ฤดูร้อนเป็นของเขา ฤดูหนาวเป็นของเธอ บทที่ 24 : เสียงปริศนาในห้องน้ำ

เมื่อความตายไม่ใช่จุดจบ แต่คือจุดเริ่มต้นของการแชร์ร่าง! ‘ณดา’ ต้องรับภารกิจเป็นร่างทรงไทม์แชร์ให้สองวิญญาณข้ามฤดูหนาวและฤดูร้อน ในนวนิยายแฟนตาซี-ฟีลกู๊ด ‘ฤดูร้อนเป็นของเขา ฤดูหนาวเป็นของเธอ’ โดย วิตต ตุลยธัญ อ่านเลย

ท่าอากาศยานชุมพรเป็นสนามบินขนาดเล็กที่มีผู้โดยสารใช้งานไม่มากนัก บรรยากาศภายในอาคารจึงดูโปร่งโล่ง เรียบง่าย ไม่วุ่นวายจอแจเหมือนสนามบินในเมืองใหญ่

เจณิสตายืนกอดกระเป๋าถือในมือเอาไว้แน่นระหว่างที่ศศิธรคุยกับพนักงานที่เคาน์เตอร์เช็กอิน แม้จะพยายามทำตัวร่าเริงแต่ดวงตากลมโตคู่นั้นก็ฉายแววกังวลออกมาอย่างชัดเจน นี่คือครั้งแรกที่เด็กหญิงต้องเดินทางกลับแคนาดาด้วยตัวเอง ศศิธรจึงต้องคุยรายละเอียดเรื่องบริการ Unaccompanied Minor เพื่อให้เจ้าหน้าที่สายการบินดูแลเจณิสตาตลอดการเดินทางครั้งนี้

“ทำไมศศิธรถึงปล่อยให้หนูเจนเดินทางคนเดียวแบบนี้นะ ป้าไม่เข้าใจเลย” ป้านวลเปรยขึ้นระหว่างที่นั่งรอ

“เห็นพี่ศศิธรบอกว่าเขาต้องจัดการธุระหลายอย่างค่ะ เดี๋ยวต้องขึ้นไปกรุงเทพด้วย หนูเจนอยู่ด้วยอาจจะไม่สะดวก” พิชชาพูดยิ้มๆ “ป้านวลไม่ต้องห่วงหรอกนะคะ หนูเจนเขาฉลาด เรื่องแค่นี้สบายอยู่แล้ว”

ที่จริงณดาเองก็เป็นห่วงเจณิสตาไม่น้อยเหมือนกัน เด็กหญิงยังไม่พร้อมที่จะกลับแคนาดาเลยด้วยซ้ำ เมื่อวานก็เพิ่งจะหนีออกจากบ้านไปแท้ๆ แล้วนี่ยังต้องเดินทางคนเดียวอีก ศศิธรไม่คิดบ้างเลยหรือไงว่าในใจของลูกสาวจะรู้สึกเดียวดายขนาดไหน

(คุณไม่ต้องห่วงหรอก หนูเจนเขาเข้มแข็งกว่าที่คุณคิดนะ) เสียงในหัวณดาดังขึ้นอีกครั้ง

(แต่มันก็น่าห่วงจริงๆ นะ เมียเก่านายเขาเป็นอะไรของเขานะ ห่วงงานมากกว่าลูกหรือไง)

(เขาทำทุกอย่างก็เพื่อหนูเจนนั่นแหละ เขาตั้งใจทำงานเพื่อให้ลูกมีอนาคตที่ดีมันก็ดีแล้ว)

รวียังคงมองโลกในแง่ดีไม่เปลี่ยน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นเขาก็มักจะมองเห็นแง่มุมที่มีความหวังได้อยู่เสมอ แม้ว่าความโลกสวยของรวีจะชวนให้ณดาหงุดหงิดอยู่บ้าง แต่ก็ต้องยอมรับว่าช่วงเวลาหลายเดือนที่ดวงวิญญาณหนุ่มอยู่ในร่าง มันก็ค่อยๆ เปลี่ยนณดาให้เริ่มมองโลกในแง่ดีขึ้นมาไม่น้อยเหมือนกัน

“เรียบร้อยแล้วค่า” เจณิสตาวิ่งปรี่เข้ามาหาณดาทันทีที่เช็กอินเสร็จ

ณดาย่อตัวลงมาอยู่ในระดับสายตาของเด็กหญิงและจ้องมองเข้าไปในดวงตากลมโตตรงหน้า แววตาของเจณิสตาดูเหมือนรวีไม่มีผิด เป็นแววตาที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความหวังและการมองโลกในแง่ดี

