัก ตายังมองเพลิงพระสมุทรเขม็งอย่างไม่ไว้ใจ

ส่วนเขาได้แต่ทำหน้าเมื่อย…ตรงหน้านี่เป็นแค่คุณยาย คุณยายรักสุขภาพคนหนึ่งเท่านั้น ตอนแรกไกลจนเดาเพศไม่ถูก พอเข้าใกล้ก็ว่า ผู้หญิงแหละ ตัวบางๆ เขาลงทุนวิ่งตามเจ้าของร่างอ้อนแอ้นมาเพราะหวังจะเจอคู่ ก่อนค้นพบว่าต้องเหนื่อยฟรี

…คบหมาสร้างบ้านมันเป็นอย่างนี้เอง

เมื่อยายเห็นเขาหน้าตาท่าทางไม่เหมือนโจรก็ดูจะพอระงับสติ หยุดคุยกันได้

“คุณ คุณไม่ใช่พวกวิ่งราวใช่ไหม ตกลงตามมาทำไม”

ชายหนุ่มยืนทื่อ ทอดตานิ่งพลางทำหน้าเบื่อๆ ใส่ยาย หันมองข้างหลัง…หมาของเขาไม่ได้เข้ามาใกล้ มันเพียงหยุดนั่งกระดิกหางมองมาอย่างสนอกสนใจ เพลิงพระสมุทรจึงหันกลับไปพูดกับคนที่ตนสู้อุตส่าห์วิ่งตาม

“คุณยายวิ่งเร็วนะครับ เร็วจนไม่น่าเชื่อ” เขาคิดในใจด้วยซ้ำ ความเร็วขนาดนี้ เหมือนผีคุณยายสปีดในหนังสือการ์ตูนญี่ปุ่น อย่างกับเรื่องเหลือเชื่อ

“เคยเป็นนักวิ่งมาก่อน แน่ะ ดูทำหน้าเข้า คิดว่าซีเกมส์จัดมากี่ปีแล้ว คนแก่เป็นนักวิ่งไม่ได้หรือไง คนอายุเฉียดร้อยที่ยังเต้นบัลเล่ต์ได้คล่องเหมือนสมัยสาวๆ ยังมี นี่ยายเพิ่งแค่หกสิบต้นๆ เองนะ”

“ก็จริงครับ” คนฟังกอดอก หน้านิ่วคิ้วขมวด “ส่วนเหตุผลที่ผมตามมา ก็คือ…” ไม่รู้จะบอกออกไปอีท่าไหน

เจ้าหมาตัวดี ก่อนนี้มันไม่เคยสนใจใครเลยนอกจากเขากับนังน้องหญิงหอยกาบผู้น่าชัง ซึ่งแน่นอนว่ามีบางอย่างเชื่อมโยงถึงกัน เป็นไปได้ไหมที่มันจะได้กลิ่นคู่แท้ของเขา แต่ถ้าเป็นอย่างนั้นเขาก็ต้องได้กลิ่นด้วยสิ หรือว่า ไม่งั้นหมาน้อยก็อาจได้กลิ่นคู่ของ นัง…

“ที่จริงผมก็ไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันว่าตามมาทำไม”

“อุวะ ไอ้หนุ่มสมัยนี้ ยายโสดมาจนถึงทุกวันนี้ ไม่คิดจะสละโสดกับเด็กรุ่นหลานหรอกนะ” น้ำเสียงนั้นเหมือนแซวเล่น

ชายหนุ่มถอนใจเบื่อยาย หันหนีไปกุมขมับอยู่ข้างทาง หลับตาลงสดับเสียงรอบกาย กลิ่นฟีโรโมนที่เร้าใจมันเป็นยังไง ได้กลิ่นความรักแล้วเลือดลมจะต้องฉีดพล่าน หัวใจพองโตคับแน่นหน้าอก ขนลุกขนชัน เหมือนมีผีเสื้อนับร้อยบินอยู่ในท้องหรือเปล่า

ประโยคหลัง ตอนเขาได้ฟังดันไพล่ไปนึกถึงหนังสยองขวัญ ประเภทที่มีแมลงเข้าไปอัดแน่นอยู่ในช่องท้อง ครั้นผ่าออกมันก็บินพรูออกมาพร้อมกัน บินเข้าปากคนใหม่ไปอีก ไม่นับเป็นความโรแมนติกสำหรับเขาอย่างแน่นอน…ส่วนอาการหัวใจเต้นแรงยังพอนับได้ แม้ยังคิดไม่ออกว่าจะเชื่อมโยงกับกลิ่นท่าไหน

