ฤดูร้อนเป็นของเขา ฤดูหนาวเป็นของเธอ บทที่ 21 : คั่วกลิ้งซี่โครงหมู

เมื่อความตายไม่ใช่จุดจบ แต่คือจุดเริ่มต้นของการแชร์ร่าง! ‘ณดา’ ต้องรับภารกิจเป็นร่างทรงไทม์แชร์ให้สองวิญญาณข้ามฤดูหนาวและฤดูร้อน ในนวนิยายแฟนตาซี-ฟีลกู๊ด ‘ฤดูร้อนเป็นของเขา ฤดูหนาวเป็นของเธอ’ โดย วิตต ตุลยธัญ อ่านเลย

ตอนนี้ณดาได้กลายมาเป็นเพื่อนซี้คนใหม่ของเจณิสตาไปแล้ว คู่ซี้ต่างวัยทำอะไรด้วยกันหลายอย่างทั้งวาดรูป ทำอาหาร ปลูกต้นไม้ พูดคุยเรื่องสัพเพเหระต่างๆ และรวีก็มักจะอยู่ในร่างของณดาเกือบทั้งวันเพื่อใช้เวลากับลูกสาว ยกเว้นก็แค่เวลานอนเท่านั้น

ความใกล้ชิดทำให้ความรู้สึกบางอย่างก่อตัวขึ้นในหัวใจณดาทีละน้อย ยิ่งเวลาผ่านไป ความรู้สึกนั้นก็ยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ บางครั้งหัวใจณดาก็เต้นแรงอย่างไม่มีสาเหตุเวลาที่รวีอยู่ในร่าง บางครั้งเธอก็รู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างเวลาที่ดวงวิญญาณหนุ่มออกจากร่างไป และณดาก็ไม่สบายใจกับความรู้สึกนี้เลย

ณดาอยากปรึกษาเรื่องนี้กับใครสักคน คนแรกที่หญิงสาวนึกถึงก็คือผีผู้มากประสบการณ์อย่างแม่จันทร์ที่กลายมาเป็นเมนเทอร์ส่วนตัวให้ณดาไปแล้ว และตอนนี้ทั้งคู่ก็นั่งคุยกันอยู่ในห้องของณดา

“มันไม่ใช่เรื่องแปลกหรอก” แม่จันทร์ออกความเห็น “เวลาคนเราอยู่ใกล้ชิดกันก็ย่อมผูกพันกันเป็นธรรมดา คิดดูสิ…นี่รวีเขาอยู่ในร่างเธอเลยนะ เธอสองคนมองโลกด้วยสายตาคู่เดียวกัน ใช้ลมหายใจเดียวกัน แชร์ความสุขความทุกข์ด้วยกันทุกวัน มันไม่แปลกเลยที่ความรู้สึกแบบนี้จะเกิดขึ้น”

“แต่ฉันมีคนที่ฉันชอบอยู่แล้วนะ” ณดาพูดถึงคิริน

“ความรู้สึกของคนเรามันเปลี่ยนไปได้เสมอนั่นแหละ แล้วเธอยังคิดถึงคนคนนั้นเหมือนเดิมหรือเปล่าล่ะ”

คำถามของแม่จันทร์ทำให้ณดาย้อนกลับมาทบทวนตัวเอง จะว่าไปแล้วช่วงนี้เธอก็คิดถึงคิรินน้อยลงจริงๆ แม้จะยังคิดถึงอยู่บ้าง แต่ก็ไม่บ่อยเหมือนแต่ก่อน

“แล้วเธอรู้มั้ยว่ารวีเขาคิดกับเธอยังไง”

“เรื่องนั้นฉันก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน คงไม่ได้คิดอะไรมั้ง”

“มันก็ไม่แน่หรอกนะ” แม่จันทร์หัวเราะ

“แต่ยังไงเราสองคนก็รักกันไม่ได้อยู่ดี คนกับผีจะรักกันได้ยังไง”

