แหวนตรา

บรรณาภิรมย์ โดย หมอกมุงเมือง คอลัมน์ที่อ่านเอาขอมอบความรื่นรมย์ให้กับผู้อ่านด้วยภาพปกสวยๆ และเนื้อเรื่องในแบบต่างๆ ของนักเขียนชั้นครูที่เคยผ่านมือ ผ่านตาและผ่านใจ เพื่อให้ทุกคนได้ร่วมรำลึกถึงผลงานของนักเขียนแต่ละท่านให้พอหายคิดถึงแม้เวลาจะผ่านไปแล้วเนิ่นนาน ภาพและตัวอักษรจะปรากฏให้เห็นอีกครั้งในยุคของการอ่านออนไลน์

เบญจมาศ หรือ เบญจมาศ ณ นคร เป็นนักเขียนรุ่นครูที่ผมเคยเขียนบันทึกการอ่านผลงานของท่านมาแล้วในเรื่องเพชรน้ำหนึ่ง จากข้อมูลในบทนำ ของแหวนตรา ทำให้ทราบว่า นิยายเรื่องนี้เคยลงพิมพ์ในนิตยสารสกุลไทย ตั้งแต่ปี 2509 โดยมีชนะ ศรีอุบล รับบทเป็นพระเอก (รูปประกอบนิยายในยุคนั้น จะนิยมใช้ภาพถ่ายของนักแสดงมารับบทบาท แทนภาพวาดประกอบ) และ แซนดี เฮาเดอร์ล สาวน้อยอเมริกัน จากโรงเรียนนานาชาติเป็น พวงเสลานางเอกของเรื่อง ซึ่งผมมีโอกาสได้นำรูปประกอบจากนิตยสารสกุลไทย มานำเสนอพร้อมกันในโอกาสนี้ด้วยครับ

นิยายเรื่องนี้เมื่อเขียนจบลง ก็มิได้จัดพิมพ์เป็นเล่มขึ้นในเวลานั้น เนื่องจากผู้เขียนไปศึกษาต่อและงานที่เมืองเบิร์กลี่ รัฐแคลิฟอร์เนียตั้งแต่ปี 2509 จนถึงต้นปี 2513 และเพิ่งจะได้รับการติดต่อจากสำนักพิมพ์แพร่พิทยา โดยคุณจิตต์ แพร่พานิช จนนำมาสู่การตีพิมพ์เป็นเล่มในที่สุด

ผลงานนิยายของเบญจมาศ ยังมีงานแปล และนวนิยาย ซึ่งประกอบด้วย ดรุณี (รวมเรื่องกับอีกสี่นักเขียนหญิง) บงกชแก้ว เพชรน้ำหนึ่ง และแหวนตรา เรื่องนี้

สำหรับแหวนตรา เป็นเรื่องราวของ ชลธิศ ชลยุทธนา ชายหนุ่มมากอุดมการณ์ที่ผิดใจกับบิดา คือคุณพระชลยุทธนา ซึ่งท่านเป็นนายทหารเรือ และต้องการจะให้บุตรชายไปเรียนวิชาการทหารที่ต่างประเทศ โดยมีข้อแม้ว่า ต้องเรียนในสาขาทหารเรือและกลับมาแต่งงานกับ กรรณิการ์ บุตรสาวเพื่อนรักของท่าน ชลธิศในวัยเพียงยี่สิบเศษ ปฏิเสธอย่างไม่ไยดี เพราะเขาต้องการเรียนการเกษตรซึ่งเป็นสิ่งที่เขารัก ในเวลานั้น คุณพระจึงตัดเป็นตัดตายกับลูกชายเพียงคนเดียว ซึ่งต่างก็มีทิฐิมานะด้วยกันทั้งคู่ จากนั้น ชลธิศจึงตัดสินใจ เดินทางมายังหัวหิน และบุกเบิกไร่ชลหทัย ที่เป็นไร่ปลูกสับปะรดของเขาด้วยตัวเองเพียงลำพัง

ในวัยยี่สิบสองปี ชลธิศมีโอกาสได้พบกับหญิงสูงวัยชื่อนางพวง กำลังนอนเจ็บอยู่ภายในกระท่อมท้ายไร่อันเป็นสวนที่ปลูกต้นเสลาขนาดใหญ่จำนวนมาก หญิงประหลาดผู้นั้น มีทารกอยู่ในอ้อมแขน และขอให้เขารับเด็กน้อยผู้นั้นไปอุปการะ เพราะเธอเองกำลังเจ็บหนัก ก่อนจะเอ่ยปากเป็นคำทำนายเอาไว้ว่า เด็กน้อยผู้นี้จะเป็นคู่ครองของเขาในอีกยี่สิบปีข้างหน้า!