แต่เดี๋ยวก่อน…เซลล์ประสาทสัมผัสของชายหนุ่มพลันตื่นตัวเต้นระริก กลิ่นบางอย่างสะกิดขนจมูกให้วูบไหว คล้ายถูกลูบโลมหยอกล้อ กลิ่นจางมาก แต่หอมยวนยั่วจนเขารู้สึกเลือดสูบฉีดขึ้นหน้า ใจเต้นราวกับกลอง

เพลิงพระสมุทรลืมตาโพลง เขม้นมองเสื้อฮูดที่สวมอยู่บนร่างของหญิงชรา

…กลิ่นมาจากเสื้อตัวนี้ ไม่ผิดแน่

“เสื้อคุณยายดูเป็นดีไซน์ที่ไม่ค่อยเห็นในตลาด สวยดี ผมอยากซื้อแบบนี้ให้น้องสาว ขอโทษที่เสียมารยาทนะครับ…ถ้าไม่รังเกียจ ถามได้ไหมครับว่ายี่ห้ออะไร ยายซื้อจากไหน เผื่อยังพอหาซื้อตามได้”

แต่งเรื่องมาจนถึงตรงนี้เขาก็แทบอยากหันเอาหัวไปโขกเสาไฟฟ้า น่ารังเกียจ นี่มันบทพี่ชายที่แสนดี

“อ๋อนี่เหรอ ประเดี๋ยวก่อนนะ” ว่าพลางยกมือยกไม้ไปแตะที่ข้างตัวกับคอเสื้อ คลำตรงนั้นตรงนี้ไม่พบป้ายยี่ห้อจึงถอดมันออก ด้วยว่าข้างในยังมีเสื้อแขนสั้นอยู่อีกตัว “เหงื่อออกเพียบเลย อันที่จริงนี่ไม่ใช่เสื้อยายหรอก…อ่า นี่ไง ยี่ห้อ…เอ๊ะ แล้วทำไมคุณไม่มีเหงื่อล่ะ” คนแก่เกิดจะตาไว

ขี้เกียจแต่งเรื่องจนแทบจะบอกออกไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด ผมเป็นเงือก

ชั่วขณะที่ทั้งคู่ไม่คาดคิด หมาชิบะซึ่งสงบเสงี่ยมจนกระทั่งคุณยายถอดเสื้อ อยู่ดีๆ กลับโจนวูบเข้ามางับเสื้อวอร์มติดปาก วิ่งตูดเปิด โกยหนีไปเร็วยิ่งกว่าทีแรก

เพลิงพระสมุทรตะลึง…เอะอะตวาดลั่น “เอาคืนมา! ไอ้ลูกไม่รักดี!”

ชายหนุ่มเร่งสปีดตาม คิดไม่ถึงเลยว่ามันจะหนีไปไกลขนาดนั้น ครั้นตามไปคว้าตัวได้ก็กินเวลาไม่รู้เท่าไร เขาอุ้มหมาหน้าโง่ไว้เหมือนอุ้มลูก ตั้งใจนำเสื้อกลับไปคืนเจ้าของยังจุดเดิม จะยี่ห้ออะไรก็ช่างเถอะ แค่อ้างมั่วซั่ว เขาไม่ได้อยากซื้อเสื้อแบบเดียวกันนี้ แค่อยากรู้ว่ากลิ่นที่ติดอยู่มาจากตัวใคร

…แต่แล้วก็เป็นอย่างที่นึกกลัว

คุณยายสปีดไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้ว หลังจากลองส่งเสียงเรียกแล้วไม่มีใครขานรับเขาก็ตัดใจ จุดที่หยุดคุยกันคงไม่ใช่หน้าบ้านของเจ้าตัว แล้วแบบนี้จะไปตามเจอได้อย่างไร หรือต้องให้ยามเอาเสื้อไปกดกริ่งถามทีละบ้าน เออ ให้มันรู้กันไป แม้ไม่รู้ใช้เวลากี่วันถึงจะรู้ผล

ไม่อยากเชื่อ ซินเดอเรลลาที่ทิ้งชุดไว้ให้ดูต่างหน้ากลับเป็นยายวัยหกสิบกว่า…แต่เพลิงพระสมุทรไม่รู้จักคำว่ายอมแพ้ เขาจะต้องตามหาเจ้าของกลิ่นตัวจริงให้เจอ

ว่าแล้วก็เร่งอุ้มหมาวิ่งมาราธอนกลับบ้าน

ไม่สนใจเสียงร้องประท้วงโหยหวนของมันเลยแม้แต่นิดเดียว!

