เมียอันดับห้า บทที่ 29 : ใช้หนี้

เมียอันดับห้า บทที่ 29 : ใช้หนี้

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 29 –

สนับสนุนอ่านเอาด้วยการสั่งซื้อหนังสือ “ในสวนอักษร” คลิกที่นี่

ไหมแพรมองหน้าพี่ชาย

วิทยาสะบักสะบอมพอควรแล้ว เห็นแววตาก็สงสาร แต่สิ่งที่พี่ชายกระทำน่ารังเกียจ ครั้งแรกก็แล้ว ครั้งที่สองก็แล้ว ก่อแต่เรื่องทั้งสิ้น

พี่ชายเป็นหลานคนโปรดของยาย

ยายต้องผ่าตัดพรุ่งนี้ ถ้าได้เห็นหน้าหลานชาย ยายคงดีใจและเต็มใจผ่าตัด

“ไอ้แพร…ไอ้แพร พี่กลัวตาย” วิทยาขอร้องน้องสาว “ช่วยพี่ด้วย อย่าให้พี่ตายนะ มันซ้อมพี่ พี่เจ็บ”

สุดท้ายหันซ้ายหันขวา ไหมแพรหยุดที่ภีม

ภีมมาส่งและเขายังรอเธอ

จริงๆ แล้ว มาส่งแล้วจะเลยไปเลยก็ได้ แต่ภีมกลับตามมาและมองเหตุการณ์อยู่เงียบๆ

เขาเห็นชัดๆ ว่าเจ้าหล่อนคงแก้ปัญหาไม่ได้แน่

เงินตั้งสองล้านในเวลากะทันหัน จะเอาที่ไหน

ไหมแพรไม่มี แต่เขามี

อยู่ที่ว่าเขาจะช่วยหล่อนหรือไม่

เอาแล้วสิ เจ้าหล่อนหันมามองหน้าเขา แล้วถามด้วยแววตาว่า

‘คุณช่วยได้ใช่ไหมคะ’

ไม่ออกเสียงเลย แต่เขาอ่านออก แววตาอ้อนวอน วิงวอน

ช่วยหล่อนหรือ ทำไมต้องช่วยหล่อน

ไม่มีคำตอบ แต่ภีมก็เดินมาใกล้ มาจัดการเรื่องนี้ให้หล่อนที่กำลังอับจนหนทาง

“เขาเป็นหนี้เท่าไรแน่” ภีมถาม

คนที่ดูเหมือนเป็นเจ้านายใหญ่ที่เงียบอยู่นาน ค่อยๆ เดินออกมาหยุดหน้าคนที่เจรจากับไหมแพรแต่แรก แสดงว่าคนที่พูดคุยกับหญิงสาวไม่ใช่ใหญ่สุด

“สองล้าน” ตอบคำถามสั้นๆ

“ได้…สองล้าน”

ภีมหันมาพูดกับปันคนขับรถว่า

“เอาเงินสดมาสองปึก”

รู้กัน…สองปึก…ใบละพัน จัดชุดเป็นแสน และจากแสนสิบชุดก็เป็นหนึ่งล้าน

เงินจัดมัดอย่างเรียบร้อย ห่อหุ้มพลาสติกเหมือนออกมาจากธนาคาร

นายปันหยิบออกมาจากกระเป๋าเอกสารที่มีธนบัตรเต็ม หยิบแค่สองปึกใหญ่ ใส่ถุงแยกมามอบแก่เจ้านาย

ไหมแพรตกใจ

อะไรกัน เขาพกเงินเป็นล้านๆ

แท้ที่จริงเป็นเงินยี่สิบล้านที่ภีมเพิ่งได้จากลูกค้า และจะไปเข้าบัญชีพรุ่งนี้ โดยบอกกับปันไว้ โดยปันเป็นคนที่ภีมไว้ใจได้ในเรื่องเงิน

ไหมแพรทำหน้าแปลกๆ

เวอร์ไปเนี่ย…ต้องการเงินสดก็มีเงิน

“ปล่อยคนได้แล้วนะ” ภีมพูดเสียงเย็นๆ

เงินในมือ…ง่ายขนาดนี้ พวกมันสามคนก็คงจะแปลกใจและตกใจไม่น้อย ไม่ต้องนับเงินเลยด้วยซ้ำ

รับแล้วก็รีบผละไป โดยทิ้งท้ายกับวิทยา

“โชคดีว่ะ มีเงินมาจริงๆ บอกแต่แรกว่ามีก็ไม่ต้องเจ็บตัวแบบนี้”

อย่าว่าบอกแต่แรกเลย วิทยาไม่เคยคิดว่าจะมีคนมาช่วยด้วยซ้ำ ช่วยง่ายๆ ช่วยตั้งสองล้าน จากที่สะบักสะบอมไร้เรี่ยวแรง อยู่ๆ ก็มีเรี่ยวแรงขึ้นมา สะกิดถามน้องสาว

