ฤดูร้อนเป็นของเขา ฤดูหนาวเป็นของเธอ บทที่ 27 : ศัตรูที่รัก

เมื่อความตายไม่ใช่จุดจบ แต่คือจุดเริ่มต้นของการแชร์ร่าง! ‘ณดา’ ต้องรับภารกิจเป็นร่างทรงไทม์แชร์ให้สองวิญญาณข้ามฤดูหนาวและฤดูร้อน ในนวนิยายแฟนตาซี-ฟีลกู๊ด ‘ฤดูร้อนเป็นของเขา ฤดูหนาวเป็นของเธอ’ โดย วิตต ตุลยธัญ อ่านเลย

ย้อนกลับไปเมื่อปีก่อน ณดาตั้งใจว่าจะไม่มีวันกลับมาเหยียบบริษัทอีก หญิงสาวไม่แน่ใจว่าตอนนั้นตัวเองอายหรือโกรธมากกว่ากัน เธอไม่อยากให้ใครมองว่าตัวเองทำงานผิดพลาดและเธอก็โกรธที่บริษัทไล่เธอออกอย่างไม่เป็นธรรม แต่เมื่อความจริงเปิดเผยออกมาแบบนี้ ความอายก็หายไปเป็นปลิดทิ้งเหลือไว้แต่ความโกรธแค้นที่สุมอยู่ในอกจนแทบจะระเบิดในตอนนี้

วันนี้ณดาไม่ได้มาคนเดียวแต่มาพร้อมกับอาวุธลับสำคัญอย่างอวัศยา ถึงตอนนี้ดวงวิญญาณสาวจะเข้าร่างเธอไม่ได้แล้วแต่ข้อดีของการเป็นผีคือเธอสามารถเข้าไปสืบความลับที่ไหนในโลกก็ได้โดยไม่มีใครมองเห็น ณดาจึงมอบหมายให้ดวงวิญญาณสาวสืบหาข้อมูลจากเปรมชัย และในเวลาเดียวกัน เธอก็มอบหมายให้รวีติดตามศศิธรไปเพื่อดูว่าเธอมีความลับอะไรซ่อนอยู่กันแน่

นี่มันทีม Mission Impossible แห่งโลกวิญญาณชัดๆ!

ณดายิ้มกับตัวเองขณะที่เดินไปกดลิฟต์ แต่เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก หญิงสาวก็หุบยิ้มแทบจะในทันทีเมื่อเห็นใบหน้าเรียบนิ่งอันคุ้นเคยจ้องมองกลับมา ณดาไม่มีทางลืมสายตาเยียบเย็นนั้นไปได้

นอกจากเปรมชัยแล้ว คนที่ณดาไม่อยากเจอหน้าที่สุดเป็นอันดับสองในการกลับมาออฟฟิศครั้งนี้ก็คืออนิสา ศัตรูที่รักของเธอนั่นเอง

“เธอมาทำอะไรที่นี่” อนิสาเอ่ยถาม

“ฉันก็…ฉันก็กลับมาเอาของน่ะสิ ฉันได้งานใหม่แล้ว เลยจะมาเอาของน่ะ” ณดาโกหกไปดื้อๆ

เมื่อเห็นอนิสาไม่เดินออกมาจากลิฟต์สักที ณดาก็เลยเดินเข้าไปในลิฟต์

“เธอจะไปไหนก็ไปสิ” ณดาหันมาบอกอนิสา

“ฉันเปลี่ยนใจแล้ว ตอนแรกว่าจะเดินไปซื้อกาแฟแต่ฉันขึ้นไปดูเธอหน่อยดีกว่า”

“ไม่ต้องหรอก ฉันจัดการตัวเองได้”

“ฉันไม่ได้จะช่วยเธอ ฉันแค่กลัวว่าเธอจะแอบขโมยข้อมูลของบริษัทไปต่างหาก”

เอ้อ ยังกวนตีนเหมือนเดิม ณดาคิดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