 

…สายวันถัดมา

มุกอันดามันตื่นขึ้นในสภาพเมาค้าง แถมยังปวดขา แน่นอนละ ทั้งปีทั้งชาติไม่เคยออกกำลัง เมื่อวานวิ่งตามคนบ้ากับหมาบอไปตั้งไกล เออ นับว่าไกลสำหรับเธอก็แล้วกัน

หญิงสาวเขี่ยขวดกลมให้กลิ้งไปอยู่ใต้เตียง เร่งทำความสะอาดกองอ้วกด้วยตัวเอง ดีหน่อยที่นิยมพื้นปูแผ่นหินเย็นเยียบมากกว่าพื้นพรมมาแต่ไหนแต่ไร เสร็จสรรพก็เปลือยคราบของวันวาน ก้าวเข้าไปในห้องน้ำผนังเหลือบลายมุกในเนื้อ อาบน้ำออกมาสะอาดเอี่ยม เริ่มแต่งหน้าด้วยรองพื้นบางเบากับเมกอัปที่ดูแพงระยับอย่างชำนิชำนาญในทุกตารางมิลลิเมตร มองตัวเองในกระจก…เห็นเป็นเจ้าหญิงสุขภาพดีผู้สามารถชูคอระหง ไร้ที่ติ

ไม่ชอบคำเรียกว่าเจ้าหญิงถ้ามันไม่ได้มาจากปากย่า แต่กลับชอบให้คนปฏิบัติกับตนอย่างกับเป็นเจ้าหญิง ละอายใจว่าไม่ได้สมบูรณ์แบบ แต่ยังต้องการให้คนมองภาพตนเป็นแบบนั้น ให้มองแค่ภาพลวงตา…

สายแล้ว แต่วันนี้มันไม่ใช่วันทำงานอย่างเป็นทางการ เป็นแค่วันปฏิบัติหน้าที่เฉพาะกิจ เปิดดูหน้าห้อง ของที่สั่งซื้อโดยตรงจากแบรนด์ถูกนำมาวางเรียงราย บางทีลุงปูก็เบื่อนักเลงในคราบคุณหนู ยิ่งเมื่อวานเธอรื้อผ้าผ่อนกระจุยเต็มห้องแบบนั้น

วันนี้มุกอันดามันมีแผนจะอำพรางตน หรือเรียกให้ถูก…

เปลี่ยนลุคเป็นสาวสปอร์ตผู้พร้อมรบ พร้อมรับทุกสถานการณ์!

รองเท้าวิ่งใหม่เอี่ยมใส่กับเสื้อเอวลอยนิดๆ พร้อมเสื้อคลุมตัวโคร่งลายสุดเก๋ กางเกงวอร์มเข้ารูป ดูเหมือนวัยรุ่นญี่ปุ่นในยุคหนึ่ง แฟชั่นที่ดูดีสวมใส่เมื่อไหร่ก็ไม่มีวันตาย แถมหมวกปีกแบบคาดศีรษะเพื่อให้ปีกด้านหน้าช่วยบังโฉม ผมตรงสลวยยาวเหยียดถักรวบเป็นเปียเดียวแล้วตลบปลายขึ้นไปรวบไว้กับโคนเปีย

คนเกลียดการออกกำลังอย่างเธอไม่เคยแต่งตัวแบบนี้ หากเห็นกันในระยะไกลพี่ชายคงจำไม่ได้ นึกว่าสาวคลั่งยิมที่ไหน แต่อันที่จริงไม่ได้จะแอบขนาดนั้น คิดว่าท้ายสุดคงไปปรากฏตัวต่อหน้าเขาเป็นการเยาะและประกาศศึกด้วยซ้ำ ว่าพร้อมจะวิ่งเข้าเส้นชัยเต็มที

ถึงโรงแรมเวลาเพิ่งจะ 11:00 น. เตร่ไปเตร่มา เข้าร้านข้าว ออกร้านเสื้อ

ดมกลิ่นไปมา ล่วงเข้าบ่ายก็ยังไม่บังเอิญพบพี่ชายหรือใครสักคนจำเธอได้ หายไปไหนกันหมดนะ คงไม่ได้เกณฑ์พรรคพวกออกไปทำการใหญ่หรอกใช่ไหม ฮึ่ม! ยังก่อน อย่าเพิ่งร้อนใจ…อาจจะออกไปดูงานข้างนอก ภาวนาแค่ว่าตานั่นอย่าได้เจอ The one ของเขาก่อนที่เธอจะหาของเธอเจอก็แล้วกัน