“ใครวะ”

หล่อนไม่ตอบ กำลังสับสนงุนงงกับการช่วยเหลือง่ายๆ ที่ไม่เคยคิดจะได้รับ

ทั้งที่ใจส่วนลึกก็อดคาดหวังไม่ได้ ตอนถามเขาด้วยสายตา

คุณช่วยได้ใช่ไหมคะ…

ถามด้วยสายตาแท้ๆ เขากลับอ่านออก และก็อย่างง่ายๆ เลย แค่ถามพวกมันว่าเท่าไร

สองล้าน…ก็สองล้าน

ง่ายๆ อย่างไม่น่าจะเป็นไปได้ แต่ก็เป็นไปแล้ว

ส่วนลึกคาดหวัง แต่อีกใจ…ไม่คาดหวัง

อะไรๆ ก็เป็นไปได้แล้ว ยังงงๆ อยู่ เขาก็พูดกับหล่อน

“พาพี่ชายไปขึ้นรถ จะไปส่งที่บ้าน”

ปันเองก็ช่วยไหมแพรประคองร่างวิทยาไปที่รถ ปันให้วิทยาขึ้นนั่งคู่กับตน

ไหมแพรลังเลว่าต้องนั่งที่ไหน ก็เลยรู้ว่าต้องนั่งหลังกับภีมเหมือนตอนมา

พอรถแล่นไปบนถนน วิทยาก็กล่าวว่า

“ขอบคุณมากครับ ขอบคุณเจ้านายมาก ผมงี้ตื้นตันมาก ขอบคุณจริงๆ ครับ ให้ผมตอบแทนอย่างไร ผมยอมทุกอย่างครับ ถวายชีวิตครับ เอาชีวิตผมไปได้เลยครับ”

ไหมแพรกำมือแน่น

“พี่วิท หยุดเถอะ”

“จะให้ผมทำอะไร ผมยอมทุกอย่าง รวมทั้งชีวิตผม”

หยุดพูดเถอะ…ไหมแพรอึดอัด

ภีมกล่าวเสียงเย็นๆ ว่า

“จะเอาชีวิตนายไปทำไม”

“เอ้อ…ผมยอมทำทุกอย่างเพื่อท่านครับ เพราะท่านช่วยผม”

“ฉันช่วยอย่างไม่เต็มใจ” ภีมพูดชัดเจน

วิทยาสะอึก แล้วยิ้มแห้งๆ

“แต่ก็ยอมช่วยผม”

“เพราะน้องสาวนาย”

วิทยาเริ่มมีรอยยิ้ม เพราะไหมแพร หรือว่าท่านคนนี้ชอบหล่อน ชอบน้องสาวของตน ไม่ชอบมีหรือจะยอมเสียเงินเป็นล้านๆ

“โอ๊ย…ขอบคุณครับ เพราะน้องไหมแพร โอ้โห เป็นวาสนาของมันจริงๆ ที่ท่านกรุณาต่อมัน ยิ่งกว่าถูกรางวัลที่หนึ่งหลายใบ”

จาก ‘แพร’ หรือ ‘ไอ้แพร’ กลายเป็น ‘น้องไหมแพร’ วิทยาปรับตัวได้

“วาสนา” ภีมแค่นหัวเราะ “นั่นน่ะสิ บางคนก็มีวาสนา บุญหนุนนำ ได้ในสิ่งที่ไม่ควรได้ ยิ่งกว่าถูกรางวัลที่หนึ่งจริงๆ”

ใบหน้าไหมแพรร้อนผ่าว จะแย้ง…แต่ไม่ทันพี่ชาย

วิทยาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ยังพูดว่า

“ถูกรางวัลที่หนึ่งสิบครั้งก็ยังไม่มีโชคดีแบบนี้เลยครับท่าน น้องผมมันเป็นคนดี มันเลยได้ผลตอบแทนที่ดี ผมมองออกว่าวาสนามันดี มันต้องได้ดีแน่ๆ”

ภีมยังคงสุขุม และพุดเรียบๆ ว่า

“วาสนาดีที่มียายชื่อสายบัวด้วยละมัง”

“โอ๊ย…แน่นอนเลยครับท่าน ยายผมถึงเสียงดังไปหน่อย เคยเป็นแม่ค้าขายข้าวแกง แต่ยายก็สอนให้พวกเราเป็นคนดี”

“เหรอ คนดี…สอนเล่นการพนันด้วยใช่ไหม”

ถูกเบรกอย่างจัง วิทยาหัวเราะแห้งๆ

“เอ้อ…ผมมันเลวเองละ ไม่น่าเลย เสียดายมาก เงินยาย เงินแพร คิดแล้วยิ่งเสียดาย”