“เดี๋ยวขึ้นไปข้างบนแล้ว ฉันเข้าไปในห้องของเปรมชัยเลยนะ ส่วนเธอก็หาข้อมูลจากเพื่อนเธอไปก่อนก็แล้วกัน” อวัศยาหันมาพูดกับณดาในลิฟต์

เพื่อนเหรอ ศัตรูต่างหากล่ะ ณดาอยากตอบอวัศยาไปอย่างนั้นแต่ก็ได้แต่พยักหน้าเบาๆ

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก บรรยากาศที่คุ้นเคยก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง พนักงานทุกคนต่างก็หมกมุ่นอยู่กับการทำงานในคอกของตัวเอง สีหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและเคร่งเครียด ไม่มีใครสนใจใคร ณดาจำไม่ได้เลยว่าบรรยากาศการทำงานที่นี่มันน่าอึดอัดมากขนาดนี้

บางทีตอนนั้นเธออาจจะชินกับบรรยากาศแบบนี้ไปแล้วก็ได้ แต่หลังจากที่ได้ทำงานที่บ้านชมดาวและที่สวนมะพร้าว พอได้กลับมาเห็นบรรยากาศที่นี่อีกครั้ง มันก็ทำให้ณดารู้สึกอึดอัดอย่างบอกไม่ถูก

ทันทีที่ลิฟต์ขึ้นไปถึงชั้น 14 อวัศยาก็เดินเข้าไปในห้องของเปรมชัยตามแผนที่วางไว้ ส่วนณดาก็เดินไปเก็บของโดยมีอนิสาเดินตามมาติดๆ ราวกับผู้คุมนักโทษแห่งคุกอัซคาบัน ณดารู้สึกแปลกใจเล็กน้อยที่โต๊ะทำงานของตัวเองยังว่างอยู่ นั่นแปลว่าตอนนี้ยังไม่มีใครมาแทนที่ตำแหน่งของเธอ ทุกอย่างจึงอยู่ในสภาพเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

“นี่เขายังไม่ได้รับใครเข้ามาใหม่เลยเหรอ” ณดาถามอนิสา

“จะรับทำไมล่ะ งานส่วนของเธอฉันก็ทำคนเดียวได้อยู่แล้วนี่ ไม่เห็นจำเป็นต้องรับใครเพิ่มเลย”

นั่นไงล่ะ! ได้โอกาสก็รีบขิงเลยนะ เป็นอีกครั้งที่ณดานึกหมั่นไส้อนิสา แต่เมื่อหันไปมองหน้าอดีตเพื่อนร่วมงาน เธอก็แอบเห็นแววเศร้าลึกๆ ที่ฉายอยู่ในดวงตาคู่นั้น

“ยินดีด้วยนะ” ณดาพูดขึ้น แม้แต่คนพูดเองก็ยังแปลกใจที่คำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากของตัวเอง

อนิสาขมวดคิ้วเป็นเครื่องหมายคำถาม “ยินดีเรื่องอะไร”

“ก็เรื่องที่เธอได้เลื่อนตำแหน่งไง ฉันดีใจด้วยนะ”

อนิสาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของณดาเหมือนไม่แน่ใจว่าเธอกำลังพูดประชดอยู่หรือเปล่า

“ขอบใจนะ” อนิสาพูดเสียงเรียบ

น่าแปลกที่ตอนนี้ณดาไม่ได้นึกอิจฉาอนิสาเลยแม้แต่น้อย ที่จริงณดายังไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าตัวเองยังอยากทำอาชีพนักคณิตศาสตร์ประกันภัยต่อไปอีกจริงๆ หรือเปล่า สิ่งเดียวที่ณดาสนใจในตอนนี้ก็คือการคืนความเป็นธรรมให้ดวงวิญญาณทั้งสามให้ได้ แล้วจากนั้นจะเป็นยังไงก็ค่อยว่ากันทีหลัง