ใครจะไปคาด ระหว่างจะซื้อกาแฟกินให้สบายใจมุกอันดามันจะแอบเห็นพี่ชายเข้าโดยบังเอิญ ปกติเขามีท่าเดินองอาจ อกผายไหล่ผึ่ง หน้าตึง ตาเบิกโพลงจ้องมองด้านหน้าไม่ว่อกแว่กไปไหน อยู่ดีๆ คราวนี้ดันสะดุดล้มหัวทิ่ม แต่มือยังไม่ยอมปล่อยกระเป๋าเอกสาร ก่อนจะค่อยๆ เงยขึ้นช้าๆ ดวงตาแข็งกลอกกลิ้งไปรอบๆ เหมือนถูกผีหลอก ทำท่าหันซ้ายแลขวา เชิดจมูกฟุดฟิด…สูดกลิ่น

เวร! เวรจริงๆ ได้กลิ่นอะไรเข้าล่ะนั่น!

สิ่งที่กลัวมากที่สุดมันกำลังจะบังเกิดขึ้นต่อหน้าต่อตาเธอ ณ บัดนี้

หญิงสาวเหงื่อแตกพลั่ก วงเล็บ แตกในใจ เพราะเงือกไม่มีเหงื่อ…ดีเท่าไรแล้วที่โชคดีได้มาเห็น ถือว่าเทวดายังเมตตาให้ได้รู้จุดอ่อนของเขา แม่ยอดดวงใจในอนาคตของพี่ชายจะเป็นใครกันนะ ขอให้ขี้เหร่ นิสัยแย่ แต่ตัวหอม เธอคิดอย่างมาดร้ายตามประสาคนพื้นนิสัยไม่ได้ดิบดีอะไร…ก่อนจะคืบเข้าใกล้ยิ่งขึ้น จังหวะเดียวกับที่พี่ชายตะกายลุกจากพื้น ทำท่าจะแล่นตามกลิ่น

เดี๋ยวก่อน! เธอชักขนลุกวูบวาบ…รู้สึกเหมือนกลิ่นอะไรบางอย่างทะลุทะลวงเข้าหาประสาทสัมผัส ไม่เลย ไม่ใช่แค่ฆานประสาท แต่เป็นทั้งทางช่องหู ม่านตาเบิกโพลงขยาย ปากเผยอค้าง ปลายลิ้นแทบจะแลบแผล็บๆ ออกมาสัมผัสการมีอยู่ของบางสิ่งได้ไม่ต่างจากสัตว์เลื้อยคลาน

กลิ่นหอมยั่วยวนใจจนน้ำลายสอ!

อย่าบอกนะว่ามาจากทิศที่พี่ชายตัวร้ายกำลังพุ่งไป จากที่มีเวรต่อกันมาตลอด ทำให้เชื่อมั่น เรื่องนี้ไม่มีทางบังเอิญ ดีไม่ดีคนของเธออาจร่วมทางมากับคนของเขา ไม่แน่อาจเป็นคู่รัก แต่ถ้าลงเป็นอย่างนั้นเธอกับพี่ชายอาจญาติดีกันได้ เพราะต้องร่วมจับมือชั่วคราวในการสร้างความร้าวฉาน

เรื่องแย่งแฟนใครเธอทำไม่เป็นหรอก อย่าว่าแต่มีแฟนสักคนยังไม่เป็นเลยด้วยซ้ำ

แต่ครั้งนี้เพื่อให้มีชีวิตรอด คงต้องทำ! กับคู่รักที่ไม่ใช่คู่แท้ มันคงไม่ผิดบาปอะไรนัก ทวดบอกเองว่ากลิ่นหอมจะมาจากตัวคนที่เป็นของเรา ดังนั้นคงไม่ใช่เรื่องผิด  ว่าแต่ ชักอยากเห็นหน้าแล้วสิ เท้าในรองเท้าใหม่ซอยตามไปเร็วจี๋เหมือนเหาะเหินเดินอากาศ แต่แล้ว…เธอเองพลันเป็นฝ่ายแทบหัวทิ่มเอาหน้าไถพรม

พี่ชายกำลังพุ่งเข้าถึงตัวชายหนุ่มหุ่นดีคนหนึ่ง แถมยังหน้าด้าน ไม่รีรอที่จะจับไหล่จนฝ่ายนั้นหันมา!

