ฤดูร้อนเป็นของเขา ฤดูหนาวเป็นของเธอ บทที่ 26 : ดวงวิญญาณในร้านข้าวแกง

เมื่อความตายไม่ใช่จุดจบ แต่คือจุดเริ่มต้นของการแชร์ร่าง! ‘ณดา’ ต้องรับภารกิจเป็นร่างทรงไทม์แชร์ให้สองวิญญาณข้ามฤดูหนาวและฤดูร้อน ในนวนิยายแฟนตาซี-ฟีลกู๊ด ‘ฤดูร้อนเป็นของเขา ฤดูหนาวเป็นของเธอ’ โดย วิตต ตุลยธัญ อ่านเลย

ชายคนที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้านคือคุณลุงคนขับรถตู้ในวันนั้นนั่นเอง

ณดาหลุบตามองพื้นไม้ของร้านข้าวแกง ไม่กล้าสบตาดวงวิญญาณตรงหน้า เปล่า เธอไม่ได้กลัวผีตนนี้แต่อย่างใด เขาก็เป็นแค่ดวงวิญญาณชายวัยกลางคนที่ดูไม่ได้มีพิษสงอะไร ผีที่น่ากลัวกว่านี้หลายสิบเท่าอย่างผีมะพร้าวอ่อนเธอก็เคยเจอมาแล้ว แต่สิ่งที่ทำให้ณดาไม่กล้าสบตาเขาก็คือน้ำหนักของความรู้สึกผิดที่กำลังกดทับเธออยู่ในตอนนี้

ตั้งแต่เกิดเรื่อง ณดาไม่เคยคิดถึงลุงคนขับรถที่เสียชีวิตไปเลยแม้แต่ครั้งเดียวเพราะเธอมัวคิดถึงแต่ปัญหาของตัวเอง เธอไม่เคยตั้งคำถามกับยมทูตด้วยซ้ำว่าดวงวิญญาณของคุณลุงหายไปไหน ได้แต่เดาไปเองว่าคุณลุงคงไปผุดไปเกิดเรียบร้อยแล้ว

ณดาเหลือบมองป้าร้านข้าวแกง หลังจากที่ขายกับข้าวณดาไปได้หลายจาน ป้าก็กลับเข้าไปเตรียมอาหารในครัวต่ออย่างอารมณ์ดี อย่างน้อยณดาก็รู้สึกเบาใจไปเรื่องหนึ่งที่สามารถพูดคุยกับดวงวิญญาณตรงหน้าได้โดยไม่ต้องห่วงสายตาของคุณป้า

หลังจากนั่งทำใจอยู่นานในที่สุดณดาก็เงยหน้าขึ้น “คุณลุง…ชื่ออะไรนะคะ”

“เรียกลุงว่าค่อมก็ได้”

“แล้วลุงค่อม…อยู่ที่นี่มานานแล้วเหรอคะ”

“ตั้งแต่เกิดเรื่องลุงก็ไปไหนไม่ได้เลย ได้แต่วนเวียนอยู่แถวนี้นี่แหละ ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม” คุณลุงตอบด้วยสีหน้าเศร้าๆ “ที่จริงลุงก็อยากไปหาครอบครัวลุงเหมือนกันนะ ลุงเป็นห่วงพวกเขา ไม่รู้ว่าขาดลุงไปแล้วชีวิตของพวกเขาจะเป็นยังไงบ้าง”

ได้ยินอย่างนั้น น้ำหนักของความรู้สึกผิดก็ยิ่งกดทับณดาจนเธอแทบอยากลงไปกองกับพื้น

“คุณลุงมีอะไรจะเล่าให้พวกเราฟังเกี่ยวกับเหตุการณ์ในวันนั้นมั้ยครับ” รวีเป็นฝ่ายถามบ้าง “ใครเป็นคนจ้างลุงมารับพวกเรา คุณลุงพอจะจำได้มั้ยครับ”

“จำได้สิ ก็ไอ้ตี๋ไง มันบอกว่ามีคนอยากหารถตู้ไปรับแขกที่โรงแรม ตอนนั้นลุงดีใจมากเพราะไม่มีคนจ้างงานมานาน คิดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้” คุณลุงพูดด้วยสีหน้าเคียดแค้น “แล้วไอ้ตี๋นี่แหละที่เป็นคนขับรถมาชนรถลุง”

“หา! อะไรนะคะ” ณดาแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน “คนชื่อตี๋ที่ให้งานลุงเป็นคนเดียวกันกับคนที่ขับรถบรรทุกมาชนรถของพวกเราอย่างนั้นเหรอคะ”