ณดาเก็บของส่วนตัวลงในกล่องกระดาษทีละชิ้น แล้วความทรงจำเก่าๆ ตอนที่ทำงานอยู่ที่นี่ก็ค่อยๆ ผุดขึ้นมาทีละน้อย ปีแล้วปีเล่าที่เธอนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวนี้วันละไม่ต่ำกว่าสิบชั่วโมง มันเป็นทั้งโต๊ะทำงาน โต๊ะกินข้าว และบางทีมันก็ยังเป็นเตียงนอนที่ณดางีบหลับตอนที่ทำงานดึกๆ

และการไล่ออกก็คือรางวัลที่บริษัทมอบให้กับความทุ่มเทของเธอ

“เธอได้งานใหม่ที่ไหนเหรอ” อนิสาถาม “แล้วนี่ผ่านไปตั้งหลายเดือนเธอมัวแต่ไปทำอะไรอยู่”

ณดาหันไปมองหน้าอนิสา แล้วจู่ๆ เธอก็รู้สึกขี้เกียจที่จะโกหกอีกต่อไป

“ที่จริงฉันโกหกเธอน่ะ ฉันแค่อายที่จะบอกเธอว่าฉันยังตกงานอยู่ แต่ก็ช่างแม่งเถอะ ตอนนี้ฉันไม่สนอะไรแล้วละ” ณดายอมรับไปตรงๆ “ช่วงที่หายไป ฉันก็ลองไปทำงานอย่างอื่นดู ที่จริงก็สนุกดีเหมือนกันนะ”

จู่ๆ แววตาของอนิสาก็เป็นประกายขึ้นมา “ไปทำอะไรมาบ้างล่ะ เล่าให้ฟังหน่อยสิ”

ณดานึกแปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปของอนิสาที่ไม่เคยเฟรนด์ลี่กับณดาขนาดนี้มาก่อน ถ้าก่อนหน้านี้พวกเธอทั้งสองคนไม่ได้เป็นคู่แข่งกัน บางทีเธอกับอนิสาอาจจะเป็นเพื่อนกันจริงๆ ก็ได้

ก่อนที่ณดาจะพูดอะไรต่อ อวัศยาก็ออกมาจากห้องของเปรมชัยพอดี

“ฉันว่าฉันเจออะไรบางอย่างแล้วละ” อวัศยาเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก

ณดาพยักหน้ารับแต่ไม่พูดอะไร

“ข้อมูลที่พวกเราต้องการอยู่ในแฟลชไดรฟ์อันนึงที่อยู่ในห้องของเปรมชัยตอนนี้” อวัศยาอธิบายต่อ “แต่ฉันไม่รู้เลยว่าจะเอาแฟลชไดรฟ์อันนั้นออกมายังไง”

ณดามองหน้าอนิสาอีกครั้งพลางครุ่นคิด ถ้าจะมีใครสักคนที่เข้าไปเอาของในห้องเปรมชัยออกมาได้ก็คงจะมีแต่อนิสานี่แหละ แต่คำถามก็คือ…ทำยังไงเธอถึงจะเปลี่ยนใจศัตรูที่รักของเธอคนนี้ให้มาเป็นพันธมิตรของเธอได้

“เมื่อกี้เธอบอกว่ากำลังจะลงไปซื้อกาแฟใช่มั้ย” ณดาถามอนิสา “ฉันขอลงไปด้วยคนได้ไหม เราสองคนคงไม่ได้เจอกันอีกแล้ว ขอฉันเลี้ยงกาแฟเธอสักแก้วก็แล้วกัน”

อนิสาจ้องตาณดาเขม็งเหมือนอยากสำรวจว่าอดีตเพื่อนร่วมงานคนนี้จะมาไม้ไหน เกิดความเงียบที่น่าอึดอัดอยู่พักใหญ่ แต่ผ่านไปไม่นาน ท่าทีของอนิสาก็เริ่มดูอ่อนลง

“เอาสิ เธอลงไปก่อนก็ได้นะ ฉันขอไปเข้าห้องน้ำก่อน เดี๋ยวอีกสิบนาทีฉันตามลงไปก็แล้วกัน”