“แล้วเงินฉันล่ะ”

“เอ้อ…ครับท่าน ก็ท่านกรุณาแพรแล้ว เผื่อแผ่มาถึงพี่ชายแพรด้วย ผมจะไม่ลืมบุญคุณเลย” แล้วหันเอี้ยวตัวเล็กน้อยมาทางหญิงสาว กล่าวว่า “แพร…แกไปรู้จักท่านได้อย่างไร ท่านถึงกรุณาแกขนาดนี้ วันหนึ่งก็อย่าลืมพี่ชายคนนี้ด้วยล่ะ”

ไหมแพรทนมานานแล้วจึงพูดว่า

“พี่วิท…นั่งเงียบๆ เป็นไหม”

อ้าว…เสียงเหมือนถูกน้องสาวตำหนิ จึงเงียบ

ภีมหันมาพูดกับหญิงสาวว่า

“ก็มีวันของเธอเหมือนกันนะไหมแพร…แต่บอกเลยว่าอะไรที่ได้มาด้วยเล่ห์ ด้วยแผน หรืออะไรก็ตาม ไม่ได้จีรังยั่งยืนอย่างที่เธอคาดหวังหรอก อย่างไรก็ต้องเผื่อใจไว้บ้าง อย่าคิดว่าโชคดีจะอยู่กับใครคนหนึ่งตลอดไป”

หญิงสาวกำมือแน่น ก่อนจะตอบโต้ว่า

“บางคนอาจคิดว่าเรื่องนี้โชคดี แต่บางคนว่าโชคร้าย ชีวิตที่ไม่ได้เลือกเอง ถูกบังคับ ชีวิตแบบนี้ไม่ยั่งยืนแน่นอนค่ะ แต่ก็ต้องทำเพราะหน้าที่และความจำเป็น ฉันไม่เคยคิดจะอยากถูกรางวัลที่หนึ่ง ฉันแค่อยากยืนได้ด้วยขาของตัวเอง ทำมาหากินอย่างสุจริต น่าจะมีความสุขมากกว่าอยู่ๆ ก็ถูกรางวัล เพราะไม่เห็นว่าจะมีใครยืนอยู่ในตำแหน่งนั้นได้นานเลยสักคน เพราะถ้ามีความสุขจริงๆ ทำไมทุกคนต้องแยกตัวออกมา คนแล้วคนเล่าล่ะคะ”

ไหมแพรหมายถึงอะไร

สี่เมีย…สี่คน…สี่การแยกทาง ไม่มีการตายจาก แต่เลิกทั้งยังมีชีวิต

ปากดีนัก ผู้หญิงคนนี้ปากกล้าที่สุด ไม่มีใครกล้า ‘แขวะ’ เขามากขนาดนี้มาก่อน

เจ้าหล่อนคงจะเก็บกดมาก

เขาไม่อยากเชื่อว่าหล่อนจะไม่หวั่นไหวกับการเป็นเมียอันดับห้าของเขา

“อย่าคิดว่าการพูดถึงอดีตที่ล้มเหลวของคนอื่น จะช่วยให้เธอดูดีขึ้น”

“บางคนอาจไม่ชอบความจริงมังคะ”

“ฉันจะยืนอยู่กับปัจจุบันเท่านั้น”

“อดีตก็ควรเป็นบทเรียนนะคะ”

“ฉันไม่จดจำบทเรียนแย่ๆ”

“ถ้าจดจำแต่เรื่องดีๆ ก็เท่ากับหลงตัวเอง และหลงในอำนาจว่าตนเองประสบความสำเร็จในทุกด้าน บางครั้งก็ต้องหันไปมองอดีตบ้างนะคะ เพื่อปรับปรุงตัวเองค่ะ”

“แพร”

หล่อนมองหน้าเขา

“คะ”

“พูดตรงๆ ก็ได้”

จะพูดตรงๆ ก็ควรอยู่กันสองคน ในรถมีทั้งพี่วิทยากับนายปันคนขับรถ หล่อนยังไม่กล้าพูดแรงๆ

“ค่อนข้างตรงแล้วค่ะ”

“ฉันช่วยพี่ชายเธอหยกๆ ดูเธอไม่สำนึกบุญคุณอะไรเลย”

นั่นสิ…วิทยายังงงๆ ว่าทำไมน้องสาวไม่อ่อนหวาน พูดจาไพเราะกับภีมเลย เขาเข้าใจว่าเศรษฐีคนนี้ชอบน้องสาวเขา แพรมันโชคดี จะเป็นเมียน้อยหรือเมียหลวงถือว่ามันโชคดีจะตาย ร่ำรวยขนาดนี้ ควักจ่ายเงินขนาดนี้ แพรโชคดี เขาก็พลอยได้ผลบุญนี้ด้วย