“ใช่ หนูได้ยินไม่ผิดหรอก ไอ้ตี๋น่ะมันเป็นญาติห่างๆ ของลุงเอง มันขับรถบรรทุก ส่วนลุงขับรถตู้ เวลามีงานอะไรเข้ามา เราก็แนะนำงานให้กันเป็นประจำอยู่แล้ว ลุงก็เลยไว้ใจมัน ไม่คิดเลยว่ามันจะทำแบบนี้”

ณดาได้ยินแล้วก็รู้สึกสงสารคุณลุงจับใจ ไม่อยากเชื่อเลยว่าญาติกันเองแท้ๆ จะฆ่ากันได้ลงคอ

“แล้วทำไมลุงไม่ไปแก้แค้นมันล่ะคะ ไหนๆ ก็เป็นผีแล้ว ก็ไปหลอกมัน ไปหักคอมันก็ได้” อวัศยาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเคียดแค้น

“ลุงทำแบบนั้นไม่เป็นน่ะสิ” คุณลุงคอตกอีกครั้ง “ตั้งแต่ตายมาเกือบปี ก็เพิ่งจะมีพวกหนูนี่แหละที่มองเห็นลุง รู้มั้ยว่าลุงดีใจแค่ไหน”

ณดาไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมดวงวิญญาณของลุงถึงต้องติดอยู่ที่จุดเกิดเหตุแบบนี้ บางทีมันอาจจะเป็นกรรมเก่าบางอย่างที่ผูกลุงเอาไว้ มีอะไรอีกมากมายเหลือเกินเกี่ยวกับกฎเกณฑ์ของโลกวิญญาณที่ณดาไม่เข้าใจ แต่สิ่งเดียวที่หญิงสาวแน่ใจในตอนนี้ก็คือ เธอจะต้องช่วยปลดปล่อยดวงวิญญาณของคุณลุงให้พ้นทุกข์ให้ได้

“คุณลุงไม่ต้องห่วงนะคะ เดี๋ยวเราจะช่วยเรื่องครอบครัวของลุงและช่วยดูแลทุกอย่างให้เอง”

“ขอบใจนะ วานพวกหนูหน่อยก็แล้วกัน” ลุงยิ้มให้ณดาทั้งที่แววตาเหมือนจะร้องไห้

“ว่าแต่คนชื่อตี๋ที่คุณลุงบอกเขาอยู่ที่ไหนนะคะ”

ณดาไปถึงบ้านของตี๋ในช่วงหัวค่ำ หญิงสาวรู้ดีว่ามันไม่ใช่ช่วงเวลาที่เหมาะเท่าไรนักกับการมาพบกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นฆาตกร แต่เธอไม่อยากรออีกต่อไปแล้ว

บ้านปูนของตี๋ตั้งอยู่กลางสวนร้างที่ห่างไกลผู้คน วัชพืชปกคลุมอยู่ทั่วบริเวณ ส่วนต้นไม้ที่ยังมีชีวิตรอดอยู่ก็ดูเหี่ยวเฉาเพราะขาดการดูแล บนผนังปูนมีคราบตะไคร่สีดำจับแน่น รอยแตกร้าวกระจายอยู่ทั่วผนัง แสงไฟจากหลอดนีออนหน้าบ้านที่กระพริบติดๆ ดับๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศในตอนนี้ดูวังเวงมากขึ้นไปอีก

หลังจากกดกริ่งหน้าบ้านได้สักพัก ชายคนหนึ่งก็เดินออกมาเปิดประตูให้ เขามีร่างกายล่ำสันอย่างคนใช้แรงงาน หนวดเคราดกครึ้มไปทั่วใบหน้า ใบหน้าแดงก่ำเหมือนคนเพิ่งดื่มเหล้ามา มีรอยสักเต็มตัว ทุกอย่างเหมือนที่ลุงค่อมอธิบายไว้ไม่มีผิด ณดารู้ได้ทันทีว่าชายคนนี้คือตี๋โดยไม่ต้องเอ่ยถาม

“คุณระวังตัวหน่อยนะ” รวีบอกณดาด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง

“อืม ไม่ต้องห่วงหรอก” ณดากระซิบตอบเบาๆ

“มีอะไร” ตี๋พูดห้วนๆ อย่างไม่สบอารมณ์ กลิ่นเหล้าลอยออกมาพร้อมกับลมหายใจ

“พอดีฉันอยากจะมาจ้างรถหน่อยน่ะ ได้ยินว่าคุณมีรถบรรทุกใช่มั้ย”

สีหน้าของตี๋เปลี่ยนไปในทันทีที่ได้ยินคำว่า ‘จ้างงาน’

“ถ้าอย่างนั้น ก็เข้ามาคุยข้างในกันก่อนสิครับ”