“เธอนี่ไม่รู้อะไรซะแล้ว ความรักของคนกับผีน่ะมันพล็อตคลาสสิกของหนังเลยนะ”

ณดาอยากจะถามต่อแต่เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

“เย็นเองค่ะ คุณณดา ลูกค้าที่จองเวิร์กช็อปทำอาหารมาถึงแล้วค่ะ”

“ได้จ้ะ เดี๋ยวฉันเดินไปที่ศาลานะ” ณดาตะโกนบอกเย็นก่อนจะหันไปลาแม่จันทร์แล้วเดินออกจากห้อง

เมื่อเดินไปถึงศาลา ณดาแทบจะทำหม้อในมือร่วงลงพื้น เมื่อเห็นว่าลูกค้าที่รอเธออยู่คือคิรินนั่นเอง สถาปนิกหนุ่มหันมายิ้มให้ณดาโดยไม่รู้ตัวเลยว่ามีดวงวิญญาณของรวีทำหน้าตาบอกบุญไม่รับอยู่ข้างๆ กาย

“คุณคิรินมาที่นี่ได้ยังไงคะ” ณดาเอ่ยทักทายคิรินพลางมองรวีด้วยหางตา

“พอดีผมมาดูงานให้ลูกค้าที่เขาหลักครับ ขากลับผ่านชุมพรเลยนึกถึงคุณขึ้นมา ได้ยินว่าคุณสอนทำอาหารด้วย ผมอยากกินคั่วกลิ้งซี่โครงหมูสูตรชุมพรอยู่พอดี เลยว่าจะมาเรียนทำอาหารกับคุณสักหน่อย”

“จะมาทำไมไม่บอกก่อนล่ะคะ” ณดายิ้มพลางหยิบซี่โครงหมูมาวางไว้บนเขียง

“ถ้าบอกก่อนก็ไม่เซอร์ไพรส์สิครับ”

รวีปรี่เข้ามาในร่างของณดาก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ ทันทีที่เข้าร่าง ดวงวิญญาณหนุ่มก็ฉวยมีดปังตอจากที่แขวนมีดแล้วสับซี่โครงหมูจนเสียงดังสนั่นไปทั่วทั้งศาลา

(นี่! นายสับเบาๆ หน่อยได้มั้ย เขียงจะแตกอยู่แล้ว) ณดาต่อว่าดวงวิญญาณหนุ่ม

(นี่มันซี่โครงหมูนะคุณ หั่นเบาๆ แล้วมันจะขาดไหม) รวียังกระหน่ำปังตอลงบนเขียงต่อไปด้วยน้ำหนักมือที่หนักยิ่งกว่าเดิม

“ณดาเตรียมเครื่องแกงให้แล้ว เดี๋ยวคุณคิรินลองโขลกเครื่องแกงเองนะคะ” ณดารีบยื่นครกกับสากให้คิริน เพราะกลัวว่าดวงวิญญาณหนุ่มในร่างจะตำเครื่องแกงจนครกแตกไปเสียก่อน

คิรินหยิบครกจากมือของณดาแล้วเริ่มโขลกเครื่องแกง แต่โขลกไปได้แค่สองสามที รวีก็ฉวยครกกับสากกลับมาอยู่ในมืออีกครั้ง คิรินมองหน้าณดาอย่างงงๆ

“เครื่องแกงใต้มันต้องละเอียดๆ ถึงจะอร่อย” รวีพูดก่อนจะโขลกเครื่องแกงสุดแรงเกิดแล้วใส่พริกเพิ่มเข้าไปในครกอีกหลายเม็ด “แล้วคั่วกลิ้งสูตรชุมพรน่ะ มันต้องเผ็ดๆ ใส่พริกแค่นี้มันไม่พอหรอก”

