ชีสขม-นมเน่า

“อเมริกันคัน” เรื่องราวเกี่ยวกับอเมริกาในบางแง่มุมในอเมริกาที่หลายคนไม่เคยรู้หรือเคยรับรู้มาบ้าง แต่อาจมองไม่เห็นภาพรวมชัดเจน เจริญขวัญ แพรกทอง บลาฮาสสกี้ เจ้าของคอลัมน์ที่เขียนลงในต่วยตูนมาถึง 10 ปี นำมาเขียนเล่าสู่กันฟังแบบสนุกๆ เหมือนการเล่าให้เพื่อนฟัง โดยคงบุคลิก “ต่วยตูน” ดั้งเดิมเอาไว้คือสาระและบันเทิง

สมัยที่ฉันทำงานสื่อมวลชนในเมืองไทยนั้น ร่ำๆ อยากจะพักร้อนนอนอยู่บ้านสักปี แต่ไม่สามารถทำได้ เนื่องจากทำงานหนังสือพิมพ์รายวันวุ่นวายมาก ซ้ำยังหาเรื่องยุ่งใส่ตัวเอง ด้วยการเป็นคอลัมนิสต์ให้นิตยสารบางฉบับอีกด้วย ใครเลยจะรู้ว่าอาชีพในฝันของหลายคนไม่ได้แตกต่างจากกรรมกรน้ำหมึก ไม่เคยมีวันหยุดยาวเหมือนชาวบ้านชาวช่อง จนมาแต่งงานนี่แหละที่เรียกได้ว่าเป็นช่วง “พักผ่อน” อย่างแท้จริง

เดือนแรกรู้สึกดีกับชีวิตในการทำหน้าที่แม่ผีเรือน หัดทำกับข้าวกับปลาสารพัดชนิด ปรนนิบัติพัดวีทั้งหมาและสามี โชคดีที่สามีกินอาหารไทยได้บ้าง เลยไม่ต้องทำกับข้าวสองสำรับอย่างครอบครัวเมียไทยคนอื่นๆ ที่แต่งกับอเมริกัน แล้วสามีอเมริกันดันบอกว่าเหม็นกลิ่นน้ำปลาเอาดื้อๆ ฉันฟังเรื่องแบบนี้จนหูชา เพราะเกิดขึ้นบ่อยมาก สุดท้ายเมียไทยเลยต้องทำกับข้าวสองสำรับ คือทำอาหารไทยให้ตัวเองและทำอาหารฝรั่งให้สามีกิน

เรื่องอาหารการกินเป็นอีกเรื่องหนึ่งที่ต้องปรับตัวเข้าหากันอย่างโกลาหล แม้ว่าสามีจะกินอาหารไทยได้ เพราะอยู่เมืองไทยนาน แต่มีอาหารต้องห้ามบางอย่างที่ไม่สามารถทำในครัวฝรั่งเด็ดขาด

วันหนึ่งฉันอยากกินผัดสะตอจนตัวสั่น เลยไปร้านขายของชำสัญชาติเวียดนามในเมือง ที่มีอยู่แค่ร้านเดียว หากอยู่เมืองใหญ่อาจจะมีหลายร้านให้เลือก แต่เมืองเล็กๆ ไม่มีสิทธิ์เลือกอะไรมากนัก ที่มุ่งตรงไปร้านนี้ก็เพื่อหาซื้อสะตอ หลังจากรื้อค้นจนชั้นวางของกระจุยกระจาย เจอแต่สะตอดอง กลั้นใจซื้อมากระปุกหนึ่ง ในใจคิดว่าเอาวะ.. ดีกว่าไม่ได้กิน

วันนั้นสามีต้องไปทำธุระต่างเมือง เลยจัดแจงผัดกินคนเดียวอย่างสบายปาก ใส่กะปิพริกตำบั่นหอมใส่อย่างดุเด็ดเผ็ดมันถึงใจ เอาให้สูดปากเป่าลมปู๊ดป๊าดกันไปข้างหนึ่ง แล้วจัดแจงอาบน้ำแปรงฟันใหม่สามรอบจนหอมฟุ้ง กะจะทำตัวสะตอๆ เพื่อกลบกลิ่นสะตอนั่นแหละ พอสามีกลับมาบ้าน ทำจมูกฟุดฟิดถามทันทีว่า