หญิงสาวหลบเข้าหลังเสา พยายามทำตัวลีบไม่ต่างจากสตอล์กเกอร์ แล้วก็ยิ่งเงิบ อีตาพี่สุดเถื่อนกำลังยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ยกะเรี่ยกะราดให้กับหนุ่มคนนั้น ชายซึ่งเป็นที่มาของกลิ่นหอมยั่วยวนใจที่ปลุกความเป็นหญิงในตัวเธอ ปลุกจริตราคะของเธอขึ้นมา ที่แน่ๆ กลิ่นเดียวกันนี้ดันปลุกกำหนัดของเพลิงพระสมุทรให้ลุกโพลง

ดูภาษากายเขาสิ ทำท่าเหมือนกำลังรุกหนักมาก ไม่นะ ไม่จริงใช่ไหม อย่าบอกว่าพี่บ้านั่นก็หอมกลิ่นฟีโรโมนจากผู้ชายคนนี้จนเกินห้ามใจ อุเหม่โว้ย! นั่นอะไร เอานามบัตรยัดใส่มือเป้าหมายเลยเหรอ บุกตรง ไม่มีรีรอ ไม่ต่างจากเวลาฟันเกมธุรกิจทั้งสีหน้าเรียบนิ่ง

ส่วนเป้าหมาย…

เอ่อ ยอมรับว่าหล่อสุดๆ ชนิดไม่ทำให้มุกอันดามันผิดหวัง ผิวขาวอย่างกับน้ำนม ดูนวลเนียนจนผู้หญิงยังต้องอาย ผมสั้นปรกหน้ามีริ้วหยักศก หน้าตาเหมือนนักท่องเที่ยวญี่ปุ่น ตาชั้นเดียวแต่เรียวคม คิ้วหนาเป็นปื้น บ่งบอกว่าเป็นคนจริง เขายิ้มเย็นแต่ดูเป็นมิตรอย่างบอกไม่ถูกให้พี่ชายเธอ เฮ้ย อย่าเพิ่งสปาร์กกัน ขอร้องละ

หนึ่งเดียวคนนี้ของเธอ

จะเป็นหนึ่งเดียวคนนั้นของพี่ชายไปพร้อมๆ กันเชียวรึ!?

ใจเธอเต้นรัวแรงจนส่งกระแสบางอย่างถึงเขา ผู้ชายคนนั้นคล้ายรู้ตัวว่าถูกแอบมองจึงเหลือบมาทางทิศที่มุกอันดามันแอบอยู่ ว้าย สบตากันวินาทีเดียว เขาคงเห็นหน้าเธอไม่ชัดหรอกกระมัง หญิงสาวรีบย้ายมุมหนีไปทางอื่น ทำทีไม่สนใจ รู้สึกว่าแก้มร้อนซู่ ก็แน่สิ…การสบตากันครั้งแรกของเธอกับเนื้อคู่

แต่ให้ตายเถอะ คนที่เสนอหน้าคุยอยู่กับเขา กลับเป็น…

ถึงไหนแล้ว ดูต่อซิ ตายๆๆ ไม่ใช่แค่พี่ชายยื่นนามบัตรให้ เขาคนนั้นก็ยังอุตส่าห์มีนามบัตรมายื่นตอบ เออนะ สมัยนี้ต้องแลก LINE กันไม่ใช่เหรอ นึกว่ามีแต่คนชอบอะไรทางการแล้วก็หัวโบราณจัดที่ยังใช้อยู่ แต่ว่าไม่ได้ มุกอันดามันเองก็มีติดกระเป๋าไว้เผื่อยื่นให้ผู้หลักผู้ใหญ่เหมือนกัน

ช่างหัวมันเถอะ เธอสนใจนามบัตรของหนุ่มหน้ายุ่นนั่นมากกว่า เห็นเพลิงพระสมุทรเก็บมันเข้าไว้ในกระเป๋าเสื้อสูท พี่ชายไม่มีวันแบ่งปันเธอแน่ อาหารจานอร่อยที่กินอิ่มได้แค่คนเดียวแบบนี้ ตอนเด็กเธอเคยแข่งเรียงความตอนเที่ยง เสร็จไปถึงโรงอาหารปิด จำได้ว่าหิวมาก ข้าวตัวเองเหลือในจานเขายังเททิ้งไม่ให้น้องกินเลยด้วยซ้ำ นั่นไม่คิดได้จะขอหรอก แค่มอง แต่ผู้ชายคนนี้คงต้องขอแย่ง!

สวรรค์รังแก…หรือนี่คือเหตุผลที่ทวดคล้ายจะหลุดคำว่า ‘คงต้องแข่งกันหน่อยแล้ว’

ไม่ได้ต้องการให้พวกเราสืบวงศ์ตระกูลหรอกรึ นึกว่าโผล่มาเพื่อหาทางให้เราผลิตทายาทไว้สืบตำแหน่งเจ้าทะเลอะไรนั่นต่อไป หรือว่า พวกเงือกก็ทันสมัย ไม่ว่าเพศไหนก็รักกันได้อย่างเสรี

แต่นี่มันเหยื่อของเธอ!

