ฤดูร้อนเป็นของเขา ฤดูหนาวเป็นของเธอ บทที่ 16 : เรื่องผีผี

เมื่อความตายไม่ใช่จุดจบ แต่คือจุดเริ่มต้นของการแชร์ร่าง! ‘ณดา’ ต้องรับภารกิจเป็นร่างทรงไทม์แชร์ให้สองวิญญาณข้ามฤดูหนาวและฤดูร้อน ในนวนิยายแฟนตาซี-ฟีลกู๊ด ‘ฤดูร้อนเป็นของเขา ฤดูหนาวเป็นของเธอ’ โดย วิตต ตุลยธัญ อ่านเลย

“หา จะให้ฉันเป็นผีไปหลอกโจรเนี่ยนะ จะบ้าเหรอ” อวัศยาร้องเสียงหลงทันที่ที่รวีเล่าแผนการให้ฟัง

“ไม่บ้าหรอกคุณ” รวีอธิบาย “ผมเคยอ่านข่าวมาว่าเจ้าของสวนมะพร้าวรายหนึ่งที่สงขลาเขาเคยทำหุ่นผีมาหลอกโจรขโมยมะพร้าวจนไม่มีใครกล้ามาขโมยอีก คุณก็เป็นผีจริงๆ อยู่แล้ว ดีกว่าผีปลอมเป็นไหนๆ”

“แล้วทำไมต้องเป็นฉันด้วยล่ะ นายก็เป็นผีเจ้าของสวนมะพร้าวอยู่แล้วนี่ ก็ไปหลอกเองสิ”

“ไม่ได้หรอก ทุกคนที่นี่รู้ว่าผมใจดี ไม่มีใครกลัวผมหรอก” รวีอธิบายด้วยสีหน้าจริงจัง “แล้วนี่คุณไม่เคยดูหนังผีเลยเหรอ ผีไทยที่น่ากลัวๆ น่ะเป็นผีผู้หญิงแทบทั้งนั้นเลย”

ณดาพยักหน้าเห็นด้วย เธอเคยได้ยินเรื่องนี้มาบ้างเหมือนกัน ว่ากันว่าคนที่ดูอ่อนแอตอนที่มีชีวิตอยู่อย่างเช่นผู้หญิงและเด็ก พอตายไปแล้วมักจะกลายเป็นผีที่เฮี้ยนกว่าเพราะเก็บกดมานาน

“แล้วอีกอย่างนะ…” รวีพูดต่อ “คุณจำตอนที่คุณเข้าร่างณดาแล้วเดินไปอาละวาดศรุตที่โรงแรมเขาได้มั้ย อินเนอร์แบบนั้นแหละน่ากลัวที่สุดแล้ว นี่ผมยังขนลุกไม่หายเลย”

อวัศยานิ่งไปพักใหญ่ สีหน้าบ่งบอกว่าไม่เห็นด้วยกับแผนการของรวีแม้แต่น้อย แต่ก็ไม่รู้จะปฏิเสธยังไง

“เฮ้อ!” ในที่สุดอวัศยาก็ถอนหายใจยาวออกมา “ฉันว่าจะมาพักผ่อนที่ชุมพรสบายๆ ก่อนไปเกิดใหม่ซะหน่อย ดันงานเข้าซะได้”

“คุณช่วยผมหน่อยเถอะนะ” รวีพยายามปั้นหน้าให้ดูน่าเห็นใจแล้วยกมือไหว้ปลกๆ

“เอาเถอะ ลองดูก็ได้ ถือว่าช่วยเพื่อนเป็นครั้งสุดท้ายก็แล้วกัน”

รวียิ้มกว้างให้ดวงวิญญาณสาว “ขอบคุณนะ ขอบคุณจริงๆ”

แล้วแผนการผีหลอกของสามสหายก็เริ่มต้นขึ้นในวันนั้น

ณดารับหน้าที่เป็นฝ่าย R&D ให้โปรเจกต์นี้ เริ่มต้นด้วยการรีเสิร์ชหาข้อมูลผีจากคลิปในยูทูบและอ่านเรื่องผีจากเว็บบอร์ดต่างๆ แถมด้วยการดูหนังผีแบบมาราธอนจนดึกดื่นทุกวัน แค่คืนนี้คืนเดียว ณดาก็จัดไปแล้วสามเรื่อง หญิงสาวนั่งจดทริกผีหลอกต่างๆ จากในหนังอย่างตั้งอกตั้งใจพลางวิเคราะห์เทคนิคที่เวิร์กและไม่เวิร์ก ที่นั่งอยู่ข้างๆ กันก็คือผีสาวที่ดูหนังผีไปก็ปิดตาไปเป็นระยะเหมือนลืมตัวไปว่าตัวเองนั่นแหละที่เป็นผี