สำนึกบุญคุณ…ทำหญิงสาวรู้สึกตัวขึ้นเล็กน้อย

พี่วิทยาเป็นอิสระเพราะเขา แน่ละ เพราะหล่อนส่งสายตาขอความช่วยเหลือจากเขาจริงๆ

“ขอบคุณค่ะ” ริมฝีปากพึมพำเบาๆ

“เมื่อกี้พูดเสียงดัง ตอนนี้เบา”

“ขอบคุณค่ะ” เสียงจึงดังขึ้น

หล่อนกำลังบอกตัวเองว่า หล่อนต้องแยกแยะ หล่อน ‘ขอ’ เขา ‘ช่วย’

“แล้วจะคืนเงินให้นะคะ”

เขากลับหัวเราะ

“ยี่สิบล้าน สองล้าน เฮ้อ…ไม่เพิ่มก็ถือว่าคืนให้แล้ว”

ใบหน้าหล่อนเข้ม พึมพำเบาๆ

“ไม่มีวันขอเพิ่ม”

โอ๊ย…พูดไปก็เสียเปรียบ เรื่องเงิน…พูดยาก

“ถือว่าเป็นสินสอดก็ได้” เขาพูดเบามากเช่นกัน พอให้หล่อนได้ยิน แต่หล่อนก็ผ่าวไปทั้งตัว

 

แล้วไหมแพรกับวิทยาก็มาถึงบ้าน

รถของภีมไปแล้ว เขาส่งถึงบ้านและไปทันที ทั้งที่วิทยาชวนให้เขาลงมาดื่มน้ำดื่มท่าก่อน ภีมแทบไม่ตอบ บอกให้ปันออกรถเลย

ไหมแพรทิ้งตัวลงบนเก้าอี้โซฟาตัวยาว

วิทยาเองเพิ่งผ่านการถูกทำร้ายก็ทิ้งกายลงนั่งข้างๆ

ได้กลับบ้านเสียที

หญิงสาวหลับตานิ่งๆ

“ไอ้แพร…เขา…ชอบแกใช่ไหม เขารวยมากใช่ไหม แกโชคดีชะมัด ทำไมรู้จักกันได้”

ไม่อยากพูดเลย เหนื่อยเหลือเกิน จึงไม่ตอบตัดบทว่า

“พี่วิทไปนอนเถอะ”

“พี่ยังไหว คิดว่าตอนแรกอาจจะต้องไปหยอดน้ำข้าวต้มในโรงพยาบาลแล้ว”

“แพรเหนื่อย”

“แต่แกต้องตอบฉันก่อน ไม่งั้นไม่ต้องนอนกัน”

“คุณภีม เขาชื่อภีม พี่วิทไม่อ่านหนังสือพิมพ์จึงไม่รู้จักเขา เขาเป็นเจ้าของโครงการบ้านจัดสรรหลายแห่ง แพรรู้จักเขามานานเพราะเคยไปสัมภาษณ์”

“แล้วเขาก็หลงเสน่ห์แก เพราะแกมันสวยนี่หว่า”

หล่อนโบกมือ

“เปล่าเลยพี่วิท ตอนนั้นเรามีเรื่องกัน แพรเกือบถูกเขาจับส่งตำรวจด้วยซ้ำ เอาเป็นว่าวันนี้เพราะยายเรารู้จักกับย่าเขา จึงมีข้อตกลงบางอย่าง เขาจึงช่วยพี่วิท”

“ตกลงอะไรวะ”

“ข้อตกลงยังไม่แน่ชัด ยังพูดไม่ได้ รู้แต่เพราะยายช่วย ยายคนเดียวที่ช่วยพี่วิท ไม่ใช่นายภีม พี่วิทต้องไปขอบคุณยาย ไปหายาย ยายป่วยหนักต้องผ่าตัด…แพรขอร้อง อย่าเพิ่งคิดเรื่องอื่น คิดแต่เรื่องยายคนเดียว ตอนนี้เพื่อยาย แพรยอมทำทุกอย่าง พี่วิทก็ต้องทำเพื่อยาย ให้ยายสบายใจ ให้การผ่าตัดเรียบร้อย ปลอดภัย”

“เออ…เออ…ยาย…ฉันก็รักยายเหมือนกันโว้ย”

“ไม่มียายก็ไม่มีชีวิตพี่วิทในวันนี้”

“เออว่ะ…เออว่ะ” แล้วร้อง “โฮ้ย…เจ็บเหมือนกันนะ” บาดแผลบอบช้ำถูกทำร้ายกำลังส่งผล

หล่อนโคลงศีรษะ

หวังว่าวันนี้จะเป็นบทเรียนของพี่ชาย ก่อเรื่องไม่จบสิ้น จนเปลี่ยนแปลงชีวิตยายกับหล่อน

ข้อตกลงนั้น…ใช่หรือไม่…เมียอันดับห้า

Don`t copy text!