เข้าไปแนะนำตัว แสร้งทำเป็นพี่น้องที่รักกันมากน่าจะดี บางทีเขาอาจจะสนใจสาวสวยอย่างเธอบ้างก็ได้ ถ้าจงใจหว่านเสน่ห์แบบเอาให้อยู่หมัด นั่นสิ มั่นใจในตัวเองหน่อย เธอเป็นสาวสวยแถมยังมาดเจ้าหญิงด้วยซ้ำไป มุกอันดามันที่ทนไม่ได้ตั้งใจจะแสดงละครสักบท หรือไม่ก็วางมวยไปเลยเพื่อแยกคนทั้งคู่จากกัน เกือกใหม่ที่สวมใส่ทำให้พร้อมชาร์จอย่างเต็มที่

เข้าที่…

ระวัง

ไป!

ออกตัวไปแล้วแขนขวากลับถูกใครบางคนซึ่งเข้ามาเงียบๆ รั้งไว้จนหัวหมุน เสียหลัก

“ประธานหมิง เอ๊ย เจ็ก มาไงคะเนี่ย” ไหนว่าเขาป่วยเป็นโรคติดต่อ วันนี้ประธานหน้าเสี้ยมดูผิดแผกไป เขามาในชุดสูท แว่นตาก็ไม่ใส่ แต่เท่าที่เห็นอีกฝ่ายมายืนอยู่ตรงนี้ได้ก็รู้แล้ว ทวดหลอกเธอ

“ซาหวักลีตอนบ่าย อาไข่หอย”

มุกอันดามันแทบตบหน้าผากฉาด แต่เลือกไม่ถูกว่าจะตบของคนตรงหน้าหรือของตัวเอง จึงเพียงขบฟันตอบ “ไข่มุกค่ะ”

ครั้นหันกลับไปมองเป้าหมาย บัดซบ พี่ชายเธอกับ ‘เหยื่อของเราสองคน’ ได้อันตรธานหายไปไร้ร่องรอย เออ ชักเริ่มสงสัยแล้วสิว่าอีตาประธานนี่เป็นกลางหรือว่าเอียงซ้ายเอียงขวา ออกมาได้จังหวะพอดีเกิ๊น

แต่ไม่น่าเชื่อ พี่ชายบ้าของเธอ

ไอ้พี่ผีทะเล ที่แท้จะกินพวกเดียวกัน! ไม่ใช่แค่กินสัตว์ทะเล รสนิยมทางเพศก็

หรือนี่เป็นเหตุผลที่ทำให้ตลอดมาเขาไม่เคยมองผู้หญิงคนไหน ไม่รู้สิ เธอเองไม่เคยคุยอะไรลึกๆ กับหมอนั่น มีแต่ทะเลาะกันทุกครั้งที่เจอหน้า อย่าว่าแต่เรื่องลึกๆ เลย แค่เรื่องตื้นเขินผิวเผินยังไม่เคยคุยได้ตลอดรอดฝั่ง ที่ผ่านมาเขาก็ไม่มีทีท่าจะชอบเพศไหนทั้งนั้น ดูเหมือนพวกนาร์ซิสซัสหลงรักตัวเองเวลามองเงาในกระจก นี่มันคาดไม่ถึงสุดๆ

“ลื้อมองอาลัย” คนถามทำยื่นหน้ายื่นตามาขวาง

มุกอันดามันคอย่น “เจ็กมาดึงไข่มุกไว้ทำไม วันก่อนก็ไม่ไปหาที่บ้านวังมัจฉาตามนัด พวกเราติดต่อทางเจ็กไม่ได้ เลยคิดว่าป่วยไปแล้วจริงๆ”

“ก็จะมาคุยเลื่องนี้แหละ! ความลับนา…หาที่คุยนอกรอบกาน อาหอยกับ”

หญิงสาวเม้มปากอย่างอดทน “ภาษาไทยยิ่งไม่ค่อยแข็งแรงอยู่นะคะ จำแค่ชื่อไข่มุกแล้วก็เรียกชื่อเดียว มันยากมากรึไง”

“อ่าๆ โท่ดๆ เจ็กลืม ก็หลางชายเพิงสองให้เลียกงี้”

ที่สุดหญิงสาวจึงบอกว่ามีธุระด่วนขอผัดผ่อนไปก่อน นัดวันเวลาและสถานที่เรียบร้อยก็รีบแจ้นหนีจากประธานหมิง ตั้งใจเบี้ยวนัดภายหลังเกิดท่าไม่ดีขึ้นมา