“ดูแลตัวเองดีๆ นะหนูเจน ไปถึงแคนาดาแล้วอย่าลืมกันล่ะ” ณดายิ้มกว้างให้เด็กหญิง

“แน่นอนค่ะ น้าณดาอย่าลืมตอบแชตหนูก็แล้วกัน” เจณิสตาตอบยิ้มๆ ก่อนจะพูดอย่างเขินๆ ว่า “หนูดีใจที่ได้รู้จักน้าณดานะคะ”

ณดารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างจุกอยู่ในลำคอ แล้วน้ำใสๆ ก็ไหลรินออกมาอาบแก้มทั้งสองข้างโดยไม่รู้ตัว แม้ณดาจะรู้จักกับเจณิสตาได้ไม่นาน แต่เธอกลับรู้สึกผูกพันกับเด็กหญิงตัวน้อยราวกับเป็นลูกเป็นหลานตัวเอง

“น้าณดาร้องไห้ทำไมคะ” เด็กหญิงใช้มือเล็กๆ เช็ดน้ำตาบนใบหน้าของหญิงสาว “น้าณดาบอกให้หนูเข้มแข็ง น้าณดาก็ต้องเข้มแข็งเหมือนกันสิคะ”

“ได้สิจ๊ะ งั้นเรามาเข้มแข็งไปด้วยกันนะ” ณดายิ้มทั้งน้ำตาก่อนจะดึงตัวเด็กหญิงเข้ามากอดอีกครั้ง

“คุณพ่อยังอยู่ตรงนี้ใช่ไหมคะ” เด็กหญิงกระซิบถามณดา

“มะ…หมายความว่ายังไงนะจ๊ะ”

“ก็คุณน้าบอกว่าคุณพ่อจะคอยดูแลหนูอยู่เสมอ หนูเลยสงสัยว่าคุณพ่อยังอยู่ตรงนี้หรือเปล่ายังไงล่ะคะ” เด็กหญิงอธิบายด้วยแววตาไร้เดียงสา

ณดารู้สึกถึงความเศร้าของรวีที่ท่วมท้นอยู่ในอก นี่คือช่วงเวลาสุดท้ายแล้วสินะที่สองพ่อลูกจะได้ใช้เวลาร่วมกัน

“ใช่จ้ะ พ่อยังอยู่ตรงนี้” รวีเอ่ยขึ้นด้วยเสียงของณดา “พ่อจะอยู่กับหนูตลอดไปเลยนะจ๊ะ”

เจณิสตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของณดาราวกับว่าเธอสัมผัสอะไรบางอย่างได้ เด็กหญิงไม่พูดอะไรแต่กอดร่างของณดาเอาไว้เนิ่นนานราวกับว่ากาลเวลาได้หยุดนิ่งอยู่ตรงนั้น ณดารู้สึกถึงความรักของสองพ่อลูกที่ถ่ายทอดถึงกันผ่านร่างของเธอ

“ได้เวลาแล้วจ้ะเจน” เสียงของศศิธรดังขึ้น

ณดาเงยหน้าขึ้นมาและเห็นว่าพนักงานหญิงของสายการบินมารอเจณิสตาอยู่แล้ว

“ดูแลตัวเองดีๆ นะหนูเจน ขอยายกอดทีนึงได้มั้ย” ป้านวลเอ่ยขึ้น

“ได้สิคะ” เด็กหญิงตัวน้อยโผเข้ามากอดยายเต็มแรง

หลังจากร่ำลาทุกคนเป็นที่เรียบร้อย พนักงานหญิงก็พาเจณิสตาเดินเข้าประตู เด็กหญิงหันมาโบกมือให้ทุกคนด้วยรอยยิ้มสดใสเหมือนจะบอกว่าไม่ต้องเป็นห่วง

ณดานึกไม่ออกเลยจริงๆ ว่าการบอกลาใครสักคนเป็นครั้งสุดท้ายให้ความรู้สึกยังไง นับจากวันนี้ไป รวีจะไม่มีวันพบกับเจณิสตาอีกต่อไปแล้ว…อย่างน้อยก็ในชาตินี้ แต่คิดตาม…ณดาก็รู้สึกเจ็บปวดไปกับดวงวิญญาณหนุ่ม

(นายโอเคมั้ย) ณดาถามรวีอีกครั้งหลังจากที่เจณิสตาเดินจนลับตาไป

(ผมโอเคนะ แต่คุณ…ไม่ค่อยโอเคเท่าไหร่ใช่ไหม) รวีตอบเสียงยียวน

(หมายความว่ายังไง)