หลังจากที่เตรียมเครื่องแกงเรียบร้อย รวีก็ตั้งกระทะด้วยน้ำมันหมู เสียงฉ่าเบาๆ ดังขึ้นเมื่อเครื่องแกงสัมผัสกระทะ หยดเหงื่อเล็กๆ เริ่มเกาะบนใบหน้าของณดา คิรินหยิบผ้าเช็ดหน้ายื่นให้ณดา หญิงสาวยิ้มขอบคุณ กำลังจะยื่นมือไปรับผ้าเช็ดหน้าจากชายหนุ่ม แต่แล้วมือก็กลับชะงักกลางอากาศ

(เฮ้ย! หยุดทำไมอะ)

          (เหงื่อออกแค่นี้ไม่เห็นเป็นไรเลย ผัดอาหาร เหงื่อก็ต้องออกเป็นธรรมดา)

          (แต่นี่มันหน้าฉันนะ ฉันอยากจะซับเหงื่อที่หน้าตัวเองมันผิดตรงไหน)

ได้ยินอย่างนั้นรวีก็ยอมผ่อนแรงลง ณดาอาศัยจังหวะนั้นรีบคว้าผ้าเช็ดหน้าจากมือของคิรินจนชายหนุ่มตกใจ

“วันนี้คุณณดาเป็นอะไรหรือเปล่าครับ” คิรินเริ่มเป็นห่วง

“ไม่ได้เป็นอะไรค่ะ พอดีเมื่อคืนนอนไม่ค่อยหลับเลยรู้สึกเบลอๆ นิดหน่อย” ณดาหัวเราะกลบเกลื่อน

ในตอนนั้นเองที่ดวงวิญญาณหนุ่มตักอาหารขึ้นชิมโดยที่ณดาไม่ทันตั้งตัว ทันทีที่อาหารเข้าปาก น้ำหูน้ำตาของหญิงสาวก็ไหลพรั่งพรูออกมาราวกับมีใครมาเปิดก๊อก

(เฮ้ย จะชิมก็บอกกันก่อนสิ มันเผ็ดนะโว้ย) ณดาโวยวายพร้อมกับดื่มน้ำแก้วใหญ่เพื่อดับความเผ็ด

(ถ้าไม่เผ็ดก็ไม่ใช่คั่วกลิ้งสิ) รวีเติมน้ำปลาลงในกระทะก่อนจะโรยมะพร้าวลงไปผัดต่อจนเข้ากัน

“หอมมากเลยครับ คั่วกลิ้งสูตรชุมพรนี่ต้องใส่มะพร้าวลงไปด้วยใช่มั้ยครับ” คิรินถามอย่างสนอกสนใจ

“ใช่ค่ะ สูตรชุมพรแท้ๆ เลยค่ะ” หญิงสาวกัดฟันตอบทั้งน้ำตา

ณดาถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นคั่วกลิ้งซี่โครงหมูสูตรชุมพร ถูกเสิร์ฟบนโต๊ะอาหารพร้อมกับข้าวสวยร้อนๆ และไข่ต้มยางมะตูม ในที่สุดรวีก็จะได้ออกจากร่างณดาไปซะที

“งั้นผมเริ่มทานเลยนะครับ” คิรินยิ้มให้ณดา “คุณณดามาทานด้วยกันสิครับ”

“เชิญคุณคิรินก่อนได้เลยค่ะ พอดีก่อนที่คุณคิรินมา ณดาเพิ่งทานอาหารเช้าไปเองค่ะ” ณดาโกหกพลางหยิบผ้าเช็ดหน้าขึ้นมาซับเหงื่อและน้ำตาอีกครั้ง

“บ่ายนี้คุณณดาต้องทำอะไรหรือเปล่าครับ”

“ไม่ได้ทำค่ะ คุณคิรินมีอะไรหรือเปล่าคะ”

“ถ้าอย่างนั้นช่วยพาผมไปเที่ยวชุมพรหน่อยได้มั้ยครับ ผมมีเวลาว่างทั้งบ่ายเลย”

“ได้สิคะ” ณดายิ้มกว้างแต่เมื่อเหลือบไปเห็นหน้าตาบึ้งตึงของดวงวิญญาณหนุ่ม เธอก็รีบหุบยิ้่มทันที