“ผีในหนังนี่มันน่ากลัวกว่าผีจริงๆ อย่างพวกเราเยอะเลยนะ” อวัศยาดูไปก็บ่นไป

“คุณเองก็ทำได้นะหมอก” รวีหันมาพูดกับอวัศยาด้วยน้ำเสียงปลุกใจแบบไลฟ์โคชก่อนจะเสนอไอเดียต่อ “ผมว่าของแบบนี้มันอยู่ที่สตอรี่นะ ถ้าสตอรี่ดี ก็มีชัยไปกว่าครึ่ง”

“แล้วเราจะใช้สตอรี่อะไรล่ะ ฉันเคยได้ยินแต่ผีนางตานีที่ดูแลต้นกล้วยกับผีนางตะเคียนที่ดูแลต้นตะเคียน มันมีผีอะไรที่ดูแลต้นมะพร้าวด้วยเหรอ”

“ที่จริงมันก็มีอยู่เหมือนกันนะ” ณดานึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ “วันนั้นเย็นเพิ่งเล่าให้ฉันฟังเองเรื่องผีผู้หญิงที่ฆ่าตัวตายที่ต้นมะพร้าวน่ะ เรื่องนี้เป็นตำนานของที่นี่เลยนะ”

“จะบ้าเหรอ ต้นมะพร้าวมันสูงจะตาย แถมไม่ได้มีกิ่งก้านอะไรเลย จะไปผูกคอตายบนนั้นได้ยังไงกัน”

“ฉันไม่ได้บอกว่าผูกคอตายซะหน่อย” ณดาแก้ “ผู้หญิงคนนั้นน่ะเขาปีนขึ้นไปบนต้นมะพร้าวแล้วกระโดดลงมาฆ่าตัวตายต่างหาก”

“หา! กระโดดลงมาจากต้นมะพร้าวเนี่ยนะ ทำไมต้องฆ่าตัวตายด้วยวิธีพิสดารแบบนั้นด้วยล่ะ”

“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะประชดชีวิตก็ได้นะ”

“แล้วยังไงล่ะ สมมติว่าตำนานนี้มีอยู่จริง แล้วเราจะทำยังไงต่อ” ดูเหมือนว่าอวัศยาจะเริ่มซื้อไอเดียแล้ว

“เราก็ต้องทำให้เป็นไวรัล อาจจะอัดเป็นคลิปสั้นๆ ปล่อยในติ๊กต็อกกับยูทูบไปก่อน เดี๋ยวเราถ่ายกันเองง่ายๆ ในสวนมะพร้าวก็ได้ พอเริ่มเป็นกระแสแล้ว เราค่อยให้ผีจริงๆ ออกมาหลอกโจร” รวีเสนอไอเดีย

“แล้วฉันจะปรากฏร่างให้คนเห็นได้ยังไงล่ะ” อวัศยาถามด้วยน้ำเสียงไม่แน่ใจ

“เหมือนยมทูตจะเคยบอกไว้นะว่า ผีจะปรากฏกายให้คนเห็นได้เมื่อมีความเคียดแค้นมากพอ คล้ายๆ กับนักแสดงที่จะแสดงให้ดีก็ต้องมีอินเนอร์นั่นแหละ”

“แต่ฉันไม่ได้มีความแค้นอะไรส่วนตัวกับโจรขโมยมะพร้าวสักหน่อย แล้วฉันจะไปหลอกเขาทำไมล่ะ”

“คุณลองจินตนาการถึงคนที่คุณเกลียดดูสิ อย่างนายศรุตนั่นไง”

“แต่ตอนนี้ฉันไม่ได้โกรธอะไรนายศรุตนั่นแล้วซะหน่อย”