“ใครเอาสกั๊งค์เน่ามาไว้ในบ้านน่ะ”

ฉันสะดุ้งโหยงแล้วหัวเราะแหะๆ กลบเกลื่อน

“สงสัยกลิ่นมาจากบ้านข้างๆ มั้ง ไม่มีอะไรหรอกน่า อย่าคิดมากๆ” ว่าแล้วก็กรากเข้าไปกอดสามีทีหนึ่ง แต่สามีกลับสวมวิญญาณตูบยอดสุนัขแสนรู้ ดมฟุดฟิดๆ รอบตัว รอบบ้าน แล้วมาหยุดกึกที่กระปุกสะตอดองถามเสียงเขียวว่า

“นี่อะไร”

“ไทยสตอเบอรี่ !”

สามีมองฉันซึ่งแถน้ำขุ่นๆ จนสีข้างถลอกปอกเปิกแล้วหัวเราะก๊าก

“ไอ้ของในกระปุกนี่น่ะ เหม็นนรกเหมือนสกั๊งค์เน่ามากๆ”

ฉันได้ฟังก็โมโห ชะ.. หมอนี่ช่างไม่รู้จักของดี 74 จังหวัดซะแล้ว เลือดรักชาติพุ่งกระฉูดเลยเถียงไปสุดพลัง

“ฝรั่งบ้านยูก็กินของเหม็นๆ เหมือนกันนั่นแหละน่า อย่างชีสนั่นไง บางก้อนเหมือนราขึ้นจนเขียวอื๋อ น่าสยดสยอง ชีสบางอย่างเหม็นเหมือนขี้ไม่มีผิด มันก็ไอ้นมเน่าดีๆ เรานี่เอง พวกยูสวาปามอย่างเอร็ดอร่อยเสียด้วย”

จะว่าไปฝรั่งอั้งม้อทุกชาติเลยก็ว่าได้ที่กินชีสเป็นอาหารหลัก ชีสแต่ละอย่างแตกต่างกันไป บางประเภทกลิ่นไม่ค่อยจัดเท่าไหร่ อย่างสวิสชีสหรือมอสซาเรลล่า แต่บางอย่างนี่เหม็นไปสามโลก กลิ่นประมาณกางเกงในที่ใส่หมักหมมมาแล้วสามเดือนโดยไม่เคยซักตาก ชีสชนิดนี้สามีชอบกินมาก แม้กระทั่งน้ำสลัดก็กินแต่น้ำสลัดที่ผสมชีสกางเกงในเน่าที่ว่า ซึ่งฉันไม่มีวันแตะไอ้เจ้า ”บลูชีส” เด็ดขาด ซ้ำชีสบางอย่างต้องมีราขึ้นเขียวๆ ก่อน บรรดาฝรั่งถึงจะเอามาแทะกินอย่างเอร็ดอร่อยลิ้นเป็นของว่างแกล้มขนมปังกรอบ พลางทำหน้าเหมือนเห็นสวรรค์รำไรในทุกการอ้าปากงับก้อนนมเน่าเคล้าราพวกนี้

สรุปว่าคืนนั้นสามีกำจัดไอ้เจ้าสะตอดองออกจากบ้าน ท่ามกลางสายตาอาลัยอาวรณ์อย่างเหลือแสนของนางเมียไทย เพื่อนคนไทยต่างรัฐเล่าว่า บางหนเปรี้ยวปากอยากกินปลาอินทรีเค็มทอดเป็นชิ้นๆ แบบซอยหอมแดงบีบมะนาวโรยพริก เลยไปซื้อมาชิ้นหนึ่ง ตั้งใจว่าจะแอบกินวันที่สามีไม่อยู่บ้าน วันหนึ่งสบโอกาสก็เข้าครัวทอดปลาเค็มควันโขมง ปรากฏว่าเพื่อนบ้านโทรไป 911 เพราะคิดว่ามีศพตายขึ้นอืดอยู่ในบ้านเพื่อน!