แม้จะไม่เชื่อในคำพูดเลอะเลือนของอีกฝ่าย แต่ด้วยมนุษยธรรม ทำให้เขายอมรับปาก นำเด็กทารกหญิงผู้นี้ ไปเลี้ยง ในเวลาที่นางพวงสิ้นใจไปไม่นานจากนั้น แต่เพราะภาระหน้าที่ในไร่สับปะรด ทำให้ชลธิศตัดสินใจ นำทารกน้อยไปฝาก นิโลบล นันทศักดิ์ พี่สาวที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของเขาที่พระนคร ให้เป็นคนเลี้ยงดู

นิโลบลเรียนจบด้านอักษรศาสตร์ มีชายคนรักเป็นวิศวกรหนุ่มอนาคตไกล คือภาส พิษณุรักษ์ เธอกำลังเปิดโรงเรียนอนุบาลจนถึงชั้นมัธยม ชื่อโรงเรียนนารีนิโลบล พอดี จึงยินดีรับเด็กทารกผู้นี้มาเลี้ยงดู และตั้งชื่อว่า พวงเสลา ความที่มุ่งมั่นกับกิจการโรงเรียนอย่างหนัก ในฐานะเจ้าของและครูใหญ่ ทำให้เธอละเลยความสัมพันธ์กับภาสไป และในที่สุด ภาสก็ตัดสินใจแต่งงานกับหญิงสาวอีกคนหนึ่งที่ผ่านเข้ามาในชีวิต ความผิดหวังในความรัก ทำให้เธอครองตัวเป็นโสด มาจนถึงปัจจุบัน

ปัจจุบัน เมื่อเวลาผ่านไปสิบเก้าปี สาวน้อยพวงเสลา เติบโตเป็นเด็กสาวหน้าตาสะสวยงดงามและนิสัยเรียบร้อย เธอมีเพื่อนสนิทคือ บุษยมาศ ลูกสาวของภาส ที่ส่งเข้ามาเรียนในโรงเรียนนารีนิโลบลด้วยนั่นเอง พวงเสลารับรู้มาตลอดว่า เธอเป็นเด็กกำพร้า และมีชลธิศหนุ่มใหญ่ลูกผู้น้องของนิโลบล เป็นเสมือนคุณพ่อที่คอยอุปการะส่งเสียการเรียนและทุกอย่างในชีวิตตลอดมา

บัดนี้ เธอเรียนจบจากโรงเรียนนารีนิโลบลแล้ว และพวงเสลา ก็ต้องการตอบแทนพระคุณชลธิศ จึงตัดสินใจที่จะไปทำงานที่ไร่ชลหทัยของเขา โดยไม่คาดคิดว่า ชลธิศในวัยสี่สิบสองปี คือชายหนุ่มรูปงามที่มีบุคลิกภูมิฐานเช่นนี้มาก่อน

ชลธิศครองตัวเป็นหนุ่มโสดจนล่วงเลยมาถึงสี่สิบปี แม้จะมีสตรีที่ผ่านเข้ามาในชีวิตหลายคน แต่เขาก็ไม่ได้ตกลงปลงใจกับผู้ใด จนกระทั่งได้พบกับพวงเสลา อีกครั้ง เขาคาดว่าเธอน่าจะเป็นเด็กสาวสมัยใหม่ แต่กลับเป็นภาพที่ตรงกันข้าม จนทำให้เขาเกิดความประทับใจในตัวเธอขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ที่ไร่ชลหทัยแห่งนั้นเอง พวงเสลา พวงเสลา รู้ความจริงจากมาลี หญิงแม่บ้าน เกี่ยวกับมารดาของตนเอง คือนางพวง ทำให้เธอย้อนกลับไปที่สวนป่าเสลาท้ายไร่ ด้วยความอาวรณ์ และได้พบกับ บุชิต นครารมย์ ชายหนุ่มเพื่อนบ้านที่อยู่ในวัยเดียวกันกับเธอ และเป็นนักเขียนนิยาย ทำให้ทั้งคู่คุยกันถูกคอ และเริ่มทำให้ชลธิศเกิดความรู้สึกหึงหวงขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว และทุกอย่างก็เริ่มเขม็งเกลียวขึ้น เมื่อกรรณิการ์สาวใหญ่อดีตคู่หมั้นหมายของชลธิศ เดินทางมาเยี่ยมเขา พร้อมกับ อนุชา และราตรี เพื่อนสาวรุ่นน้อง