“คุณชัชชลเป็นไง คนที่พยายามจะซื้อโรงแรมเธอน่ะ” ณดาเสนอไอเดีย

ทันทีที่ได้ยินชื่อชัชชล สีหน้าของอวัศยาก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน จากหน้านิ่งๆ ที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไร ดวงตาทั้งคู่ก็เริ่มแดงก่ำด้วยแรงอาฆาต กล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุกเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“นั่นแหละ” ระวีตบเข่าฉาดอย่างพึงพอใจ “คราวนี้คุณลองเปลี่ยนชุดเป็นชุดขาวๆ หน่อยดีไหม”

อวัศยาเปลี่ยนชุดเป็นชุดราตรีสีขาวแบบทันตาเห็น

“เฮ้ย แบบนี้ไม่ได้สิ อันนี้มันเหมือนชุดไปงานเลี้ยงมากกว่า ลองเป็นชุดขาวแบบผีญี่ปุ่นดีไหม”

อวัศยาลองเปลี่ยนเป็นชุดสีขาวหลายๆ แบบให้รวีเลือก รวีพิจารณาชุดไปทีละชุดอย่างใจเย็นราวกับว่าเขากำลังเลือกชุดให้ตัวละครในเกม แต่ดูเหมือนว่าจะยังไม่มีชุดไหนถูกใจรวีเลยสักชุด

“เราลองเป็นชุดไทยดีไหม มันน่าจะเข้ากับสวนมะพร้าวมากกว่านะ” ณดาลองเสนอไอเดีย

วิญญาณสาวเปลี่ยนชุดอีกครั้ง คราวนี้เป็นชุดสไบเฉียงสีทองกับผ้าถุง

“นั่นแหละ” รวีส่งเสียงร้องขึ้นอย่างพออกพอใจ “คราวนี้ก็ลองทำหน้าให้มันซีดๆ หน่อยได้ไหม”

ทันใดนั้น หน้าของอวัศยาก็กลับดูซีดเซียวจนคล้ายศพคนตาย

“นั่นแหละ ใช่เลย” ระวีปรบมือเสียงดัง “เรามาคิดชื่อกันด้วยดีมั้ย ชื่อ ‘ผีมะพร้าวแม่ลูกอ่อน’ เป็นไง”

“ทำไมต้องแม่ลูกอ่อนด้วยล่ะ มันไม่เหมือนแม่นาคไปหน่อยเหรอ” อวัศยาเอ่ยขึ้นพลางลูบท้องตัวเองที่เริ่มมีพุงออกมานิดๆ

“เอาน่า เรื่องผีทุกเรื่องฟังมันก็ฟังดูคล้ายๆ กันทั้งนั้นแหละ แค่เปลี่ยนรายละเอียดนิดหน่อยก็พอแล้ว”

ต่อไปก็ถึงเวลาของการฝึกซ้อม ตอนนี้ณดาได้เปลี่ยนอาชีพใหม่เป็นผู้กำกับหนังผีชั่วคราวไปแล้ว หญิงสาวสอนให้อวัศยาใช้ทริคผีหลอกต่างๆ จากในหนังอย่างเช่นผีหัวขาด ผีที่โผล่ออกมาจากเงามืด และผีขาดครึ่งตัว จากนั้นก็เริ่มถ่ายคลิปผีที่สวนมะพร้าวแล้วใช้ AI เพิ่มบรรยากาศให้หลอนขึ้น ก่อนจะปล่อยคลิปออกไปด้วยแอ็กเคานต์หลายๆ อันให้เหมือนว่ามีคนหลายคนเจอเรื่องนี้พร้อมๆ กัน แล้วจึงโพสต์เรื่องลงในเว็บบอร์ดต่างๆ

แล้วตำนาน ‘ผีมะพร้าวแม่ลูกอ่อน’ ก็เริ่มกลายเป็นไวรัลอย่างที่รวีวางแผนเอาไว้ แต่เมื่อเวลาผ่านไป ชื่อผีที่รวีตั้งไว้ก็ค่อยเพี้ยนกลายเป็น ‘ผีมะพร้าวอ่อน’ ไปเองโดยไม่รู้ว่าเพราะอะไร เพียงไม่นาน ตำนานของผีมะพร้าวอ่อนก็กลายเป็นกระแสในโลกออนไลน์ คลิปบางอันมียอดวิวเป็นหลักหมื่น

ถึงตอนนี้ทุกอย่างก็พร้อมแล้ว เหลือแค่รอเวลาให้โจรมาติดกับเท่านั้น