พูดเรื่องอาหารการกินแล้ว ขอนินทาฝรั่งอั้งม้อให้สาแก่ใจ อาหารแต่ละอย่างมีแต่จะทำให้อ้วนจนพุงย้อยทั้งนั้น เช่นถ้าเราไปสั่งแฮมเบอร์เกอร์ จะได้เป็นแพ็กเกจคือ เฟรนช์ฟรายส์ น้ำอัดลมไซส์ยักษ์แถมเติมได้ไม่อั้น และแฮมเบอร์เกอร์อันโหฬาร ช่วงที่มาอยู่อเมริกาใหม่ๆ แอบนึกว่า แค่แฮมเบอร์เกอร์อันเดียวก็จุกถึงคอหอยแล้ว นี่ยังแถมเฟรนช์ฟรายส์อีก จะยัดลงไปหมดได้ไงวะ ฉันกินแต่แฮมเบอร์เกอร์เดี่ยวๆ มาตลอด เหลือเฟรนช์ฟรายส์ไว้เกลื่อนถาด

ว่าไปแล้วอเมริกาเป็นสวรรค์สำหรับคนรักเนื้อ อาหารการกินแต่ละอย่างมีเนื้อเป็นหลักทั้งนั้น ไม่เหมือนเมืองไทยที่นิยมหมูมากกว่าเนื้อ แต่ไม่ว่าอาหารอเมริกันจะเลิศฟ้ามาจากสวรรค์ชั้นไหนก็สู้อาหารไทยบ้านเฮาไม่ได้หรอก

ปีแรกที่มาอยู่ที่นี่ คิดถึงหาบแร่แผงลอยขาย ชายสี่บะหมี่เกี๊ยว ข้าวมันไก่ ข้าวหมูแดง หมูปิ้งแถวบ้านอย่างสุดใจขาดดิ้น ตอนอยู่เมืองไทย ถ้าตื่นขึ้นมาแล้วหิวข้าว แค่เดินออกมาปากซอยก็มีของกินให้เลือกละลานตา ออกมาเวลาไหนก็มีให้เลือกกิน

แต่ที่นี่กี่ร้านๆ อาหารแบบเดียวกันหมดคือ ไม่เบอร์เกอร์ก็ไก่ทอดน้ำมันเยิ้มน่าขนลุก ถ้ากระสันจะกินอาหารไทยๆ ต้องทำเอง เพราะฉะนั้นหากเพื่อนเก่าสมัยที่เคยเปรี้ยวจนเยี่ยวราดมาด้วยกัน เห็นฉันยืนสงบเสงี่ยมนวดแป้งทำซาลาเปาจนนมเบี้ยวไปข้างหนึ่งล่ะก็ไม่ต้องแปลกใจ เพราะความอยากเป็นเหตุล้วนๆ ทำให้สองมือนี้ทำได้ทุกอย่างเพื่อให้ได้กินของที่ตัวเองชอบ

จะว่าไปการมาใช้ชีวิตภรรยาฝรั่งในอเมริกาเหมือนมาอยู่โรงเรียนดัดสันดานนั่นแหละ จากคนขี้เกียจสันหลังยาวกลายเป็นคนขยันและหนักเอาเบาสู้ทันตาเห็น จากคนที่ทำกับข้าวไม่เป็นกลายเป็นคนที่ขยันหาสูตรอาหารตามอินเทอร์เน็ต แล้วลองหัดทำทุกวี่วัน จนสามีบอกว่าพอได้แล้ว เพราะเบื่อที่จะกินขนมจีบติดๆ กันห้าวันรวด โดยขนมจีบก้อนแรกๆ นั้นลูกโตขนาดเท่าลูกปิงปองเห็นจะได้ พอหัดทำไปเรื่อยๆ ค่อยเริ่มดูเป็นขนมจีบขึ้นมาหน่อย

ทั้งหมดทั้งมวลนี้อยากร้องเป็นเพลงออกมาดังๆ ว่า “ใคร๊…..ว่าอยู่เมืองนอกสบายยยยย”