
ล่องลำนำกาล บทที่ ๑๑/๒ : วัฏจักรการลา
โดย : สีตลา สัตตสุวรรณ
![]()
เมื่อคาถาอาคมยื้อดวงวิญญาณให้อยู่เหนือกาลเวลา ออกขุนแห่งกรุงศรีอยุธยาจึงยอมล่องลอยผ่านสามยุคสมัย จากอยุธยา สู่ธนบุรี ถึงรัตนโกสินทร์ ไม่ใช่เพื่อหนีความตาย… แต่เพื่อตามหาหัวใจเดิมในร่างใหม่ของหญิงอันเป็นที่รัก พบเรื่องราวนี้ใน ล่องลำนำกาล โดย สีตลา สัตตสุวรรณ นักเขียนเจ้าของรางวัลชนะเลิศ จากโครงการอ่านเอาก้าวแรก รุ่น 3

นี่คงเป็นชาติสุดท้ายของเขาแล้วกระมัง
ขุนเทพในร่างนายวันตั้งจิตแน่วแน่ เมื่อหมดหวังจะได้ครองคู่กับสีนวลในชาตินี้ เขาจะไม่ขวนขวายให้ตนมีชีวิตต่อไปอีก ให้พันธะสัญญาที่ผูกพันเนิ่นนานสิ้นสุดลงพร้อมลมหายใจของวันเถอะ
ข่าวคราวของอรุณเงียบหายอย่างไร้ตัวตน ผลัดเปลี่ยนรัชกาลสู่พระเจ้าอยู่หัวใหม่ถึงสองพระองค์ ผู้คนที่เคยรู้จักค่อยๆ ตายจากไปทีละคน ขุนเทพเฝ้าดูความเปลี่ยนแปลงของบ้านเมืองและสังคมรอบตัวอย่างเหนื่อยระอา
“พอแล้ว พี่ทนต่อไปไม่ไหวแล้ว” ชายหนุ่มระบายความอัดอั้นตันใจกับไต้ก๋งและพุดจีบ
“ถ้าอาคุงเทพตกลงใจแล้ว ข้าจักอยู่รอส่งจนวันสุดท้าย แล้วค่อยไปตามทางของข้าเอง” ไต้ก๋งไม่พูดมากคำแต่ลึกซึ้งกินใจ
เขาขึ้นเหนือล่องใต้บุกป่าฝ่าดงใช้ชีวิตโดยไม่พะวงสิ่งใด ถ้าจะตายก็ตายเสีย ไม่สนด้วยซ้ำว่ารอยจารที่ข้อมือจะชัดเจนหรือเลือนราง แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลก ไม่มีทีท่าว่าจะเกิดเหตุร้ายใดขึ้นเลย
เขาย้ายจากบ้านพ่อครูซึ่งเสียชีวิตไปหลายสิบปีแล้ว กลับมาอยู่บ้านเรือนไทยของตัวเองในบั้นปลายชีวิต รอคอยวาระสุดท้ายจะมาถึง
จนเช้าวันหนึ่งที่มีชายหนุ่มแปลกหน้ามาด้อมๆ มองๆ หน้ารั้วบ้าน พุดจีบเข้าไปตามเขาให้รีบออกมาดู เพียงเห็นหน้าผู้มาเยือนก็ทำให้ขุนเทพหลุดปากเรียกชื่อบุคคลที่เขาพยายามลืมมาทั้งชีวิตทันที
“อรุณ” คำพูดของเขาทำให้เด็กหนุ่มมั่นใจว่ามาถูกบ้านแล้ว
“คุณวันใช่ไหมขอรับ กระผมเป็นลูกชายพ่ออรุณ” เขาแนะนำตัว ใบหน้าจมูกคิ้วคางถอดแบบจากบิดาไม่ผิดเพี้ยน
ขุนเทพรับฟังเรื่องของอรุณในวัยห้าสิบปีจากปากลูกชาย อรุณย้ายไปตั้งรกรากไกลถึงเมืองชลบุรี แต่งงานในวัยยี่สิบต้น มีลูกชายหญิงหกคน ชีวิตของเขาคงสมบูรณ์และสงบสุขในบั้นปลาย ถ้าไม่ล้มป่วยหนักลงเสียก่อน
“คุณพ่อเล่าถึงคณะละครนอกให้พวกเราฟังตั้งแต่เด็ก ยิ่งระยะหลังท่านป่วยหนัก ท่านเพ้อถึงแต่คุณวัน กระผมเข้าใจว่าท่านคงอยากพบคุณวันมาก ได้โปรดเมตตาคุณพ่อของกระผมด้วยครับ”
การเวียนว่ายตายเกิดในสังสารวัฏเป็นความทรมานอย่างหนึ่ง แต่การจดจำความรักความผิดหวังในแต่ละภพชาติได้นั้น เป็นความเจ็บปวดแสนสาหัสยิ่งกว่า
บ้านของอรุณอยู่หัวเมืองฝั่งตะวันออก สถานที่เดียวกับที่สีนวลบอกเขาว่าครอบครัวของหล่อนจะอพยพหนีตายไปพึ่งพิงก่อนที่กรุงจะแตก