แถมตอนนี้ยังไม่ได้สนใจข้อเสนอของประธานนัก หนึ่งเปอร์เซ็นต์มันเปลี่ยนไปแล้ว แค่หาคู่ให้ได้แล้วตัวประธานเองไม่ตายก็พอ ทวดไม่ชอบหน้า ถึงกับแต่งเรื่องว่าชายผู้นี้เจ็บป่วยรุนแรงเพราะไม่อยากให้เหลนๆ เข้าใกล้ วันนี้เขาก็แต่งตัวแปลกประหลาดมาราวกับจะปลอมตัวพรางสายตาใคร…ลึกๆ แล้วมุกอันดามันไม่ชอบใจเลยตอนอีตาประธานโผล่มาประกาศว่าจะเป็นพ่อสื่อพ่อชัก หมายจับคู่พวกเธอกับคนที่ตนเตรียมมา ขนาดทวดยังเปิดโอกาสให้เลือกเอง แค่นี้ก็ชัดแล้วว่าใครร้ายกว่า

ต้องระวัง ทวดดูรักความยุติธรรมแต่ในแง่หนึ่งก็เอาแต่ใจอย่างไร้เหตุผล ทายาทที่ไม่เชื่อฟังอาจถูกตัดออกจากสังเวียนนี้โดยยังไม่ได้เริ่มชกยกแรกด้วยซ้ำ ต่อให้หุ้นกี่เปอร์เซ็นต์ สมบัติพัสถานอะไรที่ลูกมาสร้างไว้บนโลกก็ดูจะหาทางรวบเอาไปได้ทั้งหมด ทรงอำนาจเหนือมนุษย์อย่างนั้น

ภารกิจตามกลิ่นรักสำคัญที่สุด ตอนนี้ยังใจเต้นแรงไม่หยุดเลย

ท่าทางเขาคนนั้นจะเป็นตัวจริงเสียแล้ว

นามบัตรนั่น…ต้องเดาใจว่าพี่ชายจะเก็บมันไว้ที่ไหนแล้วก็แอบปล้นเอามา ตามนิสัยหวงข้าวหวงของ หวงทุกอย่าง เธอเชื่อว่าเขาจะหนีบของดีกลับบ้านด้วย ไม่ทิ้งไว้ในห้องทำงานแน่ๆ โดยเฉพาะกับนามบัตรของคนที่หมายตา พี่ชายโรคจิตอาจเอากลับไปสูดดม แต่ก็คงมีเวลาที่ต้องวางลงบ้างแหละนะ

มุกอันดามันจะไม่เสี่ยงย่องเข้าไปเองถึงตึกน้ำลง กลัวหมา หึ ไม่ต้องเอาเงินฟาดหัวใครที่ทำงานอยู่ฝั่งนั้นด้วยซ้ำเพราะจ่ายไปล่วงหน้าแล้ว

ไส้ศึกได้ถูกวางตัวไว้นานแล้ว จากนี้ก็แค่ออกคำสั่ง และรอเวลา…

 

เขากลับจากทำงานพิเศษที่โรงแรม ถึงบ้านก็เหนื่อยจะแย่ อยากเปิดคอมพ์เครื่องเก่าหาการ์ตูนดูสักพัก หาอะไรเย็นๆ ดื่ม คงเพราะตอนเด็กมีคนชอบเปิดการ์ตูนดิสนีย์ให้ดูเสมอ ทั้งที่ส่วนใหญ่เป็นเรื่องราวของเจ้าหญิง

ตัวเขามีชื่อจริงว่านิทานนี่นะ อาจเพราะแบบนั้นจึงชอบที่จะดูมันซ้ำๆ ที่ชอบที่สุด น่าจะเป็น The Little Mermaid แม้ภายหลังเมื่อโตแล้วจะได้ครอบครองเล่มนิทานของฮันส์ คริสเตียน แอนเดอร์เซน ได้เห็นจุดจบที่ไม่ได้สวยหรูเหมือนอย่างในจอ แต่เขาคิด ไม่ว่าจะสุขหรือเศร้า ก็คลาสสิกในแบบของตัวเอง

ถ้าพูดถึงการ์ตูน ตัวละครที่ชื่นชอบที่สุดดันเป็นหมาของพระเอก มันดูหน้าตาเหมือนพวกหมาเลี้ยงแกะ แต่เอาจริงๆ หมาพันธุ์ไหนก็ชอบทั้งนั้น ขอแค่เชื่องหน่อยก็พร้อมจะเอ็นดู สำหรับเขา ถ้าเพื่อนมาบอกว่า ‘บ้านมีหมานะ’ พร้อมยื่นรูปน่ารักให้ดู เขาก็พร้อมจะใจง่ายตามไปเล่นกับมันอย่างไม่ลังเล