(คุณรีบไปเข้าห้องน้ำเถอะ ผมรู้นะว่าคุณปวดท้องอยู่ อย่าลืมนะว่าเราใช้ร่างเดียวกัน)

ไอ้ผีบ้า! คนอุตส่าห์เป็นห่วง เกือบจะซึ้งอยู่แล้วเชียว

แล้วดวงวิญญาณหนุ่มก็ค่อยๆ ลอยจากร่างณดาไปหาอวัศยาที่กำลังเดินดูร้านขายของฝากในสนามบินอย่างเพลิดเพลินราวกับจะซื้อของฝากเสียเอง

พอรวีพูดขึ้นมา อาการมวนท้องที่ณดาพยายามควบคุมไว้ก็เริ่มโจมตีอีกครั้ง สายตาของหญิงสาวหันไปสำรวจป้ายห้องน้ำรอบตัว เมื่อเห็นว่าห้องน้ำที่ใกล้ที่สุดอยู่ตรงไหน เธอก็เร่งฝีเท้าพุ่งตรงไปยังเป้าหมายอย่างไม่รีรอ พร้อมกับตั้งสติเพื่อต่อสู้กับความปั่นป่วนในลำไส้ไปพร้อมๆ กัน

ในตอนนั้นเองที่หางตาของณดาเหลือบไปเห็นชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งคุยโทรศัพท์มือถือในร้านคาเฟ่ที่ปลายโถงสนามบิน ถึงจะเห็นจากระยะไกล แต่ณดาก็จำหน้าชายคนนั้นได้อย่างแม่นยำ

ชัชชลเหรอ  เขามาทำอะไรที่ชุมพรกันนะ

ใจณดานึกอยากเดินตามไปดูให้หายข้องใจ แต่ท้องไส้ของเธอกลับประท้วงหนักกว่าเดิม ขาทั้งสองข้างจึงต้องจ้ำอ้าวไปข้างหน้าอย่างหยุดไม่ได้

โอ๊ย มาปวดท้องอะไรตอนนี้เนี่ย สงสัยเมื่อคืนจะลองชิมอาหารหลายอย่างไปหน่อย

ณดารู้สึกโล่งใจเหมือนยกภูเขาออกจากอกเมื่อเห็นว่าห้องน้ำว่างอยู่หนึ่งห้องพอดี เธอรีบโผเข้าไปจัดการธุระส่วนตัวจนเสร็จเรียบร้อยในเวลาไม่ถึงนาที แต่ในตอนที่หญิงสาวกำลังจะเดินออกจากประตู เสียงที่คุ้นเคยก็ลอยเข้ามากระทบหู

“เรื่องเงินประกันเดี๋ยวฉันจัดการให้นะ ฉันต้องไปทำธุระที่กรุงเทพอีกนิดหน่อย ถ้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว จะรีบโอนเงินส่วนที่เหลือไปให้”

เสียงของศศิธรทำให้ณดาหูผึ่ง หญิงสาวพยายามเงี่ยหูเพื่อฟังต่อ แต่บทสนทนากลับจบลงเพียงแค่นั้น

คำถามมากมายผุดขึ้นในหัวของณดา ศศิธรจะโอนเงินประกันไปให้ใคร แล้วทำไมเธอถึงต้องไปจัดการธุระที่กรุงเทพฯ โดยไม่มีเจณิสตา เธอมีความลับอะไรที่ปิดบังไว้หรือเปล่า  แล้วหัวสมองของณดาก็สว่างวาบขึ้นเมื่อเธอเริ่มเชื่อมโยงสิ่งที่ได้ยินกับภาพของชัชชลที่เธอเห็นเมื่อครู่เข้าด้วยกัน

หรือว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ

ณดานั่งเงียบไปตลอดทางที่นั่งรถกลับไปยังสวนมะพร้าว ในหัวของหญิงสาวเต็มไปด้วยจินตนาการในแง่ร้ายที่เธอได้แต่หวังว่ามันจะไม่ใช่ความจริง

ณดาเล่าเรื่องทั้งหมดให้รวีกับอวัศยาฟังทันทีที่กลับมาถึงสวนมะพร้าว

“คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง ผมว่าคุณคิดมากไปเองมากกว่า” รวีพูดขึ้นอย่างสบายอารมณ์

“นายนี่โลกสวยจริงๆ เลยนะ อย่าลืมนะว่าตอนนี้ศศิธรเขาไม่ได้เป็นเมียนายแล้ว นายรู้ได้ยังไงว่าเขาจะเอาเงินประกันไปใช้ทำอะไร” อวัศยาเถียง