ห้องนอนของคนป่วยโอ่โถงแต่มืดสนิท ด้วยหน้าต่างทุกบานถูกปิดไว้มิให้แสงภายนอกเข้าไปรบกวนร่างเล็กที่นอนคู้ตัวอยู่ใต้มุ้ง ความสว่างจากประตูที่เพิ่งถูกเปิดทำให้ร่างนั้นขยับตัวเล็กน้อย
ขุนเทพสัมผัสได้ถึงดวงจิตอ่อนแอที่พร้อมจากไปได้ทุกเมื่อ เสียงหายใจครืดคราดอย่างกระท่อนกระแท่น สลับกับเสียงไอโขลกๆ จนแผ่นอกใต้ผ้าห่มกระเพื่อมไหว
“คุณวันรอผมตรงนี้นะครับ”
ลูกชายของอรุณบอกเขา ก่อนจะเดินเข้าไปคุกเข่าลงข้างฟูก ตลบชายมุ้งขึ้นแล้วชะโงกหน้าเข้าไปกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
“คุณพ่อครับ ผมเจอคุณวันแล้ว”
คนบนเตียงเริ่มขยับตัวเมื่อได้ยิน ต่อให้เวลาผ่านไปเนิ่นนานแค่ไหน หรือเรี่ยวแรงในกายใกล้หมดลงเต็มที คำว่า ‘วัน’ คำเดียวก็สามารถปลุกพลังชีวิตในตัวของอรุณให้กลับคืนมาได้
“นั่นพี่วันหรือ” เสียงแหบพร่าหลุดจากลำคอแห้งเป็นผุยผง สัมผัสทั้งหลายที่อรุณเคยมีถดถอยลงเกินกว่าจะพิจารณาแขกผู้มาเยือนได้ด้วยตัวเอง
ขุนเทพก้าวเข้าไปนั่งลงใกล้ๆ ประคองมืออีกฝ่ายมากุมไว้ มือของทั้งสองที่ต่างเหี่ยวย่นตามสังขาร แต่ก่อให้เกิดสัมผัสอบอุ่นชดเชยเวลาที่ห่างหายไปนาน ผู้เป็นลูกชายขยับห่างออกไปให้ทั้งคู่ได้สนทนากัน
“พี่วัน ใช่พี่จริงๆ ด้วย พี่มาหาฉันแล้ว” รอยยิ้มบางๆ คลี่บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยและฝ้ากระ ไม่ใช่เด็กหนุ่มแรกรุ่นเหมือนตอนจากกัน
“เป็นอย่างไรบ้าง ถ้าเหนื่อยไม่ต้องพูดนะ” เสียงของวันนุ่มนวลเต็มไปด้วยความห่วงใย
อรุณส่ายหน้าตอบ แม้ร่างกายของเขาอ่อนแอจนไม่อาจลุกขึ้นต้อนรับวันได้ แต่หัวใจกลับลิงโลด และเต็มไปด้วยถ้อยคำที่อยากสื่อสารมากมาย
“พี่ไม่โกรธฉันใช่ไหม” อรุณถาม
ครั้งหนึ่งอรุณฝืนหัวใจตัวเอง หันหลังให้กับความรักแล้วหนีไปให้ไกลสุดหล้า รักที่ไม่อาจเป็นจริง รักที่สุ่มเสี่ยงต่ออาญาแผ่นดิน เพื่อถนอมชีวิตและหัวใจไว้ มิใช่ของเขาเองแต่เป็นของพี่วันที่เขารักสุดหัวใจ
“ไม่เลย พี่จะโกรธน้องลงได้อย่างไร” เสียงของขุนเทพตอบพร้อมบีบมืออรุณแน่น
“ถ้าฉันขอสิ่งหนึ่งจากพี่ พี่จะทำให้ฉันได้ไหม” อรุณกลั้นใจเอ่ยอย่างช้าๆ จนจบประโยค
“น้องปรารถนาสิ่งใด บอกพี่มาเถิด แม้แต่ลมหายใจพี่ก็มอบให้น้องได้” ขุนเทพรับคำ ไม่ได้หวั่นเกรงเลยว่าคำขอนั้นจะยิ่งใหญ่เกินกว่าที่เขาจะให้ได้
“ถ้าชาติหน้ามีจริง…ขอให้พี่กับฉันได้พบกันอีกได้ไหม” เสียงอรุณแผ่วเบาแต่มุ่งมั่น “ไม่…เท่านั้นยังไม่พอ” อรุณรีบแก้คำพูดของตัวเอง เป็นประโยคที่จะเปลี่ยนชีวิตของขุนเทพอีกคำรบหนึ่ง
“ขอให้พี่กับฉันได้เกิดเป็นชายหญิง ได้พบและครองคู่กันตลอดไป”
“สัญญากับน้อง…” คนบนเตียงเสียงเข้ม คงเป็นสิ่งสุดท้ายที่อรุณต้องการ
“โอ้…แม่สีนวลของพี่” ขุนเทพคร่ำครวญ เขาคิดมาตลอดว่าการเดินทางยาวไกลคงต้องยุติลงแล้ว ปล่อยทุกอย่างให้เป็นไปตามวัฏสงสาร แต่มาวันนี้ความหวังที่เคยดับวูบไปกลับถูกปลุกขึ้นมาใหม่
