ขอบน้ำจรดขอบฟ้า บทที่ 6 : น้องบน…บนอะไร

ขอบน้ำจรดขอบฟ้า บทที่ 6 : น้องบน…บนอะไร

โดย : กฤษณา อโศกสิน

ขอบน้ำจรดขอบฟ้า โดย กฤษณา อโศกสิน ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ปี พ.ศ. 2531 กับการเดินทางครั้งสำคัญของสมุทรไทที่นำพาความมหัศจรรย์มาสู่ชีวิตอันอ้างว้างของเขา นิยายออนไลน์ ที่ อ่านเอา อยากให้คุณ อ่านออนไลน์

……………………………………………………………….

-6-

 

หลังอาหารเช้าผ่านไป สมุทรไทก็ได้เวลาพาสองผู้อาวุโสออกเดินไปตามถนนคนเดินสู่ถนนรถวิ่งท่ามกลางผู้คนที่เริ่มทยอยกันออกมาขวักไขว่หนาตา มีจัตุรัสรูปสี่เหลี่ยมคางหมูหรือจัตุรัสกาตาลุนญาอยู่ข้างหน้า อนุสาวรีย์โคลัมบัสวีรบุรุษของชาวสเปนสูงเด่นอยู่บนคอลัมน์เบื้องหลัง ไปยืนรอบัสสองชั้นสีแดงที่จะวิ่งผ่านรอบเมืองในเวลา 9 นาฬิกา โดยจะสิ้นสุดที่ 1 ทุ่ม

ทั้งปู่และย่าร่าเริงทีเดียวในวันใหม่ อากาศยามเช้าเย็นสบายพอเหมาะกับแจ็กเก็ตบางๆตัวเดียว

เสียงเธอเล่าให้เขาฟังอย่างแจ่มใสขณะรับประทานอาหารเช้าของโรงแรมด้วยกัน

‘เมื่อคืน ฉันก็เลยลุกขึ้นมาอาเจียน พอออกหมดก็หายเป็นปลิดทิ้ง’

เมื่อคืน เขาเองก็พาปู่ออกไปตระเวนดูบรรยากาศอันคึกคักแถวนั้นจนถึง 3 ทุ่ม จึงกลับที่พัก ช่วยให้ปู่ชักจะครึกครื้นถึงกับอยากลองเข้าบาร์แถวนั้น หากเมื่อนึกขึ้นได้ก็เลยบอกเขา

‘แต่ไม่เอาดีกว่า เดี๋ยวจะตื่นไม่ไหว อีกอย่าง น้องบนมันห้ามไว้ ไม่ให้เข้าผับเข้าคลับที่นี่เพราะไม่รู้จะมีอะไรเปรี้ยงปร้างกันอีก’

โอว…คำก็น้องบน สองคำก็น้องบน

เลยทำให้อยากพบเด็กหญิงสมัยนั้นขึ้นมาอีกจนได้

หากก็เพียงแต่อยู่ในใจโดยมิกล้าถามไถ่ความอันใดเกี่ยวกับหล่อนต่อจากที่ถามเมื่อวาน

น้องบน…บนอะไรก็ยังเดาไม่ได้เสียด้วยซ้ำ

ก็พอดี บัสสีแดงเปิดหลังคาคันใหญ่ พาดด้านข้างด้วยอักษรตัวไม้สีขาวว่า ‘Barcelona City Tour’ แล่นเข้ามาเทียบ

ชายหนุ่มจึงช่วยจูงย่า ต้อนปู่ขึ้นบันไดหน้า แวะจ่ายเงินค่าบัตรโดยสารคนละ 48 ยูโร กับคนเก็บเงิน แล้วจึงพาย่ากับปู่ขึ้นไป

หาที่นั่งตรงกลางรถให้นั่งคู่กัน ตัวเขานั่งข้างหลัง

ปู่ดูภูมิฐานทีเดียวในวันนี้ หน้าตาสดใสมีเลือดฝาด อาจจะเพราะกำลังคอยหลาน หวังไว้ว่าหลานจะมาทันลงเรือพร้อมกัน

หากถ้าไม่ทันจะเป็นอย่างไร ชายหนุ่มคร้านจะนึกเลยไปถึง

ซึ้งใจจริงๆว่ะปราย ก็สมแล้วที่ ‘เจ็ดสิบปีมีออกมาแค่หนึ่งเดียว’

“คุณย่าครับ มองจากข้างหลังนี่ ดูคุณปู่คุณย่าเป็นพระเอกนางเอกเลยนะฮะ” เขาก็เลยชะโงกหน้าเข้าไป ส่งเสียงเบาๆเร้าใจให้ทั้งคู่รู้ว่าความสุขสดชื่นมีจริง

นั่นก็เนื่องด้วยบุคลิกของปู่ประธานมิสู้จะ ‘หวาน’ กับย่า ท่วงท่าของเขาราวกับคนแบกของหนักไว้เสมอ อาจเพราะย่าดูเป็นไทย แล้วเขาเป็นนักธุรกิจเชื้อจีน เป็นกำลังสำคัญของบริษัทมาก่อน เพิ่งมาผ่อนปรนถ่ายโอนให้ลูกชายเมื่อไม่นานมานี้ก็เป็นได้