“ไม่เป็นไรหรอก คุยกันตรงนี้ก็ได้” ณดาตอบสั้นๆ “ฉันขอดูรถคุณหน่อยได้ไหม”

“ได้สิ ผมจอดรถอยู่ด้านหลังนี่แหละ”

แม้ในใจณดาจะรู้สึกกลัวอยู่ไม่น้อย แต่ความแค้นก็แซงหน้าความกลัวไปไกล ณดาจึงไม่ลังเลที่จะเดินตามตี๋ไปที่สวนด้านหลัง ทันทีที่เห็นรถ ขนของณดาก็ลุกชันไปทั่วร่าง ถึงเวลาจะผ่านไปหลายเดือนแล้ว แต่ณดายังจำรถคันนั้นได้ดี

ณดามองไปที่รถ แผลจากการชนในวันนั้นยังเห็นได้อย่างชัดเจน ตี๋ไม่คิดแม้แต่จะเอารถไปซ่อมเลยด้วยซ้ำ เงินที่ได้มาคงช่วยให้ตี๋กบดานได้นานหลายเดือน แต่ตอนนี้เงินคงเริ่มร่อยหรอไปแล้ว ถึงได้ดีใจที่มีคนมาจ้างงานแบบนี้

“หลายเดือนก่อนมีคนมาจ้างคุณให้ขับรถคันนี้ใช่มั้ย” ณดาตัดสินใจถามออกไปตรงๆ “เขาจ้างให้คุณขับรถไปชนลุงค่อม ญาติของคุณ”

“เฮ้ย ไหนบอกจะค่อยๆ ถามไง ทำไมไปถามตรงๆ แบบนั้นล่ะ” รวีร้องอุทานด้วยความตกใจ

สีหน้าของตี๋เปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินคำถาม ใบหน้าที่แดงก่ำอยู่แล้วดูบูดเบี้ยวราวกับผีร้ายเข้าสิง

“นี่มึงเป็นใคร” ตี๋ตะคอกใส่ณดา “มึงมาเสือกเรื่องนี้ อยากตายใช่ไหม”

ณดาไม่ได้พูดอะไรแต่จ้องตาตี๋เขม็ง ตี๋ควักมีดพกเล่มเล็กออกมา คมมีดส่องสะท้อนกับไฟนีออนจนเกิดเป็นแสงวูบวาบ ชายร่างใหญ่ค่อยๆ ย่างเท้าเข้ามาหาณดา

หัวใจของณดาเต้นแรง เธอเพิ่งจะรู้ตัวว่าเธอใจร้อนไปจริงๆ

ในตอนนั้นเองที่เสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านหลัง

“มึงนั่นแหละที่ต้องตาย”

ตี๋หันไปหาที่มาของเสียง ร่างผู้หญิงผมยาวในชุดขาวค่อยๆ ปรากฏขึ้นจากผืนดิน ร่างนั้นขยายใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ จนสูงเท่าต้นไม้ หญิงร่างยักษ์ยื่นมือมาบีบคอตี๋แล้วยกร่างลอยสูงก่อนจะใช้พละกำลังมหาศาลโยนตี๋ไปกระแทกต้นไม้จนเกิดเสียงดังสนั่น ตี๋ลงไปนอนขดตัวกับพื้น ร้องโอดครวญด้วยความเจ็บปวด

ถ้ามีอะไรที่อวัศยาได้เรียนรู้จากชุมพรก็คงเป็นวิชาผีหลอกจากผีมะพร้าวอ่อนนี่แหละ แต่ถ้าจะให้พูดตามตรง ณดาคิดว่าผีอวัศยาในตอนนี้น่ากลัวกว่าผีมะพร้าวอ่อนหลายเท่า ครั้งนี้อวัศยาไม่ต้องพยายามบิลต์ตัวเองให้น่ากลัวอีกแล้ว ทุกอย่างเกิดจากอินเนอร์ความแค้นส่วนตัวของจริงล้วนๆ

“ทีนี้จะเล่าให้ฉันฟังได้หรือยัง ว่าคนที่จ้างแกคือใคร” ณดาเดินไปยืนอยู่เหนือร่างของตี๋

“บะ…บอกก็ได้” ตี๋พูดเสียงสั่น “เขาไม่ได้บอกว่าชื่ออะไร แต่ฉันจำหน้าเขาได้”

“แล้วหน้าตาเขาเป็นยังไงล่ะ”

“หน้าตาเหมือนอาแปะ ตัวใหญ่ๆ อ้วนๆ แต่เสียงแหลมเหมือนผู้หญิง”

แค่คำอธิบายสั้นๆ ณดาก็รู้ได้ทันทีว่าคนคนนั้นจะเป็นใครไปไม่ได้นอกจากเปรมชัย!