กรรณิการ์ในเวลานี้ อายุใกล้สี่สิบ และเกิดความว้าเหว่ เธอแอบมีความหวังว่าชลธิศจะหันมาสนใจตัวเอง แต่เมื่อพบว่า เขามีท่าทีต่อเด็กสาวอย่างพวงเสลา ทำให้กรรณิการ์รู้สึกเหมือนสูญเสียของรักของตนเองไป จึงพยายามกีดกัน และหาทางให้ พวงเสลา สนิทสนมกับ บูชิต ที่อยู่ในวัยเดียวกันมากกว่า ขณะที่พวงเสลาเอง แม้จะเริ่มมีหัวใจให้กับชลธิศ แต่การพูดจาเสียดสีของกรรณิการ์ ที่แสดงอาการหึงหวง ทำให้เด็กสาวต้องเอ่ยประชดออกมา

เรื่อง : แหวนตรา

ผู้เขียน : เบญจมาศ

สำนักพิมพ์ : แพร่พิทยา

ปีที่พิมพ์ : 2515

เล่มเดียวจบ

การพูดจาของทั้งสองสาวอยู่ในสายตาของชลธิศพอดี ทำให้เขาเข้าใจผิด และหยิบแหวนตราของตระกูลที่เขาตั้งใจว่าจะมอบให้กับ พวงเสลา ขว้างทิ้งลงทะเลไป พวงเสลาเสียใจ ที่เกิดเรื่องขึ้น หญิงสาวตัดสินใจออกจากไร่ชลหทัย และเดินทางกลับมาพระนครอีกครั้ง โดยนิโลบล ฝากฝังให้เธอช่วยไปดูแล คุณพระชลยุทธนา ในวัยชรา ที่บัดนี้เจ็บป่วยออดๆแอดๆ อยู่ที่บ้านของท่าน

คุณพระเอง ด้วยทิฐิมานะ หลังจากตัดขาดจากลูกชายคนเดียว ก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย แม้ว่าในบั้นปลายท่านจะต้องใช้ชีวิตเพียงลำพัง และในใจก็ยังห่วงหาชลธิศอยู่ไม่น้อย เมื่อมี พวงเสลา มาคอยดูแล ด้วยนิสัยใจคออันอ่อนโยนเมตตา ทำให้ท่านรู้สึกเอ็นดูในเด็กสาวผู้นี้ จนสอบถามถึงที่มา เมื่อรู้ว่า เธอเป็นลูกสาวของนางพวง จึงเกิดความสงสัย เนื่องจากสหายของท่าน คือหลวงพจนาถไมตรีเอง ก็เคยมีลูกสาวคนหนึ่ง ที่เกิดจากภรรยาชาวต่างชาติ และถุกคนรับใช้ในบ้านขโมยตัวเด็กทารกที่เพิ่งคลอดหนีหายไป

หญิงรับใช้ผู้นั้น มีนามว่า นางพวง!

และแล้ว ชาติกำเนิดที่แท้จริงของ พวงเสลา ก็ได้รับการพิสูจน์ เธอมิใช่เด็กกำพร้ายากจน อย่างที่ทุกคนเคยปรามาส แต่คือ ธิดาของหลวงพจนาถไมตรี ที่บัดนี้ ท่านละทิ้งทรัพย์ศฤงคารไปบวชในเพศสมณะ ภายหลังภรรยาตรอมใจจนเสียชีวิต คุณพระตัดสินใจลงประกาศตามหาหลวงพจนาถสหายของท่านทางหน้าหนังสือพิมพ์ และเขียนพินัยกรรม ยกทรัพย์สมบัติของท่านเพื่อให้กับ พวงเสลา ที่ท่านรักไม่ต่างกับลูก พร้อมกับ มอบ “แหวนตรา” ของท่านเองให้กับ พวงเสลาอีกด้วย

แหวนตราวงแรกนั้น คือวงที่คุณหญิงของท่านมอบให้กับชลธิศ ส่วนวงที่สองเป็นของท่านเอง ที่มอบให้กับ พวงเสลา พจนาถไมตรี!

ชลธิศทราบข่าว เขายังคงคิดถึงพวงเสลาตลอดเวลาที่เธอจากไป และพยายามตามหาเธอด้วยความสำนึกผิด จนรู้จากข่าวหน้าหนังสือพิมพ์ว่าเด็กสาวผู้นี้ มาอาศัยอยู่กับบิดาของเขานั่นเอง ชายหนุ่มละทิฐิ เมื่อรู้ว่า ท่านป่วยหนัก และเดินทางกลับมายังพระนคร เพื่อพบกับท่าน และสองพ่อลุกก็ได้ปรับความเข้าใจกันด้วยดี

และแหวนตราวงที่พวงเสลาสวม ก็เสมือนสัญญาใจ ที่คุณพระได้มอบให้เพื่อเชื่อมความรักระหว่าง พวงเสลา กับ ชลธิศ บุตรชายของท่านในที่สุด