‘ปู่ไม่เคยหยุดทำงาน’ ปรายมักจะเล่าบ่อยๆถึงปู่ย่าพ่อแม่ ‘ไม่เคยไม่ก้าวไปข้างหน้า กูก็เลยหยุดไม่ได้ ต้องทำงานทุกวัน ต้องคิดอะไรใหม่ๆให้ได้ทุกคืน’

“จริงน่ะหรือคะ” ย่าใบบุญหันมายิ้มพรายด้วยรอยยิ้มมีเสน่ห์ แววนัยน์ตาของย่าไม่มัวฝ้าแม้แต่น้อยถ้าไม่แลเห็นผมทรงสั้นหยิกขอดใหญ่คล้ายเพิ่งดัด โรยด้วยเส้นขาวดังหนึ่งเส้นฝ้ายแซงแทรกจนทั้งศีรษะกลายเป็นสีเทาเงิน

“จริงครับ”

“แล้วจะรู่ซึก” ย่าทิ้งท้ายพร้อมกับหันกลับไป ปล่อยความขำไว้ให้เขายิ้มกว้างตามลำพัง

ลมบนดาดฟ้ารถค่อนข้างแรง ตีจนผมย่าปลิวไสว ชวนให้สมุทรไทคิดถึงย่าของตนเองขึ้นมาจับใจ

‘ไท ไม่มีปู่กับย่าแล้ว ใช้เงินดีๆนะลูกนะ หุ้น…ทั้งหุ้นกู้หุ้นตลาดที่ย่าทิ้งไว้ให้นี่ แค่เงินปันผล ดอกเบี้ย ก็พอให้ไทอยู่สบายๆเชียวละลูก’

‘คิดถูกแล้วละไท’ ฝ่ายปู่เห็นด้วย ‘เป็นนักโบราณคดีนี่ปู่ว่าดีกว่าอะไรทั้งหมด ไทจะไปเป็นอาจารย์ก็ได้ ไปทำงานบริษัทที่เขามีเป้าหมายทางนี้ก็ดี ยิ่งบริษัทใหญ่ยิ่งดีมาก หรือจะไปรับจ้างฝรั่งสืบค้นโบราณวัตถุ วิจัยวิจารณ์งานโบราณคดีก็มีทางไปเยอะแยะ ขอให้เก่งจริงเท่านั้น’

‘ของโบราณของไทยเรายังมีอีกมากที่มีทั้งค่าและราคา แต่หลายแห่งก็ถูกทิ้งจนเสียหาย ไม่ได้ถนอม ไม่ได้บูรณะอย่างถูกอย่างควร’

‘ทุกอย่างต้องอาศัยคนรุ่นใหม่สืบทอดของสำคัญของชาติ’

รถพาผ่านไปตามถนนอันเรียงรายด้วยต้นเมเปิ้ล ซึ่งยังไม่ถึงวันที่ใบของมันจะเปลี่ยนสีเป็นเหลืองส้มแดง เพราะยังเขียวชื่นแกมแห้งอยู่เต็มไปทั้งข้างทาง

“คุณย่าครับ…ถ้าคุณย่าคุณปู่อยากทานอะไร กาแฟ ไอศกรีม หรือของคาวก็ลงจากรถไปทานได้นะครับ ทานเสร็จก็กลับมาขึ้นรถ ไปคันอื่นต่อได้อีก บอกผมนะฮะ”

“ดูซิคุณ” ย่าชี้ให้ดูผู้คนร้านค้าข้างทาง ดูคึกคักน่าสนุก

“เรียกไทเฉยๆดีกว่าครับ”

“ดูซิไท…อื้อฮือ…ยังกับเขาไม่รู้ว่าความทุกข์คืออะไรงั้นละ”

แต่ปู่ทำเสียงฮึ่ยเบาๆแล้วขัดคอ

“อย่าเพ้อไปหน่อยเลยน่า”

ย่าก็เลยหันมายิ้มกับเขาพร้อมพยักหน้าเป็นเชิง

‘เขาก็งี้แหละ’

“เดี๋ยวคุณปู่คุณย่าก็จะได้เห็นโบสถ์ที่สร้างไม่เสร็จของบาร์เซโลนานะฮะ” สมุทรไทกล่าวต่อ ขณะที่รถพาผ่านตึกรามอันเป็นสถาปัตยกรรมเก่าแก่ของสเปน “เป็นงานของสถาปนิกชื่อ อันตอนี เกาดี ครับ คุณปู่เคยได้ยินชื่อเขาไหมฮะ”

“เคย…แต่…ก็…ไม่ทันสนใจ” ปู่ของปรายตอบแกนๆ

“เขาเป็นศิลปินเอกของสเปนครับ…อย่างเสาโคมไฟ น้ำพุ คฤหาสน์ ปราสาท สวนสาธารณะ  ในบาร์เซโลนานี่ก็ฝีมือเขาทั้งนั้นครับ”

ปู่พยักหน้า นิ่งฟัง แต่ไม่กระตือรือร้น ชายหนุ่มจึงบรรยายต่อ

“เดี๋ยวคุณปู่ก็จะได้เห็นฝีมือมหัศจรรย์ของเขานะครับ รับรองว่ามหัศจรรย์จริงๆ”

 

Don`t copy text!