ณดาเห็นด้วยกับอวัศยา “ฉันลองถามพิชชาดูดีมั้ย เขาเป็นคนจัดการเรื่องเงินประกันให้นายใช่มั้ย”

“ได้สิ ลองถามพิชชาเรื่องนี้ดูก็ได้นะ แต่ผมว่ามันไม่มีอะไรหรอก”

“ฉันแค่สงสัยว่าชัชชลมาเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้ด้วยน่ะสิ” อวัศยาออกความเห็น

“บางทีณดาอาจจะตาฝาดไปเองก็ได้นะ คนอย่างชัชชลหน้าโหลจะตายไป”

ทั้งณดาและอวัศยาพร้อมใจกันส่งสายตาเอือมระอาให้กับความโลกสวยของรวีอีกครั้ง

บ่ายวันนั้นณดาได้เจอกับพิชชาตอนที่เธอกำลังเตรียมอาหารอยู่ที่ศาลา พิชชาดูแปลกใจเล็กน้อยหลังจากที่ณดาเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง

“คุณพิชชาว่ามันจะมีปัญหาอะไรมั้ยคะ”

พิชชาหันซ้ายแลขวาเหมือนกลัวจะมีใครแอบฟัง “เธอห้ามไปบอกเรื่องนี้กับใครนะ โดยเฉพาะป้านวล”

“ค่ะ จะเหยียบไว้ตรงนี้เลยค่ะ” ณดารับคำ

“รวีเขาเป็นคนที่ไม่ค่อยสนใจเรื่องเงินๆ ทองๆ เท่าไหร่น่ะ ถ้าเป็นเรื่องงานในสวน เขาเต็มที่ทุกอย่างเลย แต่กับเรื่องเงินๆ ทองๆ รวีเขามองว่าเป็นเรื่องจุกจิกเกินไป อย่างเรื่องประกัน เขาก็ให้ฉันเป็นคนจัดการให้”

ณดาแอบค้อนดวงวิญญาณหนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้ๆ

“ก็ผมไม่ถนัดเรื่องแบบนี้นี่นา ให้คนที่ถนัดเขาช่วยจัดการให้ก็ดีแล้วนี่” รวีรีบพูดแก้ตัว

“มีอะไรหรือเปล่าค่ะ” พิชชาถามขึ้นเมื่อเห็นณดามองไปทางอื่น

“ไม่มีค่ะ” ณดารีบแก้ตัว “พอดีว่าฉันกำลังคิดตามที่คุณพิชชาเล่าให้ฟังอยู่น่ะค่ะ”

“ฉันได้ข่าวมาว่าธุรกิจที่พี่ศศิธรทำกับสามีใหม่ที่แคนาดามีปัญหา ที่จริงฉันก็แอบกลัวเหมือนกันว่าเขาจะเอาเงินก้อนนี้ไปใช้กับธุรกิจของเขา” พิชชาเล่าต่อด้วยสีหน้าเป็นห่วง

ณดาอยู่ในวงการประกันมาหลายปี เธอเคยได้ยินเรื่องแบบนี้อยู่บ่อยๆ เงินประกันไปถึงผู้รับผลประโยชน์ก็จริง แต่เมื่อผู้รับผลประโยชน์ยังเป็นผู้เยาว์ ผู้ดูแลก็อาจจะเอาเงินไปใช้ก่อน กว่าผู้รับผลประโยชน์ตัวจริงจะโตพอ เงินก็หมดพอดี เรื่องเงินๆ ทองๆ มันไม่เข้าใครออกใครอยู่แล้ว

คิดแล้วณดาก็รู้สึกห่วงเจณิสตาขึ้นมา

“เธอไปพักผ่อนก่อนเถอะจ้ะ อย่าคิดมากเรื่องนี้เลย เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องกลับกรุงเทพแล้วไม่ใช่เหรอ”

“ขออีกคำถามนะคะ คุณพิชชาพอจะบอกได้มั้ยคะว่ากรมธรรม์ของคุณรวีเป็นตัวไหน”

“ได้สิจ๊ะ” พิชชายิ้มให้ณดาก่อนจะเขียนชื่อกรมธรรม์ลงในแผ่นกระดาษเล็กๆ แล้วยื่นให้ณดา หญิงสาวเบิกตากว้างเมื่อเห็นชื่อที่คุ้นเคยบนกระดาษแผ่นนั้น

กรมธรรม์ของรวีคือกรมธรรม์เจ้าปัญหาที่ณดาเป็นคนออกแบบนั่นเอง