แม้ว่ากับมนุษย์เขาจะไม่เปิดใจง่ายดายนัก…แต่กับหมามันคนละเรื่องกัน

ช่วงนี้เงินขาด นิทานเองกำลังต้องการงานพิเศษเพิ่ม งานใหม่โผล่มาได้จังหวะ เป็นงานที่เขาชอบและเคยทำมาก่อน เรียกว่าเข้าทาง ทั้งหมดต้องขอบคุณผู้ชายคนนั้น มือเรียวขาวหยิบเอานามบัตรเงินปั๊มนูนดีไซน์ทันสมัยขึ้นมา พลิกดูชื่อภาษาอังกฤษซึ่งพิมพ์ไว้ชัด เพลิงพระสมุทร

บัตรสีเงิน อืม ดูท่าเพื่อนใหม่คนนี้จะนำเงินนำทองมาให้

สัญชาตญาณบอก! ไม่ผิดแน่นอน…

ถึงวันเสาร์เพลิงพระสมุทรก็ได้เปิดบ้านต้อนรับใครบางคน โดยเก็บงำความต้องการเบื้องลึกไว้ลึกสุดใจ ตั้งใจใช้ความเป็นเพื่อนบังหน้าไว้ก่อน สนิทสนมแล้วค่อยว่ากัน

“ตามมาครับ ตามมา ผมสร้างสระว่ายน้ำสำหรับสุนัขไว้ชั้นสอง สระตื้น น้ำหนักไม่มากนักหรอก เสารับไหว…ตรงส่วนระเบียง สระเริ่มจากเอาต์ดอร์ลากยาวมาจนถึงใต้ร่มมีหลังคาบัง เหมือนอ่าวลึกเข้ามาในตัวบ้านครับ ตั้งใจไว้แช่น้ำเล่นกับหมา เสียเงินไปไม่รู้เท่าไหร่ ไอ้ตัวดีนี่มันกลับดื้อไม่ยอมให้ลากตูดมันลงน้ำสักครั้ง”

นิทานหรี่ตาวิเคราะห์ “หมาพันธุ์นี้ถึงปกติจะดื้อแต่มันก็ไม่ได้กลัวน้ำนะครับ ถึงพวกชิบะผมไม่เคยสอนมาก่อน แต่ยังเคยเห็นคลิปลงเล่นน้ำสนุก นี่เลย เตรียมชูชีพขนาดพอดีทรงมันมาแล้ว”

วันนี้วันหยุด…

มุกอันดามันกำลังมาสก์หน้าด้วยโคลนดำแพงระยับอยู่ดีๆ เสียงร้องเอ๋งๆ กลับดังข้ามน้ำมา คล้ายไอ้หมาตัวดีกำลังถูกขืนใจอะไรสักอย่าง ด้วยความฉุน หญิงสาวถกแขนเสื้อ ตั้งใจจะออกไปปรามให้เจ้าของหมาหัดมีความเกรงใจกันบ้าง มองลงไปจากชั้นสี่ฝั่งตัวเอง เห็นภาพบนระเบียงชั้นสองอีกฝั่ง ชายสองคนกำลังช่วยกันปลุกปล้ำใส่เสื้อชูชีพสำหรับว่ายน้ำให้หมาชิบะที่ดื้อด้านอยู่ริมสระ

แสยะปากกับภาพที่เห็น หึ จะยอมเงียบปากก็ได้ เห็นแก่ที่มีแขก เพราะไม่ทันดูให้ดีหญิงสาวจึงสะบัดหัน ตั้งใจจะกลับเข้าห้อง ทว่า…กลิ่นหอมหวานซึ่งลอยมาตามลม กลิ่นนี้มัน! พุ่งร่างกลับไปเกาะขอบระเบียง เบิ่งมองให้เต็มสองตา ผิวขาวๆ แบบนั้น รูปร่างดูดีสมส่วน ผมม้าเข้ารูปกับศีรษะ ซอยทันสมัยกึ่งๆ ทรงเกาหลีไม่ก็ญี่ปุ่น

นั่นมัน นั่นมันเนื้อคู่ของเธอ น่าเจ็บใจ ตอนไปกินข้าวเย็นพร้อมทวดผู้แกล้งเล่นบทจืดจาง พี่ชายมักยิ้มตาแข็งใส่เธอ ยิ้มมุมปากแปลกๆ อย่างคนที่รู้สึกเหนือกว่า…

ขณะที่เพลิงพระสมุทรเดินเกมไปถึงไหนต่อไหนแล้ว

เพิ่งเมื่อคืน ไส้ศึกคนสำคัญที่มุกอันดามันเลี้ยงไว้เพิ่งจะติดต่อมา!

 



Don`t copy text!