“สัญญา…พี่สัญญากับน้อง” ขุนเทพเก็บคำว่าอีกครั้งหนึ่งไว้ในใจ ไม่ให้ลูกชายของอรุณได้ยิน
ความเจ็บปวดจากการพลัดพราก เพียงครั้งเดียวก็สาหัสเกินพอ แต่ถ้าต้องลาจากกันซ้ำอีกครั้งหรืออาจมีครั้งต่อๆ ไปจนกว่าจะได้สมหวังนั้นหนักหนายิ่งกว่า
“ถ้าเจ้าจะผูกมัดพี่ไว้ด้วยพันธะสัญญาเช่นกาลก่อน ก็คงเป็นหน้าที่ของพี่ที่ต้องรักษาสัญญานั้น”
ขุนเทพรำพันกับตัวเอง มองรอยยิ้มอย่างยินดีของอรุณที่ได้รับคำมั่นสัญญาจนหลับไปด้วยความเหนื่อย เขากระซิบด้วยเสียงแผ่วเบาบอกกับอรุณว่า
“แม่สีนวลรอพี่นะ แล้วเราจะได้พบกันอีก”
อรุณยิ้มบางๆ อย่างหมดห่วงกังวล เขาสิ้นใจอย่างสงบในคืนนั้นเอง ไม่กี่วันถัดจากนั้นขุนเทพยืนนิ่งอยู่หน้าเชิงตะกอน มองร่างของแม่สีนวลในชาตินี้ค่อยๆ มอดไหม้ภายใต้เปลวไฟ
เขาจ้องมองสายควันสีขาวที่พวยพุ่งขึ้นจากเบื้องล่าง อย่างน้อยครั้งนี้ พี่ก็ได้ส่งน้องเป็นครั้งสุดท้ายโดยสมบูรณ์
รอจนสมควรแก่เวลาที่จะอัญเชิญมนตร์บทนั้นลงมาบูชาเป็นครั้งที่สี่
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๑๑/๒ : วัฏจักรการลา
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๑๑/๑ : วัฏจักรการลา
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๑๐/๒ : บุพเพเรรวน
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๑๐/๑ : บุพเพเรรวน
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๙/๒ : เปิดเผยตัวตน
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๙/๑ : เปิดเผยตัวตน
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๘/๒ : ความเข้าใจ
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๘/๑ : ความเข้าใจ
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๗/๒ : พานพบจบจาก
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๗/๑ : พานพบจบจาก
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๖/๒ : จากจบเพื่อพบใหม่
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๖/๑ : จากจบเพื่อพบใหม่
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๕/๒ : พบกันอีกครา
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๕/๑ : พบกันอีกครา
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๔/๒ : ของกำนัล
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๔/๑ : ของกำนัล
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๓/๒ : จุดกำเนิด
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๓/๑ : จุดกำเนิด
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๒/๒ : แรกรัก
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๒/๑ : แรกรัก
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๑/๒ : การกลับมา
- READ ล่องลำนำกาล บทที่ ๑/๑ : การกลับมา
- READ ล่องลำนำกาล : บทนำ







